I SA/Rz 1208/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Tomasz Smoleń WSA Jarosław Szaro Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2016 r. spraw ze skarg Z. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 rok, - nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 rok, oddala skargi. I SA/Rz 1208/15 Uzasadnienie Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] listopada 2015r., nr: [...], [...], [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) po rozpoznaniu odwołań Z.P. (dalej: podatnik/skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2015r., nr: [...], [...], [...], ustalających podatnikowi wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013, 2014 i 2015r. w kwocie odpowiednio: 846,00zł, 860,00zł, 1.019,00zł, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Z uzasadnień decyzji oraz akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013, 2014 i 2015r. oparł się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Na podstawie ww. ewidencji organ I instancji ustalił, że w 2013, 2014 i 2015r. podatnik figurował jako właściciel gospodarstwa rolnego, tj. gruntów położonych w R. w: 1. obrębie 210 – B.: - działki nr 1023 o łącznej powierzchni 1,2559 ha; - działki nr 1024/2 o łącznej powierzchni 1,1035 ha, zabudowanej dwoma budynkami mieszkalnymi o powierzchniach zabudowy 103 m2 i 124 m2 oraz budynkiem o funkcji: "produkcyjne, usługowe i gospodarcze dla rolnictwa o powierzchni zabudowy 152 m2. 2. obrębie 224 – B. II: - działki nr 221/1 o łącznej powierzchni 0,3637 ha, - działki nr 221/2 o łącznej powierzchni 0,3650 ha, - działki nr 221/3 o łącznej powierzchni 0,3645 ha, - działki nr 221/4 o powierzchni 0,3672 ha. Ponadto w pismach z dnia 1 grudnia 2012r. i 5 października 2013r. podatnik wskazał, że powierzchnia budynków mieszkalnych położonych w R., przy ul. S. wynosi odpowiednio 72 m2 oraz 145 m2, a powierzchnia budynku gospodarczego - 100 m2. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzjach Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2015r., ustalających podatnikowi wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013, 2014 i 2015r. w kwocie odpowiednio: 846,00zł, 860,00zł, 1.019,00zł. Od decyzji organu I instancji podatnik wniósł odwołania do SKO, które powołanymi na wstępie decyzjami z dnia [...] listopada 2015r. utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. Organ II instancji wyjaśnił, że podstawą do wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) - dalej: p.g.k., są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków i organy podatkowe muszą je respektować pomimo ewentualnych różnic pomiędzy ewidencją, a stanem faktycznym. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu oraz ich powierzchni na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów, wskazuje bezpośrednio art. 21 ust. 1 wskazanej ustawy, w którym wymienia się ewidencję jako rozstrzygającą o klasyfikowaniu gruntów. Uzyskany z ewidencji gruntów i budynków wypis stanowi zatem dokument urzędowy o którym mowa w art. 194 z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012r. poz. 749 ze zm.) – dalej O.p. W związku z tym, organ w postępowaniu podatkowym nie ma podstaw do pomijania tych danych, nie może też kwestionować zapisów zawartych w ewidencji gruntów i budynków, gdyż są dla organów podatkowych wiążące przy wymiarze podatku. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków może natomiast wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Odnośnie zarzutu dotyczącego niewyjaśnienia sposobu korzystania z opodatkowanych nieruchomości - w jaki sposób i czy w ogóle wykonywane było na opodatkowanych działkach ograniczenie wynikające z decyzji Prezydent Miasta z dnia [...] lutego 2006r., nr [...], orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z działek w toku uzupełniającego postępowania dowodowego - SKO wskazało, że na opodatkowanych działkach nie była realizowana inwestycja "Budowa "B"", a w związku z opodatkowanymi działkami nie były zawierane żadne umowy cywilnoprawne. Powyższe okoliczności ustalono na podstawie informacji od "A" SA w W. Oddział w S. (pisma z dnia 9 września 2013r. i z 28 maja 2014r.) oraz oględzin działek przeprowadzonych w dniu 26 czerwca 2014r. Organ odwoławczy stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pomimo zaprojektowania sieci rurociągów na opodatkowanej części działek do chwili obecnej inwestycja nie jest realizowana, natomiast co do części działek nie są one w ogóle objęte inwestycją. Organ odwoławczy podkreślił, że nawet w sytuacji ustalenia, że na działkach znajduje się zakład górniczy, okoliczność ta nie skutkuje zmianą podatnika, gdyż stosownie do art. 2 ust. 2 u.p.o.l, wyłączenie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów