V SA/Wa 126/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2015 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie kasyna gry oddala skargę Przedmiotem skargi "C." Sp. z o.o. w W. (dalej: spółka, strona lub skarżąca) jest decyzja Ministra Finansów (dalej: Minister Finansów, organ II instancji lub organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2014 r. oznaczona numerem [...] utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu (dalej: Minister Finansów lub organ I instancji) z dnia [...] grudnia 2013 r. na podstawie której umorzono postępowanie w sprawie wniosku "C." Sp. z o.o. o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w S. przy P. [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 24 listopada 2009 r. do Ministra Finansów wpłynął wniosek "C." Sp. z o.o. z siedzibą w W. o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w S. przy P. [...]. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Minister Finansów umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie wskazując, że z dniem 1 stycznia 2010r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych ( Dz. U. Nr 201 poz.1540 ) dalej w skrócie " u.g.h." Tym samym moc utraciła ustawa z dnia 29 listopada 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jednolity Dz. U. 2004r. Nr 4 poz.27 ze zm.). Powołując art. 118 u.g.h. Minister Finansów stwierdził, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej, natomiast w w myśl art. 49 ust 1 u.g.h. koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela się na okres 6 lat. Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje instytucji przedłużania koncesji na prowadzenie kasyna gry. Postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone do dnia 31 grudnia 2009r. i dlatego po wejściu w życie przepisów u.g.h. należało je umorzyć jako bezprzedmiotowe, ponieważ w obowiazujacym stanie prawnym nie ma możliwości przedłużenia zezwolenia na prowadzenie kasyna gry. W dniu 15 marca 2010r. do organu wpłynęło odwołanie Spółki. Po rozpatrzeniu odwołania Minister Finansów, decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy uprzednio wydaną przez siebie decyzję. Pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. Strona złożyła skargę na ww. decyzję do WSA w Warszawie, który po jej rozpoznaniu wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 1969/10, skargę Spółki oddalił. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej wniesionej przez Spółkę, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie sygn. akt II GSK 1131/11, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2010 r. oraz decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. W wyroku tym NSA nałożył na organ obowiązek dokonania w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy oceny charakteru prawnego spornych przepisów ustawy o grach hazardowych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia przy uwzględnieniu wykładni pojęcia "przepisu technicznego", zawartej w wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. wydanym w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 Fortuna i inni. W opinii Sądu II instancji "odniesienie się przez organ do kwestii technicznego charakteru uregulowań prawnych uniemożliwiających przedłużenie zezwolenia na prowadzenie kasyna i ograniczających liczbę kasyn pozwoli na ocenę, czy przepisy te powinny być notyfikowane, (...). Konieczność dokonania stosownych ustaleń i ocen przez organ administracji zadecydowała o uchyleniu zaskarżonego wyroku i decyzji obu instancji." W dniu 29 sierpnia 2013 r. do organu zostały zwrócone przez Sąd akta sprawy wraz z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Minister Finansów, pismem z dnia 23 września 2013 r., poinformował Spółkę w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i zgłoszonych uwag przed wydaniem decyzji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Minister Finansów umorzył postępowanie w sprawie wniosku Spółki o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w S. przy P. [...]. Minister wskazał ponownie na bezprzedmiotowość postępowania dotyczącego przedłużenia zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w styuacji gdy nie zostało ono zakończone przed 31 grudnia 2009r., skoro nowa ustawa - u.g.h. - obowiązująca z dniem 1 stcznia 2010 r. i mająca w sprawie zastosowanie nie przewiduje instytucji przedłużenia koncesji na kasyno gry. Organ wskazał również, że Spólka mimo deklarowanego zainteresowania prowadzeniem kasyna gry w S. do chwili obecnej nie złożyła wniosku o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry. W dalszej kolejności organ uwzględniając wykładnię wyroku NSA z dnia 19 czerwca 2013r. i odnosząc się do kwestii uznania przepisów u.g.h. w szczególnosci art. 15 ust 1 i art. 49 ust 1 powołanej ustawy jako przepisów technicznych w rozumieniu art. 11 dyrekytywy 98/ 34 /WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1988r. podkreślił że w świetle powyższej dyrektywy oraz orzecznictwa TS UE nie są przepisami technicznymi przepisy krajowe, które przewidują jedynie warunki zakładania przedsiębiorstw, takie jak przepisy pddające wykonywanie danej działalności zawodowej wymogowi uprzedniego zezwolenia. W ocenie Ministra taki właśnie charakter mają przepisy art. 49 ust 1 i art. 15 ust 1 u.g.h. Od decyzji tej Spółka pismem z dnia 23 grudnia 2013 r. wniosła odwołanie. W wyniku rozpoznania odwołania decyzją z dnia [...] marca 2014 r. wydaną na podstawie art.233 par 1 pkt 1 Ordynacji Podatkowej, art 8, art.118 i art. 49 ust 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ) Minister