I SA/Rz 992/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Jarosław Szaro Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2015r. spraw ze skarg spółki "A" w S. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2015 r. - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2010r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2010 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2010r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2010 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2010 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2010 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2010 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r., - nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2011r., oddala skargi. Dyrektor Izby Skarbowej w R., decyzjami z dnia [...] lipca 2015 r. od nr [...] do nr [...], po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez "A" spółka z o.o., z siedzibą w S. W. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] grudnia 2014 r., od nr [...] do nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Okoliczności faktyczne w przedmiotowych sprawach przedstawiają się następująco: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] wszczął postępowanie kontrolne wobec "A" spółka z o.o. - dalej zwanej spółką lub skarżącą - w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług za 2010 r. oraz styczeń i luty 2011 r.. W postępowaniu kontrolnym organ I instancji przeprowadził bezpośrednio szereg dowodów: z czynności sprawdzających u kontrahenta kontrolowanej spółki, dowody z przesłuchania w dniu 26 lutego 2013 r. w charakterze strony K. S. - prezesa zarządu "A" spółka z o.o., dowody z przesłuchań w dniu 21 lutego 2013 r. w charakterze świadka S. M. i J. J. - wspólników spółki jawnej "B" w S. W., która (według informacji zawartej w protokole badania ksiąg z dnia 15 września 2014 r., znak: [...]) do dnia 23 lipca 2007 r. posiadała połowę udziałów, a następnie całość udziałów w kapitale podstawowym "A" spółka z o.o., oraz dowody z przesłuchań w charakterze świadka pracowników spółki "A" odpowiedzialnych za skup złomu (zajmujących się w okresie objętym postępowaniem kontrolnym w ramach powierzonych stanowisk pracy ważeniem i klasyfikacją złomu, obsługą kasy, wystawianiem faktur dla klientów) - w dniu 3 kwietnia 2013 r. K. D. oraz w dniu 25 kwietnia 2013 r. P. S. i D. B.. W postępowaniu kontrolnym został przesłuchany w charakterze świadka W. S. - prezes zarządu "C" spółka z o.o., w dniu 9 kwietnia 2013 r. oraz w dniu 12 grudnia 2013 r. na okoliczność wystawionych przez ww. spółkę w okresie objętym postępowaniem kontrolnym faktur VAT, tytułem dostaw złomu do "A" spółka z o.o. Ponadto w dniu 3 kwietnia 2013 r. został przesłuchany w charakterze świadka T. D., na okoliczność wystawienia w 2010 r. faktur VAT dokumentujących dostawy złomu metali kolorowych i stalowego do spółki "A". Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. - za zgodą Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w R. - dopuścił jako dowody w wymienionym postępowaniu kontrolnym dotyczącym 2010 r. oraz stycznia i lutego 2011 r. wyciągi z dokumentów zgromadzonych w aktach śledztwa sygn. [...] prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną, Wydział do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji w R.: wyciąg z postanowienia o wszczęciu śledztwa z dnia [...] marca 2010 r., wyciąg z postanowienia z dnia [...] czerwca 2011. r. o uzupełnieniu i zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podejrzanemu K. S., wyciągi z protokołów przesłuchania W. S. z dnia 16 marca 2011 r., z dnia 6 kwietnia 2011 r., z dnia 21 kwietnia 2011 r., z dnia 28 kwietnia 2011 r., z dnia 31 maja 2011 r. z dnia 3 czerwca 2011 r., wyciąg z przesłuchania K. S. z dnia 6 czerwca 2011 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. dopuścił jako dowody w postępowaniu kontrolnym m.in. materiał zgromadzony w postępowaniu kontrolnym przeprowadzonym wobec "A" spóła z o.o. za lata 2007-2009, w tym uwierzytelnioną kserokopię wyciągu z pisma Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia 16 grudnia 2011 r., przekazującego na potrzeby prowadzonego postępowania kontrolnego zabezpieczoną dokumentację spółki "A", uwierzytelnioną kserokopię protokołu badania ksiąg spółki "A" za lata 2007-2009 (oraz dokumenty mające związek z podatkiem dochodowym od osób prawnych). Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. dopuścił jako dowody w postępowaniu kontrolnym wyciągi z decyzji wydanych, na podstawie art. 108 ustawy VAT, wobec: 1. "C" spółka z o.o. w S. W.(od 14 sierpnia 2013 r. w likwidacji) - z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...], określających podatek do zapłaty za miesiące kwiecień-sierpień 2007 r., z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], określających podatek do zapłaty za miesiące: lipiec-sierpień, październik-grudzień 2008 r. z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], określających podatek do zapłaty za miesiące: styczeń, kwiecień, czerwiec-grudzień 2009 r., 2. "D" w N. - z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...], znak: [...] znak: [...], określających podatek do zapłaty za miesiące, odpowiednio, październik, listopad i grudzień 2008 r. Czynności kontrolne udokumentowane zostały w protokole badania ksiąg podatkowych z dnia 15 września 2014 r. W efekcie badania ksiąg stwierdzono, że stanowiąca element ksiąg podatkowych ewidencja zakupu prowadzona przez "A" spółka z o.o. dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik, listopad, grudzień 2010 r., a także za styczeń i luty 2011 r. jest nierzetelna w części zapisów udokumentowanych wymienionymi w tym protokole fakturami VAT wystawionymi dla spółki "A" przez "C" spółka z o.o. w S. W.. Wobec tego, na podstawie z art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej, nie uznano ww. ksiąg podatkowych za dowód tego, co wynika z dokonanych w nich zapisów za wymienione okresy i w części dotyczącej stwierdzonych nieprawidłowości. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji uznał bowiem za udowodnione, że zakwestionowane faktury stwierdzają czynności, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. podają niezgodne z rzeczywistością dane dostawcy (sprzedawcy) złomu, ponieważ nie była nim spółka z o.o. "C", lecz nieznany podmiot. Wobec tego, stosownie do przywołanego w decyzjach przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT faktury te nie stanowią podstawy obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty. W uzasadnieniach decyzji zaakcentowano przy tym, że o wystawianiu w 2010 r. 2011 r. fikcyjnych faktur przez "C" spółka z o.o. na rzecz "A" spółka z o.o. "wiedział bądź mógł wiedzieć" K. S. (prezes zarządu spółki "A"). Zadeklarowane kwoty po stronie sprzedaży i podatku należnego zostały z kolei przyjęte przez organ I instancji jako prawidłowe. Zatem wyłącznie konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości było ustalenie, że spółka w nieprawidłowy sposób zadeklarowała wysokość podatku naliczonego. Ostatecznie wymienionymi na wstępie decyzjami z dnia [...] grudnia 2014 r. nr Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za kontrolowany okres. Z uzasadnienia tych decyzji wynika, że mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, w oparciu o przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w analizowanym okresie, dalej ustawa VAT) wynika, że na rzecz "A" spółka z o.o. były wystawiane fikcyjne faktury i było to wynikiem świadomego i celowego działania zarówno K. S. jak i W. S.. Wskazano również, że na podstawie art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. , poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) organ I instancji odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. W odwołaniach spółka wniosła o uchylenie przedmiotowych decyzji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając im naruszenie następujących przepisów: - art. 120 do 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, - art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i ust. 4, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a oraz pkt 4, art. 99 ust. 12 ustawy VAT. Kwestionując decyzje spółka podniosła, że pozostają one w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym oraz stanem faktycznym i prawnym, zaś organ odmawiając spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę "C", czerpał wiedzę co do fikcyjności transakcji zakupu złomu przez tę firmę z materiałów przesłanych przez inne organy podatkowe, skarbowe i ścigania. Spółka zakwestionowała wiarygodność zeznań prezesa spółki "C" – W. S.. Podniosła, że argument o braku możliwości dostarczenia przez firmę "C" tak znacznych ilości złomu, nie uwzględnia okoliczności, że korzystała ona z innych firm i osób, które działały na jej zlecenie. Strona podała także w wątpliwość wiarygodność świadka W. S., ponieważ "w przeszłości był to oficer SB, służb specjalnych PRL. (...), wykorzystywał właścicieli tych firm oraz niektórych osób wymienionych w aktach sprawy stosując presję psychologiczną - pracownik służb specjalnych, ekonomiczną - pomagał osobom uzależnionym." Następnie strona podniosła, że spółka przedłożyła kontrolującym szczegółowe rozliczenie zakupionego i sprzedanego złomu, z którego wynikało, że dostawy miały miejsce i zarzuciła, że organ I instancji uznał transakcje, udokumentowane wymienionymi fakturami, wystawionymi dla spółki "A" przez firmę "C" sp. z o. o. za fikcyjne, chociaż "nie zakwestionował jako takiego nabycia złomu przez spółkę". W dalszej kolejności odwołująca przywołując fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o sygn. I SA/Bd 118/14 wskazała, że podniesiona przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kwestia, że "spółka "C" nie była właścicielem i dysponentem towarów wykazanych na fakturach nieodzwierciedlających zdarzeń gospodarczych wystawionych dla spółki "A" jest bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ na gruncie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE dla uznania danej transakcji za dostawę towarów nie jest konieczne przeniesienie prawa własności towaru. Podniesiono także naruszenie art. 123 § 1 oraz art. 190, art. 192 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, a to że ustaleń w niniejszej sprawie dokonuje się na podstawie dowodów przeprowadzonych w zupełnie innym postępowaniu, prowadzonym wobec innych podmiotów. Spółka zanegowała również moc dowodową powołanych w sprawie dokumentów urzędowych, tj. decyzji, protokołów kontroli oraz wyciągów z protokołu przesłuchania w charakterze strony wydane wobec innych podatników w innych postępowaniach, akcentując przy tym, że organ I instancji błędnie ocenił zakres mocy dowodowej związanej z tymi dokumentami. W ocenie spółki, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. w sposób jednoznaczny nie wykazał na podstawie obiektywnych przesłanek, że "A" spółka z o.o. wiedziała lub powinna wiedzieć, że transakcje mające stanowić podstawę prawa do odliczenia podatku naliczonego związane były z przestępstwem popełnionym przez wystawców faktur. Nie dowiedziono spółce także braku należytej staranności, czy też naruszenia jakiegokolwiek przepisu podatkowego. Rozpoznając odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w R. przywołał treść art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy VAT, podkreślając że faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jako dostawca i nabywca, nie może wywołać żadnych uprawnień podatkowych u jej odbiorcy, a zatem prawo do odliczenia podatku istnieje nie dlatego, że dany podmiot posiada fakturę zakupu towaru lub usługi, ale dlatego, że rzeczywiście kupił dany towar lub usługę od wskazanego w tej fakturze podmiotu. Faktura jest zatem dowodem zaistnienia zdarzenia podlegającego opodatkowaniu, a jej treść umożliwia dokonanie odliczenia podatku, w związku z powyższym istotne jest, aby faktura odzwierciedlała stan rzeczywisty. Organy podatkowe są zatem obowiązane do badania nie tylko strony formalnej faktury, ale także okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów lub usług, co sprowadza się do kontrolowania, czy faktura w istocie stwierdza fakt nabycia towarów i usług, a więc czy doszło między stronami wskazanymi w tym dokumencie do rzeczywistej operacji gospodarczej. Organ w decyzji powołał się na ustalenia dotyczące obowiązujących w spółce procedur związanych z obrotem złomem. Mianowicie opierając się na zeznaniach K. S. oraz pracowników spółki bezpośrednio związanych z obsługą ustalono, że złom był ważony, klasyfikowany oraz wyceniany przez pracowników spółki i po wykonaniu tych czynności był drukowany komputerowo kwit wagowy (zawierający ilość złomu netto i cenę jednostkową, podpisywany przez osobę, która dokonała ważenia i klasyfikacji złomu - klasyfikator parafował kwit wagowy wystawiany tylko dla dostawców indywidualnych) lub wystawiano dwa dokumenty: przyjęcia i klasyfikacji. Dokumenty te były dokumentami pomocniczymi, nie stanowiącymi druków ścisłego zarachowania. Dane do programu wagowego dotyczące osób fizycznych były wpisywane na podstawie dowodu osobistego, natomiast w przypadku firmy na podstawie informacji uzyskanej od klienta, bez weryfikacji tych danych przez pracownika. Następnie kwity wagowe (ewentualnie dokumenty przyjęcia i klasyfikacji) stanowiły podstawę do wystawienia komputerowo przez biuro obsługi klienta dowodu dostawy złomu, którego symbolika zależała od wielkości dostawy i statusu kontrahenta. Dowód dostawy zawierał numer, datę wystawienia i zakupu, nazwę, ilość w kg, cenę jednostkową, ogólną wartość, dane sprzedawcy i nabywcy, w przypadku kontrahentów dokumentujących sprzedaż fakturami VAT również wartość towaru netto, brutto i podatek VAT. Na podstawie dowodu dostawy biuro obsługi klienta wystawiało księgowe dowody wypłaty KW w przypadku płatności gotówkowej. Dostawcy złomu prowadzący działalność gospodarczą wystawiali na własnych drukach faktury VAT, dokumentujące sprzedaż złomu, ale także istniała możliwość wystawienia faktury VAT sprzedaży przez pracownika biura obsługi klienta, przy użyciu oprogramowania komputerowego "A" sp. z o.o., po podaniu pracownikowi danych dostawcy będącego w komputerowej bazie kontrahentów (biuro obsługi klienta prowadziło komputerowo bazę klientów, na podstawie dostarczonych przez kontrahentów - przed rozpoczęciem dostaw złomu - dokumentów rejestracyjnych działalności gospodarczej). W tym ostatnio wymienionym przypadku dowód dostawy był drukowany jednocześnie z fakturą, a faktura była przez dostawcę oznaczona kolejnym numerem, opieczętowywana pieczęcią firmową i podpisywana. Organ potwierdził w decyzjach, że na ten ostatni sposób działania wskazywał prezes jednoosobowego zarządu "C" sp. z o.o. W. S. - wystawcy, w okresie objętym zaskarżonymi decyzjami, łącznie 48 faktur VAT tytułem dostawy złomu dla skarżącej spółki. Zeznał on w trakcie między innymi przesłuchania w dniu 12 grudnia 2013 r., że w 2010 r. oraz styczniu i lutym 2011 r. zgadzał się na wystawianie pustych faktur, za które K. S. zwracał mu częściowo kwotę VAT. W zeznaniach tych świadek ten potrzymał tym samym swoje wcześniejsze zeznania między innymi z dnia 9 kwietnia 2013 r., kiedy po okazaniu mu zakwestionowanych faktur (poza fakturą nr 08/01 z dnia 13 stycznia 2010 r.) zeznał: "Wszystkie okazane mi faktury wystawione przez spółkę "C" do spółki "A" w 2010 r. są fakturami pustymi tzn. dokumentują sprzedaż towarów jednak za żadną z wystawionych faktur nie było żadnej dostawy towaru. Były to tzw. "puste faktury" - bez pokrycia. Podtrzymuję w 100% zeznania złożone w ABW dotyczące wystawionych w 2010 r. faktur przez "C" do spółki "A". Zeznania złożone w ABW w tej sprawie są w 100% wiążące w tej sprawie. (...) W każdym przypadku