II SAB/Łd 185/15

Dnia 09 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi S. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wybudowania budynku mieszkalnego 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do załatwienia wniosku S. M. z dnia [...] w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku; 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; 4. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącego S. M. sumę pieniężną w wysokości 500 (pięćset) złotych; 5. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. kwotę 196,95 (sto dziewięćdziesiąt sześć 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. W dniu 24 sierpnia 2015r. S. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej, wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 22 marca 2012r., a dot. wybudowania budynku mieszkalnego, położonego w B., przy ulicy A 21. Skarżący wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; zobowiązanie organu do załatwienia wniosku skarżącego; stwierdzenie, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, przewidzianej w art. 149 §2 p.p.s.a.; a także o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny w trybie art. 149 §2 w zw. z art. 156 §6 p.p.s.a., mając na względzie, że bezczynność postępowania miała miejsce bez żadnego uzasadnienia i z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi S. M. podniósł, że zła wola właściciela obiektu w jego udostępnieniu do oględzin organowi nie może stanowić niezależnej przeszkody usprawiedliwiającej niezałatwienie sprawy w terminie ustawowym. Skarżący podkreślił, iż wielokrotnie wyznaczano kolejne terminy oględzin, które nigdy nie dochodziły do skutku. Wnosząc zaś o przyznanie w trybie art.149 §2 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej skarżący wniósł, aby Sąd uwzględnił przy tym okoliczność całkowitego lekceważenia sobie przez organ obowiązków przewidzianych prawem. W ocenie strony takie zachowanie organu powoduje uszczerbek moralny w postaci całkowitej utraty zaufania, że organ nadzoru budowlanego w Polsce nie jest powołany dla załatwiania jego sprawy i jest pozbawiony on całkowicie prawa do załatwienia jakiejkolwiek sprawy w tym organie od wielu lat. Skarżący czuje się wykluczony ze społeczeństwa, poprzez traktowanie przez organ jego sprawy z całkowitą ignorancją. Zdaniem strony zachowanie organu jest celowe, a to z kolei usprawiedliwia wnioski o ukaranie organu grzywną oraz o powiadomienie w trybie art. 155 §1 powołanej wyżej ustawy organów zwierzchnich o stwierdzonych, rażących uchybieniach organu powiatowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Organ wyjaśnił, iż w następstwie złożonego w dniu 22 marca 2012r., /data wpływu 26 marca 2012r./ wniosku S. M., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wszczął w dniu 24 kwietnia 2012r. postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności zabudowy posesji przy ul. A 21 w B. (budynek mieszkalny i gospodarczy), dz. nr ewid. 456 obręb [...] w B. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ po analizie zgromadzonego materiału dowodowego rozdzielił przedmiotową sprawę- w związku z faktem, iż dotyczyła ona dwóch odrębnych obiektów budowlanych stanowiących samodzielne całości techniczno-użytkowe na dwa odrębne postępowania tj.: 1) znak: [...], postępowanie dotyczące legalności wybudowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego przy ul. A 21 w B., dz. nr ewid. 456, obręb [...]. 2) znak: [...], postępowanie w zakresie legalności budowy budynku gospodarczego zlokalizowanego przy ul. A 21 w B., dz. nr ewid. 456, obręb [...]. Dalej organ przypomniał, iż w toku prowadzonego postępowania ustalono, że G. S. realizując budowę segmentu bliźniaczego budynku mieszkalnego przy ul. A 21 w B. na podstawie udzielonego w dniu [...] pozwolenia na budowę znak: [...], dokonała samowolnego odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w w/w pozwoleniu. Istotne odstępstwo polegało na nadbudowie części strychu. Dodatkowo w trakcie realizacji w/w obiektu inwestorka nie zakończyła robót izolacyjnych na stropodachu oraz nie wykonała ścian przeciwpożarowych z odpowiednimi obróbkami blacharskimi. Powyższe okoliczności dały podstawę organowi nadzoru urbanistyczno-budowlanego, którego kompetencje w tamtym okresie posiadał Urząd Miasta i Gminy w B., do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie dokonanego samowolnie odstępstwa od zatwierdzonego projektu i warunków pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...], znak: [...] wstrzymano G. S. budowę i nałożono