Finansów utrzymał w mocy uprzednio wydaną decyzję. Rozstrzygnięcie organu II instancji opierało się na stanowisku, iż organ I instancji uwzględnił wskazówki NSA i zbadał czy kwestionowane przepisy u.g.h, a w szczególności art. 15 ust 1 i art. 49 ust 1 powołanej ustawy nie są przepisami technicznymi. Minister Finansów uznał, iż nie przesądza o trafności zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. fakt, że ocena charakteru przepisów u.g.h dokonana przez stronę była sprzeczna z jej oczekiwaniami. Ponadto, Minister wskazał, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 stwierdził, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. W uzasadnieniu w.w. wyroku TSUE stwierdził natomiast, że jedynie art. 14 ust 1 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym. Ustalenia Trybunału nie odnoszą się do przepisu art. 15 ust 1 oraz art. 49 ust 1 w.w ustawy ani do innych przepisów wprost niewymienionych w wyroku. Tym samym wyrok TSUE nie może znaleźć odniesienia do badanej sprawy. Organ odwoławczy podzielił wyrażoną uprzednio w decyzji organu I instancji argumentację co do oceny technicznego charakteru art. 15 ust 1, art. 49 ust 1 i art. 118 u.g.h. Na powyższe rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Ministra Finansów Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: a. art. 15 § 1 zd. 2 oraz art. 49 § 1 w zw. z art. 14 § 1 oraz art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz U. Nr 201, poz 1510 z późn. zm.) w zw. z art. 8 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204, s. 37), zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U. L 363, s. 81) (dyrektywa 98/34") poprzez uznanie, że przepisy te nie stanowią przepisów technicznych" w rozumieniu dyrektywy 98/34 i nie podlegały obowiązkowej notyfikacji Komisji Europejskiej przed ich uchwaleniem; b. art. 8 dyrektywy 98/34 poprzez uznanie, że konsekwencją niedopełnienia obowiązku notyfikacji art. 15 § 1 zd. 2 oraz art. 49 § 1 ustawy o grach hazardowych nie jest brak możliwości ich zastosowania w relacji państwo jednostka; c. art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 482) w związku z art. 118 ustawy o grach hazardowych, którego zastosowanie w kontekście niniejszej sprawy (przy naruszeniu przepisów postępowania wskazanych w pkt 2 skargi) doprowadziło do naruszenia zasady ochrony praw nabytych (zasady ochrony interesów w toku) i zasady ochrony zaufania do obowiązującego prawa; 2) naruszenie następujących przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy: a. art.118 ustawy o grach hazardowych poprzez zastosowanie do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przepisów ustawy o grach hazardowych, w szczególności art. 15 § 1 zd. 2 oraz art. 49 § 1 ustawy o grach hazardowych, mimo ich "technicznego" charakteru i braku uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej; b. art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w związku art. 8 oraz art. 118 ustawy o grach hazardowych, poprzez niewezwanie Spółki do uzupełnienia wniosku z dnia 24 listopada 2009 r., złożonego w trybie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27 z późn. zm. "ustawa o grach i zakładach wzajemnych"), pomimo że (i) wniosek ten, w związku ze zmianą przepisów w trakcie postępowania, należało rozpatrzeć jako wniosek o wydanie (nowej) koncesji na prowadzenie kasyna gry; (ii) ramy formalne wniosku o przedłużenie koncesji, jaki Spółka złożyła w trybie art. 32 w zw. z art. 36 § 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych były zasadniczo tożsame z wymogami formalnymi wniosku o wydanie (nowej) koncesji na prowadzenie kasyna gry wskazanymi w art. 38 ustawy o grach hazardowych (a tym samym wniosek Spółki spełniał przesłanki wniosku o wydanie koncesji na prowadzenie kasyna gry z art. 38 ustawy o grach hazardowych); c. art. 207 § 1 i 2 oraz art. 187 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej oraz z art. 8 ustawy o grach hazardowych, polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez Ministra Finansów wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i dowodowego przed wydaniem skarżonej decyzji; d. art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., Ordynacja podatkowa"), poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, a tym samym brak merytorycznego rozstrzygnięcia; e. art. 127 w zw. z art. 233 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego przejawiające się w (dosłownym) powtórzeniu w zaskarżonej decyzji całego szeregu takich samych stwierdzeń co w decyzji poprzedzającej, a nawet w pismach procesowych będących przedmiotem analizy (i negatywnego dla organu rozstrzygnięcia) Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GSK 1131/11; f. art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych, polegające na prowadzeniu postępowania w niniejszej sprawie oraz wydaniu rozstrzygnięcia w sposób rażąco sprzeczny z zasadami ogólnymi wyrażonymi w ww. przepisach Ordynacji podatkowej. Ponadto na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 200 p.p.s.a., Spółka wniosła o: 1) zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z następującymi pytaniami prejudycjalnymi: 1. Czy (zważywszy, że w sprawie C-213/11 Trybunał stwierdził wprost, że art. 14 ustawy o grach hazardowych ma charakter przepisu technicznego w rozumieniu dyrektywy 98/34, a w kontekście pozostałych przepisów tej ustawy, że mają one potencjalnie "techniczny" charakter; w związku z naruszeniem obowiązku uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej przed ich wprowadzeniem do porządku prawnego Państwa Członkowskiego UE oraz uprawnieniem Trybunału do dokonywania interpretacji prawa unijnego) art. 8 i 9 dyrektywy 98/34 należy intepretować w ten sposób, że konsekwencją braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów ustawy o grach hazardowych wymaganej na mocy dyrektywy 98/34/WE jest brak możliwości stosowania takich przepisów w relacji państwo jednostka? 