I SA/Sz 1106/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi G. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz skarżącej G. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Gmina Miasto [...] dalej "wnioskodawca, skarżąca" w złożonym w dniu 2 marca 2015 r. wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiając następujący stan faktyczny: lokal mieszkalny przy ul. [...] w [...] umową zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 14 kwietnia 2008 r. został wyodrębniony i sprzedany na rzecz najemców korzystających z pierwszeństwa w nabyciu. Od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego zastosowana została bonifikata z zastrzeżonym 5-cio letnim terminem jej zwrotu, w przypadku niedotrzymania warunków umowy. Sprzedaż lokalu mieszkalnego została dokonana na podstawie uchwały Rady Miejskiej z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie ustalenia zasad sprzedaży lokali stanowiących własność Miasta. Pierwotny nabywca lokalu po upływie 7 miesięcy od daty wyodrębnienia i sprzedaży, podarował lokal na rzecz osoby bliskiej, która po upływie kolejnych 9 miesięcy dokonała dalszego obrotu lokalem. Prezydent Miasta na mocy art. 68 ust. 2b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami tj. Dz.U. nr 102, z 2010 r., poz. 651 ze zm.) dalej "u.g.n.", zażądał zwrotu kwoty równej zwaloryzowanej bonifikacie udzielonej od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego od "osoby bliskiej" pierwotnego nabywcy, która nabyła, a następnie dokonała obrotu tym lokalem. Obowiązek ten był konsekwencją zdarzenia, na które złożyło się udzielenie bonifikaty pierwotnemu nabywcy, zbycie osobie bliskiej oraz zbycie nieruchomości przez osobę bliską przed upływem terminów określonych w ustawie. Osoba zobowiązana do zwrotu bonifikaty zawnioskowała o odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty na podstawie art. 68 ust. 2c u.g.n. i oświadczyła, że dokonując transakcji nie miała na celu przysporzenia sobie korzyści majątkowej, w szczególności, że w wyniku kolejnych transakcji przedmiotowy lokal mieszkalny ponownie stał się jej własnością. Ze względu na specyficzną, indywidualną sprawę na mocy art. 68 ust. 2c u.g.n. Rada Miejska uchwałą z dnia 30 października 2014 r. wyraziła zgodę na odstąpienie od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty w kwocie [...] zł. W związku z powyższym wnioskodawca wystąpił do organu podatkowego z następującym pytaniem: czy podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych bonifikata, czy istnieje obowiązek wystawienia informacji PIT-8C, której nie trzeba zwracać w związku z Uchwałą Rady Miejskiej w [...] podjętą na wniosek osoby zobowiązanej do jej zwrotu, w trybie art. 68 ust. 2c u.g.n., dla przypadku gdy Prezydent Miasta za zgodą Rady Miejskiej wyrażoną w formie uchwały, odstąpił od żądania zwrotu bonifikaty po jej waloryzacji? Zdaniem wnioskodawcy, odstąpienie od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty na podstawie art. 68 ust. 2c u.g.n., dla przedstawionego przypadku, nie stanowi źródła przychodów, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) dalej "u.p.d.o.f." i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Wnioskodawca wskazał, że z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia. Tak więc podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca powołał interpretacje indywidualne z dnia 16 lutego 2010 r. (sygn. akt [...]) oraz z dnia 1 marca 2013 r. (sygn. akt[...]) wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej. W wydanej w dniu 28 maja 2015 r. interpretacji indywidualnej nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej działający z upoważnienia Ministra Finansów dalej "organ" stanowisko wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe. Przywołując art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 11, art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazał, że użyty we wskazanym przepisie zwrot "w szczególności" dowodzi, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł należy, zdaniem organu, mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. A stosownie do art. 42a ww. ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa wart. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych. Wskazując na treść wniosku, organ podkreślił, że lokal mieszkalny umową zawartą w formie aktu notarialnego z dnia 14 kwietnia 2008 r. został wyodrębniony i sprzedany na rzecz najemców korzystających z pierwszeństwa w nabyciu. Od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego zastosowana została bonifikata z zastrzeżonym 5-cioletnim terminem jej zwrotu, w przypadku niedotrzymania warunków umowy. Sprzedaż lokalu mieszkalnego została dokonana na podstawie Uchwały Rady Miejskiej z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie ustalenia zasad sprzedaży lokali stanowiących własność Miasta. Pierwotny nabywca lokalu po upływie 7 miesięcy od daty wyodrębnienia i sprzedaży, podarował lokal na rzecz osoby bliskiej, która po upływie kolejnych 9 miesięcy dokonała dalszego obrotu lokalem. Prezydent Miasta na mocy art. 68 ust. 2b u.g.n., zażądał zwrotu kwoty równej zwaloryzowanej bonifikacie udzielonej od ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego od "osoby bliskiej" pierwotnego nabywcy, która nabyła, a następnie dokonała obrotu tym lokalem. Obowiązek ten był konsekwencją zdarzenia, na które złożyło się udzielenie bonifikaty pierwotnemu nabywcy, zbycie osobie bliskiej oraz zbycie nieruchomości przez osobę bliską przed upływem terminów określonych w ustawie. Dalej organ wskazał, że osoba zobowiązana do zwrotu bonifikaty zawnioskowała o odstąpienie od żądania zwrotu bonifikaty na podstawie art. 68 ust. 2c u.g.n. i oświadczyła, że dokonując transakcji nie miała na celu przysporzenia sobie korzyści majątkowej, w szczególności, że w wyniku kolejnych transakcji przedmiotowy lokal mieszkalny ponownie stał się jej własnością. Ze względu na specyficzną, indywidualną sprawę na mocy art. 68 ust. 2c u.g.n. Rada Miejska Uchwałą z dnia 30 października 2014 r. wyraziła zgodę na odstąpienie od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty w kwocie [...] zł. Dalej organ powołał art. 34 ust. 1 pkt 3, art. 37 ust. 2 pkt 1, art. 68 ust. 1 pkt 7, art. 68 ust. 2, art. 68 ust.1 b, art. 68 ust. 2a, z art. 68 ust. 2c u.g.n. i stwierdził, że w stosunku do sytuacji nabywcy, w której odstąpienie od żądania zwrotu bonifikat miało miejsce w związku z uchwałą Rady Miejskiej - podjętą na skutek uprzednio złożonego wniosku nabywcy - w trybie art. 68 ust. 2c u.g.n.- odstąpienie od żądania zwrotu tej bonifikat nastąpiło w drodze uznaniowej, albowiem zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, organ mógł, ale nie musiał odstąpić od żądania ich zwrotu. Udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań nastąpiło na stosowne wnioski indywidualnie oznaczonego beneficjenta i nie było adresowane do wszystkich potencjalnych beneficjentów. Gdyby organ takiej ulgi nie udzielił, beneficjenci ci byliby zobowiązani do zapłacenia kwoty w wysokości udzielonej bonifikaty po jej waloryzacji. Kwota bonifikaty, od której żądania zwrotu odstąpiono w związku z uchwałą Rady Miejskiej, stanowi dla osoby fizycznej przychód podlegający opodatkowaniu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f.. W konsekwencji na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia i przesłania podatnikowi oraz właściwemu urzędowi skarbowemu informacji PIT-8C, stosownie do art. 42a u.p.d.o.f. Nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem, pismem z dnia 16 czerwca 2015r. wnioskodawca złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi z dnia 17 lipca 2015 r. znak [...] na ww wezwanie organ stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co przedstawiono w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na interpretację indywidualną z dnia 28 maja 2015 r.[...], skarżąca zarzuca naruszenie przepisów prawa, tj.: art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 oraz art. 42a u.p.d.o.f. w zw. z art. 68 ust. 2,2a oraz 2c u.g.n. oraz wnosi o: - uchylenie zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego; - uznanie, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowią źródła powstania obowiązku podatkowego w zakresie przedmiotowego podatku w odniesieniu do zdarzenia, polegającego na zaniechaniu przez gminę żądania od osoby fizycznej dopłaty do ceny kupionego od gminy lokalu mieszkalnego tzw. "zwrot kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji", w oparciu o uchwałę rady gminy podjętą na podstawie art. 68 ust. 2c u.g.n.