III SA/Łd 1117/13

Dnia 24 stycznia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant Starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2014 roku sprawy ze skargi K. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Pismem z dnia 29 maja 2013r. pełnomocnik K. C. wystąpił do [...] Ośrodka Geodezji z wnioskiem o wydanie informacji zawierającej numer działki ewidencyjnej oraz numer księgi wieczystej nieruchomości, której współwłaścicielem jest K.S. C.. Jako podstawę sformułowanego żądania pełnomocnik wskazał art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2010r., nr 193, poz. 1287 ze zm.). W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia 24 czerwca 2013r. [...]Ośrodek Geodezji wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do wskazania przepisu prawa materialnego, z którego wywodzi swój interes prawny uprawniający do uzyskania wnioskowanych informacji. W piśmie z dnia 1 lipca 2013r. pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że wniosek stanowi wykonanie zarządzenia Sądu Rejonowego w O. I Wydział Cywilny z dnia 23 maja 2013r., sygn. akt [...]. Zarządzenie to wydane zostało w toczącej się sprawie o podział majątku wspólnego. Jako podstawę prawną żądania pełnomocnik wskazał art. 46 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Postanowieniem z dnia [...]., nr [...], wydanym na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 219 K.p.a. - Prezydent Miasta Ł. odmówił K. C. wydania zaświadczenia potwierdzającego informację, że K. Ci. jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej położonej na terenie miasta Ł.. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, starosta udostępnia dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Informacje z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet jeśli nie przybierają formy wypisu, czy wyrysu z operatu ewidencji gruntów i budynków przybierają formę zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a. Zdaniem organu złożony w niniejszej sprawie wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem żadna z przesłanek wymienionych w ww. przepisie nie została przez wnioskodawcę spełniona. Wnioskodawca nie wskazał żadnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, z którego wynikałaby konieczność lub potrzeba pozyskania zaświadczenia o stanie posiadania dłużnika oraz nie wykazał interesu prawnego uprawniającego do wystąpienia z takim żądaniem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i doktrynie przyjmuje się, że mieć interes prawny to znaczy ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego określony podmiot może skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami tego podmiotu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 1999 r., IV SA 1285/98, LEX nr 47898 oraz A. Wróbel, M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 255 i nast.). Przedmiotem żądania nie jest uzyskanie zaświadczenia o konkretnej treści, lecz w istocie poszukiwanie majątku nieruchomego dłużnika, co świadczy o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu opartego na prawie uzyskania urzędowego potwierdzenia informacji w formie zaświadczenia na podstawie art. 217 K.p.a. Ponadto poszukiwanie majątku dłużnika jest to czynność z zakresu prawa cywilnego i nie można jej dochodzić w postępowaniu administracyjnym na podstawie przepisów ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Organ wyjaśnił, że informacje dotyczące nieruchomości należących do dłużnika udzielane są komornikowi w trakcie procedury egzekucyjnej, gdyż to komornik jest właściwy do ustalenia majątku dłużnika na zlecenie wierzyciela, a nie organy administracji. Ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z art. 2 pkt 8 i art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Ewidencja służy zapewnieniu prawidłowej gospodarki gruntami. Zawarte w niej dane są podstawą między innymi planowania przestrzennego, wymiaru podatków, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych (art. 21 ust. 1 ustawy). Celem ewidencji jest ujawnianie danych faktycznych i prawnych o nieruchomości. Obejmują one w szczególności położenie, granice, klasy gleboznawcze użytków gruntowych, położenie i przeznaczenie budynków oraz położenie i funkcje użytkowe lokali. Jeżeli chodzi o dane prawne, to w ewidencji wpisuje się właściciela nieruchomości, jeżeli jest on znany. Wpis takich danych ma jedynie znaczenie informacyjne. Z takim wpisem do ewidencji nie jest związane (tak, jak w przypadku ksiąg wieczystych) domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. To zapisy w księgach wieczystych, a nie w operacie ewidencyjnym, mogą dostarczyć wierzycielowi niezbędnych danych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a dane osobowe uczestników tego postępowania powinny być pozyskane od organu prowadzącego ewidencję ludności. Fakt prowadzenia przez wierzyciela postępowania egzekucyjnego zmierzającego do ustalenia majątku dłużnika, bądź konieczność ustalenia danych osobowych uczestników postępowania egzekucyjnego nie stanowi interesu prawnego w rozumieniu przepisów ogólnego postępowania administracyjnego oraz prawa geodezyjnego i kartograficznego i jako takie nie mogą być traktowane jako przesłanka do żądania od organu wydania zaświadczenia lub wypisu z ewidencji gruntów. Ponadto zgodnie z art. 24 ust. 4 pkt 5 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne informacje zawarte w wypisie z operatu ewidencyjnego zawierające dane osobowe należą do informacji prawem chronionych i mogą być udostępnianie wyłącznie po spełnieniu warunków wskazanych w cytowanym wyżej przepisie. Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony złożył zażalenie. Zarzucił rażące naruszenie art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 24 ust. 5 pkt 3 i art. 51 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 46 k.r.o. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniósł, że strona nie występowała w niniejszej sprawie o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że K. C. jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej, lecz jedynie o podanie numeru ewidencyjnego nieruchomości i numeru księgi wieczystej, której współwłaścicielem w 1/3 części jest K. C.. Wniosek został "zdeterminowany" przez zarządzenie Sądu Rejonowego w O. w związku z toczącą się sprawą o podział majątku wspólnego. Organ administracji pominął natomiast fakt, że skarżąca z mocy prawa w trakcie trwania małżeństwa w ramach wspólności ustawowej stała się współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...]., na [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że K. C. jest byłą żoną K. C.. Po uzyskaniu rozwodu wystąpiła do Sądu Rejonowego w O. o podział majątku wspólnego. W następstwie powyższego sąd wezwał powódkę do uzupełnienia wniosku poprzez m.in. przedłożenie odpisów ksiąg wieczystych dla nieruchomości objętych wnioskiem. Informacje z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet jeżeli nie przybierają formy wypisu, czy wyrysu przybierają formę zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a. Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa oraz gdy osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z treści art. 217 i 218 K.p.a. oraz art. 24 ust. 5 ustawy wynika, że osoba fizyczna niebędąca właścicielem nieruchomości wpisanej do ewidencji może uzyskać wypis, gdy wykaże interes prawny. Pojęcie interesu prawnego należy rozumieć jako powołanie się na konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli taki stan, w którym dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany podjęciem (lub zaniechaniem) przez organ określonej czynności lub wydaniem określonego rozstrzygnięcia, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa. Interes oparty o przepisy proceduralnoprawne ma charakter faktyczny, a nie prawny. W świetle powyższych wywodów organ stwierdził, że tak ujętego pojęcia interesu prawnego wnioskodawczyni nie wykazała. Ponadto organ II instancji wskazał, że w prawie polskim istnieją różne ustroje majątkowe małżeńskie. Majątek może być wspólny, bądź odrębny (art. 31 i 33 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy - tj. Dz. U. z 2012, poz. 788 ze zm.). Występują również umowne ustroje majątkowe - art. 47 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W trakcie trwania małżeństwa mogą występować składniki stanowiące majątek wspólny obok składników stanowiących majątek odrębny jednego z małżonków. Twierdzenie pełnomocnika skarżącej jakoby każda nieruchomość nabyta w trakcie trwania małżeństwa automatycznie wchodziła w skład majątku wspólnego jest błędne. Nabycie do majątku wspólnego jest odnotowywane w akcie notarialnym wraz z podaniem imion i nazwisk małżonków oraz w ewidencji gruntów i budynków na podstawie tego aktu. Fakt braku odpisu aktu notarialnego nie jest przeszkodą do uzyskania następnego odpisu tego aktu u notariusza, który go sporządził, a także wypisu z ewidencji gruntów, jeżeli strona figuruje jako współwłaściciel danej nieruchomości. Zgodnie z art. 46 k.r.o. oraz art. 567 § 3 k.p.c. w sprawie o podział majątku wspólnego po ustaniu wspólności ustawowej sąd stosuje przepisy o dziale spadku, w tym także art. 684 k.p.c., zgodnie z którym sąd z urzędu i samodzielnie ustala skład oraz wartość majątku wspólnego ulegającego podziałowi, niezależnie od stanowiska uczestników postępowania w tym przedmiocie. Organ ewidencji gruntów i budynków jest organem o funkcji rejestrowej, opiera się na zapisach ujawnionych w ewidencji i nie ma kompetencji do interpretacji zakresu majątku wspólnego byłych małżonków. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik podtrzymał zarzuty postawione w zażaleniu, tj. naruszenie art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 24 ust. 5 pkt 3 i art. 51 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 46 k.r.o. Ponadto wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podkreślił, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem informacje o gruntach i lokalach, o których mowa w art. 24 ust. 2 ustawy mają charakter przedmiotowy, a więc są jawne i powszechnie dostępne. Udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy nie wymaga wykazania interesu, lecz wskazania konkretnego gruntu, budynku lub lokalu. Skarżąca, wbrew wywodom organu, nie poszukuje majątku byłego męża. Stan posiadania jest jej znany, ponieważ majątek został nabyty w trakcie trwania małżeństwa, a więc jest jego współwłaścicielką ipso iure. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270.) – dalej P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o odmowie wydania K. C., na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków, zaświadczenia potwierdzającego informację, że K. C. jest współwłaścicielem nieruchomości rolnej położonej na terenie Ł.. Zgodnie z przepisem art. 217 § 2 K.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1. urzędowego poświadczenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga prawo; 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do treści art. 20 ustawa dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej p.g.k. - ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; 2) budynków - ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych; 3) lokali - ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej (ust. 1). W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właściciela (a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części); 2) miejsce zamieszkania lub siedzibę osób wymienionych w pkt 1; 3) informacje o wpisaniu do rejestru zabytków; 4) wartość nieruchomości (ust. 2). Z powyższych regulacji wynika, że ewidencja gruntów i budynków gromadzi dane przedmiotowe - obejmujące opisowe i graficzne informacje o gruntach, budynkach i lokalach, bez względu na osobę właściciela, oraz dane podmiotowe – obejmujące informacje o osobach fizycznych i prawnych oraz jednostkach organizacyjnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki i lokale lub ich części. Przedstawiony wyżej podział informacji znalazł odzwierciedlenie w przepisach art. 24 ust. 2 - 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, regulujących dostęp do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z bazy danych ewidencji gruntów i budynków oraz zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych (mapy, dokumenty uzasadniające wpisy do rejestrów). W ust. 2 tego przepisu ustawodawca przewidział, że informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Natomiast zgodnie z ust. 4 tego przepisu, każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. stosownie zaś do treści ust. 5 art. 24 p.g.k. - starosta udostępnia dane z ewidencji gruntów i budynków zawierające dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 51, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe, na żądanie: 1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; 2) podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu; 3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. Wobec powyższego, wskazać należy, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach, a więc informacje przedmiotowe, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 powyższej ustawy są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast dane ewidencji gruntów zawierające dane osobowe właścicieli, czyli podmiotów wskazanych w art. 20 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, oraz wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające takie dane osobowe, starosta udostępnia tylko na żądanie podmiotów wskazanych w art. 24 ust. 5 pkt 1 i pkt. 2, a na żądanie innych podmiotów - tylko w przypadku wykazania się w tym zakresie interesem prawnym. Skarżąca kwestionuje stanowisko, którego wynikiem jest zakwalifikowanie przez organy w kontrolowanym postępowaniu jej wniosku o wskazanie numeru działki ewidencyjnej oraz numeru księgi wieczystej działki, jako wniosku o udostępnienie informacji o charakterze podmiotowym - przedmiotowym, a więc w istocie zawierającej dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 51 p.g.k. Wskazania więc wymaga, że zgodnie z przepisem art. 1 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.) księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Przez stan prawny nieruchomości należy rozumieć prawa i roszczenia wpisane w działach II – IV księgi wieczystej, a więc własność, użytkowanie wieczyste, ograniczone prawa rzeczowe, a także prawa osobiste i roszczenia, o których mowa w art. 16 ust. 2 tej ustawy. Skoro księga wieczysta zawiera powyższe dane, to nie może ulegać wątpliwości, że udostępnienie przez starostę numeru księgi wieczystej nieruchomości jest równoznaczne z udostępnieniem danych o charakterze podmiotowym, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Księga