2. W razie odpowiedzi pozytywnej na pytanie pierwsze, czy zgodnie z zasadą efektywności prawa unijnego - art. 43 Traktatu o Unii Europejskiej, należy intepretować w ten sposób, że jeżeli (proste) niestosowanie nienotyfikowanych przepisów technicznych" nie zapewnia skutecznej ochrony uprawnień przysługujących jednostce na gruncie przepisów ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych, uchylonej ustawą o grach hazardowych, to sąd krajowy jest zobowiązany do zastosowania środków tymczasowych, nieprzewidzianych przez prawo krajowe?" W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o - zawieszenie postępowania do czasu uzyskania stanowiska Trybunału na zasadzie art. 124 par 1 pkt 5 p.p.s.a.; - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej w całości i zasądzenie od Ministra Finansów na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Na rozprawie przed WSA w Warszawie w dniu 19 listpada 2015r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymując zawarty w skardze wniosek o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawieliowości wskazał, że konieczne jest wyjaśnienie czy art. 15 ust. 1 zd. 2 u.g.h. stanowi przepis techniczny. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ II instancji wniósł o oddalenie wniosku o skierowanie pytania prejudycjalnego i zawieszenie postępowania wskazując, że w świetle wyrażonego w decyzji stanowiska uznającego, iż w sprawie brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w oparciu o złożony wniosek - treść wniosku o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym nie ma związku z przedmiotem niniejszego postpowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), sprowadza się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Sąd podziela ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ wydający zaskarżoną decyzję. Na wstępie, odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości UE, pytania prejudycjalnego o treści podanej skardze i zmodyfikowanej do protokołu rozprawy z dnia 19 listopada 2015 r. należy zauważyć, że przesłanki dopuszczalności pytania prawnego do TS UE zostały określone w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej TF UE). Są one następujące: pytanie prawne musi dotyczyć wykładni lub/i ważności przepisów prawa wspólnotowego, kwestia wykładni lub/i obowiązywania prawa wspólnotowego została podniesiona przed sądem lub trybunałem państwa członkowskiego oraz rozstrzygnięcie tej kwestii jest niezbędne do wydania przez sąd lub trybunał orzeczenia. Z użytego w art. 267 TF UE pojęcia "niezbędne" należy wnioskować, że ostatnio wymieniona przesłanka nie zachodzi w sytuacjach, gdy odpowiedź na pytanie prawne w żaden sposób nie wpłynie na wynik sprawy lub gdy wykładnia prawa wspólnotowego nie ma odniesienia do istoty sprawy lub przedmiotu skargi. Na ogół przyjmuje się, że przedstawienie pytania prawnego do Trybunału Sprawiedliwości należy do uznania sądu państwa członkowskiego. Uznanie to przysługuje sądom niższej instancji, które w przeciwieństwie do sądów najwyższych nie są obowiązane, lecz jedynie uprawnione do przedstawienia takiego pytania. Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym o wykładni traktatów oraz o ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje, organy lub jednostki organizacyjne Unii. Analiza zaproponowanego przez stronę skarżącą pytania prowadzi do wniosku, iż nie zachodzi potrzeba zwrócenia się do TS UE z pytaniem prejudycjalnym skoro kwestie te były już przedmiotem rozstrzygania przez Trybunał. Ponadto nie sposób nie zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r. o sygn. II GSK 1131/11, odniósł się już do składanego przez Spółkę na wcześniejszym etapie postępowania analogicznego wniosku (pismo procesowe Skarżącej z dnia 7 lutego 2013 r.). NSA uznał wówczas, że "do wydania rozstrzygnięcia w sprawie nie jest niezbędne zadawanie kolejnych pytań prejudycjalnych sformułowanych przez wnoszącą skargę kasacyjną, albowiem wątpliwości niezbędne do wydania rozstrzygnięcia sądowego w sprawie niniejszej zostały już wyjaśnione. NSA wskazał, iż, interpretacja przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE była już przedmiotem trzech pytań prejudycjalnych do TSUE w powiązaniu z u.g.h., skierowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Podkreślono, iż w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. TSUE wskazało, iż przepisy krajowe mają charakter techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE, jeżeli pozostawiają miejsce jedynie na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać". Nadto, Sąd zauważył przy tym, że "Nie jest zatem tak, że wskazanie wątpliwości przez stronę obliguje sąd ostatniej instancji do zadania pytania prejudycjalnego, bowiem ostateczna ocena, czy rozstrzygnięcie o pytaniu prejudycjalnym jest niezbędne do wydania wyroku należy do sądu krajowego. Wyklucza to wiążący skutek wniosku stron o zadanie pytania prejudycjalnego. To sąd krajowy, prowadzący postępowanie, samodzielnie podejmuje decyzję, czy orzeczenie dotyczące ważności lub wykładni prawa unijnego jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sporu głównego. Nawet więc sąd ostatniej instancji