wystawiania "pustych" faktur byłem obecny tylko Ja i Pan prezes S.". Odnosząc się do kwestii uzgodnień z K. S., W. S. zeznał m.in.: "Będąc w firmie "A" pukałem do gabinetu prezesa K. S. i on wystawiał mi dokument wagowy z ilością i ceną skupionego złomu, ja z tą kartką udawałem się do biura obsługi klienta i na jej podstawie była drukowana faktura sprzedaży przez firmę "C" do "A" złomu a następnie dowód dostawy i dokument KW. Fakturę wydrukowaną z systemu komputerowego firmy "A" z danymi mojej firmy następnie opieczętowywałem i podpisywałem i na tej podstawie brałem pieniądze z kasy. Zdarzyło się również, że prezes S. dzwonił osobiście do biura obsługi klienta z informacją, że za moment zgłosi się właściciel firmy "C" i proszę mu wypisać fakturę dokumentująca jakąś dostawę towaru o odpowiedniej wartości. (...) Po powyższych czynnościach wracałem do gabinetu Prezesa S. i zawsze zwracałem mu całą wartość netto z każdej wystawionej przeze mnie w 2010 r. faktury. Jeżeli chodzi o wartość VAT wynikającą z faktury to bywało różnie. Czasami zwracałem K. S. 50% wartości VAT a czasami w całości VAT zatrzymywałem dla siebie". W decyzjach organ powołał się także na zeznania W. S. z przesłuchań przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatury w R. oraz przez Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w R., odnośnie uczestnictwa jego i firmy "C" spółka z o.o. w procederze wystawiania fikcyjnych faktur m.in. dla "A" spółka z o.o. mającym na celu legalizowanie fikcyjnego obrotu złomem. Przestępstwo to - zgodnie z wyjaśnieniami W. S. - polegało na tym, że przygotowywano firmy, które były legalnie rejestrowane i rozpoczynały oficjalną działalność gospodarczą. Następnie podmioty te były rejestrowane w systemie spółki, która dokonywała od nich fikcyjnego zakupu złomu. Zadaniem firm tak powstałych było wystawianie faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Miały one "legalizować" zakupy złomu, który uprzednio dostarczyły firmy lub osoby, które nie potrzebowały dowodów skupu złomu i były zainteresowane tylko otrzymaniem gotówki - bez ewidencjonowania ich danych. W związku z posiadaniem przez m.in. "A" spółka z o.o. złomu, przy zakupie którego nie mogła ona pozyskać faktur VAT dających możliwość odliczenia podatku naliczonego - zorganizowany został łańcuch firm wystawiających takie faktury. Organ wskazał, że W. S. potwierdził, że jego współpraca ze spółką "A" opierała się na rozmowach i poleceniach otrzymywanych od K. S., potwierdził fikcyjny charakter oraz sposób rozliczania się z K. S. (zwrot należności wynikającej z faktury i podział kwoty podatku VAT). Powyższe wyjaśnienia W. S. dotyczące powiązań ze skarżącą spółką były konsekwentnie przez niego potwierdzane. Z kolei prezes skarżącej spółki K. S. przesłuchany w toku postępowania kontrolnego w charakterze strony podał, ze złom wykazany w "okazanych" fakturach został "dostarczony i prawidłowo przyjęty w dokumentacji spółki "A". Potwierdził jednocześnie zeznania W. S. w zakresie procedury drukowania faktur: "(...) na życzenie klienta w spółce "A" spółka z o.o. drukowane są faktury VAT bez numeru i bez opieczętowania. Takiej fakturze klient nadaje odpowiedni numer i opieczętowuje". Zeznał ponadto, że o ile posiadał wiedzę w zakresie skupowania kwitów wagowych przez W. S. na terenie spółki "A", to nie miał żadnych informacji na temat zakupu kwitów wagowych przez tę osobę na terenie spółki "A". K. S. wykluczył możliwość wystawienia przez pracownika biura obsługi klienta faktur sprzedaży złomu przez "C" na wydane przez niego telefoniczne polecenie oraz zeznał, iż nigdy nie uczestniczył przy wypłacie pieniędzy na rzecz W. S. Organ I instancji przesłuchał także w charakterze świadków pracowników spółki, odpowiedzialnych w analizowanym okresie za wykonywanie poszczególnych czynności związanych ze skupem złomu, tj. K. D., D. B. i P. S.. Świadkowie ci potwierdzili, że znają W. S. jako klienta spółki, a także przyznali, że często przebywał on na jej terenie. Wszyscy przesłuchani świadkowie zeznali, że możliwe były sytuacje, że dostawca złomu przywoził towar, ważył go, informując osobę przyjmującą, że dostarczony złom ma być zafakturowany przez W. S. Organ odwoławczy odwołał się także do decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], określającej "C" spółka z o.o. w likwidacji podatek od towarów i usług do zapłaty - w trybie art. 108 ustawy VAT - wynikający z wymienionych w decyzji faktur VAT wystawionych w 2009 r. (m.in. z 26 faktur wystawionych dla "A" sp. z o.o.) wskazano, że jednym z organizatorów "bazy" do działalności polegającej na wystawianiu fikcyjnych faktur był K. S. - prezes spółki "A" i zarazem wspólnik "B" spółka jawna. Otrzymywane przez W. S. od K. S. kwity wagowe potwierdzały jedynie informacje dotyczące ilości złomu zakupionego bez udokumentowania od innych dostawców. W. S. potwierdził wystawienie faktur, pobranie gotówki w kwotach z nich wynikających oraz niezwłoczne przekazywanie jej K. S.. W. S. nie mógł pełnić roli głównego inicjatora tego procederu, lecz z uwagi na bardzo bliską znajomość z K. S. został głównym koordynatorem mającym fakturować dostawy złomu, znaleźć firmy, które za wynagrodzeniem wystawią puste faktury i wypłacić im z tego tytułu odpowiednie wynagrodzenie. Organ odwoławczy wskazał także, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. prowadził również wobec "C" postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania podatku od towarów i usług również za 2010 r. oraz styczeń i luty 2011 r., jednak decyzje wydane w tym zakresie w dniu [...] czerwca 2014 r. znak: [...] , nie weszły do obrotu prawnego, ponieważ "C" spółka z o.o. w dniu 25 marca 2014 r. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zatem organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji za 2010 r. oraz za styczeń i luty 2011 r. nie mógł się odwołać się do włączonych do akt sprawy wyciągów z tych decyzji. Organ odwoławczy odparł również zarzuty dotyczące braku mocy dowodowej dokumentów urzędowych włączonych do postępowania, wskazując że zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe (w tym decyzje podatkowe) mają szczególną moc dowodową, stanowią one dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, przywołując orzecznictwo sądowe (wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 1427/11, dostępny w CBOSA), z którego wynika, że postępowanie dowodowe, w którym środkami dowodowymi są dokumenty urzędowe (tj. skierowane do wystawców zakwestionowanych "pustych" faktur ostateczne decyzje podatkowe) oparte jest na domniemaniu ich wiarygodności, co pozwala na uznanie pewnych faktów za udowodnione. Zaznaczył, że wynikające z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej domniemanie prawdziwości i zgodności z prawdą dokumentów urzędowych jest domniemaniem wzruszalnym (art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), przy czym spółka poza zanegowaniem mocy dowodowej włączonych dokumentów, w tym decyzji wydanej w trybie art. 108 ustawy VAT do spółki "C", nie przedstawiła dowodów przeciwko temu dokumentowi pozwalających zakwestionować ustalenia zawarte w wymienionej ostatecznej decyzji. Jako wiarygodny dowód w sprawie organ przyjął także wyjaśnienia M. O. dotyczące uczestnictwa jego i firmy "D" w procederze wystawiania fikcyjnych faktur mającym na celu legalizowanie fikcyjnego obrotu złomem. Organ odwoławczy wskazał, że odwołanie się do wyjaśnień M. O. jest zasadne dla oceny wiarygodności zeznań W.S., w tym odnoszących się do schematu wystawiania przez "C" sp. z o.o. nierzetelnych faktur VAT, mających dokumentować dostawy złomu m.in. do "A" sp. z o.o. Wyjaśnienia M. O. złożone funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Delegatury w R. są zbieżne z zeznaniami W.S. złożonymi w toku postępowania kontrolnego. Organ obalił także zarzut spółki, że ta nie brała udziału w postępowaniach prowadzonych w stosunku