- co w konsekwencji oznacza zwolnienie gminy z obowiązku sporządzenia i przesłania zainteresowanej osobie fizycznej oraz właściwemu urzędowi skarbowemu informacji PIT-8C, stosownie do art. 42a u.p.d.o.f.; - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca zarzuca, że interpretacja oparta jest przede wszystkim na błędnym rozumieniu istoty przedstawionego stanu faktycznego, zdarzenia polegającego na "odstąpieniu od żądania zwrotu udzielonej bonifikaty" w oparciu o uchwałę rady gminy, podjętą w trybie art. 68 ust. 2c u.g.n.. Organ dokonujący interpretacji, powołując się ogólnikowo na "uznaniowość" przedmiotowej uchwały, nie odnosząc się merytorycznie do treści powołanej w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 marca 2013 r. [...] oraz nie dokonując praktycznie żadnej analizy istoty i funkcji odstąpienia przez gminę od żądania zapłaty, postawił tezę, iż "o przychodzie podatkowym z innych źródeł należy (...) mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe". Według skarżącej, brak jest jakichkolwiek uchwytnych i racjonalnie uzasadnionych podstaw, aby dokonać zróżnicowania sytuacji prawnej osób, od których nie żąda się zwrotu bonifikaty na podstawie art. 68 ust. 2, art. 68 ust. 2a bądź art. 68 ust. 2c u.g.n.. W szczególności skorzystanie przez radę gminy z kompetencji przewidzianej w art. 68 ust. 2c u.g.n., nie stanowi umorzenia należności pieniężnej. Do takich umorzeń zastosowanie znajdują przepisy odrębnej uchwały rady gminy, podjętej na podstawie art. 59 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Skorzystanie przez organ stanowiący gminy z dyspozycji przepisu art. 68 ust. 2c u.g.n. stanowi w istocie uzupełnienie zawartego w ustępie 2a ustawowego katalogu wyłączeń stosowania przepisu ustępu 2. Rozstrzygnięcie rady wiąże się najczęściej z przypadkami szczególnych stanów faktycznych, w których istnienie zobowiązania do "dopłaty" określonej części ceny lokalu mieszkalnego jest sporne, niepewne i kwestionowane przez adresata żądania. W takich przypadkach odstąpienie przez gminę od żądania zwrotu udzielanej bonifikaty prowadzi do wyeliminowania konieczności prowadzenia długotrwałego i kosztownego sporu sądowego, niejednokrotnie przy uwzględnieniu ważnych przesłanek o charakterze społecznym i słusznościowym. Skarżąca podkreśla, że pozaustawowa kategoria "korzyści majątkowych" jest zbyt ogólna i niejednoznaczna, aby na jej podstawie ustalić w rozpatrywanym przypadku istnienie obowiązku podatkowego. Przeciwko przyjęciu powstania takiego obowiązku wyraźnie przemawia okoliczność, że analizowana uchwała rady gminy od podstaw kształtuje źródło uprawnienia, które po stronie zainteresowanej osoby przybiera postać upustu w cenie nabycia nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Istota niniejszej sprawy sprowadza się zasadniczo do odpowiedzi na pytanie, czy zwolnienie nabywcy nieruchomości z obowiązku zwrotu bonifikaty rodzi powstanie przychodu z nieodpłatnego świadczenia i czy w związku z tym na wnioskodawcy ciąży obowiązek przekazania organowi podatkowemu informacji o uzyskanym przez nabywców przychodzie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 67 ust. 3 u.g.n. przy sprzedaży nieruchomości w drodze bezprzetargowej, o której mowa w art. 37 ust. 2 i 3, cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż jej wartość, z zastrzeżeniem ust. 3a. Jednakże właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3 - art. 68 ust. 1 . Zatem przyznanie bonifikaty oznacza sprzedaż nieruchomości po obniżonej cenie z zastrzeżeniem, iż w określonym w ustawie przedziale czasu (5 lub 10 lat) nabywca nieruchomości, który sprzeda nieruchomość lub wykorzysta ją na inne cele niż uzasadniające udzielenie bonifikaty, będzie musiał dopłacić zwaloryzowaną równowartość bonifikaty (art. 68 ust. 2 u.g.n.). Zwrot następuje na żądanie właściwego organu. Wyjątkami określonymi w art. 68 ust. 2a u.g.n. zezwalającymi na odstąpienie od żądania zwrotu jest: - zbycie lokalu na rzecz osoby bliskiej, z zastrzeżeniem ust. 2b, - zbycie pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego, - zbycie pomiędzy jednostkami samorządu terytorialnego i Skarbem Państwa, - zamiana lokalu mieszkalnego na inny lokal mieszkalny albo nieruchomość przeznaczoną lub wykorzystywaną na cele mieszkaniowe, - sprzedaż lokalu mieszkalnego, jeżeli środki uzyskane ze sprzedaży przeznaczone zostaną w ciągu 12 miesięcy na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystywanej na cele mieszkaniowe. W myśl art. 68 ust. 2b przepis ust. 2 u.g.n. stosuje się odpowiednio do osoby bliskiej, która zbyła lub wykorzystała nieruchomość na inne cele niż cele uzasadniające udzielenie bonifikaty w przypadku nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny przed upływem 5 lat, licząc od dnia pierwotnego nabycia. Niewątpliwie w momencie nabycia nieruchomości kupujący uzyskuje wymierną korzyść majątkową, ponieważ zapłaci za nieruchomość