II OSK 1190/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska /spr./ Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2748/15 w sprawie ze [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2748/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z [...] marca 2015 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] października 2014 r. o umorzeniu postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego udzielonego P. Z. B. w P. przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w decyzji z [...] sierpnia 1978 r. Decyzją z [...] lipca 2015 r. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z o.o., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wskazał, że analizowana pod kątem wygaśnięcia decyzja dotycząca udzielenia P. Z. B. w P. pozwolenia wodnoprawnego została wydana na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne z 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 230), zgodnie z którym pozwolenie wodnoprawne wydawało się w okresie obowiązywania tego aktu na czas oznaczony (art. 21 ust. 1). W przypadku, gdy pozwolenie takie zostało wydane na okres powyżej 20 lat, wówczas zastosowanie znajduje art. 11 ustawy z 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130, poz. 1087, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód inne niż korzystanie do celów rybackich, wydane na okres dłuższy niż 20 lat, wygasają po upływie 20 lat od dnia, w którym decyzje o wydaniu tych pozwoleń stały się ostateczne. Jednocześnie w myśl art. 138 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 145 ze zm.) stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji. Z uwagi na fakt, że analizowane pozwolenie zostało wydane w 1978 r., wskazany w ww. ustawie termin 20 lat niewątpliwie już upłynął, zatem organ miał podstawy do prowadzenia przedmiotowego postępowania. W związku z tym - w ocenie organu II instancji - umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia rozstrzygnięcia dotyczącego udzielenia przedmiotowego pozwolenia stanowiło rażące naruszenie prawa, co jest przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę na tę decyzję złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., zarzucając, że organ nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, tj. naruszenia przez organ I instancji art. 10 k.p.a. i naruszenia art. 7, 8 i 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo wodne z 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38 poz. 230), pozwolenie wodnoprawne wydaje się na czas oznaczony, z tym że pozwolenie na szczególne korzystanie z wód śródlądowych do celów rybackich wydaje się na okres krótszy niż dziesięć lat. W przeciwieństwie do prawa wodnego z 1962 r., ustawa Prawo wodne z 1974 r. nie przewidywała wydawania pozwoleń na czas nieoznaczony. Takie unormowanie sprawy odpowiadało dotychczasowej praktyce działania organów administracji wodnej, które w zasadzie nie udzielały pozwoleń bezterminowo. Wprowadzenie w prawie wodnym z 1974 r. zasady, że pozwolenie wodnoprawne wydaje się na czas oznaczony podyktowane zostało troską o ochronę gospodarczych interesów państwa. Przedmiotowe pozwolenie zostało wydane na czas oznaczony. W przypadku, gdy pozwolenie takie zostało wydane na okres powyżej 20 lat, wówczas zastosowanie znajduje art. 11 ustawy z 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 130, poz. 1087, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem pozwolenia wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód inne niż korzystanie do celów rybackich, wydane na okres dłuższy niż 20 lat, wygasają po upływie 20 lat od dnia, w którym decyzje o wydaniu pozwolenia wodnoprawnego stały się ostateczne. Według art. 138 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji. Prezydent Miasta P. w decyzji z [...] października 2014 r. ograniczył się do wskazania, że "nie został spełniony warunek upływu terminu ważności pozwolenia" i stwierdził, że prowadzone przez niego postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego jest bezprzedmiotowe, a zatem w myśl art. 105 § 1 k.p.a. podlega umorzeniu. Sąd wskazał, że termin obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego udzielonego [...] sierpnia 1978 r. przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. nie został określony wprost, ale opisowo, tj. "do czasu budowy miejskiej sieci kanalizacyjnej w rejonie baz". W trakcie prowadzonego postępowania Prezydent Miasta P. ustalił, że do [...] września 2014 r., czyli przez ponad 