I OSK 2570/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 644/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 644/15 w sprawie ze skargi S. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od S. P. na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 644/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt. 1 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 644/15 i w pkt. 2 oddalił skargę S. P. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] lutego w 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z [...] grudnia 2014 r. nr [...], którym to rozkazem zwolniono ze służby w Policji S. P. i ustalono datę zwolnienia ze służby na dzień [...] stycznia 2015 roku. Jako podstawę materialnoprawną zwolnienia organ wskazał art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) W uzasadnieniu organ podał, iż policjant S. P. w okresie od 2007 r. do 2014 r. faktycznie nie pełnił służby przebywając przez 730 dni na zwolnieniu lekarskim. W okresie ostatnich 4 lat nie pełnił służby przez okres 530 dni, w latach 2013-2014 przez okres 322 dni. Organ wyjaśnił, że z uwagi na absencję chorobową zasadnym jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby z uwagi na ważny interes służby, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. P. do tutejszego Sądu, który zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 78, art. 15, art. 77, art. 78, art. 80, art. 107 § 3, art. 108, art. 135, art. 136, art. 140 K.p.a. Nadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię i dowolne przyjęcie, że zachodzi przesłanka "ważnego interesu służby." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 stycznia 2016 r. w punkcie 1 wyroku orzekł, że stwierdza nieważność rozkazu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. W punkcie 2 rozstrzygnął o kosztach postępowania. Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że organ nie zbadał i nie wskazał, czy odwołanie skarżącego zostało wniesione w terminie i w konsekwencji rozpoznał odwołanie wniesione z uchybieniem terminu, co stanowiło rażące naruszenie prawa. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka uzasadniająca zastosowanie przepisu art. 179 a ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Wskazana przez skarżącego podstawa kasacyjna jest w stosunku do zaskarżonego wyroku usprawiedliwiona. Zasadny jest mianowicie zarzut, że rozstrzygając przedmiotową sprawę Sąd pominął dowód w postaci koperty z umieszczoną na niej datą nadania odwołania (k. 91 akt adm.). Zestawienie daty doręczenia zastępczego -[...]stycznia 2015 r. (k. 76 akt adm.) z datą widniejącą na kopercie nadania - [...] stycznia 2015 r. (k. 91 akt adm.) dowodzi, że odwołanie S. P. zostało wniesione w terminie 14 dni, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Dalej Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzja o zwolnieniu ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U z 2015 r., poz. 355 ze zm. - dalej jako "ustawa o Policji") jest decyzją fakultatywną, podejmowaną w ramach uznania administracyjnego. Zakres kontroli takich decyzji jest ograniczony, bowiem brak jest podstaw do oceny jej celowości. Sąd ustala i ocenia jedynie, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostateczne zindywidualizowanymi przesłankami oraz czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony, a także czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada kryterium uznania administracyjnego. Rozstrzygnięcie to zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi. Organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a ponadto zgromadził materiał dowodowy, którego analiza stanowi dostateczne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. Decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, a jej uzasadnienie jest wyczerpujące i w pełni przekonywujące. