II OSK 1361/16

Dnia 28 marca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. G.-M. i J. G.-M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 38/16 w sprawie ze skargi Z. G.-M. i J. G.-M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 38/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z. G. - M. oraz J. G.- M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] nakazał inwestorom Z.i J. G.M. rozbiórkę budynku typu "szałas pasterski" wykonanego jesienią 2007 r. na działce ewid. nr [...] położonej w W. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Po rozpatrzeniu odwołania Z. i J. G.od w/w decyzji, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał decyzję PINB w Zakopanem w mocy, a wyrokiem z dnia 24 stycznia 2014 r. (II SA/Kr 1449/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Z. G.i J.G.na tę decyzję. Upomnieniami z dnia 8 maja 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem wezwał zobowiązanych Z. G.J. G.do wykonania egzekwowanego obowiązku. Upomnienia zostały doręczone w dniu 9 maja 2014 r. W dniu [...] czerwca 2014 r. organ wystawił tytuł wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, wskazując jako podstawę prawną obowiązku decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia [...] maja 2012 r. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem nałożył na zobowiązanych Z. G.i J. G.grzywnę w wysokości 44452,81 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] czerwca 2014 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i umorzył w całości postępowanie organu I instancji w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał m.in., że tytuł wykonawczy nr [...] nie został wypełniony w części G zatytułowanej "Klauzula o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji", co uniemożliwiało uznanie go przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem za podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie nałożonego na zobowiązanych Z. G.i J.G.ww. obowiązku. W dniu [...] marca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem wystawił tytuł wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, obejmujący obowiązek rozbiórki budynku typu "szałas pasterski" zlokalizowany na działce nr [...] w W. i na podstawie art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. - dalej u.p.e.a.) skierował tytuł wykonawczy do egzekucji administracyjnej. Tytuł wykonawczy doręczony został Z.G. i J. G.w dniu 2 kwietnia 2015 r. W dniu 9 kwietnia 2015 r. skarżący wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji w oparciu o art. 33 pkt 1 in fine, 5, 10 oraz art. 33 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a, a także art. 32 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. odmówił uwzględnienia zarzutów. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, po rozpatrzeniu zażalenia Z.G.oraz J. G.od w/w postanowienia, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2015 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że podniesiony przez skarżących zarzut nieistnienia obowiązku nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nadal w obrocie prawnym pozostaje decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia [...] maja 2012 r., stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z dnia [...] marca 2015 r. Podnoszone przez skarżących argumenty, jakoby zaskarżone postanowienie w sposób nieprecyzyjny określało przedmiot rozbiórki nie uzasadniają jeszcze obiektywnej niewykonalności obowiązku rozbiórki nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia [...] maja 2012 r. Także zarzut braku uprzedniego doręczenia skarżącym upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. nie znajduje uzasadnienia. W razie ponownego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tej samej sprawie, nie istnieje obowiązek powtórnego przesłania zobowiązanym upomnienia. Tytuł wykonawczy nr [...] zawiera również, wskazane w art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a., dane identyfikujące zobowiązanych, zaś podnoszone przez skarżących nieuwzględnione elementy, tj. drugie imiona, imiona rodziców, daty urodzenia, czy też numery NIP nie są obligatoryjnymi elementami tytułu wykonawczego, a w związku z tym ich niezamieszczenie przez organ egzekucyjny nie powoduje wadliwości takiego tytułu wykonawczego prowadzącej do niemożności wszczęcia na jego podstawie postępowania egzekucyjnego. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wskazał także, że podnoszona przez skarżących okoliczność utraty tytułu prawnego do podlegającego egzekwowanemu obowiązkowi budynku nie została przez nich w żaden sposób udokumentowana, a ponadto nie znajduje ona potwierdzenia w treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla ww. nieruchomości. Rozpoznając skargę na w/w postanowienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że dopóki ostateczna decyzja administracyjna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego odpowiednim aktem prawnym, dopóty, zgodnie z zasadą trwałości wyrażonej w art. 16 K.p.a., decyzja ta wywołuje skutki i służy jej domniemanie zgodności z prawem. Decyzja PINB w Zakopanem z dnia z dnia [...] maja 2012 r. jest ostateczna i prawomocna, a skarżący nie wskazali nawet, aby toczyło się co do niej jakiekolwiek postępowanie nadzwyczajne. Zdaniem Sądu, w tytule wykonawczym opis przedmiotu egzekucji powtórzono za decyzją nakazującą rozbiórkę. Opis ten jest oczywiście wystarczający do zidentyfikowania przedmiotu rozbiórki, zwłaszcza, że jest nim cały obiekt znajdujący się na działce, której numer ewidencyjny podano. Doszukiwanie się wad tytułu wykonawczego w tym zakresie i twierdzenie, że brak dodatkowych cech obiektu uniemożliwia wykonanie decyzji, są zupełnie nieuzasadnione. Obiekt opisany w tytule istnieje, nie ma wątpliwości co do jego usytuowania, nie ma też żadnych innych realnych przeszkód mogących choćby tamować wykonanie jego rozbiórki. Prawidłowo też, w ocenie Sądu, w tytule wykonawczym określone zostały osoby zobowiązane. Prawdą jest, że w tytule wystawionym w dniu [...]marca 2014 r. nie wypełniono wszystkich rubryk: pominięto wpisy dotyczące imion rodziców zobowiązanych, numeru ich telefonu, adresu e-mail. Sąd stwierdził jednak, że po pierwsze danych tych nie wymieniono w ustawie jako bezwzględnie wymaganych (tj. takich, których brak powoduje niemożność prowadzenia egzekucji), a po wtóre dane wpisane do tytułu spełniają swe zadanie, bo w zupełności pozwalają na identyfikację osób zobowiązanych. Skarżący zresztą nie podnieśli w zarzutach żadnej okoliczności, która mogłaby temu przeczyć. Nie ma zdaniem Sądu podstaw twierdzenie, ze wszczęcie egzekucji nie było poprzedzone upomnieniem. Upomnienia zostały skarżącym doręczone w dniu 9 maja 2014 r., a z przepisów nie wynika obowiązek ponawiania upomnienia dotyczącego tego samego obowiązku i tego samego zobowiązanego. Skarżący dopiero w zażaleniu, a nie w ramach zarzutu, podnieśli, że "utracili władztwo nad obiektem", nie wyjaśniając zresztą, na czym owa utrata ma polegać i nie przedkładając żadnego dokumentu. I ta okoliczność, mimo spóźnienia zarzutu, została przez organ zażaleniowy zweryfikowana przez sprawdzenie wpisu w księdze wieczystej. Nie był w ocenie Sądu uzasadniony zarzut skarżących, jakoby kwestionowane postanowienie wydane zostało bez należytego wyjaśnienia sprawy. Sprawa bowiem została wyjaśniona co najmniej w zakresie, którego granice przez samych skarżących zostały wskazane. Wszystkie zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym zostały przez organy prawidłowo rozpoznane. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli Z. G.oraz J. G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: • art. 15 § 1 poprzez błędne przyjęcie, że upomnienie z dnia 15 maja 2014 r. jest upomnieniem pozwalającym na skuteczne wszczęcie postępowania egzekucyjnego, • art. 33 pkt 4 poprzez błędne uznanie, że obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego nałożono na właściwe podmioty (skarżących), tymczasem skarżący utracili władztwo nad w/w nieruchomością, • art. 33 pkt 5 poprzez błędne uznanie, że obowiązek o charakterze niepieniężnym jest sformułowany precyzyjnie i tym samym wykonalny, • art. 33 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 poprzez niedoręczenie upomnień zobowiązanym, albowiem winny być one doręczone osobno każdemu zobowiązanemu, co jest niezbędne do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, • art. 33 pkt 10 poprzez błędne przyjęcie, że tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a., pomimo tego, że tytuł wykonawczy nie określa w sposób właściwy zobowiązanego (art. 27 § 1 pkt 2) oraz organ nie określił precyzyjnie przedmiotu egzekucji (art. 27 § 1 pkt 3). Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono nadto naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy w toku postępowania administracyjnego art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 7, art. 77 i 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności nierozpatrzenie przez NWINB w Krakowie wszystkich zarzutów postawionych w zażaleniu od postanowienia PINB w Zakopanem, jak również oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na decyzji o nakazie rozbiórki przy całkowitym pominięciu stanowiska skarżących i zaniechaniu przeprowadzenia innych dowodów; naruszenie tych przepisów K.p.a. skutkował niezbadaniem istoty sprawy. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 15 K.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby stanowić podstawę zastosowania środka prawnego uregulowanego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., tj. uchylenia zaskarżonego postanowienia. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej, stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy administracji publicznej w sposób zapewniający poszanowanie zasad płynących z w/w przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zakresie reguł prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Podstawą prowadzenia postępowania egzekucyjnego była niewątpliwie treść obowiązku określonego w decyzji o nakazie rozbiórki, przy czym stanowisko skarżących zawarte w zarzutach dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostało przez organy rozpatrzone i znajduje odzwierciedlenie w treści postanowień wydanych w sprawie. Należy przy tym podkreślić, że argumentacja skarżących zawarta w w/w zarzutach, została w znacznej części powielona w treści zażalenia. Zarzuty zażalenia zostały zaś rozpatrzone przez organ odwoławczy w sposób przystający do istotnych ustaleń stanu faktycznego sprawy. W postępowaniu zagwarantowano również realizację zasady dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z nakazem płynącym z treści art. 15 K.p.a. Zarzut naruszenia art. 15 § 1 u.p.e.a. nie okazał się zasadny. Kwestia związana z doręczaniem kolejnego upomnienia w przypadku wszczęcia przez organ egzekucji administracyjnej po umorzeniu postępowania egzekucyjnego w tym przedmiocie była wielokrotnie przedmiotem oceny sądów administracyjnych. Z orzecznictwa tego wynika, że celem instytucji upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a., jest skłonienie zobowiązanego do dobrowolnego wykonania określonego obowiązku i tym samym niedoprowadzenie do wszczęcia egzekucji. Upomnienie przypomina przy tym nie o obowiązku, który znany jest zobowiązanemu co najmniej z podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego (np. z decyzji administracyjnej), ale o powinności jego wykonania, które - również w interesie strony - może być dobrowolne, ale zagrożone jest realizacją w drodze egzekucji administracyjnej. Zdaniem Sądu, jeżeli w danym przedmiocie uprawniającym do egzekucji administracyjnej w stosunku do określonego, niezmienianego następnie podmiotu, na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. przesłane i doręczone zostanie upomnienie, brak jest podstaw do występowania przez wierzyciela z kolejnymi upomnieniami, także w przypadkach ponownego wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym obszarze. Postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, przy niezmienionej tożsamości przedmiotu i podmiotu oraz podstaw wszczęcia tego postępowania, nie uchyla faktu ani znaczenia prawnego zrealizowanego przez wierzyciela obowiązku wystosowania upomnienia. Wprawdzie, na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a., umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie w przepisie tym przewidzianym powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jednakże sporządzenie, przesłanie i doręczenie upomnienia nie stanowi czynności egzekucyjnych. Jak bowiem wynika z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Upomnienie natomiast ma na celu skłonienie zobowiązanego do wykonania obowiązku bez wszczynania postępowania egzekucyjnego, w którym to dopiero stosuje się środki egzekucyjne. Upomnienie, zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a., przesyła się nie przed każdorazowym w tym samym przedmiocie wystawieniem tytułu wykonawczego, ale po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, co uzasadnia skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego przez wierzyciela. W konsekwencji jednorazowo wykonany obowiązek przesłania upomnienia dotyczy administracyjnej egzekucji danego przedmiotu w stosunku do danego podmiotu, nie zaś poszczególnych czynności wszczynania postępowania egzekucyjnego w tym samym podmiotowo - przedmiotowym obszarze, również po jego umorzeniu (por. np. wyr. NSA z 19 kwietnia 2012 r., II OSK 252/11, wyr. NSA z 8 lipca 2009 r., II FSK 315/08). Oznacza to, że wobec doręczenia w dniu 9 maja 2014 r. skarżącym upomnień wzywających do wykonania egzekwowanego obowiązku, sam fakt umorzenia postępowania w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku postanowieniem z [...] października 2015 r. nie oznacza, że wystawienie tytułu wykonawczego nr [...] powinno poprzedzać wydanie i doręczenie skarżącym kolejnego upomnienia wzywającego do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji. Zarzut naruszenia art. 33 pkt 4 u.p.e.a. nie okazał się zasadny. Na wstępie należy podkreślić, że sposób sformułowania tego zarzutu jest nieprecyzyjny, bowiem nie uwzględnia, że art. 33 zawiera również jednostki redakcyjne jakimi są paragrafy. Zakładając, że przedmiotem zarzutu jest art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał powyższy zarzut kasacyjny. Podstawa zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, o której stanowi art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., polega na podjęciu przez organ egzekucyjny oraz egzekutora czynności egzekucyjnych względem podmiotu błędnie uznanego za zobowiązanego. Ma on miejsce wówczas, gdy obiektywnie