36 lat, sieć kanalizacji miejskiej w rejonie ul. Dz. nie została wykonana. W związku z tym organy obu instancji słusznie uznały, że przedmiotowe pozwolenie zostało wydane na okres dłuższy niż 20 lat, zatem w analizowanej sytuacji znajduje zastosowanie ww. przepis ustawy z 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw. Organ I instancji słusznie zatem stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta P. o umorzeniu postępowania dotyczącego stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego w decyzji z [..] sierpnia 1978 r. Nie można bowiem stwierdzić, aby postępowanie to było bezprzedmiotowe, a zatem decyzja z [...] października 2014 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 10 k.p.a. Sąd wskazał, że organ I instancji o wszczęciu postępowania nieważnościowego zawiadomił strony postępowania na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. w piśmie z 19 stycznia 2015 r. Następnie - w piśmie z 13 lutego 2015 r. - poinformował o zebraniu niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy na podstawie art. 10 k.p.a. Wyżej wymienione zawiadomienia zostały odebrane przez skarżącą w terminach umożliwiających wgląd w dokumentację. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, który Sąd w tym składzie w pełni podziela, że "Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych" (zob. wyrok NSA z 27 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 1767/13, LEX nr 1773573). Z akt sprawy nie wynika, aby strona skarżąca skorzystała z uprawnienia wynikającego z art. 73 k.p.a. i zapoznała się z aktami sprawy w siedzibie organu administracji publicznej, pomimo, że od dnia wszczęcia postępowania do dnia wydania decyzji minęło ponad 2 miesiące. Zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, przy czym czynności tych dokonuje się w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Przepisy k.p.a. nie przewidują obowiązku przesyłania przez organ prowadzący postępowanie kopii dokumentacji stronom tego postępowania. Fakt, że organ I instancji przesłał kopię całości akt sprawy do siedziby spółki w takim terminie, że zostały one odebrane po wydaniu przez ten organ decyzji kończącej postępowanie, nie może przesądzać o naruszeniu art. 10 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, "1. Organ administracji nie ma obowiązku wykonywania, nawet odpłatnie, kserokopii dokumentów zawartych w aktach i dostarczanie ich stronie, gdyż utrwalanie wiadomości zawartych w aktach administracyjnych w postaci notatek lub odpisów przepis art. 73 § 1 k.p.a. jednoznacznie powierza stronie, bez względu na użyte przez nią w tym celu środki techniczne. 2. Skoro realizacja uprawnienia z art. 73 § 2 k.p.a. uzależniona jest od legitymowania się przez stronę ważnym interesem, to błędny jest pogląd, iż już sam status strony uprawnia ją do żądania wydania uwierzytelnionych kserokopii. W przypadku wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii powstają nowe dokumenty, które strona może wykorzystywać poza prowadzonym postępowaniem. Z tych względów organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest zbadać, czy żądanie strony jest uzasadnione jej ważnym interesem" (zob. wyrok NSA z 20 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2997/12, LEX nr 1579468). W ocenie Sądu I instancji, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony skarżącej, że zaskarżona decyzja nie odniosła się do podstawowych kwestii podniesionych w odwołaniu z 16 kwietnia 2015 r. W decyzji z [...] lipca 2015 r. organ II instancji na stronach 4-6 odniósł się szczegółowo do treści zarzutów przedstawionych w odwołaniu. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., zarzucając: 1) błędne ustalenia faktyczne mające wpływ na wynik sprawy, 2) niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy Prawo wodne z dnia 24 października 1974 r. dotyczących wydawania i wygaśnięcia pozwoleń wodnoprawnych. Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie w całości decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] lipca 2015 r. oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. z dnia [...] marca 2015 r. oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż na wszystkich etapach postępowania strona skarżąca była permanentnie ograniczana w możliwości wyjaśniania przedmiotu postępowania oraz składania odpowiednich wniosków zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W odwołaniu z dnia 16 kwietnia 2015 r. spółka wyczerpująco wyjaśniła okoliczności związane z naruszeniem art. 10 k.p.a. w toku postępowania przed organem I instancji. Powyższe wyjaśnienia są nadal aktualne w toku niniejszego postępowania sądowego. Fakt otrzymania wszystkich dokumentów potrzebnych do zajęcia stanowiska przez spółkę już po wydaniu decyzji organu I instancji w oczywisty sposób uniemożliwił wypowiedzenie się na ich temat i złożenia jakichkolwiek wniosków. Organ I instancji ani nie starał się otrzymać potwierdzenia odebrania przesyłki z dokumentami przez spółkę, ani nie zapewnił czasu do zapoznania się z nimi, ani nie dał możliwości złożenia ewentualnych wniosków i wyjaśnień po zapoznaniu się z ich treścią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 stycznia 2016 r. nie odniósł się do istoty problemu przedstawionego przez spółkę w zakresie naruszenia art. 10 k.p.a. przez organ I instancji oraz kwestii pominięcia zasadniczych kwestii z tym związanych przez organ II instancji. W ocenie spółki, nie została również wyjaśniona kwestia naruszenia zasad postępowania określonych w art. 7, 8, 9 k.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom Sądu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku organom obu instancji można zarzucić zaniechanie czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego oraz uchybienia w toku postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Ponadto, w toku postępowania sądowego przed WSA w Warszawie, Prezes Zarządu spółki wnosił o odroczenie rozprawy z uwagi na niemożność stawienia się w tym dniu w Sądzie, lecz Sąd tego wniosku nie uwzględnił, uniemożliwiając w ten sposób stronie zarówno wyjaśnienie wszystkich okoliczności naruszenia przepisów k.p.a. w toku postępowania przed organami administracyjnymi, a także stanu faktycznego będącego przedmiotem niniejszego postępowania i złożenia ewentualnych wniosków. Pozbawienie strony możliwości wyjaśnienia stanu faktycznego spowodowało błędne ustalenia Sądu w tym zakresie. Spółka wyjaśniła, że na terenie o obszarze 36 ha przy ul. Dz. i O. w P. mieści się aktualnie około stu podmiotów gospodarczych. Spółka [...] ma podpisane umowy na dostawę wody oraz na odbiór ścieków z 33 podmiotami, natomiast te z kolei podnajmują swoje tereny następnym firmom. Łącznie powyższe podmioty gospodarcze zatrudniają od 1500 do 2000 osób. Spółka [...], wchodząc w 1997 r. w prawa i obowiązki określone w operacie wodnoprawnym, zawsze z najwyższą starannością wykonywała swoje obowiązki. Zgodnie z treścią pozwolenia wodnoprawnego, miało ono obowiązywać do czasu wybudowania przez Miasto P. kolektora ściekowego odbierającego ścieki wszystkich podmiotów prowadzących działalność gospodarczą przy ul. Dz. oraz ul. O.. W 1997 r. przejmowana sieć wodnokanalizacyjna była w bardzo złym stanie technicznym i wymagała znacznych nakładów inwestycyjnych. Spółka powyższe prace wykonała. Natomiast kolektor odbierający ścieki nie został zbudowany przez Miasto P. do dnia dzisiejszego. Od 1997 r. wyłącznie miasto P. zgodnie z obowiązującymi przepisami powinno ponosić wszystkie koszty związane z modernizacją i eksploatacją przedmiotowej sieci wodno-kanalizacyjnej. Posiadane przez spółkę pozwolenie wodnoprawne, będące przedmiotem niniejszego postępowania służy więc dobru publicznemu i zostało wydane tylko na czas niezbędny Miastu P. na wybudowanie kolektora ścieków. Z uwagi na powyższe okoliczności nie może być więc mowy o wydaniu pozwolenia na okres dwudziestu lat, na który to okres powołuje się WSA w Warszawie w zaskarżonym wyroku. Przy błędnym ustaleniu stanu faktycznego przez WSA w Warszawie, niewłaściwe jest również zastosowanie przepisów ustawy Prawo wodne z dnia 24 października 1974 r. Zastosowane przepisy prawa muszą uwzględniać konkretną sytuację podmiotu wykorzystującego posiadane pozwolenie wodnoprawne. WSA w Warszawie takiej sytuacji nie uwzględnił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana "p.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W tej sprawie w petitum skargi kasacyjnej podniesiono dwa zarzuty: dokonania przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych mających wpływ na wynik sprawy oraz niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy Prawo wodne z dnia 24 października 1974 r. dotyczących wydawania i wygaśnięcia pozwoleń wodnoprawnych. W petitum nie powołano żadnych konkretnych przepisów (w tym ustawy Prawo wodne z dnia 24 października 1974 r.), które - zdaniem skarżącej spółki - zostały przez Sąd I instancji naruszone. Do tak ogólnie postawionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny nie może się odnieść. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przez organy administracji oraz Sąd I instancji art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie jej możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Z akt sprawy wynika, że w piśmie z 13 lutego 2015 r. organ I instancji poinformował spółkę o zebraniu niezbędnego do podjęcia rozstrzygnięcia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy na podstawie art. 10 k.p.a. do dnia [...] marca 2015 r. Pismo to spółka odebrała 16 lutego 2015 r., lecz nie zapoznała się z aktami sprawy w siedzibie organu. Przed końcem wyznaczonego terminu, pismem z dnia 19 marca 2015 r. spółka wniosła o przesłanie jej odpisów wszystkich dokumentów z akt sprawy. Organ przesłał te odpisy przy piśmie z dnia 26 marca 2015 r. i w dniu [...] marca 2015 r. wydał decyzję. Spółka odebrała te dokumenty [...] marca 2015 r. Fakt, że organ I instancji przesłał kopię całości akt sprawy do siedziby spółki w takim terminie, że zostały one odebrane po wydaniu przez ten organ decyzji kończącej postępowanie, nie może przesądzać o naruszeniu art. 10 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że spółka miała wystarczająco dużo czasu, aby zapoznać się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji w okresie od 16 lutego do [...] marca 2015 r. Nieprawdziwe są więc twierdzenia spółki, że organ I instancji uniemożliwił jej zapoznanie się z materiałem dowodowym zebranym w tej sprawie przed wydaniem decyzji (zwłaszcza, że organ nie prowadził w tej sprawie żadnego postępowania dowodowego, lecz oceniał wady prawne tkwiące w samej decyzji Prezydenta Miasta P. z [...] października 2014 r.). Niezasadne są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji zasad postępowania określonych w art. 7, art. 8 oraz art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga, że przedmiotowe postępowanie toczyło się w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 - 159 k.p.a.). W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ bada jedynie czy w odniesieniu do określonej decyzji zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., a więc kwalifikowane wady tkwiące w samej decyzji, a nie w prowadzonym przed jej wydaniem postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przedmiotem rozstrzygnięcia jest kwestionowana decyzja według stanu faktycznego i prawnego w dniu jej wydania, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności takiej decyzji, nie prowadzi dodatkowego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego, na podstawie którego została wydana kwestionowana decyzja (wyrok NSA z dnia 28 listopada 2012 r., II OSK 1345/11, z dnia 24 stycznia 2014 r., II OSK 2044/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Zatem w tej sprawie nie było potrzeby ustalania jakichś nowych okoliczności faktycznych sprawy, lecz organy dokonywały jedynie oceny czy decyzja Prezydenta Miasta P. z [...] października 2014 r. umarzająca postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego z [...] sierpnia 1978 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Na marginesie należy wskazać, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo wodne z 24 października 1974 r. (Dz. U. Nr 38 poz. 230), pozwolenie wodnoprawne wydawało się na czas oznaczony, z tym że pozwolenie na szczególne korzystanie z wód śródlądowych do celów rybackich wydaje się na okres krótszy niż dziesięć lat. W tej sprawie termin obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego z [...] sierpnia 1978 r. został określony opisowo "do czasu budowy miejskiej sieci kanalizacyjnej w rejonie baz". Takie określenie terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego jest niedopuszczalne, gdyż jest to termin nieokreślony, a w zasadzie - warunek rozwiązujący, przyszły i niepewny. Jak ustalono w tej sprawie do tej pory (przez blisko 40 lat) takiej miejskiej sieci kanalizacyjnej w tym rejonie nie wybudowano. Bezpodstawne są więc twierdzenia strony skarżącej, że pozwolenie wodnoprawne z 1978 r. zostało wydane nie na 20 lat, lecz tylko na czas niezbędny Miastu P. na wybudowanie kolektora ścieków. Sąd I instancji słusznie uznał, że przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne zostało wydane na okres dłuższy niż 20 lat (w zasadzie bezterminowo), zatem w analizowanej sytuacji znajduje zastosowanie ww. przepis ustawy z 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.