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, jest ona umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Realizacja takich zadań wymaga określonych kwalifikacji oraz odpowiednich predyspozycji psychicznych i zdrowotnych, a ponadto znacznego zaangażowania się i dyspozycyjności wszystkich policjantów. Osoby, które decydują się na dobrowolne podjęcie służby w Policji muszą mieć tego świadomość oraz zdawać sobie sprawę, że ich status kształtować się będzie odmiennie niż pracowników umownych. Ze służbą publiczną w formacjach mundurowych łączą się nie tylko przywileje, ale i pewne ograniczenia wolności osobistej oraz zwiększone obowiązki. Funkcjonariuszowi Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, ale ochrona ta nie ma charakteru bezwzględnego i nie idzie ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje przyczyny zwolnienia ich ze służby, ale jednocześnie dostrzega konieczność prowadzenia przez organy Policji racjonalnej polityki kadrowej w celu ochrony ważnego interesu formacji. W ustawie o Policji dopuszczono zatem możliwość zwolnienia ze służby nawet w przypadkach niezawinionych przez funkcjonariusza, gdy takie są potrzeby formacji. W tym między innymi celu, została wprowadzona instytucja przewidziana w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Tym bardziej może być ona zatem zastosowana w sytuacji, jaka wystąpiła w przedmiotowej sprawie. W okresie od [...] lutego 2007 r. do daty wydania decyzji przez organ I instancji skarżący z powodu zwolnień lekarskich nie pełnił służby przez 730 dni, co stanowi 2 lata. Na przestrzeni 2010 – 2014 przez okres 530 dni. Nie wnikając w przyczyny zwolnień lekarskich, nie kwestionując ich zasadności stwierdzić obiektywnie należy, iż z uwagi na absencję skarżący nie był dyspozycyjnym funkcjonariuszem i fakt ten niewątpliwie musiał dezorganizować pracę jednostki, w której pełnił służbę. Powodował, że obowiązki skarżącego musieli przejąć nadprogramowo inni funkcjonariusze. Fakt nieobecności w służbie, niezależnie od jej przyczyn, w pełni uzasadnia ważny interes służby w rozumieniu art. 41 ust. 2 pkt ustawy o Policji. Wskazać należy, iż nadużywanie zwolnień lekarskich przez funkcjonariuszy doprowadziło do zmian w zakresie wysokości uposażenia za czas nieobecności. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż interes strony nie może górować nad interesem służby. Wyjaśnić też należy, iż przepisy ustawy o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze kompleksowo regulują stosunek służbowy funkcjonariuszy Policji. Przewidują przywileje, ale też ograniczenia wynikające z faktu, iż stosunek służbowy policjanta nie ma charakteru umowy o pracę – jest stosunkiem służbowym. Dlatego też powoływanie się przez skarżącego na ogólne zasady k.p.a. nie mogło odnieść skutku. Nie mogły zostać też uwzględnione zarzuty skargi dotyczące odniesienia się do treści zwolnień lekarskich. W pojęciu "ważny interes służby" nie mieszczą się przyczyny absencji. Inaczej mówiąc, bez znaczenia pozostaje, czy absencja była istotnie wynikiem długotrwałej choroby, czy też nadużycia funkcjonariusza. Okolicznością istotną przemawiającą za zwolnieniem za służby za względu na ważny interes służby jest sam fakt długotrwałej absencji, co w przedmiotowej sprawie jest bezsporne i niekwestionowane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. P. zarzucając mu: 1. naruszenie prawa materialnego, a to błędnej wykładni art. 41 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst. jedn. Dz. U. Z 2015 r., poz. 355 ze zm.) w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że organ - Komendant Główny Policji wykazał, że przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z uwagi na "ważny interes służby" została wyczerpująco wykazana, a rozstrzygnięcie zostało uzasadnione przesłankami dostatecznie zindywidualizowanymi, oraz, że organ szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny, a ponadto zgromadził pełen materiał dowodowy, którego analiza stanowi dostatecznie uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, a decyzja nie nosi znamion dowolności, a jej uzasadnienie jest wyczerpujące i w pełni przekonywujące - podczas gdy organ ustalając stan faktyczny nie ustalił podczas prowadzonego postępowania i nie wziął ich pod uwagę przyczyn absencji skarżącego , co przy ocenie przesłanki w postaci "ważnego interesu służby" ma istotne znaczenie bowiem zdecydowana większość zwolnień lekarskich powstała z przyczyny doznania wypadków podczas pełnienia normalnej służby przez skarżącego, a co nie powinno stanowić podstawy do