VII SA/Wa 2281/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. ze skargi [...] Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] Stowarzyszenia [...] "[...]" z siedzibą w [...] kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VII SA/Wa 2281/13 UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] , działając z urzędu, na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy stalowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami radioliniowymi zlokalizowanej na dachu budynku znajdującego się na działce nr ewid. [...] ark. m. [...] położonej w [...] przy ul. [...] . W dniu 7 czerwca 2013 r. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął wniosek [...] Stowarzyszenia [...] "[...]" w [...] o stwierdzenie nieważności ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Strona skarżąca zarzuciła, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na obiekcie wymagała nie zgłoszenia lecz pozwolenia na budowę, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z oględzin przeprowadzonych na wniosek Burmistrza Miasta [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w dniu [...] czerwca 2011 r. oraz w dniu [...] września 2011 r. wynika, że na dachu budynku usługowego znajdującego się na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] znajduje się stalowa konstrukcja wsporcza usztywniona za pomocą trzpieni do których zamocowane są odciągi linowe. Na konstrukcji tej zamocowanych jest 6 anten sektorowych (3 sektory) oraz 2 anteny radioliniowe, wraz z infrastrukturą techniczną. Konstrukcja ta wykonana została po uprzednim zgłoszeniu właściwemu organowi. W czasie oględzin stacja nie była uruchomiona. Organ I instancji uznał, że ww. roboty budowlane zostały przeprowadzone w oparciu o stosowne zgłoszenie zamiaru wykonania robót i w sposób określony w zgłoszeniu, który nie zagraża bezpieczeństwu ludzi imienia. Nie znajdując podstaw do wydania inwestorowi nakazów przewidzianych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ I instancji wydał kwestionowaną decyzję, którą umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Organ wskazał jednocześnie odnośnie kwalifikowania realizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, że brak jest jednolitego orzecznictwa sądowo-administracyjnego. W powołanych przez stronę skarżącą wyrokach sądowych Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1013/11 oraz z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 2400/11 sąd stoi na stanowisku, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, z uwagi na jej wpływ na środowisko, wymaga uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę. Natomiast w opublikowanym w bazie orzeczeń sądów administracyjnych wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 72/13 sąd wskazuje, że w wyniku zmian prawa budowlanego dokonanych w art. 140 ustawy o udostępnieniu informacji, które weszły w życie z dniem 15 listopada 2008 r. (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227) oraz zmiana z dnia 17 lipca 2010 r. na podstawie ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), która polegała na doprecyzowaniu przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3b jednoznacznym przesądzeniem, że antenowe konstrukcje wsporcze oraz instalacje radiokomunikacyjne, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym są rodzajem urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3b ustawy prawo budowlane. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 i 3b Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych oraz urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. W rozpatrywanej sprawie inwestor dokonał zgłoszenia z dnia [...] października 2010 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2011 r. obejmującego realizację wskazanych w nim elementów stacji bazowej [...] Miasto, które zostały przyjęte bez sprzeciwu przez właściwy organ. Roboty zostały wykonane zgodnie ze zgłoszeniem, w sposób, który nie zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia. W tej sytuacji brak jest podstaw do wydania inwestorowi nakazów przewidzianych przepisami ustawy Prawo budowlane, w związku z czym organ uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Treść kwestionowanej decyzji jest zgodna z treścią art. 105 § 1 k.p.a., stanowiącego jej podstawę materialnoprawną. Kwestionowana decyzja wydana więc została bez naruszenia art. 156 § 1 pkt 2. W sprawie, nie zachodzą też inne przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a., które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. Wobec powyższego organ stwierdził, iż brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], z dnia z dnia [...] stycznia 2012 r. Odwołanie od ww. decyzji wniosło [...] Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w [...]