do ww., tj. spółki "C" i M. O., naruszając tym samym przepis art. 191 i 192 Ordynacji podatkowej argumentując, że ustalenia zawarte w zaskarżonych decyzjach nie zostały oparte wyłącznie o materiał dowodowy uzyskany w postępowaniach w stosunku do tych podmiotów, ale przecież prowadzone było samodzielne, odrębne postępowanie w stosunku do skarżącej. Włączenie materiałów z postępowań prowadzonych wobec innych podmiotów jedynie potwierdziło prawdziwość zdarzeń związanych z okolicznościami sprawy. Jak podkreślone zostało, organy podatkowe podejmując decyzję o włączeniu dokumentów z innych postępowań, dokonują samodzielnej oceny pozyskanego w ten sposób materiału dowodowego w kontekście prowadzonego postępowania (co w przedmiotowej sprawie miało miejsce), a czego wyrazem jest uznanie, że ustalenia poczynione przez organ kontroli skarbowej w spółce "C" są przydatne dla zgłębienia prawdy obiektywnej w sprawie dotyczącej podatnika; z tego względu w niniejszej sprawie przyjęto je w całości i zaprezentowano w treści zaskarżonej decyzji. Organ zgodził się, że w przypadku ustalenia, że faktura jest pusta, ale towarzyszy jej w tle realna transakcja (dostawa towaru) z udziałem innego podmiotu niż wystawca faktury, niezbędna jest ocena - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - kwestii dołożenia przez podatnika należytej staranności przy realizacji nabycia towaru. W sprawie organ potwierdził, że zostało wykazane, że spółka "A", poprzez działania prezesa jej zarządu, była czynnym uczestnikiem procesu wprowadzania do obrotu pustych faktur - nie miała miejsca dostawa towarów wyszczególnionych w wystawionych przez spółkę "C" dla ww. spółki fakturach, ponieważ to spółka "A" posiadała go z innych źródeł. Przy czym, nie można powiązać pustej faktury wystawionej przez "C" spółka z o.o. z konkretną (konkretnymi dostawami) pod względem terminu (terminów) ich realizacji, ani podmiotu (podmiotów), które faktycznie przekazały władztwo nad towarem (dokumentem na podstawie, którego doszło faktycznie do przekazania władztwa nad towarem był kwit wagowy). W takich okolicznościach organy podatkowe nie są obowiązane do rozważania kwestii "złej wiary" podatnika. Z akt sprawy wynika, że u skarżącej funkcjonowały kwity wagowe. Zgodnie z zeznaniami prezesa spółki "A", jak i jej pracowników mieli oni świadomość, że możliwa jest sytuacja, w której podmiot dostarczający towar na teren spółki może nie być tym, dla którego wystawiono dowód dostawy i który następnie wystawi fakturę sam, lub faktura zostanie wygenerowana w spółce. W tej sytuacji osoba reprezentująca spółkę "A"miała, lub przy dochowaniu należytej staranności mogła mieć, świadomość uczestniczenia w oszustwie podatkowym, a okoliczności sprawy oraz zeznania W. S. obciążające K.S. - wskazują na działania w złej wierze. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem K. S., że nie miał interesu w wystawianiu fikcyjnych faktur, ponieważ nie ma różnicy, czy kupi złom od indywidualnego dostawcy, czy na fakturę. Oczywistym jest, że rozliczając zakwestionowane faktury skarżąca zyskiwała podatek naliczony w wysokości 22% od wartości złomu na kwicie wagowym, który nie wystąpiłby w przypadku zakupu od osoby fizycznej, która jako nie prowadząca działalności gospodarczej, faktury takiej wystawić nie mogła. Ponadto w przypadku faktur niedokumentujących rzeczywistych dostaw, co miało miejsce w niniejszej sprawie, u wystawcy tych faktur wystąpił obowiązek zapłaty podatku należnego (z nich wynikającego). W.S. nie miałby zatem korzyści w wystawianiu takich faktur jeżeli działałby sam (bez współpracy z osobami reprezentującymi "adresatów" faktur). Co do zarzutu dotyczącego nieprawidłowej interpretacji pojęcia dostawy towarów, organ stwierdził, że o tym, że spółka "C" nie uczestniczyła w obrocie złomem świadczy okoliczność, że nie była ona dysponentem towaru wykazanego na wymienionej fakturze (oczywiście nie była też jego właścicielem w sensie cywilnoprawnym, ale nie jest to przesłanka decydująca na gruncie podatku od towarów i usług o tym, czy doszło do dostawy towaru), a w takiej sytuacji "A" spółka z o.o. uzyskiwała prawo do rozporządzania złomem jak właściciel od innych niż "C" spółka z o.o. osób i podmiotów. Dyrektor Izby Skarbowej w R. nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przepisów postępowania; postępowanie zostało przeprowadzone przez organ kontroli skarbowej z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów art. 120-124 Ordynacji podatkowej, a na zarzut błędnych ustaleń organu w zakresie badania ksiąg podatkowych, a w szczególności naruszenia art. 193 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej odpowiedział w zaskarżonej decyzji, że jest on bezpodstawny, wyjaśniając w treści decyzji swoje stanowisko w tej kwestii. W jednobrzmiących skargach na wymienione na wstępie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R.spółka zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1, art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a, art. 88 ust. 3 a oraz pkt 4, a także art. 109 ust. 3 ustawy VAT 2. przepisów prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarg spółka wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonych decyzjach dokonał rozstrzygnięcia, które pozostaje w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym oraz stanem faktycznym i prawnym, a sprzeczności te mają istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje ich wadliwością. Skarżąca zarzuca, że organy odmówiły jej prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmy "C" W. S. i "D" M. O., czerpiąc wiedzę co do fikcyjności transakcji zakupu złomu przez ww. firmy z materiałów przesłanych przez inne organy podatkowe, skarbowe i ścigania, i wnioskując na tej podstawie, że "A" spółka z o.o. dopuściła się naruszenia przepisów podatkowych "kupując złom od podmiotów, które wcześniej dokonały zakupu złomu w sposób penalizowany przez prawo." Skarżąca poddając w wątpliwość wiarygodność świadka W. S., podkreśliła, że okoliczność wydania decyzji przez organ kontroli dla firmy "C" spółka z o.o. i firmy "D" na podstawie art. 108 ustawy VAT w żadnym stopniu nie przesądza o utracie prawa do odliczenia podatku VAT przez spółkę "A". Zwraca też uwagę na okoliczność, że organy uznając transakcje udokumentowane wskazanymi fakturami, wystawionymi dla spółki "A" przez firmę "C" sp. z o.o. i firmę M. O. za fikcyjne nie kwestionuje jednocześnie, że dostawy złomu miały miejsce i nie wyjaśnia przy tym przesłanek takiego stanowiska. W dalszej kolejności przywołując fragment wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o sygn. I SA/Bd 118/14 wskazuje, że kwestia, że "spółka "C" nie była właścicielem i dysponentem towarów wykazanych na fakturach nieodzwierciedlających zdarzeń gospodarczych wystawionych dla spółki "A", jest bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ na gruncie art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE dla uznania danej transakcji za dostawę towarów nie jest konieczne przeniesienie prawa własności towaru. Zarzut naruszenia art. 123 § 1 oraz art. 190, art. 192 i art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej wiąże z tym, że organy dokonały ustaleń na podstawie dowodów przeprowadzonych w zupełnie innym postępowaniu, prowadzonym wobec innych podmiotów. Skarżąca kwestionuje moc dowodową powołanych w sprawie dokumentów urzędowych jakimi są decyzje czy protokoły kontroli oraz wyciągi z protokołu przesłuchania w charakterze strony wydane wobec innych podatników w innych postępowaniach. Końcowo skarżąca podnosi, że organy pominęły orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz NSA dotyczące interpretacji art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a oraz pkt 4 ustawy VAT, który jest zgodny z przepisami prawa wspólnotowego, a w szczególności z Dyrektywą Rady 2006/112/WE, przytaczając orzeczenia mające jej zdaniem zastosowanie w sprawie. Ponadto, organy w sposób jednoznaczny nie wykazały na podstawie obiektywnych przesłanek, że "A" spółka z o.o. wiedziała lub powinna wiedzieć, że transakcje mające stanowić podstawę prawa do odliczenia podatku naliczonego związane były z przestępstwem popełnionym przez wystawców faktur. Nie dowiedziono jej także braku należytej staranności, czy też naruszenia jakiegokolwiek przepisu podatkowego. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, jak również zasądzenie kosztów postępowania. Dyrektor Izby Skarbowej w R., w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując tym samym swoje stanowisko w poszczególnych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne dokonywana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: - p.p.s.a.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, a także powołaną przez skarżącego podstawą prawną. W perspektywie tak zakreślonych granic kontroli sądu, stwierdzić należy, że skargi są nieuzasadnione. Na wstępie należy omówić zarzuty skargi odnoszące się do sposobu gromadzenia przez organy materiału dowodowego i jego następczej oceny, gdyż tylko prawidłowo przeprowadzone pod tym kątem postępowanie administracyjne, prawidłowo rekonstruujące okoliczności faktyczne sprawy pozwala na właściwą konkretyzację norm prawa materialnego. Skarżący konkretnie zarzuca obrazę między innymi art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do tak skonstruowanych zarzutów wskazać należy, że organy są zobowiązane prowadzić postępowanie podatkowe w taki sposób, żeby budzić zaufanie do organów (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) a przede wszystkim działać na podstawie przepisów prawa i w jego granicach (art. 120 Ordynacji podatkowej). Ciąży na nich także powinność przeprowadzenia wszelkich dowodów jakie mogą być pomocne dla dogłębnego wyjaśnienia sprawy, bowiem przepis art. 122 Ordynacji podatkowej nakazuje organom przedsięwziąć wszelkie czynności, jakie są niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powinny zatem one podejmować wszelkie działania, ale delimitowane w ten sposób, że muszą być one niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy muszą więc z jednej strony realizować ciążący na nich obowiązek dowodowy podyktowany obowiązkiem dążenia do prawdy materialnej, ale z drugiej strony muszą dbać o to, aby postępowanie nie toczyło się przewlekle, by przeprowadzane czynności były czynnościami koniecznymi dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W szczególności powinny baczyć aby postępowanie było prowadzone na tyle sprawnie, żeby nie dochodziło do przedawnienia zobowiązania podatkowego będącego przedmiotem toczącego się postępowania. Na tle tych uwag do zakresu postępowania dowodowego przeprowadzonego w niniejszej sprawie przez organy oraz sposobu jego przeprowadzenia nie można mieć zastrzeżeń. W realiach niniejszej sprawy w nawiązaniu do w/w przepisów główne zastrzeżenia kieruje skarżąca spółka wobec oceny przez organy zeznań świadka W.S. złożonych w postępowaniu karnym, kwestionując co do zasady prawidłowość oparcia ustaleń w oparciu o dowody przeprowadzone w odrębnym postępowaniu, w którym skarżąca nie była stroną. Odwołać się w tym miejscu należy do dyspozycji art. 181 Ordynacji podatkowej, który stanowi wprost, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Przyjmuje się, przy tym że termin "materiały" ma dużo szerszy zakres niż termin "dokumenty", i obejmuje także protokoły przesłuchania stron i świadków w takim postępowaniu. Orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego konieczne było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w postępowaniu karnym. W konsekwencji, korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie może naruszać jakichkolwiek innych przepisów ordynacji podatkowej (tak np. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r. II FSK 499/14). W rozpoznawanej sprawie organy nie poprzestały na depozycjach wskazanego świadka pochodzących z postępowania karnego, ale przeprowadziły postępowanie dowodowe we własnym zakresie, w tym przesłuchały go także w postępowaniu kontrolnym. Nie jest niczym niewłaściwym sięgniecie do zeznań świadka złożonych na tożsame okoliczności w innym postępowaniu, zwłaszcza gdy są one wcześniejsze i bliższe opisywanym zdarzeniom. Prawidłowo więc organ weryfikował wypowiedzi świadka tymi wcześniejszymi depozycjami, kiedy zeznania składane przed organem miały charakter mniej szczegółowy, mniej konkretny, a nawet w pewnym stopniu odbiegały od wcześniejszych. Wskazywane przez świadka powody takiego stanu rzeczy, a więc "świeższa pamięć" opisywanych zdarzeń jest zrozumiała i logiczna. Istotne jest to że świadek przyjął konsekwentną i jednolitą wersję opisywanych zdarzeń. Wprawdzie w kolejnych, na przestrzeni czasu, zeznaniach modyfikował swoje stanowisko co do identyfikacji faktur fikcyjnych, ale po przypomnieniu mu wcześniejszych zeznań, podtrzymywał wcześniejsze depozycje wskazując logiczne przyczyny rozbieżności - to jest upływ czasu i posiadanie podczas pierwszych zeznań wglądu w dokumentację. Skarżąca zarzuca organowi, że bezpodstawnie odmówiono jej przeprowadzenia dowodu polegającego na dołączeniu do akt sprawy dokumentów na podstawie których W. S., słuchany w postepowaniu karnym, dokonał podziału okazywanych mu faktur na te które dokumentowały rzeczywisty i te rzeczywistego obrotu złomem nie dokumentowały. Podkreślenia wymaga, że żądanie przeprowadzenia dowodu z art. 188 Ordynacji podatkowej jest uzasadnione tylko wówczas, gdy strona wskaże na konkretne istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym (tak np. wyrok NSA z dnia 6 września 2007 r., II FSK 110/07, LEX nr 377583). Tymczasem zeznania świadka w tym zakresie są stanowcze, podtrzymał treść zeznań wówczas składanych, które opierały się na szczegółowej analizie posiadanej dokumentacji, w szczególności faktur, na co wskazuje fragment zeznań nawiązujący do kwoty na fakturze. Analiza zapisów dokumentacji wobec znacznego upływu czasu nie ułatwia odtworzenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń. W końcu ustalenia co do nierzetelności zakwestionowanych faktur opierają się także na decyzjach wydanych wobec "C" spółka z o.o. na podstawie art. 108 § 1 ustawy VAT. Te zeznania co do procederu wystawiania pustych faktur, firmujących dostawy złomu, który dostarczały inne osoby i podmioty, korelują z kolei z zeznaniami świadka M. O., właściciela firmy "D", który za namową W. S. również firmował w ten sposób dostawy złomu do "A", którego w rzeczywistości nie posiadał. Wbrew sugestiom skarżącej prawa strony co do uczestniczenia w postępowaniu kontrolnym, były respektowane na płaszczyźnie zapoznania z materiałem dowodowym i wyznaczaniem 7-mio dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, na każdym etapie postępowania dowodowego. Strona mogła się więc zapoznać ze zgromadzonym materiałem dowodowym, zgłaszać wnioski dowodowe, czy też w końcu złożyć oświadczenia odnośnie przeprowadzonych dowodów. Z treści art. 181 Ordynacji podatkowej wynika, że w przypadku czynności sprawdzających oraz kontroli podatkowej zgromadzone w ich toku dokumenty mogą być wykorzystane przez organ, przy czym następuje zawężenie możliwości skorzystania z takich dowodów, to jest o ile posiadają one walor dokumentu urzędowego bądź prywatnego. W tym kontekście w niniejszej sprawie organy były uprawnione do wykorzystania w sprawie jako dowodu wyciągu z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. i nr [...] oraz dnia [...] lutego 2013 r. [...] dotyczących "C" spółka z o.o. w S. W., określających podatek od towarów i usług do zapłaty wynikający z faktur wystawionych przez ten podmiot na rzecz "A" spółka z o.o. w 2008 r., 2009 r. i 2007 r., oraz z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], [...] i [...] dotyczących M. O. (firma "D"), określających podatek od towarów i usług do zapłaty wynikający z faktur wystawionych przez tę osobę na rzecz "A" spółka z o.o. w październiku, listopadzie i grudniu 2008 r. dokumentujących dostawy złomu, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Dowody te korelują z treścią zeznań wskazanych wyżej świadków i świadczą o konsekwencji W. S. i M. O., oraz, że nie wycofują się ze swoich twierdzeń pomimo, że spotykają ich w związku z tym negatywne konsekwencje podatkowe. Podobnie sytuacja wygląda jeżeli chodzi o 2010 r. i 2011 r. w stosunku do spółki "C" wydawane były decyzje w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące nie weszły jednak one do obrotu z uwagi na okoliczność, że spółka ta w dniu 23 marca 2014 r. została wykreślona z rejestru przedsiębiorców w KRS. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie nie ograniczyło się tylko do przeprowadzenia wskazanych wyżej dowodów. Organ I instancji przesłuchał w charakterze strony K. S. oraz w charakterze świadków pracowników spółki "A" odpowiedzialnych w kontrolowanym roku podatkowym za poszczególne czynności związane z przyjęciem i rozliczeniem dostaw złomu a to D. B., P. S. i K.D. Złożyli oni określone zeznania, ale nie wynika z nich jednoznacznie, że kwestionowane dostawy realizowane były przez spółkę "C". Przesłuchani zostali także pozostali wspólnicy spółki jawnej "B" w S. W., posiadającej udziały w spółce "A", ale ich zeznania nie wniosły istotnych okoliczności do sprawy, bowiem wiedzy na temat okoliczności realizowania dostaw złomu w kontrolowanym okresie nie mieli. W związku z tym należy uznać, że wbrew temu co uważa skarżąca postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie cechuje kompletność, w sensie podjęcia przez organ wszystkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy obiektywnej o czym stanowi art. 122 Ordynacji podatkowej. Przepis ten nakłada na organy podatkowe obowiązek przeprowadzenia z urzędu wszelkich dowodów, których zgromadzenie jest niezbędne dla ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń, których zaistnienie ma wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub innych praw lub obowiązków podatnika wynikających z przepisów prawa podatkowego i w kontrolowanej sprawie organy obowiązkowi temu sprostały. Kolejną kwestią jest ocena tak zgromadzonego materiału dowodowego, której przebieg i wynik został szczegółowo zaprezentowany w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, to jest kontrola przez sąd czy spełnia ona wymogi określone w przepisach art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 191 Ordynacji podatkowej. Stanowią one, że organ podatkowy (kontroli) ma obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i na tej podstawie przyjmować, czy dana okoliczność została udowodniona. Zdaniem sądu rekonstrukcja faktów, z których wynika, że spółka "C" w okresie którego dotyczą zaskarżone decyzje nie dostarczała do "A" spółka z o.o. złomu, na podstawie kwestionowanych faktur nie nasuwa żadnych zastrzeżeń. Organy przekonywująco dowiodły, że faktury te wystawione na rzecz "A" nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a jedynie firmują dostawy do spółki realizowane przez nieujawnionych dostawców. Taka ocena znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i opiera się na ocenie swobodnej, respektującej wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Organy były w pełni uprawnione do obdarzenia walorem wiarygodności zeznań świadka W. S., który konsekwentnie prezentował stanowisko, że wskazane przez niego faktury także pochodzące z okresu 2010-2011 są nierzetelne, podając zbieżne fakty oraz przedstawiając logiczny schemat działania szeregu osób, w tym wspomnianego K. S., w opisanym przez siebie procederze. Nie można pominąć okoliczności, że konsekwencje tych zeznań są także niekorzystne dla niego, żeby przytoczyć choćby skutki podatkowe wynikające z decyzji wydanej na podstawie z art. 108 § 1 ustawy VAT. Podobnie ocenić należy zeznania świadka M. O.. Brak przy tym jakichkolwiek racjonalnych powodów dla których świadkowie ci mieliby bezpodstawnie obciążać K. S., pogrążając przy tym samych siebie. Z tych dowodów wynika, że spółka "C" nie posiadała odpowiedniego zaplecza gospodarczego i technicznego do prowadzenia działalności w rozmiarach wynikających z zakwestionowanych faktur, nie dysponowała złomem w ogóle lub w takich ilościach. Spółka "C": w latach 2010-2011 praktycznie nie prowadziła już żadnej realnej działalności. Znajduje to z kolei potwierdzenie w ostatecznych decyzjach Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] lutego 2013 r. i [...] lutego 2013 r. oraz z dnia [...] listopada 2013 r. wydanych na podstawie art. 108 § 1 ustawy VAT w stosunku do "C" i M. O.. Nie można pominąć także tej okoliczności, która naświetla motywy działania osób biorących udział w procederze opisywanym przez W.S., szczególnie prezesa zarządu spółki "A" K. S., a mianowicie tego, że spółka osiągała z takiego procederu korzyść w postaci podatku naliczonego VAT, który nie występuje, gdy dostawcy nie są podatnikami VAT, lub nie są zainteresowani wystawieniem faktury. W konfrontacji ze wskazanym wyżej materiałem dowodowym organy miały wszelkie podstawy do zakwestionowania prawdziwości twierdzeń K. S., który notabene potwierdza pośrednio niektóre twierdzenia świadka W. S., a mianowicie fakt drukowania faktur w siedzibie spółki "A" przy wykorzystaniu jej programu komputerowego czy dysponowania przez tego ostatniego kwitami wagowymi wystawionymi na innych dostawców. Depozycje K. S. nie doznają wsparcia w zeznaniach świadków - pracowników spółki "A", którzy nie posiadali informacji istotnych w sprawie, dotyczących materialnych podstaw wystawiania faktur wskazywanych przez W. S. jako nierzetelne. Podkreślenia wymaga, że stanowisko obsługi klienta było znacznie oddalone od miejsca gdzie przyjmowany był złom, co uniemożliwiało stwierdzenie czy osoba przedstawiająca kwity wagowe faktycznie dostarczyła złom, a świadkowie odnosili się do dokumentu kwit wagowy, który nie był dokumentem ścisłego zarachowania i nie identyfikował rzeczywistego dostawcy oraz daty dostawy. Skoro organ odwoławczy w szczegółowo sporządzonym uzasadnieniu skrupulatnie wskazał fakty, które uznał za udowodnione, omówił dowody, którym przyznał walor wiarygodności oraz te którym takiego waloru odmówił, oraz podał z jakich powodów dokonał takiej oceny, dopełnił tym samym wymogów zawartych w dyspozycji art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Krytyka skargi w tym zakresie zasadza się tylko i wyłącznie na odmiennej, acz nieuzasadnionej ocenie dowodów. Stwierdzić trzeba także, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera należyte wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem stosownych przepisów prawa czyniąc tym samym zadość statuowanej w art. 124 Ordynacji podatkowej zasadzie wyjaśniania i przekonywania, której naruszenie bezpodstawnie stara się zarzucić skarżąca. W szczególności nie jest żadną sprzecznością uzasadnienia zaskarżonych decyzji, że Dyrektor Izby Skarbowej w R. w ślad za organem I instancji przyjmuje, że towar (złom) został dostarczony spółce, a jednocześnie pozbawia skarżącą prawa do odliczenia VAT dokumentujących te dostawy. Jak to wcześniej wykazano, organy ustaliły że dostawy miały miejsce i nastąpiło ich przyjęcie na stan, a następnie były te towary przedmiotem dalszego obrotu u skarżącej, ale dostaw tych nie realizowała "C" spółka z o.o. na podstawie zakwestionowanych w niniejszych postepowaniach faktur, lecz nieustaleni, anonimowi dla tego postępowania dostawcy. Twierdzenia skarżącej co do możliwości skutecznego przeniesienia własności towarów (złomu) przez "C" spółka z o.o. działającą przez prezesa zarządu W. S. w sytuacji, gdy towar ten dostarczyły osoby i firmy działające na zlecenie tego ostatniego, nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, takie twierdzenie jest dowolne i nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonych w postępowaniach dowodach. Świadek W. S. nie podaje tego rodzaju okoliczności, a i K. S. czy pracownicy "A", żadnej takiej osoby nie wskazują. Gdyby takie osoby rzeczywiście dostarczały złom "na konto" W. S., świadek ów był w na tyle dobrych relacjach z członkami zarządu spółki "A", że osoby współdziałające z "C" byłyby im znane. Tymczasem, z zeznań świadka W. S. wynika, że otrzymywał od K.S. kartkę z danymi do wypisania faktury lub wprost kwity wagowe na podstawie których, wiedział na jaką ilość złomu i za jaką cenę złom zafakturować na "C". Po drugie, odwołać się należy do treści art. 7 ust. 1 ustawy VAT stanowiącego, że przez dostawę towarów, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W konsekwencji aby ustalić moment w którym dokonuje się dostawa towarów w danej sprawie należy ustalić z którym momentem na nabywcę zostaje przeniesione prawo do rozporządzania tym towarem (złomem) jak właściciel. W ocenie sądu dostarczenie i złożenie złomu przez nieustalone osoby na ogrodzonym placu, składowisku złomu położonym w siedzibie spółki "A", oraz udostępnienie tym osobom dokumentów związanych z przyjęciem złomu, stanowiących podstawę do wystawienia dowodu wykonania dostawy, świadczy o przeniesieniu na spółkę przez nieujawnione osoby czy firmy prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. Bez znaczenie więc dla oceny niniejszej sprawy pozostaje, to co te osoby robią z otrzymanymi kwitami. Zwrócić wszak należy w tym miejscu uwagę na treść zeznań W. S., gdzie podaje, że po wystawieniu faktury i odebraniu należności, zwracał K. S. całą kwotę netto wynikającą z fikcyjnych faktur, natomiast wykazaną w niej kwotą podatku od towarów i usług dzielili się. Oznacza to, że ci nieustaleni dostawcy otrzymywali należność (bliżej nieokreśloną) za dostarczony złom od przedstawiciela spółki "A", skoro ta kwota netto wracała do przedstawiciela "A". Lektura skarg (w zasadzie jednobrzmiących) pozwala na dokonanie spostrzeżenia, że ich uzasadnienie zawiera sprzeczne tezy. Z jednej strony skarżąca podważając trafność poczynionych przez organy ustaleń faktycznych forsuje tezę, że "C"(czy też "D") nie byli wprawdzie właścicielami dostarczanego do "A" złomu, ale działając poprzez inne firmy i osoby, które działały na ich zlecenie, mogli skutecznie dokonać rozporządzenia tym towarem jak właściciel, co stanowi esencję dostawy w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy VAT, właśnie za pośrednictwem osób działających niejako w jego imieniu. W innym jednak miejscu skarżąca diagnozuje, że istotą sporu jest to czy pomimo wadliwości otrzymanych faktur zakupowych, skarżąca zachowała prawo do odliczeń (podatku naliczonego od towarów i usług), ze względu na jej działanie w dobrej wierze. Jak to wyżej podkreślono, organy jednoznacznie wykazały, że na podstawie kwestionowanych faktur wystawionych przez "C" spółka z o.o. na rzecz "A" nie odbywał się obrót gospodarczy pomiędzy tymi podmiotami i w tym sensie są tzw. faktury "puste". Nie dokumentowały one rzeczywistych dostaw, lecz firmowały obrót złomem realizowany przez inne bliżej nieustalone osoby. W tej sytuacji rzeczywiście pozostaje do rozpatrzenia kwestia, czy pomimo zaewidencjonowania w księgach podatkowych takich "pustych" faktur, skarżąca zachowała prawo do odliczenia wykazywanego w nich podatku od towarów i usług. Przechodząc do analizy przepisów prawa, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie, godzi się podkreślić, że organy podatkowe (kontrolne) są uprawnione, w toku prowadzonego postępowania, do badania, czy transakcja określona w fakturach VAT, które stanowią podstawę do obniżenia podatku naliczonego w rzeczywistości miała miejsce. Zasadniczą cechą konstrukcyjną podatku od towarów i usług jest ustanowione w art. 86 ust. 1 ustawy VAT prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Kwotę podatku naliczonego, o którą podatnik ma prawo obniżyć ciążący na nim podatek należny, stanowi w myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a w/w ustawy suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Powołanego art. 86 ust. 1 ustawy VAT nie należy jednak rozumieć jako uprawnienia podatnika do potrącenia swoich należności podatkowych o podatek wynikający z dokumentów wystawionych przez podmioty, które w rzeczywistości nie są uczestnikami obrotu podlegającego rygorom ustawy o podatku od towarów i usług, czy też potwierdzających usługę, która nie została wykonana. Już w tym miejscu poczynić należy uwagę, że skoro faktury, które przyjęła do swojej ewidencji podatkowej skarżąca, nie dokumentowały rzeczywistej transakcji to określony w takiej fakturze podatek nie był "podatkiem naliczonym", o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy VAT. Faktura VAT nie jest abstrakcyjnie rozumianym dokumentem uprawniającym do zastosowania odliczenia, niezależnie od rzeczywistego przebiegu transakcji. Zasada neutralności opodatkowania podatkiem od towarów i usług oznacza, że podatnicy mogą korzystać z prawa do obniżenia podatku należnego, ale tylko jeżeli ich transakcja na poprzednim etapie obrotu stała się elementem legalnego obrotu prawnego. Za utrwalony należy bowiem uznać prezentowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje wtedy, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego. W szczególności zaś, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury bądź też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi Brak jest zatem podstawy do konstruowania domniemania prawdziwości faktury i wynikającego z niej zwolnienia podatnika z obowiązku współdziałania z organami podatkowymi w zakresie gromadzenia dowodów świadczących o tym, że stwierdzone fakturą czynności były rzeczywiście dokonane. Faktura nie ma również waloru dokumentu urzędowego, z którym Ordynacja podatkowa wiąże takie domniemanie. Organy podatkowe są obowiązane do badania nie tylko wysokości kwoty podatku naliczonego, lecz również walorów formalnych faktury oraz okoliczności, w których doszło do sprzedaży towarów lub usług, co sprowadza się do kontrolowania, czy faktura w istocie stwierdza fakt nabycia towarów i usług, a więc czy doszło między stronami wskazanymi w fakturze do rzeczywistej operacji gospodarczej. Dopiero dokonanie czynności udokumentowane fakturą odzwierciedlającą przebieg tych czynności może stanowić podstawę do odliczenia kwoty podatku naliczonego z niej wynikającej. W przeciwnym wypadku doszłoby do wypaczenia konstrukcji podatku VAT. Powyższe rozważania nawiązują do ustawodawstwa wspólnotowego, a konkretnie dyrektywy 2006/112/WE Rady (UE) w przedmiocie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej Dz. Urz. UE L 2006.346.1 z zm.). Przepis art. 178 tej dyrektywy stanowi m.in. w pkt a), że w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. a, w odniesieniu do dostaw towarów lub świadczenia usług, podatnik musi posiadać fakturę sporządzoną zgodnie z tytułem XI rozdział 3 sekcje 3-6. Tam zaś wskazano, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają być mu dostarczone przez innego podatnika. Prawodawca wspólnotowy uzależnia więc prawo do odliczenia podatku VAT od spełnienia łącznie dwóch przesłanek, to jest po pierwsze aby transakcja rzeczywiście miała miejsce (warunek materialnoprawny) oraz po drugie aby podatnik posiadał fakturę odpowiadającą wymogom formalnym (warunek formalnoprawny). Spełnienie tylko jednego z tych warunków jest niewystarczające dla skorzystania z uprawnienia do zwrotu VAT. Uregulowania te zostały implementowane do ustawodawstwa krajowego i znalazły swoje odzwierciedlenie w treści art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a ustawy VAT. Wskazany przepis stanowi mianowicie, że nie stanowią podstawy do odliczenia podatku od towarów i usług faktury, które stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W przypadku więc zaistnienia sytuacji, gdy czynność udokumentowana fakturą