przyjęcia, że zaistniała przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby w postaci "ważnego interesu służby", zaś Sąd uznając, że bez znaczenia pozostaje, czy absencja była istotnie wynikiem długotrwałej choroby, czy nadużycia funkcjonariusza i przyjmując, że przyczyny absencji nie mieszczą się w pojęciu "ważny interes służby", oraz nie dokonując samodzielnych ustaleń w tym zakresie podjął decyzję niezgodną z prawem tj. art. art. 41 ust.2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji i dowolną, nie popartą pełnym materiałem dowodowym, co postawiło skarżącego w nie równej pozycji wobec prawa i spowodowało rażące naruszenie jego praw; 2. naruszeniu przepisów postępowania art. 106 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 227 i 232 k.p.c. polegające na pominięciu wyjaśnienia i ustalenia istotnej dla sprawy okoliczności, czyli nieprzeprowadzeniu prawidłowego postępowania dowodowego, i nierozważeniu go w sposób bezstronny i wszechstronny, ( art. 233 § 1 k.p.c.), nie przeprowadzeniu przez Sąd postępowania ustalającego przyczyny absencji skarżącego w wyniku czego naruszono zasadę równości stron wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP), oraz nieprzestrzegania kompetencji rozpoznawczych i kontrolnych sądu odwoławczego, i niespełnienia procesowej funkcji Sądu (art. 382 k.p.c.), w wyniku czego doszło do braku wyczerpujących ustaleń w zakresie przyczyn absencji skarżącego - i to z obrazą wyżej przytoczonych przepisów, a uzasadnienie zaskarżonego wyroku przytacza jedynie korzystne fakty dla organu - Komendanta Głównego Policji w W. o przyjętej podstawie faktycznej zapadłego rozstrzygnięcia, bez wskazania przyczyn absencji, i stwierdzenia, że przyczyny absencji Sąd nie ma prawa ustalać i badać, a co ma istotne znaczenie w sprawie bowiem absencja w służbie nie powstała na skutek złej woli skarżącego i jego nagannego działania w służbie, a co prowadzi do wniosku, że długotrwałej absencji skarżącej w służbie nie można zakwalifikować do pojęcia "ważnego interesu służby" gdyż absencja wynikła jedynie z prawidłowego i normalnego wykonywania obowiązków służbowych policjanta będącego w służbie, i to także każdego policjanta, a co powinno doprowadzić do wniosku, że sam fakt przebywania na długotrwałym zwolnieniu lekarskim nie przemawia za zwolnieniem ze służby ze względu na "ważny interes służby". Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła, iż Sąd winien w toku postępowania sądowego ustalić fakt przyczyn absencji, skoro nie dokonał tego organ - Komendant Główny Policji. Unicestwiło to konstytucyjnie zagwarantowaną kontrolę Sądu. Rozpoznanie sprawy, o którym stanowi art. 382 k.p.c., wymaga rozważenia całego materiału procesowego oraz wszystkich dowodów ze wskazaniem tych, na których sąd orzekający oparł ustalenie podstawy faktycznej swego orzeczenia oraz wyjaśnienie jego podstawy prawnej. Reguła stanowiąca, że sąd orzeka na podstawie materiału zebranego w postępowaniu również przed Sądem (art. 382 k.p.c), nie doznaje żadnego wyjątku. Realizacja funkcji rozpoznawczej służy - jak trafnie podnosi się w orzecznictwie Sądu Najwyższego i doktrynie - odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji (art. 391 § 1 k.p.c.), w tym uregulowania dotyczące rozprawy, postępowania dowodowego i oceny dowodów oraz wyrokowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarga zawiera zarzuty jednakże, uzasadnienie w swojej przeważającej większości dotyczy nieprawidłowego zastosowania przez Sąd I instancji przepisów procedury cywilnej, z powołaniem się na konkretne przepisy kodeksupostępowania cywilnego, z określeniem skutków procesowych naruszenia przez Sąd Administracyjnych poszczególnych zasad rządzących procesem cywilnym. Z uwagi na odmienność procedowania w trybie rozpoznawczym określonym w kodeksie postępowania cywilnego w stosunku do postępowania w trybie kasacyjnym z ppsa, zbliżonym do postępowania wywołanego wniesieniem apelacji, kontrola instancyjna nieistniejących uchybień jest bezprzedmiotowa. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnia, dlaczego w sprawie miałby mieć zastosowanie np.: 227 k.p.c., 232 k,p.c, a tym bardziej 382 k.p.c. Na szczególną uwagę zasługuje argumentacja strony użyta przy wykazaniu naruszenia przez Sąd I Instancji art. 328 § 2 k.p.c. Dokonując tylko pobieżnej analizy treści ww. przepisu z jego "odpowiednikiem" tj. art. 141 § 4 ppsa należy dość do wniosku, że kryteria oceny poprawności sporządzenia uzasadnienia do wyroku sądu cywilnego nie mogą odnosić się wprost do oceny prawidłowości sporządzenia uzasadnienia do wyroku w sprawie administracyjnej. Odrębności obu postępowań determinują formę i treść elementów konstytutywnych ww. uzasadnień. Na uwagę zasługuje fakt, iż skarżący kasacyjnie powołując się na przepisy kodeksu postępowania cywilnego świadomie lub nieświadomie wyszedł poza granice art. 106 § 5 Ppsa. W ocenie organu tak dalece idąca wadliwość konstrukcyjna skargi kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu podjęcie jakichkolwiek czynności kontrolnych wobec wyroku Sądu I Instancji. Prowadzenie takiego postępowania jest bezcelowe z uwagi na fakt, iż skarga kasacyjna mimo skierowania jej do rozpoznania nie może odnieść zamierzonego skutku z powodu w/w wad. Ekonomia procesowa nakazuje, zatem poprzestanie na wydaniu postanowienia o odrzuceniu środka zaskarżenia. Dalej Komendant wskazał, iż skarżący przez kilka lat (w okresie 2007-2014) wielokrotnie przebywał na zwolnieniach lekarskich (łącznie kilkaset dni), natomiast organy Policji wykazały, że okoliczność ta długotrwale miała negatywny wpływ na realizację powierzonych Policji celów i zadań, poprzez dezorganizację funkcjonowania jednostki Skarżącego oraz realizację przez jej funkcjonariuszy obowiązków służbowych. Tym samym zastosowanie w przypadku Skarżącego instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji było nie tylko uprawnione, ale i niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "Ppsa") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 Ppsa rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Badając stosownie do treści art. 183 § 2 Ppsa zaistnienie, którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie. Art. 106 § 5 Ppsa stanowi, że do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 (a więc przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentów), stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zatem zarzut naruszenia art. 106 § 5 Ppsa może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej jedynie wtedy, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 Ppsa, a dokonując tego uchybił stosownym przepisom procedury cywilnej. W sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji nie uzupełniał postępowania dowodowego i nie przeprowadził żadnego dowodu w trybie art. 106 § 3 Ppsa, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie mógł naruszyć art. 106 § 5 Ppsa, a w konsekwencji powoływanie się na przepisy k.p.c. dotyczące postępowania dowodowego i art. 106 § 5 Ppsa jest bezprzedmiotowe (por. wyroki NSA z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 723/11; z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1567/13; z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 1647/14; z 10 sierpnia 2016 r.; z dnia 26 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2671/16 – pub. CBOSA). Za nieuzasadniony uznać należało zarzut naruszenia art. 106 § 3 Ppsa. Zgodnie z jego treścią, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Do naruszenia art. art. 106 § 3 Ppsa dojść mogłoby tylko wtedy, gdyby Sąd wyrokując dokonał własnych ustaleń na podstawie przeprowadzonych przed nim dowodów innych niż określony w przepisie, jak również wtedy, gdyby zaniechał przeprowadzenia takiego dowodu, jeżeli dowód ten miałby istotne znaczenie dla dokonania przez sąd oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. W sprawie niniejszej sytuacja taka natomiast nie wystąpiła. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wskazany przepis stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby gdy wymaga tego ważny interes służby. Zwrot "można zwolnić" oznacza, iż decyzja właściwego organu w tym zakresie ma charakter fakultatywny i pozostawiona została tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też rozstrzygnięcie podejmowane na podstawie powołanego wyżej przepisu musi uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony ( patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1033/12 – pub. CBOSA). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych tzw. wyrażeń nieostrych w postaci "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/02, Lex nr 82811). Podkreślić również należy, że w przypadku decyzji uznaniowych z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie istotną rolę odgrywa uzasadnienie decyzji. W przypadku decyzji uznaniowych kontrola sądowa ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ administracji nie przekroczył granic swobodnego uznania, a więc czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 K.p.a, a więc w sposób przekonywujący. Z drugiej strony uznaniowy charakter rozstrzygnięcia powoduje, że sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i wpływać na to, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też możliwe było wykluczenie jej z tego grona. Inaczej mówiąc nie mogą oceniać słuszności realizowanej przez organy polityki kadrowe (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11 – publ. CBOSA). Prawidłowo Sąd pierwszej instancji ustalił, że organ precyzyjnie wyjaśnił motywy rozstrzygnięcia, decyzja nie nosi zatem znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca i w pełni przekonywująca. Rozwiązanie stosunku służbowego wymaga wykazania, że zastosowanie instytucji przewidzianej w tym przepisie było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Mimo, iż ustawa nie definiuje pojęcia "ważny interes służby", to odkodowanie znaczenia tego zwrotu musi następować z uwzględnieniem przede wszystkim przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że w okresie od dnia 1 lutego 2007 r. do daty wydania decyzji przez organ pierwszej instancji skarżący z powodu zwolnień lekarskich nie pełnił służby przez 730 dni, co stanowi 2 lata. Na przestrzeni 2010 – 2014 przez okres 530 dni. Jak wynika z akt osobowych S. P. dwukrotnie uległ wypadkom w służbie. Wówczas z tej przyczyny policjant korzystał ze zwolnienia przez okres odpowiednio 14 i 44 dni. Po ich wykorzystaniu skarżący przedkładał zaświadczenia o zdolności do służby na zajmowanym stanowisku. Z akt nie wynika, aby dalsze zwolnienia miały związek z wypadkami w pracy. Trzeba też mieć na względzie fakt, że zaświadczenia lekarskie były wystawiane przez lekarzy specjalistów różnych specjalności, także w celu sprawowania opieki nad chorym dzieckiem i żoną. Zatem podniesione w skardze kasacyjnej twierdzenie, że zwolnienia w przeważającej części związane były ze służbą nie nadaje się do obrony. Nie może budzić wątpliwości, że wskazana wyżej absencja skarżącego kasacyjnie w sposób oczywisty musiała dezorganizować prace komórki organizacyjnej, w której pełnił on swoją służbę. Zachodziła bowiem konieczność powierzania innym policjantom zadań, które mógłby wykonywać skarżący. To z kolei musiało rzutować na poziom i terminowość czynności realizowanych przez pozostałych funkcjonariuszy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 1353/12 (pub. CBOSA), nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, że każda długotrwała choroba policjanta negatywnie wpływa na funkcjonowanie komórek organizacyjnych omawianej formacji i możliwość sprawnego realizowania istotnych zadań, jakie zostały przypisane Policji. Stanowisko o możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w okolicznościach występujących i w tej sprawie jest już utrwalone w orzecznictwie ( np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2515/16; 16 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 921/16; 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 723/14; 15 marca 2013r., sygn. akt I OSK 1033/12; 24 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 1969/12 - publ. CBOSA). Z powyższych względów nie można zarzucić organowi pierwszej instancji, że w przedstawionych okolicznościach sprawy zdecydował się na skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i zwolnił ze służby S. P.. Żadne bowiem istotne fakty nie przemawiały za tym, aby w przyjętym stanie sprawy interes skarżącego był ważniejszy od dobra formacji, której jest on funkcjonariuszem. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 207 § 2 Ppsa.