. Po przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2013 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że PINB w [...], po wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy stalowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami radioliniowymi decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., umorzył postępowanie w ww. sprawie. W inkryminowanej decyzji organ powiatowy stwierdził, że sporna inwestycja wymagała jedynie dokonania zgłoszenia do organu administracji architektoniczno - budowlanej. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga m. in. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego w następstwie oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora, a przede wszystkim w wyniku przeprowadzonych oględzin, uznał że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien po prostu umorzyć swoje postępowanie albowiem przepis art. 51 ustawy Prawo budowlane nie daje mu materialnoprawnej podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w takiej sytuacji. Stosownie do wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt: II SA/Rz 72/13, który wskazuje [...] WINB w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., antenowe konstrukcje wsporcze oraz instalacje radiokomunikacyjne, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym są rodzajem urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3b ustawy Prawo budowlane. Powyższe potwierdza również wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt: II OSK 548/08, w którym stwierdzono, że nie można podzielić poglądu, że wymaga pozwolenia na budowę każdy maszt antenowy, niezależnie od tego czy jest wolno stojący (budowla), czy też jest instalowany na obiekcie budowlanym. Należy zgodzić się z poglądem, że maszt antenowy (wieża kratowa), na którym mają być umieszczone anteny sektorowe oraz anteny radiolinii, nie jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Tego typu maszt antenowy jest jednak urządzeniem, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) tej ustawy. Istnieje też odmienne stanowisko sądów administracyjnych według którego, roboty budowlane polegające na wykonaniu masztu z antenami i nośnikiem (konstrukcją wsporczą), na dachu budynku, należało kwalifikować jako budowę obiektu (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt: II OSK 1709/09, wyrok NSA z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt: II OSK 407/10). Rozbieżności w orzecznictwie nie pozwalają zakwalifikować decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Inwestor pismem z dnia [...] października 2010 r. dokonał zgłoszenia robót budowlanych. Pismem z dnia [...] października 2010 r. Starostwo Powiatowe w [...] poinformowało, że nie wnosi sprzeciwu do wykonania zgłoszonych robót budowlanych dotyczących budowy stacji bazowej [...] Miasto polegającej na montażu sześciu anten sektorowych oraz dwóch anten radioliniowych wraz z infrastrukturą techniczną. PINB w [...] po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ww. budowy wydał w dniu [...] stycznia 2012 r. decyzję umarzającą postępowanie, w uzasadnieniu której na podstawie przeprowadzonych oględzin i zgromadzonych dokumentów stwierdził, że roboty zostały przeprowadzone w oparciu o stosowne zgłoszenie zamiaru wykonania robót, w sposób określony w zgłoszeniu, który nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. Jak wyjaśnił WSA w Opolu w wyroku z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt: II SA/Op 585/08 jeśli organ prowadzący postępowanie uzna, że wykonane roboty nie odpowiadają standardom prawa, w tym przepisom techniczno-budowlanym, wówczas na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakłada na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności i robót, tak aby doprowadzić je do zgodności ze standardami. Natomiast, gdy ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że roboty takiego dostosowania nie wymagają, gdyż odpowiadają prawu, wówczas organ kończy postępowanie w sprawie samowoli budowlanej decyzją umarzającą postępowanie. Decyzja ta legalizuje wykonane roboty. Warunkiem jej wydania jest stwierdzenie, że nie naruszają one prawa. W związku z powyższym organ odwoławczy wskazał, że brak jest podstaw do uznania, że decyzja PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., obarczona jest wadą nieważności, w szczególności wadą rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia 22 sierpnia 2013 r. organ wyjaśnił, że we wniosku z dnia 7 czerwca 2013 r. o wszczęcie z urzędu postępowania Stowarzyszenie zarzuca rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że inwestycja, co do której istniał wymóg uzyskania pozwolenia na budowę i związanych z tym pozwoleń nie wymagała przeprowadzenia postępowania naprawczego, jeżeli inwestor dokonał skutecznego jej zgłoszenia w sytuacji, w której nie mógł zgłosić budowy obiektu budowlanego, jako całości techniczno użytkowej. Jak wynika z przytoczonego w niniejszej decyzji orzecznictwa pogląd, że wykonanie robót budowlanych polegających na wykonaniu masztu z antenami i nośnikiem na dachu budynku, należy kwalifikować jako budowę obiektu nie stanowi jednolitej linii orzeczniczej. Postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym i służy jedynie wyeliminowaniu z obrotu prawnego rozstrzygnięć, które są ewidentnie sprzeczne z przepisami prawa. Taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie i z tego względu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] WINB z dnia [...] sierpnia 2013 r. