II GSK 1296/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3821/15 w sprawie ze skargi D. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 15 grudnia 2016 r. o sygn. akt V SA/Wa 3821/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę D. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA złożył D. R., zaskarżając to orzeczenie w całości. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł również o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów załączonych do tej skargi: 1. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2016 r. (V SA/Wa 3384/15), na okoliczność tego, że zaskarżony wyrok jest niewłaściwy, albowiem w analogicznej sprawie jak niniejsza, procedujący sąd uznał za niedopuszczalne przypisanie odpowiedzialności osobie fizycznej na gruncie z art. 89 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.g.h.), w przypadku oparcia decyzji administracyjnej na materiale dowodowym, który w toczącym się równolegle postępowaniu karno-skarbowym nie dał podstaw do postawienia nikomu zarzutów i skutkował umorzeniem postępowania; 2. komunikatu Izby Gospodarczej Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych w sprawach [...] i [...], na okoliczność oddalenia kasacji Urzędu Celnego od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z [...] kwietnia 2015 r. jako oczywiście bezzasadnej, wskazując, że wynajmujący nie może ponosić odpowiedzialności na gruncie ustawy o grach hazardowych za działania najemcy, któremu na podstawie umowy wydzierżawił czy też wynajął część powierzchni najmu. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 89 § 1 pkt 1 u.g.h., poprzez przyjęcie, iż D. R. był "podmiotem urządzającym gry hazardowe" w rozumieniu 89 u.g.h., skutkujące nałożeniem na niego kary administracyjnej w wysokości 36.000 zł, co stoi w oczywistej sprzeczności do decyzji tego samego Urzędu Celnego w Warszawie, prowadzącego postępowanie karno-skarbowe dotyczące urządzania gier na tych samych automatach, w tym samym lokalu i w tym samym czasie, który w wyniku prowadzonego postępowania dowodowego, ustalił, że brak jest możliwości przypisania D. R. sprawstwa za czyn z art. 107 k.k.s., co w niniejszej sprawie ma fundamentalne znaczenie, albowiem w przypadku osób fizycznych osobą urządzającą gry na automatach, o których mowa w art. 89 u.g.h. i 107 k.k.s. jest zawsze ta sama osoba, która ponosi niejako podwójną odpowiedzialność na gruncie ustawy karno-skarbowe oraz ustawy o grach hazardowych (dopuszczalność podwójnej karalności w tym zakresie była przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny), co powoduje, iż niniejsza sprawa ma charakter absolutnie bezprecedensowy, z uwagi na to, że urząd celny związany zasadą legalizmu w jednym postępowaniu wykluczył, aby D. R. urządzał gry - w drugim zaś postępowaniu zaprzeczył tym ustaleniom przypisując mojemu Mandantowi czynność polegającą na urządzaniu gier. II. przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 i 2, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187, i art. 191 Ordynacji podatkowej (dalej o.p.) poprzez uznanie, iż postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a w jego toku Urząd Celny podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stoi w opozycji do faktu wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji umorzenia postępowania karno-skarbowego z uwagi na niewykrycie sprawcy o czyn stanowiący przedmiot niniejszego postępowania administracyjnego, w oparciu o ten sam materiał dowodowy; 3. art. 113 § 1 p.p.s.a., polegającą na zamknięciu rozprawy przed dostatecznym wyjaśnieniem sprawy, przejawiającą się w konstatacji Sądu, iż w toku postępowania administracyjnego Urząd Celny II w Warszawie dostatecznie wykazał, że to skarżący jest osobą urządzającą gry na przedmiotowych automatach, przy jednoczesnym -wykluczającym stwierdzeniu - że ten sam Urząd Celny nie ustalił sprawcy co skutkowało umorzeniem postępowania karno-skarbowego; 4. art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy polegającą na uznaniu, że zeznania świadka M. R. wskazują D. R. jako urządzającego gry na automatach, co jest sprzeczne zarówno ze stanem prawnym, jak i faktycznym, pomijając depozycje świadka o braku klucza do przedmiotowych maszyn oraz nieznajomości mechanizmu ich działania i eksploatacji, jak też nie przeprowadzając dowodu z oględzin akt sprawy o sygn. akt [...], w której postępowanie karno-skarbowe umorzono, celem zapoznania się z uzasadnieniem i motywami podjętej decyzji. W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej. W piśmie procesowym z dnia 22 maja 2017 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. Skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i koncentruje się na zasadniczej dla wyniku sprawy kwestii prawnej, a mianowicie błędnym uznaniu w zaskarżonym wyroku przez Sąd I instancji, że zebrany i oceniony przez organy obu instancji materiał dowodowy pozwalał przyjąć, iż skarżący był urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a co za tym idzie skarżącemu można było w sposób niebudzący wątpliwości przypisać odpowiedzialność administracyjną z tytułu urządzania gier na automatach do gier losowych w skontrolowanym lokalu, czyli poza kasynem gry, pomimo wcześniej umorzonego postępowania karno-skarbowego o ten sam czyn. