I GSK 284/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 656/15 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. na rzecz A. M. 5437 (pięć tysięcy czterysta trzydzieści siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 656/15 oddalił skargę A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz określenia długu celnego. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik Urzędu Celnego w G. decyzją z dnia [...] marca 2015 r., na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: O.p.), art. 20 ust. 1, 3 i 6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1 i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 3012 ze zm.), art. 3 ust. 1 i ust. 2, art. 5 ust. 1 – 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256), rozporządzenia Komisji (WE) zmieniającego załącznik nr I do ww. rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej, to jest rozporządzenia nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. (Dz. Urz. UE L 304) oraz art. 65 ust. 5 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.): 1. orzekł o klasyfikacji taryfowej importowanych przez ww. towarów w postaci: - "worków na roli przeznaczonych do pakowania towarów o pojemności do 30 kg, wykonanych techniką dziania z taśm polietylenowych" do kodu Taric 6305 33 10 00; - "rękawa siatkowego oraz siatki do paletyzacji wykonanych techniką dziania z taśm polietylenowych" do kodu Taric 6005 90 90 00; 2. określił dla ww. towarów stawkę celną w wysokości odpowiednio: 12 % i 8 %; 3. określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 18.211 zł; 4. orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy – Prawo celne. W uzasadnieniu organ wskazał, że agencja celna A. Sp. z o. o. działając jako przedstawiciel bezpośredni A. M. zgłosiła w ramach procedury zwykłej w systemie elektronicznym trzy zgłoszenia celne dotyczące towarów deklarowanych jako "worki raszlowe", "rękaw siatkowy" oraz "siatka do paletyzacji" klasyfikując je do kodu TARIC 6305 32 90 99 ze stawką celną 7,2 %. Przywołane wyżej zgłoszenia o numerach: [...] z dnia 28 maja 2013 r.; [...] z dnia 23 sierpnia 2013 r.; [...] z dnia 3 października 2013 r. spełniały warunki formalne, zostały w związku z tym przyjęte i zarejestrowane w ewidencji elektronicznej. Organ wskazał dalej, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w O. przeprowadzili w dniach 7 – 8 sierpnia 2014 r. w przedsiębiorstwie skarżącego kontrolę dokumentacji finansowo - księgowej, magazynowej i danych handlowych dotyczących procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towarów przywożonych przez stronę oraz dalszych operacji handlowych związanych z przywiezionymi towarami. Materiał dowodowy zebrany w trakcie kontroli stanowił podstawę do wszczęcia z urzędu postępowań w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów objętych wskazanymi zgłoszeniami. Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując treść Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, art. 67 WKC oraz Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Systemu Zharmonizowanego) łącznie z tekstem Not wyjaśniających do podpozycji określających zakres i zawartość niektórych podpozycji Systemu Zharmonizowanego (opublikowane w języku polskim w załączniku do M. P. z 2006 r., Nr 86, poz. 880) zaznaczył, że ujęte w zgłoszeniach celnych worki zostały wytworzone z taśm z polietylenu. Zdaniem organu odwoławczego, opis towarów zawarty w polach 31 zgłoszeń celnych — "worki raszlowe" i "worki raszlowe na roli", załączonych do nich fakturach, specyfikacjach i świadectwach pochodzenia (raschel bags, raschel bags on roll), nie budzi wątpliwości, że towarami tymi są w istocie worki używane do pakowania różnego rodzaju towarów masowych, najczęściej owoców, warzyw, drewna, zwane w języku polskim workami raszlowymi. Odznaczają się one bowiem wytrzymałością, a przy tym posiadają charakterystyczną cechę pozwalającą na dostosowanie się do kształtu pakowanego do worka ładunku. Tego rodzaju worki wykonywane są techniką splotów osnowowych za pomocą specjalnych dziewiarek raszlowych. Ta technika wykonania worka zapobiega jego pruciu się nawet w przypadku przecięcia jednego lub kilku splotów. W ocenie organu, powyższe potwierdza sprawozdanie z badań znak [...] z dnia 3 lutego 2015 r. sporządzone przez Laboratorium Celne w G., z którego jednoznacznie wynika, że worki pochodzące ze wskazanych przez stronę dwóch zgłoszeń celnych są wyrobami wytworzonymi techniką dziania. Oznacza to, że strona nieprawidłowo zgłosiła te worki jako wyroby tkane. Zaznaczył, że w odniesieniu do odrębnych zgłoszeń organ celny nie dysponował próbkami objętych nimi towarów, jednak w oparciu o przywołane wyżej dokumenty handlowe załączone do tych zgłoszeń możliwe było określenie rodzaju przywiezionego towaru. Towary zakupione od tego samego