I FZ 43/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, , , po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. Sp. z o.o. w M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 2299/15 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia 1) uchylić zaskarżone zarządzenie w całości, 2) ustalić wysokość należnego wpisu od skargi na kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych. I FZ 43/16 UZASADNIENIE W zaskarżonym zarządzeniu z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 2299/15, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej: Przewodniczący Wydziału), działając na podstawie art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie) ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w M. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: organ odwoławczy) z dnia 8 września 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług na kwotę 2 106 800 zł i wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 21 068 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W zażaleniu na to zarządzenie skarżąca wniosła o jego uchylenie, merytoryczne rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W ocenie spółki zarządzenie narusza: 1) art. 231 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 4 rozporządzenia, przez wezwanie spółki do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi w kwocie 21 068 zł, podczas gdy zaskarżona decyzja ma charakter kasacyjny, a więc nie określa żadnej należności pieniężnej, 2) art. 230 § 1 i art. 231 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, przez wezwanie spółki do uiszczenia wpisu stosunkowego od skargi w kwocie 21 068 zł, podczas gdy wpis od skargi powinien być wpisem stałym i wynosić 500 zł, 3) art. 218 w zw. z art. 231 p.p.s.a., przez podjęcie przez Przewodniczącego Wydziału czynności celem ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie i uzależnienie od jej wysokości kwoty wpisu od skargi, podczas gdy spółka obowiązana była do opłacenia wpisu stałego w wysokości 500 zł, w wyniku czego postępowanie dotyczące ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia było bezprzedmiotowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone zarządzenie podlega uchyleniu. Należy przede wszystkim wskazać, że zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały. Oznacza to, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na akty administracyjne, z których bezpośrednio wynika dla strony postępowania obowiązek zapłaty określonej należności pieniężnej. Decydujące dla stwierdzenia, czy należny wpis ma charakter wpisu stosunkowego, jest zatem ustalenie, czy wydana przez organ decyzja stanowi tytuł prawny uprawniający stronę bądź organ do wystąpienia z roszczeniem o uiszczenie należnej kwoty. W przedmiotowej sprawie tak nie jest. Akta sprawy potwierdzają, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jest to tzw. decyzja kasacyjna, która nie nakłada na skarżącą obowiązku zapłacenia jakichkolwiek należności pieniężnych. Nie sposób tym samym zasadnie twierdzić, że strona dąży do zakwestionowania określonej przez organ kwoty pieniężnej, kontrola sprawowana przez sąd administracyjny ogranicza się bowiem w tym przypadku do zbadania przesłanek warunkujących wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej. Wymaga podkreślenia, że decyzja taka nie może być traktowana na równi z decyzją organu pierwszej instancji, określającą wysokość zobowiązania podatkowego w konkretnej wysokości. Okoliczność, że decyzja organu pierwszej instancji rozstrzygała sprawę co do istoty nie ma znaczenia, albowiem to rozstrzygnięcie organu odwoławczego podlega zaskarżeniu i to jego treść ma znaczenie dla ustalenia charakteru i wysokości wpisu sądowego. Uchylenie decyzji wymiarowej organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia konstytuuje jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną, uniemożliwiający uznanie takiej należności za "przedmiot zaskarżenia", o którym mowa w art. 231 p.p.s.a. Wobec tego w omawianej sytuacji należny od skargi wpis będzie miał charakter wpisu stałego. W sprawach z zakresu zobowiązań podatkowych, do których należy niniejsza sprawa, należnym od skargi wpisem stałym będzie wpis, którego wysokość precyzuje § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, tj. 500 zł. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny podziela ugruntowane w judykaturze stanowisko, że wpis od decyzji kasacyjnej ma charakter wpisu stałego (por. np. postanowienia NSA z dnia: 4 marca 2005 r., II FZ 58/05; 13 kwietnia 2007 r., II FZ 168/07; 28 września 2011 r., II GZ 438/11; 7 października 2014 r., II GZ 512/14; 13 stycznia 2015 r., II FZ 2113/14; 8 października 2015 r., II OZ 963/15), w konsekwencji uznając zarzuty podniesione w rozpatrywanym zażaleniu za zasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., a także art. 231 i art. 233 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, uchylił zaskarżone zarządzenie i ustalił wpis sądowy od skargi w niniejszej sprawie na kwotę 500 zł. Nie rozstrzygnięto wniosku skarżącej o zwrot kosztów postępowania, bowiem niniejsze postanowienie nie mieści się w katalogu orzeczeń z art. 209 p.p.s.a.