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle powiązano (uzasadniano) z naruszeniem przepisów postępowania i odwrotnie - potencjalne błędy proceduralne skutkowały w ocenie autora skargi kasacyjnej uchybieniami materialnoprawnymi i w związku z tym w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów materialnoprawnych. Kasator zarzucił naruszenie art. 89 § 1 pkt 1 u.g.h., poprzez przyjęcie, iż D. R. był "podmiotem urządzającym gry hazardowe" w rozumieniu 89 u.g.h., skutkujące nałożeniem na niego kary administracyjnej w wysokości 36.000 zł, co stoi w oczywistej sprzeczności do decyzji tego samego Urzędu Celnego w Warszawie, prowadzącego postępowanie karno-skarbowe dotyczące urządzania gier na tych samych automatach, w tym samym lokalu i w tym samym czasie, który w wyniku prowadzonego postępowania dowodowego, ustalił, że brak jest możliwości przypisania D. R. sprawstwa za czyn z art. 107 k.k.s. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, iż nie ma on usprawiedliwionych podstaw. Podkreślić należy, że nieuzasadnione jest utożsamianie postępowania w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej (administracyjnej sankcji finansowej) na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z postępowaniem o przestępstwo skarbowe unormowane w art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (zob. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 18 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II GSK 3807/17 oraz wyroku NSA z 26 października 2018 r., o sygn. akt II GSK 3883/16). Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że ewentualny brak odpowiedzialności karnej za urządzanie gier hazardowych nie stoi na przeszkodzie ponoszeniu odpowiedzialności administracyjnej za naruszanie warunków urządzania gier na automatach (zob. np. wyroki NSA z: 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4652/16, z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4185/16, publ. CBOSA). Należy mieć na względzie, że kary pieniężne stanowią środek mający na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa, są stosowane automatycznie z mocy ustawy i mają znaczenie prewencyjne (por. wyrok TK z 25 marca 2010 r., sygn. akt P 9/08). Odpowiedzialność karno-skarbowa oparta jest bowiem na odmiennych przesłankach niż odpowiedzialność za delikt administracyjny. O ile pierwsza z nich oparta jest za zasadzie winy - którą można przypisać osobie fizycznej - to druga oparta jest na przesłance obiektywnego naruszenia prawa. Ponadto, o ile główną funkcją odpowiedzialności karnej jest funkcja represyjna, czyli odwet za popełniony czyn zabroniony, to główną funkcję odpowiedzialności administracyjnej stanowi szeroko pojęta prewencja. Niezasadność zarzutów kasacyjnych w tym zakresie potwierdza też wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2015 r. w sprawie P 32/12 (publ. OTKA-A z 2015 r. nr 9, poz. 148), w którym Trybunał stwierdził, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s., są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Celem kary pieniężnej nakładanej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie jest odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, lecz prewencja oraz restytucja niepobranych należności i podatku od gier prowadzonych nielegalnie. Innymi słowy, kara administracyjna za prowadzenie gier na automatach poza kasynem ma być formą rekompensaty utraconych przez państwo korzyści. Poza tym ma chronić nie tylko interes fiskalny państwa, ale także interes publiczny oraz interes legalnie działających kasyn, które muszą zapłacić określoną należność za udzieloną koncesję. Prowadzi to do wniosku, że orzekając w sprawie o nałożenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, organ administracji dokonuje własnych ustaleń faktycznych oraz własnej ich oceny, co podlega kontroli sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję nakładającą wymienioną karę pieniężną. W tej sprawie z tych obowiązków organ i sąd wywiązały się prawidłowo. Niewątpliwie bowiem w myśl zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 o.p., na organach spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, jak i obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. O tym zaś, jakie fakty mają znaczenie dla załatwienia sprawy decyduje znajdująca zastosowanie w sprawie norma prawa materialnego. Bezzasadne są zatem ściśle powiązane z zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego zarzuty naruszenia prawa procesowego (poprzez uznanie, iż postępowanie podatkowe było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a w jego toku Urząd Celny podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co zdaniem kasatora stoi w opozycji do faktu wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji umorzenia postępowania karno-skarbowego w oparciu o ten sam materiał dowodowy). Dodatkowo odnosząc się do tych zarzutów (tj. zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 i 2, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 o.p.) - należy również odnieść się do kwestii prawidłowości ich skonstruowania przez profesjonalnego pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje bowiem na niewłaściwą redakcję i błędy skargi kasacyjnej w sformułowaniu zarzutów naruszenia ww. przepisów. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał bowiem jednostki redakcyjnej art. 116 § 1 o.p. poprzez określenie punktu, który w jego ocenie został naruszony przez Sąd I instancji mimo, iż przepis ten dacie wydania zaskarżonego aktu zawierał dwa punkty. Również uzasadnienie skargi kasacyjnej braku tego nie eliminuje poprzez doprecyzowanie zarzucanego przepisu i wskazanie jego pełnej jednostki redakcyjnej. Podobna sytuacja dotyczy art. 121 o.p., który zawiera dwa paragrafu i w którego przypadku również nie wskazano konkretnej jednostki redakcyjnej, jaka w opinii kasatora została naruszona. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał także jednostki redakcyjnej art. 187 o.p. który to przepis zawiera trzy paragrafy. W uzasadnieniu tego zarzutu również brak jest jednoznacznych wskazówek pozwalających stwierdzić, która z jednostek redakcyjnych tekstu prawnego została zdaniem autora skargi kasacyjnej naruszona przez Sąd I instancji. W związku z tym podzielić należy prezentowane w judykaturze stanowisko, wedle którego w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów, ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 614/13, LEX nr 1574678; z 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1799/12, LEX nr 1295809). W rozpoznawanej sprawie nie wskazano jednostek redakcyjnych wyżej wskazanych przepisów, co powoduje, że nie został spełniony wymóg prawidłowego sformułowania zarzutu skargi kasacyjnej. Sytuacja taka uniemożliwia zatem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustosunkowanie się w omawianym zakresie do treści tak sformułowanego zarzutu. Nie doszło również do naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem "Przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną". Wskazany przepis ma charakter "porządkowy". Reguluje on jedynie jedną z kompetencji przewodniczącego, która wynika z jego funkcji. Przepis ten może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia. "Dostateczne wyjaśnienie sprawy" w rozumieniu art. 113 § 1 p.p.s.a. dotyczy możliwości wydania wyroku z punktu widzenia dopełnienia reguł formalnych związanych z tokiem sprawy sądowoadministracyjnej, nie zależy zaś od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy materialnej, a zatem oceny przez sąd, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też nie (zob. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 990/17 oraz wyrok NSA z dnia 7 marca 2019, sygn. akt I GSK 1008/18 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej kwestii orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest już ugruntowane (por. wyroki NSA z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. I OSK 1807/13, z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. II OSK 319/15, z dnia 28 września 2017 r., sygn. II OSK 161/16, z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 1180/17, z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 990/17 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można poprzez zarzut naruszenia art. 113 p.p.s.a. kwestionować ustaleń faktycznych ani wykładni czy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Z tego względu ww. zarzut skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 1052/16 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. Otóż w sytuacji, gdy sąd pierwszej instancji nie przeprowadził żadnego dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., powoływanie się na przepisy k.p.c. dotyczące postępowania dowodowego i art. 106 § 5 p.p.s.a. jest bezprzedmiotowe. Możliwość zastosowania przepisów procedury cywilnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ograniczona została bowiem ustawowo do sytuacji procesowej określonej w art. 106 § 3, to jest do przeprowadzania w ramach postępowania sądowego uzupełniającego dowodu z dokumentu. Tym samym zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej jedynie wtedy, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. W sytuacji, gdy Sąd I instancji sam nie uzupełniał postępowania dowodowego, nie mógł naruszyć art. 106 § 5 p.p.s.a. Przepis ten zawiera odesłanie nie tylko do przepisów k.p.c., ale i do art. 106 § 3 p.p.s.a. ustanawiającego kompetencję do przeprowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym. To zaś oznacza, iż odpowiednie przepisy k.p.c. są wtórne w stosunku do regulacji zawartej w art. 106 § 5 i art. 106 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie przeprowadził żadnego dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. powoływanie się na przepisy k.p.c. dotyczące postępowania dowodowego i art. 106 § 5 p.p.s.a. jest bezprzedmiotowe (wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1568/17- publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, obecny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu reprezentowanego przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji 2.700 zł za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.