rolnych oraz lasów ma miejsce w sytuacji zajęcia ich na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie organu II instancji, dopiero faktyczne, rzeczywiste dokonanie na gruncie czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego. W takiej sytuacji, zmienia się rodzaj i tym samym wysokość podatku, jednakże podatnikiem jest nadal właściciel nieruchomości, niezależnie od tego, że działalność gospodarczą prowadzi inny podmiot. W ocenie organu odwoławczego, decyzje organu I instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa materialnego i w wyniku prawidłowo prowadzonego postępowania. Na powyższe decyzje SKO podatnik złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z akt administracyjnych dotyczących pozwolenia budowlanego, dziennika budowy, akt i decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego. Zaskarżonym rozstrzygnięciom skarżący zarzucił naruszenie przepisów: art.21 p.g.k., art. 120, art. 121, art.122, art.123, art.124, art.125, art.187, art.191, art.194 § 3 O.p., art. 7 i art.77 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art.2, art.32,art.84,art.217 Konstytucji RP. Uzasadniając skargi skarżący wskazał, że działki 1023/2 i 1024/2 znajdują się w granicach przestrzennych złoża węglowodorów Z. w R. i dla tego terenu wydano koncesję na poszukiwanie węglowodoru i są one objęte decyzjami: lokalizującą i zatwierdzającą plan realizacyjny budowy zakładu górniczego Kopalni Z. z 1994r. oraz pozwoleniem na budowę z 1995r. Skarżący podniósł, że działki te znajdują się w posiadaniu kierownika budów i kierownika ruchu zakładu górniczego. Przedsiębiorca pobiera pożytki i opłaca opłatę eksploatacyjną do Urzędu Miasta. Podkreślił, że podjął działania związane z doprowadzeniem ewidencji gruntów do stanu rzeczywistego, w wyniku których prezydent miasta został zobowiązany przez sąd do sporządzenia planu zagospodarowania dla obszaru i terenu górniczego, ale tego nie wykonał. Oględziny nie wykazały prowadzenia działalności rolniczej, grunt został wywłaszczony na rzecz Skarbu Państwa pod realizację celu publicznego. Skarżący podniósł również, że posiadaczem nieruchomości jest nie tylko ten, kto efektywnie wykonuje nad nią władztwo, lecz również ten, kto ma możliwość wykonywania tego władztwa, choćby z tej możliwości nie korzystał. Zdaniem skarżącego, dane z ewidencji gruntów są niewiążące, gdyż grunty zostały wyłączone z produkcji rolniczej. Organy podatkowe naruszyły art.194 § 3 O.p., gdyż nie uwzględniły dokumentów świadczących o nieprawidłowościach w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący podniósł, że w postępowaniu sądowym w sprawie SA/Rz 1024/02 wykazano nieprawidłowość dokumentacji i ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta. Skarżący zarzucił, że odmowa przeprowadzenia rozprawy i dopuszczenia dokumentów urzędowych urzędów górniczych stanowiła rażące naruszenie prawa i miała istotny wpływ na wydanie nieprawidłowych decyzji. W ocenie skarżącego, ustalenia organów są dowolne, a wyjaśnienie sprawy wymaga wiadomości specjalnych i powołania biegłego. W odpowiedzi na skargi SKO podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach i wniosło o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skargi są niezasadne. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest zasadność uznania skarżącego za podatnika podatku rolnego i od nieruchomości w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego od gruntów położonych w R. w obrębie 210 – B. - działek ewidencyjnych nr 1023 i 1024/2. Zdaniem organów podatkowych, skarżący zobowiązany jest do zapłaty ww. podatków jako właściciel tych nieruchomości, a ich ustalenie jest zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Według skarżącego, nie powinien być uznany za podatnika, gdyż działki ewidencyjne nr 1023 i 1024/2, znajdują się na obszarze terenu górniczego i pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy – zakładu górniczego. Skarżący kwestionuje zapisy ewidencji gruntów, podnosząc, że na gruntach nie jest prowadzona działalność rolnicza, lecz górnicza działalność gospodarcza. W ocenie Sądu, rację w zaistniałym sporze należy przyznać organom podatkowym, które ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Stosownie do art. 21 ust. 1 p.g.k. dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są podstawą m.in. wymiaru podatków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organ podatkowy I instancji ustalający wysokość zobowiązania w podatku rolnym, czy od nieruchomości, nie jest uprawniony do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Na mocy art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1994r. o podatku rolnym (tj. Dz.U. 2013, poz. 1371, dalej: u.p.r.), dane z ewidencji gruntów i budynków są wręcz elementem