wieczysta zawiera nie tylko powyższe dane, ale i dane o charakterze przedmiotowym zawarte w dziale I. Zatem informacje zawarte w księdze wieczystej są danymi o charakterze przedmiotowo-podmiotowym. Stanowisko takie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2010 r., I OSK 1096/09, dostępny https://cbois.nsa.gov.pl/, wyrok z dnia 21 lipca 2010 r., I OSK 1312/09, LEX nr 694346, z 13 kwietnia 2010 r., I OSK 828/09, LEX nr 595560). Informacja dotycząca numeru działki ewidencyjnej oraz numeru księgi wieczystej nieruchomości zawiera w rzeczywistości dane o charakterze podmiotowym – przedmiotowym, czyli dane, które poprzez przedmiot (numery ksiąg wieczystych lub numer ewidencyjny) pozwalają zidentyfikować dane podmiotowe (dane o tożsamości) właścicieli lub innych osób. Wobec powyższego, jeżeli żądanie podania informacji dotyczy numerów ksiąg wieczystych nieruchomości, których właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym jest określony podmiot, to dotyczy ono danych o charakterze podmiotowo –przedmiotowym, a nie przedmiotowym jak twierdzi skarżąca. Wskazać ponadto należy, że przepisy ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne przewidują dalej idącą ochronę niż przepisy ustawy o ochronie danych osobowych (tak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny z wyroku z dnia 10 czerwca 2010 r., I OSK 1097/09 (LEX nr 594889). W sytuacji żądania udzielenia informacji zawierających dane, o których mowa w art. 24 ust. 5 p.g.k. obowiązkiem organu jest badanie posiadania przez podmiot wnioskujący interesu prawnego, ponieważ organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków, udostępniające informacje zawarte w operacie ewidencyjnym, działają na podstawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Uzyskanie tych danych jest więc uzależnione od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego uzasadniającego ich wydanie. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. W związku z tym starosta mógłby skarżącej udostępnić dane z ewidencji gruntów zawierające dane osobowe właścicieli nieruchomości lub innych osób, w których władaniu znajduje się nieruchomość (art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy), tylko wówczas gdyby okazało się, że skarżąca ma interes prawny związany z nieruchomością, której dane wpisane są do ewidencji gruntów i budynków (art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Skarżąca, jako podmiot nie spełniający przesłanek z art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 p.g.k., nie wykazała jednak istnienia po swojej stronie interesu prawnego w uzyskaniu żądanej informacji, do czego była obowiązana na podstawie pkt 3 ust. 5 tego przepisu. Nie można bowiem uznać za przepis uzasadniający interes prawny strony powołanego przez skarżącą art. 46 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W postanowieniu z dnia 8 lipca 1998 r., III CKU 30/98 Sąd Najwyższy wskazał, że w postępowaniu o podział majątku wspólnego małżonków z mocy odesłania zawartego w art. 46 k.r. i o. i przez odesłanie przewidziane w art. 688 k.p.c., znajduje odpowiednie zastosowanie przepis art. 617 k.p.c., w świetle którego, przy uwzględnieniu odmienności stosunków między małżonkami, we wniosku o podział majątku dorobkowego należy dokładnie określić rzeczy należące do tego majątku, oraz przedstawić dowody prawa własności. Tylko też ten majątek, który był przedmiotem wspólności ustawowej małżeńskiej podlega podziałowi - art. 46 k. r. i o. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie przedstawiła dowodu, że jest współwłaścicielem nieruchomości, co do której żąda ujawnienia numeru ewidencyjnego oraz numeru księgi wieczystej. Trafne jest zatem stwierdzenie organów administracji, że skarżąca nie wykazała swojego interesu prawnego, uzasadniającego uzyskanie żądanych informacji od organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Skoro żądanie podania informacji o numerze księgi wieczystej i numerze ewidencyjnym konkretnej nieruchomości, których właścicielem jest konkretny podmiot dotyczy danych o charakterze podmiotowo-przedmiotowym, a treść ksiąg wieczystych jest powszechnie dostępna, to ujawnienie ich numerów pozwala jednocześnie na ujawnienie danych osobowych wpisanych w tych księgach właścicieli nieruchomości. Można zatem stwierdzić, że dane ewidencji gruntów i budynków dotyczące numerów ksiąg wieczystych zawierają dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Podobnie udostępnienie numeru ewidencyjnego działki pozwala ustalić dane osobowe jej właściciela. Organ ewidencyjny prawidłowo zatem, bo zgodnie z art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, uzależnił udzielenie skarżącej informacji od wykazania interesu prawnego. Skoro interes prawny nie został przez skarżącą przedstawiony, to zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym także powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. e.o.