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję wniosło [...] Stowarzyszenia [...] "[...]" w [...] Decyzji zarzuciło naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. w związku z: 1) art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji poprzez stwierdzenie, iż rozbieżności w orzecznictwie stanowią o tym, iż decyzja nie może być dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa w sytuacji, w której wyroki sądów administracyjnych nie stanowią podstawy prawnej decyzji, o której mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Ponadto jak wynika z wyroku NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r. zapadłym w trybie nieważnościowym w orzecznictwie nie ma rozbieżności, co do tego, że całość techniczno-użytkowa jest obiektem budowlanym (budowlą) i dla całości konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę; 2) art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów odwołania, które wbrew twierdzeniom organu są zarzutami naruszenia prawa materialnego przez organ wydający decyzję w trybie zwykłym i nie miały na celu ponownej merytorycznej weryfikacji akt sprawy; 3) art. 8, art. 77 § 1, art.107 § 3 k.p.a. w związku z art. 33 ust 1 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, iż umorzenie postępowania w sytuacji badania tylko części planowanego zamierzenia budowlanego jest prawidłowe; 4) art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do decyzji objętej wnioskiem w sposób przewidziany przepisami a mianowicie nie dokonanie jej oceny pod kątem ustalenia czy odnosi się ona do wszystkich zagadnień związanych z budowę inwestycji z uwagi, iż pomija ona zupełnie najważniejsze jej aspekty dotyczące przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz jej zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenie a w przypadku jego braku zawartymi w decyzji wydanej dla inwestycji celu publicznego; 5) art. 8 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie określenie, czym zgodnie z konkretnym przepisem art. 3 ustawy prawo budowlane jest całość techniczno- użytkowania z jednoczesnym przyjęciem, iż inwestor dokonał budowy inwestycji niebędącej stacją bazową telefonii komórkowej przy przywołaniu przepisów dotyczących instalacji; 6) art. 29 ust 3 ustawy prawo budowlane poprzez nie zbadanie czy inwestycja wymagała pozwolenia na budowę zgodnie z brzmieniem ww. przepisu z jednoczesnym stwierdzeniem, iż inwestycja jest zgodna z przepisami prawa budowlanego; 7) art. 50 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu poprzez jej całkowite zignorowanie. 8) art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 1 pkt 1 k.p.a. przez nie wskazanie, który z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., odpadł, czyniąc postępowanie bezprzedmiotowym w sytuacji, w której nic dokonano prawnej kwalifikacji całości inwestycji w odniesieniu do ustawy prawo budowlane jak i innych ustaw. 9) art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 32 ust 1 pkt. 1 oraz art. 35 ust 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane poprzez ich pominięcie bez wskazania przepisu odrębnego będącego lex specialis derogat legi generali, z którego wynikałoby, iż inwestor jest zwolniony z obowiązku badania przez organ nadzoru budowlanego czy inwestycja jest zgodna z przepisami ochrony środowiska oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu. Wobec powyższego wniosło o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zapadły z naruszeniem przepisów procesowych (art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.), w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje ich uchyleniem. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., którą umorzono postępowanie administracyjne w sprawie budowy stalowej konstrukcji wsporczej wraz z antenami radioliniowymi zlokalizowanej na dachu budynku znajdującego się na działce nr ewid. [...] ark. m. [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego w ww. sprawie została podjęta po stwierdzeniu, że inwestycja została zrealizowana na podstawie dwóch zgłoszeń dokonanych przez inwestora, od którego organ administracji nie wniósł sprzeciwu. Ponadto, organ wskazał, że brak jest jednolitego orzecznictwa sądowo-administracyjnego odnośnie kwalifikowania realizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Te dwie okoliczności, w ocenie organów, przesądzają o tym, że nie można zakwalifikować decyzji o umorzeniu postępowania jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd nie podziela tej argumentacji. Wbrew twierdzeniu organu, w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w dacie podejmowania zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, nie ma rozbieżności co do kwalifikowania budowy stacji telefonii komórkowej. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest budową obiektu wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z 21 listopada 2013 r. (sygn. akt II OSK 1407/12), roboty budowlane polegające na wykonaniu masztu z antenami należy kwalifikować jako budowę obiektu. Nawet w sytuacji przyjęcia, że tego rodzaju roboty budowlane podlegają uproszczonej procedurze zgłoszeniowej w orzecznictwie zdecydowanie dominuje pogląd wskazujący na potrzebę wniesienia sprzeciwu i nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (por. wyroki NSA z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt U OSK 841/08, z dnia 28 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 439/08 - publ: nsa.orzeczenia.gov.pl).". Powyższe stanowisko, jak podkreślił NSA, zamyka spory co do kwalifikacji robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku, albowiem prowadzi ostatecznie do wniosku, że nawet przy założeniu rozbieżności w orzecznictwie, budowa stacji bazowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bądź bezpośrednio w oparciu o art. 28 Prawa budowlanego, bądź też pośrednio poprzez konieczność zastosowania art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego i wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29-31 Prawa budowlanego. Jak podkreśla się w orzecznictwie, odstąpienie od zasady realizacji obiektów budowlanych i robót budowlanych na podstawie pozwolenia na budowę musi wyraźnie wynikać z przepisów prawa, a wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Przenosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, należy wskazać, że w dacie pierwszego zgłoszenia ([...] października 2010 r.), stosownie do treści art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymagało wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Z dokonanego zgłoszenia wynika, że planowane przedsięwzięcie polega na wykonaniu robót przy stacji bazowej [...] Miasto polegających na montażu sześciu anten sektorowych oraz dwóch anten radioliniowych wraz z infrastrukturą techniczną na projektowanej stalowej konstrukcji wsporczej anten we wskazanych azymutach oraz adaptacji istniejącego pomieszczenia. Z projektu technologicznego wyraźnie wynika, że anteny zostaną zamontowane na projektowanym maszcie stalowym osadzonym na projektowanej ramie stalowej, osadzonej na istniejącym budynku. W ocenie Sądu nie budzi zatem wątpliwości, że tak wskazane roboty budowlane wykraczają poza formułę "instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych", a przez to nie mogły podlegać zgłoszeniu na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego. Dokonane drugie zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu trzpieni do zamocowania odciągów oraz odciągów linowych w celu usztywnienia konstrukcji wsporczej anten winno być ocenione z punktu widzenia treści art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W myśl zasady wyrażonej w tym przepisie, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego, a jedynie wyjątkowo, w przypadku inwestycji obejmującej więcej niż jeden obiekt, może dotyczyć wybranych obiektów lub zespołów obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Podkreślić w tym miejscu należy, iż błędne jest stanowisko organów, iż brak sprzeciwu organu architektoniczno-budowlanego po złożeniu zgłoszenia w każdym przypadku sankcjonuje legalność wykonania zamierzonych robót. Skoro inwestycja wymagała pozwolenia na budowę to nieuprawnione było przyjęcie przez organy że postępowanie jest bezprzedmiotowe co uzasadniało umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. W konsekwencji również nieuzasadnione jest stanowisko organu, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. w szczególności wadą, o której mowa w pkt 2 tego przepisu. Rozpoznając ponownie sprawę, należy dokonać oceny, jakie konsekwencje prawne w sprawie powodowało zrealizowanie obiektu budowlanego w oparciu o zgłoszenia w sytuacji gdy wymagane było pozwolenie na budowę oraz czy i jaki tryb postępowania winien być wdrożony w odniesieniu do wykonanej stacji bazowej telefonii komórkowej, a także czy istniała w postępowaniu zwykłym konieczność nałożenia na inwestora określonych obowiązków. Swoje wnioski organ podda analizie w kontekście istnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa w odniesieniu do kwestionowanej decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie legalności zrealizowanej inwestycji. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 152 p.p.s.a. a o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.