osoba, oznaczona jako zobowiązany w tytule wykonawczym, pozostaje innym podmiotem niż adresat decyzji stanowiącej podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, bowiem adresatem decyzji, z której wynika obowiązek podlegający egzekucji, byli Z. oraz J. G. Istotne jest, że zarzut ten dotyczy jedynie kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Do prowadzenia szerszych ustaleń, czy wręcz weryfikacji osoby zobowiązanego w kierunku ustalenia zasadności obciążenia jego egzekwowanym obowiązkiem organ egzekucyjny nie ma prawa (por. wyr. WSA w Gdańsku z 16 listopada 2010 r., I SA/Gd 858/10). Zarzut co do osoby zobowiązanego nie może zmierzać do merytorycznego ustalenia osoby zobowiązanego. W przeciwnym wypadku sprowadzałby się do badania zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co zostało zabronione przez ustawodawcę w art. 29 § 1 (por. R. Hauser, A. Skoczylas (red.), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2018 r., s. 258). Z tej przyczyny argumentacja skarżących na poparcie tego zarzutu nie mogła odnieść skutku w sprawie. Jest tak również dlatego, że skarżący nie poparli jej żadną dokumentacją, z której wynikałaby utrata władztwa nad obiektem, i która podważyłaby ustalenia wynikające z przedstawionej w sprawie treści księgi wieczystej dotyczącej przedmiotowej nieruchomości. Zarzut naruszenia art. 33 pkt 5 nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Również ten zarzut pomija jednostkę redakcyjną art. 33 jaką jest paragraf 1. Niemniej jednak należy wskazać, że zarzut naruszenia powyższego przepisu skarżący błędnie wiążą z sytuacją nieprecyzyjnego sformułowania obowiązku o charakterze niepieniężnym w tytule wykonawczym. Przepis art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. stanowi o podstawie zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jaką jest niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Niewykonalność obowiązku może zaistnieć przed wydaniem decyzji ( w takim przypadku mamy do czynienia z jej nieważnością na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.), jak też po jej wydaniu, co czyni ją bezprzedmiotową w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. W niniejszej sprawie brak podstaw, aby uznać, że obowiązek podlegający egzekucji jest niewykonalny. Nie zachodzą bowiem przyczyny techniczne, ani prawne tkwiące w naturze obowiązku, które uniemożliwiałyby jego wykonanie. Niezależnie od powyższego, obowiązek podlegający egzekucji został wyraźnie wskazany w treści tytułu wykonawczego nr [...] jako: "rozbiórka budynku typu szałas pasterski wykonanego jesienią 2007 r. na dz. ewid. [...] położonej w W. bez wymaganego pozwolenia na budowę", co przeczy argumentacji skargi kasacyjnej co do jego nieprecyzyjnego określenia. Skarżący nie argumentują z resztą na czym owa nieprecyzyjność miałaby polegać i w jaki sposób mogłaby ona wprowadzać skarżący w błąd co do przedmiotu egzekucji. Zarzut naruszenia art. 33 pkt 7 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Również ten zarzut pomija jednostkę redakcyjną art. 33 jaką jest paragraf 1. Wbrew argumentacji skargi kasacyjnej upomnienie z [...] maja 2014 r. zostało doręczone każdemu ze skarżących osobno, co potwierdzają znajdujące się w aktach administracyjnych kopie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej upomnienie wraz z decyzją z 7 maja 2012 r. (k. 107 - 106). Zarzut naruszenia art. 33 pkt 10 u.p.e.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zarówno Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, jak i Sąd I instancji zasadnie wskazali, że podnoszone przez skarżących nieuwzględnione w tytule wykonawczym elementy, tj. drugie imiona, imiona rodziców, daty urodzenia, czy też numery NIP zobowiązanych nie są obligatoryjnymi elementami tytułu wykonawczego, a w związku z tym ich niezamieszczenie przez organ egzekucyjny nie powoduje wadliwości takiego tytułu wykonawczego prowadzącej do niemożności wszczęcia na jego podstawie postępowania egzekucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że wskazane przez organ egzekucyjny w tytule wykonawczym nr [...] dane dotyczące zobowiązanych pozwalają na ich pełną identyfikację w sposób wystarczający do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W tytule wykonawczym uzupełniono bowiem dane dotyczące imienia, nazwiska oraz miejsca zamieszkania zobowiązanych, a zatem dane niezbędne do ustalenia, że osoby te są podmiotami, których dotyczy obowiązek podlegający egzekucji. Określenie zobowiązanych okazało się skuteczne, bowiem sami skarżący nie kwestionują, że faktycznie są podmiotami, do których odnosi się egzekwowany obowiązek. Przedmiot egzekucji, a zatem obowiązek o charakterze niepieniężnym, został precyzyjnie określony w tytule wykonawczym, co zostało już wyjaśnione w rozważaniach dotyczących zarzutu naruszenia art. 33 pkt 5 u.p.e.a. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.