chińskiego dostawcy, z którym strona stale współpracuje, są wobec siebie rodzajowo tożsame. Strona nie przedstawiła przy tym żadnych dowodów, które pozwoliłyby uznać za wiarygodne wyjaśnienia odnośnie zmiany technologii wytwarzania worków pomiędzy kolejnymi dostawami, w szczególności wcześniejszego wykonywania ich techniką splotu gazejskiego. Fakt, że każda dostawa zawiera worki w różnych kolorach, rozmiarach i o dwóch wymiarach oczek nie uchybia reprezentatywności pobranych próbek. Podkreślił, że dwóch wycinków worków załączonych przez stronę do pisma z dnia 16 czerwca 2015 r. nie można było uznać za dowód w postępowaniu albowiem organ celny nie miał możliwości jednoznacznego ustalenia, z jakiej partii towaru oraz z jakiego zgłoszenia celnego one pochodzą. Podsumowując, Dyrektor Izby Celnej w G. po zapoznaniu się z materiałem dowodowym uznał, że organ celny I instancji prawidłowo zaklasyfikował worki raszlowe do kodu TARIC 6305 33 10 00. Dla towarów klasyfikowanych do tego kodu TARIC w dniu przyjęcia przywołanych wyżej zgłoszeń obowiązywała stawka celna 12 %. Zmiana klasyfikacji taryfowej opisanych wyżej towarów spowodowała konieczność określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem wskazanym na wstępie oddalił skargę. Sąd zaznaczył, że zgłoszeń celnych dokonano w okresie od dnia 28 maja 2013 r. do dnia 3 października 2013 r., kiedy to obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniające załącznik nr I do ww. rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W zgłoszeniach celnych towaru zgłaszający wskazał kody TARIC 6305 32 90 99 a należności celne wyliczone zostały w oparciu o stawkę celną 7,2 %. Kod ten jest właściwy dla: worków i toreb, w rodzaju stosownych dla do pakowania towarów, z materiałów włókienniczych chemicznych, pozostałych (innych niż opakowania zbiorcze, pośrednie, giętkie) z taśmy polietylenowej lub polipropylenowej, lub temu podobnej oraz pozostałych (innych niż dziane). Organy celne uznały natomiast, że przedmiotowy towar należy klasyfikować do kodu 6305 33 10 00, który obejmuje worki i torby, w rodzaju stosowanych do pakowania towarów; - z materiałów włókienniczych chemicznych, - pozostałe, z taśmy polietylenowej lub polipropylenowej lub temu podobnej (6305 33); - dziane (6305 33 10); - pozostałe (6305 33 90). WSA nie podzielił stanowiska skarżącego, że organy w sposób dowolny uznały, mimo braku próbek i oświadczeń producenta, że worki ww. były takie same jak worki, co do których organ dysponował próbkami. Zdaniem Sadu I instancji nie sposób uznać za okoliczność bez znaczenia, że dopiero w toku postępowania celnego doszło do zbadania próbek i na tej podstawie do jednoznacznego ustalenia, że zgłoszenia wymienione w pkt 1 odnośniku pierwszym decyzji organu pierwszej instancji obejmują wyroby wytworzone techniką dziania. Zatem wcześniej skarżący, korzystający z usług przedstawiciela bezpośredniego – firmy A. Sp. z o.o., również nie dostrzegał, że są to towary, co do których wysokość stawki celnej jest wyższa niż wynikająca z deklarowanego kodu. W tej sytuacji, zdaniem WSA, oświadczenia producenta co do zmiany technologii wytwarzania importowanych towarów nie mogło przesądzić, tak jak oczekiwał tego skarżący, że są to zupełnie inne wyroby niż wymienione w zgłoszeniach celnych. Skarżący był bowiem cały czas przekonany, że wyroby przez niego sprowadzane nie powinny być klasyfikowane do kodu 6305 33 10 00. Istotnym natomiast jest fakt, że worki jakkolwiek różnej wielkości miały podobne przeznaczenie i dopiero kontrola celna, w toku której doszło do badania próbek wykazała, że deklarowany w zgłoszeniach celnych kod jest błędny. W konkluzji WSA wskazał, że logiczne rozumowanie nakazuje przyjęcie wniosku, że skarżący sprowadzał taki sam towar używany do pakowania różnego rodzaju towarów masowych, różniący się między sobą jedynie rozmiarem, kolorem, dwoma wymiarami oczek. Gdyby było inaczej niewątpliwie jako importer zobowiązany był tę różnicę wychwycić co do ostatnich partii towaru obejmujących "tkane worki na roli". Tym samym brak próbek nie stanowił przeszkody do prawidłowego ustalenia, że przedmiotem importu zadeklarowanego w zgłoszeniach celnych był wyrób dziany. Co do tożsamości towaru "worka raszlowego z workiem dzianym", Sąd I instancji nie podzielił argumentacji organu w myśl, której według powszechnej wiedzy, są to pojęcia identyczne. Skarżący bowiem, wskazał na wydruki artykułów z internetu, w których workami raszlowymi nazywane są również worki o splocie gazejskim. Uznał jednakże, że dla rozstrzygnięcia sprawy, różnica zdań w tym zakresie nie ma znaczenia. Podkreślił, że od Skarżącego jako importera wymagać można wiedzy co do sposobu produkcji sprowadzanego towaru, albowiem jest to istotne z uwagi na zastosowanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej. Jak