nie musi zwracać się do TSUE, jeżeli w jego ocenie orzeczenie prejudycjalne nie miałoby znaczenia dla sprawy". Mając powyższe na uwadze Sąd odmówił uwzględnienia wniosku Skarżącej. Przechodząc zaś do merytorycznego rozpoznania skargi podkreślić należy, ze w przedmiotowej sprawie, trwającej w zasadzie od końca 2009 r. zainicjowanej wnioskiem skarżącej z dnia 23 listopada 2009r rozważenia i rozstrzygnięcia wymagają następujące problemy. Weryfikowaną decyzją była decyzja ostateczna Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014r. umarzająca postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w S.. Strona ujęła swoje żądanie uzyskania przedłużenia zezwolenia na prowadzenie kasyna gry w lakonicznym wniosku , powołując się na przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych z dnia 29 lipca 1992 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 z późn. zm). Wniosek został złożony bowiem w dacie obowiązywania tej ustawy (w listopadzie 2009 r.), w warunkach istniejącej wiedzy, że trwają prace nad nową ustawą dotyczącą gier hazardowych. Działanie strony na tym etapie postępowania nie było obarczone żadnymi wadami. Z dniem 1 stycznia 2010r. weszła natomiast w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach. Sąd, stojący na straży zasady legalizmu, nie może pominąć podstawowej zasady państwa prawa - obowiązku przestrzegania prawa powszechnie obowiązującego. Taki charakter ma bez wątpienia ustawa o grach hazardowych, która wyposażona została w stosunkowo rozbudowane przepisy przejściowe (Rozdział 12 ustawy). Przychylić należy się do argumentacji organu, iż charakter normy wynikającej z art. 118 u.g.h. nie budzi większych wątpliwości i jest to regulacja o charakterze bezwzględnie obowiązującym. Przepis ten stanowi, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się jej przepisy, o ile sama ustawa nie stanowi inaczej. Sąd przychyla się do poglądu o jednoznacznej treści przedmiotowej regulacji. Wynika z niej, że ustawodawca zdecydował się na przyjęcie w zakresie reguł postępowania zasady bezpośredniego działania nowej ustawy. Przyjąć należy, że pod pojęciem postępowań wszczętych i niezakończonych trzeba rozumieć nie tylko postępowania w sprawie udzielenia nowego zezwolenia ale także zezwolenia wydanego na podstawie poprzednio obowiązujacych przepisów ( art. 36 ustawy o grach i zakładach wzajemnych). W ocenie Sądu organ administracyjny prawidłowo zastosował nową ustawę u.g.h. Przesądza bowiem o tym wspomniany art. 118 u.g.h. Skoro postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie kasyna gry nie zostalo zakończone przed dniem wjścia w życie u.g.h. organ właściwie podjął rozstrzygnięcie na gruncie nowej ustawy. I tak zgodnie z art. 49 ust. 1 u.g.h. koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela się na okres 6 lat. Powołana ustawa nie przewiduje zatem instytucji przedłużenia koncesji na prowadzenie kasyna gry. Tym samym w niniejszej sprawie, nie jest możliwe, jak słusznie przyjął Minister, merytoryczne rozpoznanie wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, skoro żaden z przepisów prawa materialnego nie przewiduje instytucji przedłużenia zezwolenia/koncesji na prowadzenie kasyna gry, a brak jest podstaw prawnych do stosowania przepisów ustawy o grach i zakładach wzajemnych skoro została ona uchylona. Stosownie do art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie natomiast z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek. przyczyny stało się bezprzedmiotowe, (...), organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu ww. przepisów mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. Przy czym jak zauważył WSA w wyroku sygn. akt VI SA/Wa 1911/12 z dnia 28 lutego 2013 r. "Przy tym nie ma znaczenia przyczyna takiego stanu rzeczy, gdyż przepis nakazuje umorzyć postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny. (...) Na gruncie art. 208 § 1 O.p. bezprzedmiotowość należy rozumieć jako stan, w którym istnieje brak podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpoznana sprawy". Podkreślić należy, iż nawet, gdyby uznać, że kwestionowane przez Skarżącą przepisy ustawy o grach hazardowych są przepisami technicznymi i odmówić ich stosowania z powodu braku notyfikacji, to i tak w sprawie nie ma prawnej możliwości przedłużenia zezwolenia/ koncesji na kasyno gry ani pod rządami ustawy o grach hazardowych, która nie zawiera regulacji dotyczącej przedłużania zezwoleń/koncesji na urządzanie gier w kasynie gry ani pod rządami "starej" ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Ustawa ta utraciła już bowiem moc, a "nowa" ustawa nie przewiduje żadnych innych możliwości przedłużenia tego zezwolenia. Możliwości powrotu obowiązywania przepisów wcześniejszej ustawy, nie da się również wyinterpretować na podstawie innych obowiązujących aktów prawa. W tej sytuacji podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie kluczowy, dla oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, jest - ze względów wskazanych powyżej — fakt, że ustawa pod rządami, której sporne zezwolenie zostało wydane została uchylona (utraciła moc), a nowa ustawa nie przewiduje procedury przedłużania takich zezwoleń. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych ( wyrok z dnia 2 kwietnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2676/12, wyrok zdnia 10 lutego 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3067/13, wyrok z dnia 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3032/13, wyrok z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3063/13). Zatem w sporze niniejszym rację należało przyznać organowi, że już tylko z tych powodów jego postępownie było prawidłowe. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej uznać należy za bezzasadny. Ponadto niezależnie od dokonanej przez Ministra oceny charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, w szczególności art. 118 u.g.h. w obowiązującej regulacji prawnej brak jest podstaw prawnych do procedowania w przedmiocie wniosku strony o przedłużenie zezwolenia. W świetle powyższego niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 118 ustawy o grach hazardowych poprzez zastosowanie do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przepisów ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu naruszenia art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w związku art. 8 oraz art. 118 ustawy o grach hazardowych, poprzez niewezwanie Spółki do uzupełnienia wniosku z dnia 24 listopada 2009 r., złożonego w trybie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w związku ze zmianą regulacji prawnej w zakresie gier hazardowych Sąd podziela w całości stanowsko Ministra Finansów, iż wniosek Spóki z dnia 23 listopada 2009 r. w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, w dacie jego złożenia nie był obarczony brakami formalnymi. Jednoznacznie przy tym określał żądanie Strony jakim było przedłużenie zezwolenia na prowadzenie kasyna gry. Wniosek ten wszczął zatem postępowanie administracyjne, którego przedmiot wyznaczony został tym właśnie żadaniem. Zmiana stanu prawnego (poprzez odmienne uregulowanie określonych kwestii, jak choćby braku dopuszczalności przedłużania zezwoleń/koncesji na prowadzenie kasyna gry) nie stanowi okoliczności pozwalającej na uznanie, iż kompletny wniosek, który posiadał w dacie jego złożenia zdolność do wszczęcia postępowania, posiada braki formalne, uzasadniające zastosowanie regulacji art. 169 Ordynacji podatkowej i tym samym niweczy skutek w postaci wszczęcia postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Powyższy przepis ściśle określa przesłanki zastosowania powyższej instytucji, ograniczając możliwość jej zastosowania tylko i wyłącznie do wypadku stwierdzenia przez organ, iż złożony wniosek obarczony jest brakami formalnymi i obligując organ w takim wypadku do wezwania do ich usunięcia we wskazanym terminie, z jednoczesnym pouczeniem wnoszącego, iż ich nieusunięcie w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W świetle powyższej regulacji Minister Finansów słusznie przyjął zatem brak podstaw do stosowania powyższego rozwiązania. Wbrew stanowisku Skarżącej - obowiązek zastosowania tego przepisu nie wynikał też z zasad ogólnych postępowania dowodowego określonego w art. 122 i 178 §1 Ordynacji podatkowej, albowiem instytucja uregulowana w art. 169 powołanej ustawy nie ma zastosowania w postępowaniu wyjaśniającym i dowodowym i nie stanowi instrumentu, który organ może wykorzystywać w ramach postępowania dowodowego Natomiast w związku ze zmianą regulacji prawnej w zakresie urządzania gier hazardowych — do czasu zakończenia postępowania przed organem pierwszej instancji Skarżąca mogła zmodyfikować swoje żądanie i wnieść o udzielenie koncesji na kasyno gry. Jeżeli przepisy prawa materialnego stanowią, że w danej sprawie postępowanie może zostać wszczęte wyłącznie na żądanie strony, to wówczas taki wniosek strony zakreśla ramy podmiotowe i przedmiotowe tego postępowania. Strona mogła zatem wniosek swój zmodyfikować, jednak tego nie uczyniła. Minister zasadnie zwrócił uwagę, iż Skarżąca jako podmiot zawodowo zajmujący się działalnością hazardową powininna znać zasady obowiązujące w tej dziedzinie. Od podmiotu prowadzącego działalność wymagającą zezwolenia oczekuje się znajomości reguł dotyczących prowadzonej działalności ( wyrok NSA II GSK 190/07, wyrok WSA sygn. akt VI SA/Wa 2201/12 z dnia 4 kwietnia 2014 r.) Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut naruszenia, poprzez zastosowanie kwestionowanych przepisów, zasady ochrony praw nabytych oraz zasady ochrony zaufania do obowiązującego prawa. W przypadku działalności w zakresie kasyn gry ustawodawca nie ograniczył praw przedsiębiorców, wynikających z uzyskanych zezwoleń, wykluczył jedynie możliwość ich przedłużania, co jednak nie oznacza naruszenia ani praw nabytych, ani zasady ochrony interesów w toku. W oparciu o uzyskane, na podstawie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zezwolenie na prowadzenie kasyna gry Spółka mogła do czasu jego wygaśnięcia prowadzić ww. działalność. Nie było przeszkód prawnych aby Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o koncesję na prowadzenie kasyna gry w oparciu o obowiązujace przepisy. Spółka nie mogła też traktować przedłużenia zezwolenia jako reguły i obowiązku organu. Nie miała bowiem gwarancji uzyskania przedłużenia zezwolenia, żeby mogła zmianę przepisów traktować jako odebranie jej praw nabytych, jak również naruszenie zasady zaufania do obowiązującego prawa. Podstawowym założeniem, na którym skarżąca opiera przedstawioną w skardze argumentację jest techniczny charakter przepisów ustawy o grach hazardowych, w szczególności jej art. 15 § 1 zd. 2, art. 49 § 1 w zw. z art. 14 § 1 oraz art. 118.u.g.h. Zagadnienie to będzie miało dla Sądu znaczenie jedynie w zakresie problemu drugiego, a więc ustalenia kwalifikacji prawnej przepisów ustawy w świetle prawa Unii Europejskiej. Warto podkreślić, iż zadaniem Sądu nie jest podejmowanie polemiki z ustawodawcą. Zgodnie z art. 173 Konstytucji sądy są władzą odrębną i niezależną od innych władz. Ich zadaniem jest