II SA/Wa 608/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Janusz Walawski Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – oddala skargę – Rektor Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku E. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prodziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie skreślenia z listy studentów Wydziału [...] U[...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie skreślenia z listy studentów Wydziału [...] U[...]. W uzasadnieniu decyzji podano, iż pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. E. S. zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prodziekana Wydziału [...] U[...] z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie skreślenia z listy studentów Wydziału [...] U[...], wskazując przepis art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jako przesłankę uzasadniającą stwierdzenie, że decyzję wydano z rażącym naruszeniem art. 6, 7, 10 § 1, 75 § 1, 77 § 1 i 225 Kpa. W obszernym uzasadnieniu wniosku przedstawiono opis wszystkich postępowań administracyjnych i sądowych toczących się z udziałem strony skarżącej od 2009 r. W ocenie Rektora Uniwersytetu [...], żadna z przedstawionych we wniosku przesłanek nie uzasadnia stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa. Odmawiając stwierdzenia nieważności organ wyjaśnił, iż rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa z dnia wydania tej decyzji. Na taką ocenę nie może mieć w pływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa. Tak więc, wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, jakie zaistniały po wydaniu decyzji o skreśleniu, z listy studentów, nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Organ wskazał, iż w wyroku z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn., akt II SA/Wa 1627/13 wydanym w sprawie E. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż ustawodawca w art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym wprowadził zapis o odpowiednim stosowaniu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, między innymi do decyzji podejmowanych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich. Z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ma zapewnić minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej. W przypadku, gdy ustawodawca nałożył na organy uczelni obowiązek zachowania tylko minimum procedury niezbędnej do załatwienia sprawy, to tym samym nie mogło dojść do rażącego naruszenia tej procedury, skoro uczelnia stosuje przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odpowiednio. Dziekan uwzględniając przepis art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym wydał decyzję o skreśleniu strony z listy studentów z powodu niezaliczenia przedmiotów, wykorzystując wszystkie środki dowodowe, w tym przede wszystkim akta studenckie. Bezsporne jest, że E. S. nie zaliczyła dziewiątego semestru studiów. Dziekan Wydziału nie ma prawa i obowiązku kierować pisma do studenta, aby wyraził on zgodę na wpis na kolejny semestr studiów oraz informować o zamiarze skreślenia ze studiów. W ocenie Rektora strona była świadoma braku zaliczeń przedmiotów i konsekwencji z tym związanych, bowiem art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym wyraźnie stanowi o skreśleniu z listy studentów w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Organ I instancji wydając decyzję o skreśleniu nie naruszył prawa w sposób rażący. Po rozpatrzeniu wniosku E. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy Rektor Uniwersytetu [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie skreślenia z listy studentów Wydziału [...] Uniwersytetu [...]. Organ odnosząc się do zarzutów wniosku, iż Rektor miał obowiązek stwierdzić nieważność decyzji Prodziekana Wydziału [...], czym naruszył zasadę praworządności określoną w art. 6 kpa oraz zasadę pogłębienia zaufania obywateli do organów, wynikającą z art. 8 kpa, stwierdził, iż zarzuty te są nieuzasadnione. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 107 Kpa, bowiem decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym odniesiono się do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego, które strona wskazała jako dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa. Przytoczony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Wyrok Trybunału Konstytucyjnego w ocenie Rektora potwierdza, że zaskarżona decyzja ma uzasadnienie prawne. Specyfika zadań publicznych, jakie wykonuje państwowa szkoła wyższa jest warunkowana przede wszystkim prawami i obowiązkami studentów, wynikającymi z organizacji i toku studiów określonymi w Regulaminie studiów, o czym stanowi art. 160 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. W powołanym fragmencie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego istnieje zastrzeżenie do "szczególnych cech sprawy", a zatem, tylko analiza całego cyt. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, a nie wyrwanego z kontekstu zdania, może stanowić pomoc w interpretacji przepisu. Organ zaznaczył, że decyzja z dnia [...] lipca 2009 r. będącą przedmiotem wniosku była przez stronę zaskarżona w trybie odwoławczym. Organ II instancji utrzymał ją w mocy i pouczył o prawie do jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z tego prawa E. S. nie skorzystała, natomiast w dniu [...] kwietnia 2010 r. złożyła wniosek o wznowienie studiów, który nadal pozostaje w obrocie prawnym. Organ ponownie wyjaśnił, że przepisy procedury administracyjnej, z uwagi na treść art. 207 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym należy stosować odpowiednio, a nie wprost. Z tych też względów zarzut rażącego naruszenia wymienionych przez skarżącą przepisów Kpa należało uznać za chybiony. Treść wniosku wyraźnie wskazuje, że E. S. miała niczym nieograniczone prawo składania pism, wniosków, podań i z tego prawa korzystała przed wydaniem decyzji o skreśleniu. Była też w pełni świadoma konsekwencji wynikających z niezaliczenia przedmiotów, stąd też złożyła wniosek o wznowienie studiów. Przebieg studiów w okresie od 1999 r. do 2009 r. wyraźnie wskazuje, że wymieniona była dwukrotnie skreślana, dwukrotnie wznawiana na studia, powtarzała II i IV rok studiów, korzystała z urlopów dziekańskich i zdrowotnych. Tak więc zarzuty wniosku, że Dziekan Wydziału [...] U[...] celowo utrudniał i uniemożliwiał studia, są nietrafne. W ocenie Rektora w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. S. wniosła o uchylenie decyzji Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2015 r. podnosząc, iż została wydana w wyniku naruszenia przepisów prawa oraz jest oparta na motywach niezgodnym ze stanem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła organowi, iż nie uwzględnił jej zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydając zaskarżoną decyzję naruszył prawo, co wynika z następujących przesłanek. 1. Rektor U[...] naruszył art. 11 i 107 § 1 i 3 kpa, gdyż nie przedstawił uzasadnienia faktycznego i prawnego, 2. Rektor U[...] nie ustosunkował się do zarzutu wniosku, w zakresie powołania się na bliżej nieokreślone przepisy procedury administracyjnej, nie wskazując ich, czym naruszył art. 11 i art. 107 § 1 i 3 kpa, 3. Rektor U[...] naruszył art. 7,8 i 12 § 1 kpa, nie podejmując żadnych działań w celu ustalenia czy skreślenie z listy studentów nastąpiło zgodnie z prawem, 4. Rektor U[...] nie uwzględnił stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. SK 18/99, w którym Trybunał wyjaśnił, iż nakaz odpowiedniego stosowania kpa należy rozumieć w ten sposób, iż wszystkie gwarancje jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie kpa, winny mieć także zastosowanie do adresata decyzji rektora, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiają. Rektor nie uwzględnił też ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1627/13 zgodnie z którym odpowiednie stosowanie przepisów kpa ma zapewnić minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień. Jednak mimo to Rektor U[...] nie uwzględnił niewywiązywania się przez Prodziekana Wydziału [...] U[...] z obowiązków wynikających z art. 10 § 1 i 61 § 4 kpa, co stanowi przesłankę nieważnościową wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, 5. Rektor U[...] w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] za podstawę rozstrzygnięcia przyjął naruszenie przepisów kpa, których zastosowania odmówił w obu wydanych decyzjach w niniejszej sprawie, rzekomo z powodu niedopuszczalności prawnej z uwagi na treść art. 207 ust. 1 prawa o szkolnictwie wyższym, 6. Rektor U[...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł nieprawdziwe stwierdzenie, iż treść wniosku wyraźnie wskazuje, że strona miała niczym nieograniczone prawo składania pism, wniosków, podań i z tego prawa korzystała Pani przed wydaniem decyzji o skreśleniu oraz oświadczył, że w dniu [...] kwietnia 2010 r. złożyła wniosek o wznowienie studiów, który nadal pozostaje w obrocie prawnym. W świetle powyższych przesłanek bezpodstawne jest zdaniem skarżącej stwierdzenie Rektora U[...], że nie zaistniały przesłanki uzasadniające wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2015 r. skarżąca, po zapoznaniu się z odpowiedzią Rektora U[...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. podtrzymała swoja skargę i zawartą w niej argumentację oraz wniosła o zasądzenie kosztów postępowania – wpisu sądowego. W załączniku złożonym do protokołu rozprawy strona skarżąca podniosła m.in., iż uniemożliwiając skarżącej czynny udział w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji w dniu [...] lipca 2009 r. o skreśleniu jej z listy studentów – władze U[...] uniemożliwiły skarżącej dokonanie 7 czynności procesowych i wykazanie swoich racji, co podniosła ona w piśmie z dnia 1 grudnia 2015 r. Wydanie tej decyzji o skreśleniu było dla skarżącej całkowitym zaskoczeniem, tym bardziej, że nie wystąpiły przyczyny wykazane jako podstawy jej wydania, a Prodziekan nie był zobowiązany żadnym przepisem prawa do skreślenia skarżącej na podstawie "tych nie występujących przyczyn". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawa. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której zadaniem organu nadzoru jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy wystąpiły - określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. - przesłanki nieważności. Organ nie jest natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Oznacza to, że działanie organu w trybie art. 156 k.p.a. wymaga innego podejścia do sprawy niż w pierwszej instancji lub przed organem odwoławczym. Organ administracyjny ocenia bowiem kwestie czysto prawne, które winny być rozstrzygane według zasad stosowanych przy kasacji. Z tego względu organ nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do istoty - tak jak w postępowaniu zwykłym. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie jest bowiem merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Postępowanie to jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego, mając na względzie, iż ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 570/95, publ.: OSNP 1996/18/258, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, publ., LEX nr 1452703). Nadzwyczajny tryb postępowania przewidziany w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. służy do eliminowania z obrotu decyzji wydanych bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie można stwierdzić nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, gdy istnieje wątpliwość co do naruszenia prawa, wyrażająca się odmiennymi poglądami orzekających organów, szczególnie, jeżeli poglądy organów obu instancji na daną sprawę kształtuje rozbieżne orzecznictwo sądowe (por. wyroki NSA: z dnia 20 października 2011 r. svgn. akt II GSK 1056/10, publ: LEX nr 1070197, z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1566/10 publ.: LEX nr 1068431). Przesłanka nieważności decyzji może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, jak i procesowych. Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest jednak wyłącznie wtedy, gdy naruszenie to ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można zatem uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Nie można natomiast stwierdzić nieważności decyzji administracyjnej z tego jedynie powodu, że ocena dowodu, której dokonuje organ w postępowaniu nadzorczym różni się od oceny tego samego dowodu uczynionej w postępowaniu zwykłym. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 363/10, z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 172/13, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzuty naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy) należą do takich wątpliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią bowiem rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tego typu naruszenia nie dają bowiem podstaw do stwierdzenia oczywistej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem a treścią przepisu (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 534/10, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 30/10, publ. j.w.). Zatem naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie świadczy o kwalifikowanej wadliwości decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kwestionowana przez skarżącą decyzja Dziekana Wydziału [...] z dnia [...] lipca 2009 r. o skreśleniu z listy studentów została podjęta na podstawie art. 190 ust 2 pkt 2 i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) i art. 104 kpa oraz § 30 us.t 9 pkt b Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] uchwalonego uchwałą nr [...] Senatu U[...] z dnia [...] października 2006 r., z powodu nieuzyskania zaliczenia dziewiątego semestru studiów. Powołany przepis art. 190 ust. 2 pkt 2 stanowi, że kierownik jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie. Oczywiście, zgodzić się należy ze skarżącą, iż przepis nie nakazywał organowi na podjęcie decyzji o skreśleniu, jednakże pozwalał mu na skreślenie z listy studentów w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru. Od wydanej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Rektora Uniwersytetu [...], który działając na podstawie art. 190 ust 3 i art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu decyzji, iż rozliczenie punktowe zostało ponownie przeanalizowane przez pracowników Wydziału [...] i potwierdziło kwestionowany przez skarżącą fakt braku 11 pkt ECTS ( uwzględniono wpis z ostatniego semestru seminarium magisterskiego). Oznacza to, że skarżąca zrealizowała 289 pkt ECTS, a wymagana liczba punktów wynosi minimum 300 pkt ECTS. W związku z powyższymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi organ nie stwierdził podstaw do zmiany decyzji. W ocenie Sądu zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania regulujących kwestię ustaleń faktycznych, można by rozważać w sytuacji, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń lub gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, czego organowi nie można zarzucić. Błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy ocenić zaś należy jako tego rodzaju wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszenie, ale w trybie zwykłym. Organ odwoławczy, jak wynika z decyzji pouczył stronę o prawie wniesienia skargi na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz poinformował o możliwości zwrócenia się do władz uczelni o wznowienie studiów w celu uzyskania brakujących pkt ECTS i przystąpienia do egzaminu magisterskiego. Skarżąca skorzystała z tej możliwości i wystąpiła o wznowienie studiów. W świetle powyższego, nie można zgodzić się z zarzutami strony skarżącej, iż władze uczelni uniemożliwiły jej czynny udział w postępowaniu w przedmiocie skreślenia z listy studentów. Wszelkie zarzuty dotyczące podjętej decyzji o skreśleniu skarżąca mogła podnosić w postępowaniu odwoławczym i z tej możliwości strona skorzystała, wnosząc odwołanie od wydanej decyzji do rektora Uniwersytetu [...]. W toku postępowania w sprawie skreślenia z listy studentów skarżąca miała zatem zachowane gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej podjętej przez organ uczelni w indywidualnej sprawie studenta z odpowiednim zastosowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej naruszenia art. 10 kpa podkreślić należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zarzut taki może odnieść skutek tylko wówczas gdy stawiająca go strona wykaże ,iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, co miało wpływ na wynik sprawy. Za nieuzasadniony uznać też należy zarzut naruszenia art. 107 § 1 i 3 kpa, bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpująco przedstawia motywy, którymi kierował się organ, a nadto wskazuje argumenty przemawiające za niezasadnością zarzutów odwołania. W tym stanie sprawy nie podzielając zarzutów skargi oraz uznając, że organ prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie skreślenia skarżącej z listy studentów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.