wynika natomiast z materiału dowodowego, nie zabezpieczył on próbek (z czego chce wywieść korzystne dla siebie skutki prawne) ale deklarował towar bez znajomości sposobu jego wytwarzania. W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz rozporządzenia wykonawczego Komisji (WE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie - odpowiednio w stosunku do obydwu rozporządzeń - Reguł 1 i 6 w zw. z art. 20 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, skutkujące przyjęciem przez Sąd I instancji, że worki importowane przez skarżącego zostały właściwie zaklasyfikowane przez organ do kodu 6305 33 1000 zamiast do kodu 6305 339000, a w związku ze stanowiskiem organów celnych i Sądu I instancji stawka długu celnego została określona zdaniem skarżącego na podstawie nieprawidłowej pozycji Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich; II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego, który organ ustalił bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny; 2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji wskutek błędnego przyjęcia, że organ prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie i prawidłowo ustalił stan faktyczny, podczas gdy stan faktyczny ustalono wadliwie w następstwie przeprowadzenia przez organ postępowania z naruszeniem przepisów postępowania, co uniemożliwia utrzymanie tej decyzji w porządku prawnym; 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 120 w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r., art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. poprzez powielenie całkowicie błędnej oceny stanu faktycznego i wynikających z niej wniosków wywiedzionych przez organy celne, a w rezultacie wydanie wadliwego orzeczenia w sprawie m.in. ze względu na: a) przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, że organy celne zebrany w sprawie materiał dowodowy rozpatrzyły rzetelnie i w sposób wyczerpujący, podczas gdy dowody zostały ocenione wybiórczo, subiektywnie i w sposób dowolny; b) dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku błędnej, wykraczającej poza ramy prawa, oceny dowodów zgromadzonych w sprawie; c) przyjęcie przez Sąd I instancji, że decyzje w sprawie niniejszej zostały wydane na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia w sprawie. W odpowiedzi na skarge kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postęowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna z uwagi na sformułowany w niej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnoszącym się do tego zarzutu podkreślono, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku, w tym sposób wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia, jest sporządzany w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną tego orzeczenia. Jednocześnie Sąd I instancji pominął szereg zarzutów zawartych w skardze, które w sposób szczegółowy odnosiły się do pominiętych przez organy celne wyjaśnień skarżącego oraz odpowiedzi jego kontrahentów, którzy wskazywali, że kupowali worki tkane, a do opisu worka używali jedynie nazw potocznych typu raszlowy lub siatkowy. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Winno ono stanowić logiczną, zwartą całość, a jednocześnie być syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Sąd I instancji ma bowiem obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, aby w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Niemożliwa jest bowiem kontrola orzeczenia, które nie zawiera określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementów, ale także orzeczenia zawierającego te elementy, lecz sformułowanego w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu. Uzasadnienie wyroku zawierające tego rodzaju uchybienia, w szczególności, gdy ogranicza się do bezrefleksyjnego powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy celne lub jego prostej akceptacji - w więc tak jak w rozpatrywanej sprawie - nie służy to realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej, która swoim zakresem obejmuje: kontrolę rekonstrukcji norm proceduralnych stanowiących podstawę oceny realizacji przez organ administracji prawnych wymogów ustalania faktów; kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym również w zakresie dotyczącym kontroli wykładni prawa przeprowadzonej przez organ; przez pryzmat zaś przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia. Jeżeli więc skarżący dowodząc swoich racji wspiera je konkretnymi argumentami, to sąd powinien uczynić je przedmiotem oceny i weryfikacji, dając temu stosowny wyraz w dostatecznie szczegółowym uzasadnieniu obejmującym istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego, a jeżeli tego zaniecha, to ocenić należy to jako wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. np.: wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11; wyrok NSA z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1832/09; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt I GSK 1215/09). Tak też należało ocenić uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy, należy się zgodzić z zarzutem skargi kasacyjnej, że pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie odpowiadają tak rozumianemu wzorcowi uzasadnienia. Formułując powyższą ocenę należy bowiem zauważyć, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, przytoczył stanowisko organów, jak i stanowisko Skarżącego wskazując, iż podziela ocenę faktyczną i prawną ustaleń dokonanych przez organy celne, iż prawidłowym kodem taryfy celnej towaru jest kod 6305 33 10 00, a nie podziela stanowiska Skarżącego. Wskazał, iż nie sposób uznać za okoliczność bez znaczenia, że dopiero w toku postępowania celnego doszło do zbadania próbek i na tej podstawie ustalenia, że zgłoszenia celne wymienione w pkt 1 odnośniku pierwszym decyzji organu I instancji, obejmują wyroby wytworzone techniką dziania. Zatem wcześniej skarżący nie dostrzegał że są to towary, co do których wysokość stawki celnej jest wyższa, niż wynikająca z deklarowanego kodu. W tej sytuacji oświadczenia producenta, co do zmiany technologii wytwarzania importowanych towarów nie mogło przesądzić, tak jak oczekiwał tego Skarżący, że są to zupełnie inne wyroby niż wymienione w zgłoszeniach celnych. Jak bowiem podano Skarżący był cały czas przekonany, że wyroby przez niego sprowadzane nie powinny być klasyfikowane do kodu 6305 33 10 00. Powyższe wywody są niejasne i niezrozumiałe. Nie wiadomo bowiem co chciał wyrazić poprzez nie Sąd I instancji. Można jedynie domniemywać, iż Sąd I instancji uznał, iż w sytuacji gdy wykazano, że inne towary nabywane przez skarżącego są wyrobami dzianinowymi - workami raszlowymi, to zakwestionowane przedmiotowe towary są również dzianymi workami raszlowymi. Jednakże takie wnioskowanie jest nieuprawnione i zbyt daleko idące. Sąd I instancji nie dokonał bowiem w żadnym stopniu oceny zebranego przez organy celne materiału dowodowego, a wyciągnięte wnioski nie zostały oparte na analizie tego materiału. Nie odniósł się przy tym do wyjaśnień złożonych przez Skarżącego, nie przeanalizował dokumentów dołączonych do zgłoszeń celnych, jak również oświadczeń producenta przedłożonych do tych zgłoszeń, czy też odpowiedzi kontrahentów skarżącego. Nie wskazał również przyczyn, dla których stwierdził, że oświadczenie producenta co do zmiany technologii wytwarzania importowanych towarów nie przesądzało, że są to wyroby tkane a nie dziane. Natomiast wywód Sądu, iż Skarżący był przekonany, że wyroby przez niego sprowadzane nie powinny być klasyfikowane do kodu 6305 33 10 00 nie przystaje do przytoczonego stwierdzenia. Podkreślić należy, ze Sąd I instancji nie ustosunkował się do wszystkich wskazanych w skardze do Sądu I instancji zarzutów, a odnosząc się do niektórych z nich, uczynił to w sposób niezwykle skrótowy i bardzo ogólny, nie przedstawiając toku rozumowania i racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Taki sposób oceny przeprowadzonego postępowania dowodowego, bez żadnych szczegółowych odniesień do okoliczności występujących w kontrolowanej sprawie, wywołuje uzasadnione wątpliwości w zakresie prawidłowości przeprowadzonej przez sąd kontroli legalności. Pisemne motywy orzeczenia, powinny bowiem odzwierciedlać sposób rozumowania i argumentacji sądu orzekającego w sprawie. Dokładne odtworzenie przyczyn oceny powinno być zawarte w uzasadnieniu. Brak tych elementów, uniemożliwia Skarżącemu skuteczne zwalczanie zaskarżonego wyroku. Ponadto, wadliwie sporządzone uzasadnienie faktycznie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Nie sposób bowiem odnieść się do zarzutów skargi kasacyjnej, skoro w uzasadnieniu nie przedstawiono jasnej argumentacji w tym zakresie. Tym bardziej, że skarżący w ramach sformułowanych w niej zarzutów wskazywał na niezgodność z prawem zaskarżonego wyroku przede wszystkim z uwagi na wadliwości ustaleń faktycznych, które przyjęte zostały przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpoznawanej sprawie, co stanowiło konsekwencję błędnego zaakceptowania przez ten Sąd, jako prawidłowych ustaleń faktycznych, które poczyniły organy. Stwierdzone naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyni bezprzedmiotowym zajmowanie się pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej, w tym dotyczącymi naruszenia prawa procesowego, jak również naruszenia prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 185 p.p.s.a uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, o kosztach postępowania orzekając stosownie do art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2i § 3 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).