obowiązek rozbiórki samowolnie zrealizowanej kondygnacji strychu. W postępowaniu odwoławczym uchylono w/w decyzję w części dotyczącej rozbiórki, wskazując konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji wydał decyzję nakazującą G. S. doprowadzenie obiektu do zgodności z obowiązującym prawem. Jednoznacznie stwierdzono, iż niewykonanie przez G. S. murów osłonowych, obróbek blacharskich i nie zakończenie robót izolacyjnych na dachu i stropodachu obiektu może powodować zalewanie i zamakanie ściany segmentu sąsiadującego, stanowiącego własność sąsiada. W związku z powyższym zasadnym stało się wydanie przez Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta i Gminy B. nakazu wykonania murów osłonowych i izolacji oraz obróbek blacharskich na dachu i stropodachu segmentu budynku mieszkalnego bliźniaczego, a ponadto nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie w/w budynku, którego do dzisiaj nie uzyskano. Brak dokumentu z czynności kontrolnych potwierdzających okoliczność wykonania obowiązku oraz braku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu obliguje organ do podjęcia ustawowych działań. W tym celu niezbędne jest przeprowadzenie środka dowodowego w postaci czynności kontrolnych na obiekcie. Do dnia dzisiejszego organ tych czynności nie przeprowadził w związku z ich celowym udaremnianiem przez P. S. oraz G. S. jako osobę prawnie umocowaną. W związku z okolicznością w/w celowego udaremniania czynności kontrolnych organ nie zgromadził niezbędnego materiału dowodowego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Po stosownym powiadomieniu organów ścigania w dniu 11marca 2015r., Komenda Powiatowej Policji w B. wszczęła dochodzenie w sprawie przestępstwa określonego w art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z art. 12 kodeksu karnego. Organ wyjaśnił, że Sąd Rejonowy w B. II Wydział Karny wyznaczył na dzień 20 października 2015r. rozprawę główną w zakresie w/w zgłoszenia. Nadto organ zaakcentował, iż wyznaczał już 13 środków dowodowych w postaci oględzin przedmiotu postępowania, które z powodu okoliczności celowego ich udaremniania nie zostały przeprowadzone. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wyjaśnił, iż zaniedbanie w zakresie bezczynności czy też przewlekłości prowadzonego postępowania jest niezależne od niego. Okoliczność braku odpowiedniej kadry pracowniczej, liczne postępowania administracyjne, uczestnictwo w postępowaniach prowadzonych przez organy ścigania, czy też konieczność podjęcia natychmiastowych działań w przypadku wystąpienia zagrożenia zdrowia i życia mieszkańców naszego powiatu powoduje niezależne od organu zaniedbania w terminowym załatwianiu spraw. Organ podniósł, iż podejmuje wszystkie możliwe czynności umożliwiające usprawnienie pracy jednostki, niestety bez wsparcia organów zwierzchnich jest to trudne do zrealizowania. Zdaniem organu z powodu braków kadrowych, dużej ilości spraw nie może on wywiązać się z ustawowych terminów i bez wsparcia organów zwierzchnich nie rozwiąże tego problemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej w granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a.". W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu (...). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz może orzec o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 – (art. 149 § 1 i 2 P.p.s.a. – w brzmieniu nadanym nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), która to nowelizacja stosowanie do art. 2, w omawianym zakresie ma zastosowanie do postępowań wszczętych po dniu 15 sierpnia 2015r). Warunkiem wniesienia skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność środkiem takim jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia - art. 37 § 1 k.p.a. Wyczerpanie trybu zaskarżenia jest w niniejszej sprawie bezsporne, bowiem jak wynika z akt sprawy zażalenie skarżący złożył w dniu 29 maja 2015r., zaś [...]WINB rozpoznał je postanowieniem z dnia [...] nr [...]. Zanim jednak nastąpi ocena zasadności skargi, sprecyzowania w pierwszej kolejności wymaga kwestia, jaki okres bezczynności jest objęty niniejszym postępowaniem. Wskazać bowiem należy, że orzeczeniem z dnia 16 maja 2013r., sygn. akt II SAB/Łd 29/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę S. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. m.in. w przedmiocie legalności budowy i użytkowania budynku mieszkalnego i gospodarczego oraz zobowiązał organ do załatwienia wniosku S. M. z dnia 22 marca 2012 roku, w terminie 1 miesiąca od dnia uprawomocnienia się wyroku. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 4 lipca 2013r., zaś akta administracyjne zwrócono organowi w dniu 22 lipca 2013r. Po tej dacie organ wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] umarzającą postępowanie administracyjne, którą jednak uchylił [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...]. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powyższe okoliczności Sąd ustalił na podstawie akt sprawy II SA/Łd 270/15, równolegle procedowanej przed tutejszym Sądem, której akta administracyjne korespondują z kserokopiami dokumentacji dołączonej do przedmiotowej sprawy. Z tej przyczyny orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie może ponownie oceniać stanu bezczynności organu, który podlegał już prawomocnej ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 29/13. Należy jednocześnie zauważyć, iż organ – rozstrzygając sprawę decyzją z dnia [...] – załatwił wniosek skarżącego, do czego wszak był zobowiązany w/w wyrokiem. Skoro jednak decyzja ta - w wyniku kontroli instancyjnej - nie ostała się w obrocie prawnym, to obecnie skarżony organ nadal pozostaje w bezczynności. Dlatego obecnie ocena bezczynności obejmuje okres nawet nie po wydaniu wyroku w powyższej sprawie, a po uchyleniu w/w decyzji organu I instancji decyzją [...]WINB z dnia [...]. Zdaniem sądu to właśnie od tej daty należy oceniać, czy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. dopuścił się kolejnej bezczynności. Od tego momentu, tj. z chwilą wyeliminowania wadliwej decyzji należy prześledzić, czy organ podejmował skuteczne działania, zmierzające do należytego wyjaśnienia sprawy i wydania rozstrzygnięcia. Co prawda decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargą z dnia 11 marca 2015r., jednakże jak wynika z akt sprawy postępowanie przed sądem nie miało wpływu na bieg postępowania przed organem I instancji, skoro organ ten prowadził dalej postępowanie administracyjne i podejmował czynności w sprawie (np. próby kolejnych oględzin obiektu w dniach 19 marca i 12 października 2015r.). Poza tym sam fakt prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego nie jest przesłanką uzasadniającą powstrzymywanie się przez organ administracji od załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 29 lipca 2014r., sygn. akt II SAB/Łd 66/14 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać trzeba, iż w świetle art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w szczególności organy powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Kodeks postępowania administracyjnego zobowiązuje organy administracji do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z przepisem art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, przy czym do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 K.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Oceniając zatem zasadność przedmiotowej skargi, należy wskazać, że pierwszą czynnością, jaką wykonał organ po uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania było podjęcie kolejnej próby dokonania oględzin w dniu 10 lutego 2015r. Oględziny nie odbyły się wobec nieobecności inwestora i jego pełnomocnika. Z tej samej przyczyny nie doszły do skutku kolejne oględziny wyznaczone na dzień 19 marca 2015r., 27 maja 2015r., 23 lipca 2015r. i 12 października 2015r. Ponadto w dniu [...] organ nałożył na inwestora grzywnę za nieusprawiedliwione niezastosowanie się do wezwania i nieokazanie przedmiotu oględzin, jednak postanowienia w tym przedmiocie zostały następnie uchylone przez [...]WINB, a postępowanie wpadkowe umorzone. Organ również zwrócił się do Komendy Policji Powiatowej w B. o wszczęcie postępowania w sprawie naruszenia przez inwestorów przepisów Prawa budowlanego polegającego na utrudnianiu wykonywania czynności organu, jednakże żadna z podejmowanych czynności procesowych ani trochę nie przybliżyła organu do ostatecznego załatwienia sprawy. Działania okazały się zupełnie nieefektywne, a przy tym podejmowane były w niczym nieuzasadnionych odległych odstępach czasowych (odstępy dwumiesięczne lub dłuższe). Przypomnieć jeszcze raz należy, że zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a., jednoznacznie wynika, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Tymczasem, od dnia uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej do dnia przekazania skargi do sądu ([...]) organ nie posunął się ani o krok naprzód. W związku z powyższym należy uznać, iż w dacie wniesienia skargi PINB w B. pozostawał w bezczynności, która miała charakter rażący. Z bezczynnością mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nie podejmuje żadnych czynności, ale również wówczas, gdy nieefektywne działania nie zmierzają do zebrania niezbędnego materiału dowodowego, nie wyjaśniają istotnych okoliczności, nie prowadzą do zakończenia postępowania, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postepowania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. próbował zwolnić się ze stawianego mu zarzutu podnosząc, że niewywiązanie się z ustawowych terminów do załatwienia sprawy administracyjnej spowodowane było brakiem możliwości przeprowadzenia oględzin przedmiotu postępowania, a tym samym brakiem możliwości zgromadzenia podstawowego materiału dowodowego. Takie stanowisko jest nie do zaakceptowania, a skład orzekający przychyla się do poglądu wyrażonego już w sprawie sygn. akt II SAB/Łd 135/15, toczącej między tymi samymi stronami. Nie można bowiem zapominać o tym, że to organ administracji jest gospodarzem postępowania i to organ powinien tak zorganizować postępowanie, aby nie dopuścić do stanu bezczynności. Tymczasem okazuje się, że w niniejszej sprawie to inwestorzy dyktują warunki organowi, który sparaliżowany brakiem współdziałania z ich strony, po prostu stoi w miejscu. Organ nadzoru budowlanego winien był podjąć zdecydowane działania i rozważyć skorzystanie z innych możliwości prowadzenia postępowania wyjaśniającego, jakie dają przepisy k.p.a. czy prawa budowlanego, w tym ewentualnie w art. 81 c Prawa budowlanego. Nie przekonuje także odwołanie się organu do skomplikowanego charakteru sprawy. Swej bezczynności organ nie może również tłumaczyć trudnościami kadrowymi, czy też innymi obowiązkami, ustawowo nałożonymi na organ. W ocenie sądu nie mogą one wszakże usprawiedliwiać trwającej wiele miesięcy bezczynności organu. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma bowiem znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu (por. np. wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 243/13 oraz z dnia 12 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 364/13, wszystkie dostępne j.w.). W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do załatwienia wniosku S. M. z dnia 22 marca 2012r. (odnośnie budynku mieszkalnego przy ulicy A 21) w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku. Zważywszy czas trwania postępowania przed PINB, jak i brak efektywnych działań w okresie po uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej, i to pomimo wcześniejszego uznania zarzutu bezczynności w sprawie przyjąć trzeba, że bezczynność ma też charakter rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 149 § 1 zdanie 2 P.p.s.a, czemu dano wyraz w pkt 2 wyroku. Organ w sposób oczywisty i niczym nieuzasadniony ponownie uchybił terminom załatwienia sprawy administracyjnej wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle powyższego, zasadnym jest również orzeczenie w pkt 3 wyroku o wymierzeniu organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Jej wysokość określono biorąc pod uwagę, podnoszoną w odpowiedzi na skargę, trudną sytuację kadrową inspektoratu, uznając, iż jest ona adekwatna do stopnia naruszenia prawa i spełni swą dyscyplinującą rolę. Na wniosek skarżącego sąd przyznał mu sumę pieniężną w kwocie 500zł (pkt 4 wyroku), przewidzianą w art. 149 § 2 P.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658). Skarga S. M. wpłynęła dnia 24 sierpnia 2015r., a więc powołany przepis ma zastosowanie w nowym brzmieniu. Należy podkreślić, że ze względu na literalne brzmienie powołanego przepisu art. 149 § 2 i użycie przez ustawodawcę spójnika "lub", wymierzenie organowi grzywny i przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w określonej wysokości mogą być stosowane przez Sąd jednocześnie, jak i każda z tych instytucji może być zasądzona oddzielnie. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, uwzględniając skargę na bezczynność, wziął pod uwagę całość opisanych wyżej okoliczności sprawy, w tym stopień przyczynienia się organu do rażącej bezczynności i okres trwającej bezczynności, i przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną, której celem jest przeciwdziałanie bezczynności i która stanowi pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla skarżącego za trwającą bezczynność mającą rażący charakter naruszenia prawa. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzono na rzecz skarżącego zwrot poniesionych przezeń kosztów postępowania w kwocie równej uiszczonemu wpisowi sądowemu (100 zł) oraz wydatkom związanym ze stawiennictwem na rozprawie (96,95 zł). Lp/