obniżoną cenę. Podkreślić jednak należy, że uzyskanie korzyści o charakterze majątkowym nie jest równoznaczne z osiągnięciem nieodpłatnego świadczenia. Stosowanie do art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jeśli świadczenie jest częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń a odpłatnością ponoszoną przez podatnika 9 (art. 11 ust. 2 u.p.d.o.f.). Pod pojęciem "innych nieodpłatnych świadczeń" kryją się wszelkiego rodzaju świadczenia, które są dokonywane bez pobierania jakiejkolwiek odpłatności (por. J Marcinuk (red.), Podatek dochodowy od osób fizycznych. Komentarz Warszawa 2014, s. 119, Nb 18). W uchwałach z 18 listopada 2002r., sygn. FPS 9/02 oraz z 16 października 2006 r., sygn. II FPS 1/06 Naczelny Sąd Administracyjny podjął próbę zdefiniowania pojęcia "nieodpłatnego świadczenia" na gruncie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazując, że w zakres tego pojęcia wchodzą "wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.(opubl. ONSA nr 2/2003, poz. 47 i ONSAiWSA nr 12/2006, poz.153). W uchwale z dnia 24 maja 2010r, sygn. II FPS 1/10 NSA potwierdził, że przytoczone wyżej stanowisko wypracowane na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ma zastosowanie również do podatku od osób fizycznych. ( opubl. ONSAiWSA 2010/4/58, LEX nr 577354). W ocenie Sądu sprzedaż mieszkania z bonifikatą nie mieści się w zakresie pojęcia nieodpłatnego świadczenia, a ponadto na skutek tej czynności prawnej nie następuje "otrzymanie" nieodpłatnego świadczenia. Jednolite stanowisko doktryny prawa podatkowego, opierające się na wynikach wykładni językowej, wyraża się w przekonaniu, że użycie w art. 11 u.p.d.o.f. słowa "otrzymane" w odniesieniu do świadczeń nieodpłatnych wskazuje, że przychód powstaje, gdy można zindywidualizować świadczenie, określić jego wartość pieniężną oraz skonkretyzować odbiorcę"( Marciniuk op. cit., Nb 20). Podkreśla się, że ww. przepis wyraźnie różnicuje sposoby powstawania przychodu: gdy chodzi o pieniądze i wartości pieniężne przychód może powstać przez "otrzymanie lub postawienie do dyspozycji podatnika". Natomiast świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia - w przeciwieństwie do pieniędzy i wartości pieniężnych - są traktowane jako przychód wyłącznie pod warunkiem, że są "otrzymane", co ma wskazywać na bezwzględnie - w odniesieniu do tego przychodu - wymagany realny charakter świadczenia.(por. orzeczenie Trybunał Konstytucyjnego z dnia 08 lipca 2014r. Sygn. akt K 7/13 otk.trybunal.gov.pl). Biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, że podmiot, który zamierza sprzedać nieruchomość z bonifikatą nie wykonuje na rzecz przyszłego kupującego żadnego świadczenia, zaś kupujący żadnego świadczenia nie otrzymuje. Na podstawie art. 68 ust. 1 i ust. 1b u.g.n rada gminy może podjąć uchwałę, tj. akt prawny, w którym ustali cenę nieruchomości z bonifikatą, tj. poniżej wartości nieruchomości. Należy zgodzić się z wnioskodawcą, że ustalenie przez właściciela nieruchomości ceny odbiegającej od wartości rynkowej, nie stanowi świadczenia na rzecz kupującego. Jest to wyrażenie woli przez sprzedawcę, iż sprzeda nieruchomość za określoną cenę. Wyrażenie woli na sprzedaż nieruchomości z bonifikatą następuje w formie zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku, w których określa się warunki udzielenia bonifikat i wysokość stawek procentowych. Tym samym należy stwierdzić, że zwolnienie nabywcy nieruchomości z obowiązku zwrotu bonifikaty nie powoduje, że nabywca otrzymał jakiekolwiek świadczenie. Nabywca zostaje zwolniony z obowiązku zwrotu korzyści, którą już uzyskał, zatem nie powstaje przychód określony w art. 10 ust. 1 pkt 9 i art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. W konsekwencji mimo, że nabywca nieruchomości uzyskuje niewątpliwą korzyść majątkową, to nie otrzymuje nieodpłatnego świadczenia, a w rezultacie nie uzyskuje przychodu z tego źródła. Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku II FSK 129/11 z 23 sierpnia 2012 r. oraz WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt I SA/Go 428/13. Skoro w tym przypadku brak przychodu jednostka samorządu terytorialnego nie ma obowiązku przekazania naczelnikowi informacji, o której mowa w art. 42a u.p.d.o.f. W związku z powyższym, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a) orzeczono, jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżących orzeczono po myśli art. 200 wymienionej wyżej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).