strzeżenie praworządności, w oparciu o zasadę działania na podstawie i w granicach prawa (art. 7 ustawy zasadniczej). Nie jest więc rolą Sądu kwestionowanie przepisów ustawy hazardowej. Dopiero w sytuacji powzięcia wątpliwości co do konstytucyjności lub zgodności przepisów z prawem Unii Europejskiej, sąd może wystąpić z określonym wnioskiem formalnym do Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, do czego w niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano podstaw nie znaleziono. Zagadnienie drugie dotyczy zgodności ustawy hazardowej z postanowieniami dyrektywy 98/34/WE ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego - tzw. dyrektywa notyfikacyjna (Dz. U. UE.L.98.204.37. ze zm.). Na konieczność przeanalizowania tego problemu zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który w swym wyroku z dnia 19 czerwca 2013r. sygn. akt II GSK 1131/11 nakazał Ministrowi Finansów uwzględnienie w ramach ponownego rozpatrywania sprawy dokonania oceny czy art. 49 ust 1u.g.h. nie przewidujący przedłużenia zezwolenia na prowadzenie kasyna gry , czyniący bezprzedmiotowym postępowanie o przedłużenie zezwolenia w powiązaniu z art. 15 ust 1 przewidującym zmniejszenie liczby kasyn są przepisami technicznymi, z uwzględnieniem wykładni pojęcia "przepisu technicznego" dokonanej w wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2002 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11. We wskazanym wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiadał na pytania prejudycjalne dotyczące tego, czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który: zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie miejsca urządzania gry (w sprawie C-213/11); zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (w sprawie C-214/11); zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (w sprawie C – 217/11). Pytania prejudycjalne nie dotyczyły zatem przepisów ustawy o grach hazardowych tj. 118 jak też 49 czy art. 15 u.g.h. Przedmiotem postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w połączonych sprawach o sygn. akt C 213/11, C 214/11 i C 217/11, zakończonych wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. było rozstrzygnięcie, czy trzy przepisy ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2), stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 ust. 11 dyrektywy 98/34. W uzasadnieniu ww. wyroku TSUE stwierdził, że jedynie art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym. Zakwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych nie zostały automatycznie uznane za przepisy techniczne. Ustalenia Trybunału nie odnoszą się jak już wyżej wskazano do przepisu art. 15 ust. 1, art. 49 ust. 1 czy art. 118 ww ustawy ani do innych jej przepisów wprost niewymienionych w wyroku. Nie można zatem rozciągać interpretacji przepisów przyjętej przez Trybunał w odniesieniu do przepisu art. 14 ust. 1 również na art. 15 ust. 1, art. 49 ust. 1 i art. 118 ustawy o grach hazardowych. Przytoczony wyrok TSUE nie może zatem znaleźć odniesienia do badanej sprawy, z uwagi na odmienności regulacji prawnych. Niemniej jednak mając na względzie ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku oraz związanie organu dokonaną oceną słusznie Minister Finansów dokonał oceny kwestionowanych przepisów — art. 15 ust. 1, art. 49 ust. 1 oraz art. 118 ustawy o grach hazardowych pod kątem oceny ich charakteru Sąd zaś przedstawioną przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji argumentację w całości podziela. Co do art. art. 49 ustawy o grach hazardowych, wskazać należy, że zawarta w nim regulacja nie oznacza jak słusznie przyjęto pogorszenia się sytuacji podmiotów prowadzących taką działalność ani nie powoduje marginalizacji zastosowania produktu w rozumieniu dyrektywy. Regulacja ta nie wiąże się dla podmiotów prowadzących dotychczas działalność w zakresie kasyn gry z większymi utrudnieniami, jeżeli podmiot ten jest nadal zainteresowany wykonywaniem działalności polegającej na urządzaniu gier w kasynach gry. Procedura uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna gry przebiega w zasadzie w tożsamy sposób co niegdyś procedura uzyskania zezwolenia lub jego przedłużenia na prowadzenie kasyna gry. A zatem, w tym wypadku nie można mówić o zwiększeniu się formalności w zakresie podejmowania działalności. Natomiast trafnie w swych wyrokach przyjął WSA we Wrocławiu, że "Komentowane przepisy nie ustanawiają przeszkód do kontynuowania działalności gospodarczej z wykorzystaniem tych urządzeń, konieczność zaś spełnienia ku temu dodatkowych wymogów w formie np. złożenia wniosku w sprawie uzyskania koncesji na prowadzenie kasyna, dokonania rejestracji etc., nie mogą być za takie przeszkody uznawane, należą bowiem do przyjętych procedur ( wyrok WSA z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 537/13, sygn. akt III SA/Wr 540/13, z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 323/13, sygn. akt III SA/Wr 533/13, z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 534/13, sygn. akt III SA/Wr 531/13, i inne). Z uwagi na to, że ustawa o grach i zakładach wzajemnych przewidywała limity lokalizacyjne dla kasyn gier, to w przypadku, gdy o jedno zezwolenie ubiegał się więcej niż jeden podmiot spełniający określone w ustawie warunki, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłaszał i przeprowadzał przetarg, co z istoty powodowało, że nie każdy zainteresowany podmiot mógł uzyskać zezwolenie. W przypadku działalności reglamentowanej zainteresowany musi liczyć się z tym, że plany podjęcia działalności, w związku z tym nawet złożenie kompletnego wniosku o udzielenie koncesji czy zezwolenia, jak również kompletnej oferty w postępowaniu przetargowym, nie gwarantuje, że wnioskowaną koncesję albo zezwolenie uzyska (wyrok WSA sygn. akt VI SA/Wa 1975/12 z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 527/13 z dnia 23 maja 2013 r.). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 4 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2374/05 "w dziedzinie gier losowych i zakładów wzajemnych przewidziana w art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz.U. z 2004r. Nr 4, poz. 27 ze zm.) "możliwość lokalizacji" odnosi się do uprawnień organu właściwego do udzielania zezwoleń i jest jednym z podstawowych wyznaczników przyznanego mu uznania administracyjnego, obejmującego również możliwość - w ramach ustalonego limitu decydowania o ilości salonów gier w określonej miejscowości". Twierdzenie to odnieść należy także do kasyn gry. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ww. ustawy kasyna gry mogły być lokalizowane w miejscowościach liczących do 250 tys. mieszkańców - jedno kasyno. Na każde kolejne rozpoczęte 250 tys. mieszkańców liczba dozwolonych kasyn zwiększała się o 1. Zmiana stanu prawnego w tym zakresie polega jedynie na wprowadzeniu w art. 15 ust. 1 ustawy o grach hazardowych dodatkowego kryterium ich lokalizacji, powiązującego liczbę dopuszczalnych kasyn gry w danym województwie z liczbą jego mieszkańców. Istotne dla oceny charakteru ww. przepisu jest także to, że zawarta w nim regulacja, jak wskazał Minister nie wpłynęła na zmniejszenie się sektora kasyn gier w stosunku do wielkości funkcjonującej przed wejściem w życie jej przepisów, lecz przeciwnie nastąpił w tym zakresie wzrost działalności w segmencie kasyn gry . Sąd zgadza się ze stanowiskiem, że zarówno art. 49 ust. 1, jak i art. 15 ust. 1 ustawy o grach hazardowych odnoszą się do prowadzenia działalności w zakresie kasyn gry, a nie do produktu — automatów do gier wykorzystywanych w kasynach gry. Żaden z tych przepisów nie zawiera elementów normatywnych wpływających na właściwości lub sprzedaż automatów do gier. W szczególności zaś nie stanowią bariery w dalszym prowadzeniu działalności przez podmiot w oparciu o uzyskane zezwolenie do czasu jego wygaśnięcia, przy użytkowaniu tej samej liczby (bądź zwiększonej do limitu ustanowionego ustawą o grach hazardowych) automatów i o tych samych właściwościach co wykazał Minister Finansów w zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż równowagą dla regulacji art. 15 ust. 1 powołanej ustawy, wprowadzającej dodatkowy limit lokalizacji kasyn gry, uzależniający możliwość lokalizacji kasyn gry w powiązaniu z liczbą ludności w wdanym województwie jest zwiększenie limitu automatów do gier eksploatowanych w kasynie gry. Zgodnie z przepisami ustawy o grach i zakładach wzajemnych maksymalna dopuszczalna liczba automatów eksploatowanych w kasynie gry wynosiła 30. Dopiero, wejście w życie ustawy o grach hazardowych, umożliwiło użytkowanie w kasynach gry automatów do gier w ilości 70 sztuk. Jednakże w okresie, gdy obowiązywał zwiększony maksymalny limit automatów do gier (od 1 stycznia 2010r.) średnia liczba eksploatowanych automatów do gier w kasynach gry nie uległa zwiększeniu. Ponadto, wskazać należy ,iż ustawa o grach hazardowych nie wprowadza żadnych wymogów co do samych automatów eksploatowanych w kasynach gry. A zatem, automaty eksploatowane w kasynach gry pod rządami uchylonej ustawy o grach i zakładach wzajemnych mogą być nadal użytkowane w kasynach gry w oparciu o ustawę o grach hazardowych, bez konieczności dokonania jakichkolwiek zmian. Z danych przedstawionych przez organ odwoławczy, których skarżący nie podważył wynika, że wprowadzenie w art. 15 ust. 1 i art. 49 ust. 1 ustawy o grach hazardowych dodatkowego limitu na prowadzenie ośrodków gier nie wpłynęło na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier, które użytkowane mają być w kasynach gry, bowiem to same zainteresowane podmioty nie wykorzystywały dotychczas całości dostępnych limitów. Regulacje powyższe nie wpłynęły zatem w żadnym stopniu na wielkość rynku gier na automatach wykorzystywanych w kasynach gry, zaś po wejściu w życie ustawy o grach hazardowych nie nastąpiła niekorzystna zmiana wielkości rynku automatów do gier wykorzystywanych w kasynach gry. Odnosząc się do oceny charakteru przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie Minister Finansów również zbadał, zgodnie z ww. wyrokiem TSUE czy wprowadzone regulacje mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów (pkt 37) oraz czy automaty do gier mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystywania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych (pkt 39 ). Prezentowana przez Stronę w toku niniejszej sprawy interpretacja terminu "wpływ na sprzedaż towarów", jak zasadnie stwierdził organ odwołaczy nie znajduje oparcia ani w wyroku TSUE, ani w orzecznictwie sądów administracyjnych. Strona sprowadza sprzedaż wyłącznie do przywozu automatów do gier na terytorium Polski, pomijając fakt, że ustawa o grach hazardowych w ogóle nie reguluje obrotu automatami, a ponadto nie stanowi przeszkód w sprzedaży automatów do gier na rynek unijny albo do krajów trzecich. W świetle powyższego należy stwierdzić, że na poziom eksploatacji automatów do gier wykorzystywanych w kasynach gry mają wpływ różne czynniki, w tym ekonomiczne. Tym samym, nie można zaakceptować tezy prezentowanej przez Stronę, iż wpływ taki wywarły wyłącznie uregulowania ustawy o grach hazardowych. W świetle