materialnoprawnym ustawowej definicji przedmiotu opodatkowania tym podatkiem. Z mocy powyższego przepisu oraz funkcjonalnie z nim związanego art. 21 ust. 1 p.g.k. organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. To właśnie przeciwne zachowanie organu, a więc przyjęcie danych innych, niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków, byłoby działaniem sprzecznym z prawem, gdyż naruszałoby wskazany wyżej przepis art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku został ukształtowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem są wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r., sygn. II FSK 1243/08, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. I SA/Lu 684/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r., sygn. III SA/Po 363/09 (dost. CBOIS). Słusznie zatem stwierdziły orzekające w niniejszej sprawie organy, że dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący, zarówno co do wielkości gruntów danego podatnika, jak i sposobu ich klasyfikacji. Ma on przy tym moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 O.p. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków należy do podatnika – podważenie tych danych bądź ich zmiana mogą nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione jako uprawnione do tych działań w przepisach p.g.k., ani wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz 454). Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą (np. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, dost. CBOIS). Niemniej jednak domniemania, z jakich korzysta wzmiankowany wyżej dokument urzędowy jako dowód o podwyższonej mocy dowodowej, są domniemaniami wzruszalnymi. Świadczy o tym treść przepisu art. 194 § 3 O.p. dopuszczającego możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi. Podkreślenia wymaga, że możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015., sygn. akt II FSK 235/13, wyrok dost. CBOIS). Zasada bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa takie mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Skarżący nie wskazał dokumentu, który pozwalałby na obalenie domniemania prawdziwości danych wynikających z ewidencji gruntów. W skardze ogólnie odwołał się do dokumentów mających znajdować się posiadaniu Prezydenta Miasta dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej w 2013r. na terenach objętych obrębem 210 i 224, zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej i ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta o zakończeniu rekultywacji terenu po działalności zakładu górniczego "B". Skarżący odwołał się także do toczących się w przeszłości spraw sądowoadministracyjnych i wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o sygn. akt: SA/Rz 1024/02, II SA/Rz 411/09 i II SA/Rz 825/10. W ocenie Sądu, skarżący kwestionując zapisy ewidencji gruntów dotyczące należących do niego działek odnośnie klasyfikacji tych gruntów jako rolnych, nie wykazał w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 § 3 O.p., że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany. Skarżący podał co prawda, że ubiegał się o skorygowanie danych ewidencyjnych, podnosząc, że wyroku wydanym w sprawie SA/Rz 1024/02, sąd wskazał na nieprawidłowość zapisów ewidencji gruntów i budynków. W powołanych sprawach sądowych sprawach sąd kwestionował sposób postępowania przed Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zakresie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, jednakże nie dotyczyły one bezpośrednio działek ewidencyjnych będących przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie. Z przedstawionych względów, podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów art. 21 p.g.k. i art. 194 § 3 O.p. Sąd uznał za niezasadne. W ocenie Sądu, słusznie organy podatkowe uznały skarżącego za podatnika podatku od nieruchomości oraz rolnego w ramach łącznego zobowiązania jako właściciela działek ewidencyjnych nr 1023 i 1024/2, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2010r., nr 95, poz. 613; dalej : u.p.o.l.) i art. 3 ust. 1 u.p.r. zgodnie z którymi, w zakresie adekwatnym do realiów sprawy, podatnikami podatku od nieruchomości i podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej będące właścicielami nieruchomości i gruntów lub posiadaczami samoistnymi nieruchomości i gruntów. Nie wyłącza to jednocześnie ewentualnego opodatkowania, w innym postępowaniu, przedsiębiorcy – zakładu górniczego z tytułu posiadania budowli związanych z ruchem zakładu. W świetle zarzutów skargi należy wskazać, że - w ocenie Sądu - odmowa przeprowadzenia przez organ odwoławczy rozprawy administracyjnej nie narusza art. 200a O.p. Rozprawa, w rozumieniu tego przepisu, jest zabiegiem organizacyjnym, przy pomocy którego organ prowadzący postępowanie administracyjne może osiągnąć koncentrację postępowania wyjaśniającego w określonym miejscu i czasie. Organ odwoławczy jest zobligowany do przeprowadzenia rozprawy z urzędu, jeżeli pojawiłaby się chociażby jedna z następujących okoliczności: zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale świadków lub zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy przy udziale biegłych, lub zachodzi potrzeba wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy w drodze oględzin, lub zachodzi potrzeba sprecyzowania argumentacji prawnej prezentowanej przez stronę w toku postępowania. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2016r., sygn. akt V SA/Wa 1905/15, dost. CBOIS). W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej takie okoliczności nie wystąpiły, uznanie zatem przez organ II instancji, że w okolicznościach niniejszego postępowania nie istniała uzasadniona potrzeba przeprowadzenia rozprawy nie narusza prawa. Należy również nadmienić, że zgłoszony przez skarżącego wniosek o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem biegłych celem wyjaśnienia "rozbieżności w sprawie gruntów eksploatacji górniczej i budowli zakładu górniczego "B"", nie wskazywał jakie konkretnie okoliczności - istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy - miałyby zostać wyjaśnione przez biegłych i przedstawione na rozprawie. Sąd zauważa, że odmawiając przeprowadzenia rozprawy SKO wydało postanowienia z dnia [...] listopada 2015r., nie odniosło się natomiast do żądania powołania biegłych. Jednakże, zdaniem Sądu, powyższe uchybienie nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko stwierdzenie tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania stanowiłoby w niniejszej sprawie podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a). Brak rozstrzygnięcia o żądaniu przeprowadzenia dowodu w formie postanowienia i wskazania przyczyn odmowy dopuszczenia dowodu w uzasadnieniu decyzji mógłby stanowić uzasadniony zarzut skargi tylko wówczas, gdyby stanowił takie naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2001r., I SA/Łd 866/00, LEX nr 654648). Analizując akta administracyjne niniejszej sprawy Sąd dostrzegł, że materiał dowodowy na który powołują się organy podatkowe, tj. protokół oględzin oraz pisma "A", został zgromadzony w innym postępowaniu podatkowym (dotyczącym ustalenia Z.P. łącznego zobowiązania pieniężnego za poprzednie lata) i w aktach sprawy brak jest postanowień o jego dopuszczeniu w poczet materiału dowodowego niniejszej sprawy. Stanowi to niewątpliwie o naruszeniu przepisów postępowania art. 180 § 1 i art. 181 §1 O.p. W postępowaniu podatkowym dopuszcza się bowiem odstępstwo od zasady bezpośredniości i stan faktyczny może zostać ustalony na podstawie dowodów przeprowadzonych w innym postępowaniu, jednakże dowody te powinny zostać włączone do danego postępowania, o czym orzeka organ postanowieniem. Jednakże w ocenie Sądu, powyższe uchybienie nie stanowiło naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. Jak to już zostało wskazane, decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miały dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, z którego to dokumentu organy podatkowe wyciągnęły prawidłowy wniosek, że skarżący jest w niniejszej sprawie podatnikiem podatku rolnego i od nieruchomości w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego. Sąd nie dostrzegł natomiast uchybień, które świadczyłyby o naruszeniu przez organy podatkowe wskazanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP. Wbrew zarzutom skarżącego, orzekające w sprawie organy nie naruszyły przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), gdyż nie mają one w sprawie w ogóle zastosowania, ponieważ do postępowania podatkowego stosuje się przepisy O.p., a nie k.p.a. Odnosząc się do zgłoszonych w skardze wniosków o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z akt administracyjnych dotyczących pozwolenia budowlanego, dziennika budowy, akt i decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego, należy wskazać, że sąd administracyjny orzeka na podstawie materiału faktycznego i dowodowego zgromadzonego w postępowaniu podatkowym. Natomiast w postępowaniu przed sądem postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako uzupełniające i ograniczone wyłącznie do dowodu z dokumentu. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że uprawnienie sądu do przeprowadzenia uzupełniającego dowodu z dokumentu ma charakter fakultatywny, co znaczy, że zależy od jego uznania. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że w sprawie nie występują istotne wątpliwości do wyjaśnienia których, wymienione przez skarżącego dokumenty byłby niezbędne. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.