nie została faktycznie dokonana, czyli nie doszło do wykonania dostawy lub usługi, to wówczas kwota wynikająca z faktury (poprawnej pod względem formalnym) nie będzie stanowiła podstawy do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tej faktury. Organy słusznie więc nie poprzestały na uznaniu strony formalnej, lecz w ramach swoich kompetencji poddały kontroli, czy faktury zaewidencjonowane przez skarżącą, wykazujące podatek naliczony, dokumentują rzeczywistą operację gospodarczą pomiędzy skarżącą a wystawcą faktury kosztowej. W ocenie sądu w niniejszej sprawie organy prawidłowo, jednoznacznie wykazały, że zakwestionowane faktury wystawione przez "C" spółka z o.o. na rzecz skarżącej spółki nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, lecz firmują rzeczywiste dostawy zrealizowane przez nieujawnionych dostawców, a więc że są nierzetelne. Formalnie więc przesłanka z art. 88 ust.3a pkt 4 lit. a ustawy VAT jest spełniona i odliczenie spółce nie powinno przysługiwać, jednak obiektywnie rzecz ujmując transakcja zaistniała i podatnik nabył towary lub usługi do dalszej działalności opodatkowanej. Przy zastosowaniu w niniejszej sprawie wskazanych przepisów prawa krajowego, należy uwzględnić więc dodatkowo dorobek orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), a w szczególności wyroków z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawach C-642/11 i C-643/11, z dnia 21 czerwca 2012 r. sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie C-107/13, z dnia 13 marca 2014 r., w sprawie C-107/13 czy w postanowieniu z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie C-18/13. W sprawach tych Trybunał zasadniczo jednolicie przyjmuje, że prawo wspólnotowe należy interpretować w ten sposób, że art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112 stoją na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty należnego podatku od wartości dodanej kwoty tego podatku należnego lub zapłaconego z tytułu świadczonych mu usług z tego powodu, iż wystawca faktur dotyczących owych usług lub jeden z jego usługodawców dopuścił się nieprawidłowości, bez udowodnienia przez organ podatkowy na podstawie obiektywnych przesłanek, iż podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Stwierdził, też Trybunał, że art. 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce krajowej, w ramach której organ podatkowy odmawia prawa do odliczenia z tego powodu, iż podatnik nie upewnił się, że wystawca faktury za towary, których prawo do odliczenia ma dotyczyć jest podatnikiem, że dysponował on tymi towarami i był w stanie je dostarczyć oraz że wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku od wartości dodanej, albo z tego powodu, że podatnik nie posiada, poza fakturą, innych dokumentów potwierdzających spełnienie powyższych warunków, mimo że spełnione były warunki materialne i formalne powstania prawa do odliczenia określone w dyrektywie 2006/112, a podatnik nie miał przesłanek podejrzewać, że wystawca faktury dopuścił się nieprawidłowości lub przestępstwa. W świetle powołanego orzecznictwa Trybunału, w sytuacji takiej jaką mamy do czynienia w niniejszych sprawach, gdy nie są kwestionowane dostawy złomu ze spornych faktur na rzecz skarżącej lecz ich strona podmiotowo-przedmiotowa, organy odmawiając skarżącej prawa do wynikającego z tych faktur podatku naliczonego VAT, powinny dokonać ustaleń, w zakresie jej dobrej wiary i zachowania należytej staranności kupieckiej. Tylko ustalenie, że skarżąca nie wiedziała i nie mogła wiedzieć, że wystawcy faktur, jako wykazywani dostawcy towaru (złomu) nie byli jego właścicielami ani dysponentami tego towaru co uniemożliwiało im rozporządzenie nim jak swoją własnością, a zatem poświadczają nieprawdę firmując dostawy dokonane wcześniej przez inne osoby w związku z którymi skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego VAT, skutkowałoby uznaniem racji podniesionych w skargach. Wbrew stanowisku skarżącej organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w kierunku umożliwiającym dokonanie ustaleń w tym zakresie i zajęcie jednoznacznego stanowiska w kwestii dobrej wiary i należytej staranności skarżącej. Po pierwsze wykazane zeznaniami świadków - pracowników skarżącej zasady ewidencjonowania dostaw funkcjonujące w spółce, a zwłaszcza korzystanie z dokumentu wewnętrznego "kwitu wagowego" nie pozwalają uznać, że przy zawieraniu transakcji związanych z dostawami złomu zachowana została należyta staranność chroniąca przed nadużyciami, które w rzeczywistości miały miejsce. Wzmiankowane dokumenty, które stanowiły podstawę do wystawienia dowodu dostawy złomu, nie miały charakteru druków ścisłego zarachowania, nie zawierały danych identyfikujących dostawcę, ani wskazującej datę dostawy, co pozwalałoby na późniejszą weryfikację faktycznego dostawcy konkretnego towaru (partii złomu). Brak należytej kontroli wiarygodności swoich dostawców po stronie skarżącej, wynika także stąd, że biuro obsługi klienta było oddalone od miejsca przyjmowania złomu, że nie byli w stanie zweryfikować tego, czy osoba przedstawiająca kwity wagowe faktycznie dostarczyła zważony i sklasyfikowany złom. Słusznie też wskazują organy na twierdzenia świadka K. S., prezesa zarządu skarżącej spółki, który nie wykluczył możliwości skupowania kwitów wagowych wydanych rzeczywistym dostawcom. Po drugie, i co istotniejsze, na podstawie całokształtu materiału dowodowego organy prawidłowo ustaliły, że prezes zarządu skarżącej spółki "A", nie tylko wiedział, że dostarczone spółce faktury wystawione przez spółkę "C" czy M. O.są nierzetelne, lecz wręcz brał aktywny udział w tym procederze. Jak wynika z zeznań świadka W.S. całej działalności polegającej na fakturowaniu niedokonanych przez niego dostaw dopuścił się on za namową prezesa zarządu spółki – K. S.. To K. S. podawał mu dane do poszczególnych wystawianych przez niego faktur wskazując ilość złomu, jego cenę, czas dostawy. Faktury były wystawiane na podstawie danych wskazanych przez przedstawiciela tej spółki, przedstawiciela uprawnionego do podejmowania w jej imieniu czynności prawnych, reprezentanta spółki. Z kolei świadek M. O. zeznał, że jego firma "D" nie prowadziła działalności polegającej na obrocie złomem i uczestniczyła tylko w "łańcuszku" firm wystawiających fikcyjne faktury na podstawie danych dostarczonych mu przez W. S., który współpracował ściśle (dzielił się pieniędzmi) z przedstawicielami Spółki. W świetle tych, jak już wyżej wskazano wiarygodnych zeznań należy stwierdzić, że skarżąca, poprzez osobę swojego reprezentanta wiedziała, że faktury ewidencjonowane następnie w rejestrze zakupów pochodzące od W. S. i M. O. są nierzetelne w tym sensie, że opiewają na złom, którego w/w w rzeczywistości nie dostarczyli spółce, a ta posiadała go od innych dostawców. Skarżąca jak wynika ze zgromadzonych dowodów, trafnie ocenionych przez organy w niniejszej sprawie, nie była zainteresowana należytą weryfikacją swoich dostawców, a wręcz przeciwnie, była zainteresowana uzyskiwaniem fikcyjnych faktur, co pozwalało jej na uzyskiwanie odliczenia VAT i pomniejszanie w ten sposób podatku należnego. Reasumując, na podstawie tych obiektywnych przesłanek organy w sprawach połączonych do wspólnego rozpoznania słusznie odmówiły Skarżącej prawa do odliczenia podatku VAT wykazanego w fakturach szczegółowo wymienionych w zaskarżonych decyzjach Dyrektora Izby Skarbowej w R. z uwagi na nie spełnienie przez Spółkę wymogów zawartych we wskazanych powyżej przepisach ustawy o VAT, z uwzględnieniem przytoczonego orzecznictwa TSUE. Prawidłowa interpretacja tych przepisów dokonana przez organy na użytek niniejszej sprawy bezpodstawnym zaś czyni zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego podniesiony w skargach. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skargi nie zawierają uzasadnionych podstaw, w związku z czym oddalił je na podstawie art. 151 p.p.s.a.