dokonanej przeez Ministra analizy nie ma podstaw do kwestionowania przedmiotowych przepisów ustawy o grach hazardowych i uznania ich za przepisy techniczne. Sąd nie podziela również poglądu Skarżącej o technicznym charakterze art. 118 ustawy o grach hazardowych, albowiem przepis ten, nie odnosząc się w żadnym stopniu do ograniczenia, a nawet stopniowego uniemożliwienia prowadzenia gier w kasynach gry, nie jest przepisem technicznym. Mając powyższe na uwadze, uwzględniając przedstawioną powyżej analizę, nie sposób przyjąć, iż przepisy ustawy o grach hazardowych stanowią przeszkodę w handlu automatami do gier użytkowanych w kasynach gry. Przepisy nie będące przeszkodami w handlu wewnątrzunijnym i niestanowiące przeszkód w swobodnym przepływie towarów nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE i/lub nie podlegają one obowiązkowi uprzedniej notyfikacji na podstawie tej dyrektywy. W świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości nie są przepisami technicznymi przepisy krajowe, które przewidują jedynie warunki zakładania przedsiębiorstw, takie jak przepisy poddające wykonywanie danej działalności zawodowej wymogowi uprzedniego zezwolenia (wyrok z dnia 22 stycznia 2002r., C-390/99), czy przepisy dotyczące godzin zamknięcia sklepów, nieregulujące wymaganych cech produktu (wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r., C-418/93 do C-421/93). Reasumując, przedmiotowe przepisy ustawy o grach hazardowych regulujące problematykę zezwoleń i koncesji na działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, łącznie z jej przepisami przejściowymi, stanowią regulacje niedyskryminacyjne w rozumieniu przyjmowanym w orzecznictwie TSUE dotyczącym swobody przepływu towarów, a tym samym nie są one w rozumieniu przepisów TFUE o swobodzie przepływu towarów przeszkodami (ograniczeniami) w swobodnym przepływie towarów pomiędzy państwami członkowskimi. Z kolei nie będąc przeszkodami w swobodnym przepływie towarów omawiane tutaj przepisy nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, objętymi obowiązkiem uprzedniej ich notyfikacji Komisji Europejskiej. Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż obowiązek notyfikacji norm i aktów prawnych wynika z przepisów prawa. Obowiązek ten ma miejsce tylko i wyłącznie w odniesieniu do norm i aktów prawnych, dla których przepisy taki obowiązek przewidują. O tym, czy dany akt podlega notyfikacji decydują zatem przepisy określające obowiązek notyfikacji nie zaś strona, która tezę o takim obowiązku formułuje na potrzeby konkretnego postępowania. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu przepisy ustawy o grach hazardowych mające zastosowanie w niniejszej sprawie nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu powyższej dyrektywy oraz nie zawierają ograniczeń istotnie wpływających na urządzanie gier w kasynie gry, w szczególności o wpływie takim nie decyduje przewidziany przez ustawodawcę tryb uzyskania koncesji (w trybie zwykłego wniosku, czy też przedłużenia). Tym samym, za nieuzasadnione stają się podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 15 ust. 1 zd. 2 oraz art. 49 ust. 1 w zw. z art. 14 § 1 oraz art. 118 ustawy o grach hazardowych w zw. z 8 dyrektywy 98/34 oraz samego art. 8 ust. 1 ww. dyrektywy. Zaskarżona decyzja odpowiada obowiązującym regulacjom prawnym również w sposób szczegółowy wyjaśnia przesłanki, jakim kierował się organ wydając takie rozstrzygnięcie. Niezasadny jest sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 127 w zw. z art. 233 Ordynacji podatkowej. Organ w wyniku wniesionego przez Skarżącą odwołania, na etapie postępowania dwuinstancyjnego dokonał ponownego rozpatrzenia sprawy. Wbrew twierdzeniom Skarżącej organy obu instancji nie zignorowały stanowiska NSA zawartego w wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r. Zaskarżona decyzja nie narusza także przepisów art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Wbrew twierdzeniom Skarżącej Minister wyjaśnił wszelkie przesłanki i ustalił wszelkie istotne okoliczności faktyczne sprawy, a następnie dokonał ich oceny pod kątem przepisów materialnoprawnych. Natomiast formułowane w skardze zarzuty dotyczące braku przeprowadzenia postępowania dowodowego są nieuzasadnione biowiem jak trafnie zwócono uwagę skarżąca żadnych wniosków dowodowych nie zgłaszała. Dokonując przedmiotowego rozstrzygnięcia, Minister Finansów wbrew twierdzeniom Strony, dokonał całościowej oceny materiału dowodowego przedstawionego w ramach tej sprawy i odniósł się szczegółowo do przedstawionej przez Skarżącą oceny ww. wyroku TSUE i tez w nim zawartych. Rozstrzygając wniosek skarżącej szczegółowo rozważył kwestię technicznego charakteru przepisów w rozumieniu ww. dyrektywy 98/34/WE, które stanowiły podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Organ celnie stwierdził, iż dokonanie kwalifikacji prawnej konkretnych przepisów ustawy o grach hazardowych z punktu widzenia ich zgodności z prawem Unii Europejskiej zostało powierzone krajowym organom administracyjnym i sądowym. Minister Finansów zaprezentował spójną, logiczną i racjonalną interpretację przepisów mających znaczenie dla niniejszej sprawy. Sąd podziela zapatrywania organu, w myśl których sporne przepisy nie mają charakteru "przepisów technicznych" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. W związku z tym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które powinien brać pod uwagę z urzędu, a których istnienie powodowałoby konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ) orzekł jak w sentencji wyroku.