I OSK 1097/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz NSA Roman Ciaglewicz (spr.) Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Spółki z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 98/09 w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji dotyczącej stanu posiadania nieruchomości oddala skargę kasacyjną Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 98/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] , w przedmiocie udzielenia informacji dotyczącej stanu posiadania nieruchomości. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], Starosta K., po rozpoznaniu wniosku "[...]" Sp. z o.o. w Ł., z dnia [...] października 2008 r., o udzielenie informacji o posiadanych nieruchomościach, których właścicielem, współwłaścicielem lub wieczystym użytkownikiem był lub aktualnie jest R. W., syn M. i T. oraz o podanie danych właściciela nieruchomości położonej pod adresem B., ul. [...], odmówił udzielenia informacji. Starosta powołał się na przepis art. 24 ust.3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 217 § 2 K.p.a. Organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o powyższych danych. Zgodnie zaś z art. 217 § 2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Starosta wywodził, że interes prawny musi być oparty na normie prawnej wynikającej z konkretnego przepisu prawa. Wnioskodawca, według organu, nie wskazał takiego przepisu prawa. W ocenie Starosty, wskazał jedynie na swój interes faktyczny, który nie jest tożsamy z interesem prawnym. Wniosek dotyczy ujawnienia danych o nieustalonym majątku dłużnika. Żaden przepis prawa nie obliguje wierzyciela do dostarczania organom egzekucyjnym zaświadczenia o składnikach majątkowych dłużnika. Ujawnienia majątku dłużnika wierzyciel może dochodzić w trybie art. 913-920 K.p.c.. Określona w art. 24 ust.2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zasada jawności dotyczy jedynie informacji o gruntach, lokalach i budynkach. Organ dodał jeszcze, że wnioskodawca nie spełnił przesłanki określonej w art. 24 ust.3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, tj. nie wskazał interesu prawnego, aby uzyskać dane, o których mowa w art. 24 ust.3. W zażaleniu "[...]" Sp. z o.o. w Ł. domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji lub zmiany zaskarżonego postanowienia i udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia [...] października 2008 r. Zdaniem żalącej się Spółki, kwestie udzielenia informacji z ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego o wydawaniu zaświadczeń. Zgodnie z przepisem art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W myśl zaś art. 218 § 1 K.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ nie może odmówić wydania zaświadczenia, gdy dysponuje określonymi ewidencjami i rejestrami, na podstawie których można ustalić stan faktyczny lub prawny w sprawie. Spółka podniosła, że jak wynika z art. 2 pkt 8 oraz art. 20 ust.1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, organ ewidencji gruntów dysponuje danymi o gruntach, budynkach, lokalach oraz o ich właścicielach lub osobach władających. Argumentował, że art. 7 Konstytucji statuuje obowiązek działania organów państwowych w granicach i na podstawie prawa. Jeśli przepis prawa wyraźnie nakłada na organ administracji obowiązek udzielenia określonej informacji (art. 218 K.p.a.), to nie ma żadnych podstaw prawnych do tego, aby organ badał motywy działania wnioskodawcy. Nie ma przepisu, który zabraniałby wierzycielowi poszukiwanie majątku dłużnika, ani narzucał sposób tego poszukiwania. To wierzyciel dobiera środki najbardziej dla siebie odpowiednie. Jeśli więc organ administracji dysponuje danymi i wnioskodawca złoży wniosek, to zdaniem żalącej się, organ administracji jest zobowiązany wydać żądane informacje. W sprawie nie można stosować definicji "interesu prawnego" wypracowanej na gruncie art. 28 K.p.a., gdyż postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem szczególnym. Interes prawny na gruncie art. 217 K.p.a. wynikać może nie tylko ze stosunków administracyjnoprawnych, ale także ze stosunków cywilnoprawnych. Wnioskodawca przedstawił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie [...] Wydziału Gospodarczego, z dnia [...] lipca 2008 r., sygn. akt [...], zasadzający od pozwanego R. W. kwotę [...] zł z ustawowymi odsetkami, który przesądza o istnieniu interesu prawnego wierzyciela w dochodzeniu świadczenia od określonego dłużnika. Zgodnie zaś z art. 365 § 1 K.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże także organy administracji publicznej. Według żalącej się, z przepisu tego wynika, że organy administracji publicznej związane są orzeczonym w tytule wykonawczym istnieniem tytułu prawnego. Interes prawny wierzyciela wynika nadto z jego prawa podmiotowego jako prawa do egzekwowania świadczenia. Wierzytelność jako prawo majątkowe jest chroniona przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Spółka wskazała na przepisy art. 527 i nast. K.c. oraz art. 64 Konstytucji. Potwierdzeniem interesu prawnego wierzyciela jest klauzula wykonalności, stwierdzająca, że tytuł egzekucyjny nadaje się do wykonania, prowadzenie egzekucji jest dopuszczalne oraz nakazująca urzędom i osobom zainteresowanym wykonanie tytułu egzekucyjnego. Skarżąca stwierdziła nadto, że zgodnie z art. 7971 K.p.c., wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie majątku. Wierzyciel nie ma więc przymusu działania przez komornika. Podniosła także, iż w myśl art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne w przypadku dochodzenia roszczeń z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ zażaleniowy powołał się na przepisy art. 217, art. 218 i art. 219 K.p.a. oraz art. 24 ust.3 w związku z art. 20 ust.2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz.2027 ze zm.). Wskazał, że jedyną formą udostępnienia przez starostę danych z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z § 51 ust.1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz.454), są komputerowe wydruki mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, wypisów z rejestrów i kartotek, wyrysów z mapy ewidencyjnej, plików komputerowych, informacji przekazywanych ustnie i wizualnie. Wojewódzki Inspektor zauważył, że w myśl art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, informacje o gruntach, budynkach i lokalach są jawne. Jednak wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego są wydawane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal i osób fizycznych oraz prawnych, które mają interes prawny w tym zakresie. W ocenie organu, dołączone przez wnioskodawcę dokumenty świadczą o istnieniu po stronie wierzyciela interesu faktycznego, a nie prawnego, który każdorazowo musi być oparty na normie prawnej wynikającej z konkretnego przepisu prawa materialnego. Interesów przedsiębiorcy poszukującego zaspokojenia wierzytelności chronią przepisy art. 758-912 K.p.c. Na ich podstawie wierzyciel ma prawo przeprowadzić egzekucję majątku oraz żądać od dłużnika ujawnienia wykazu majątku. Jeśli wierzyciel nie zaspokoi wierzytelności, organem stosownym do nakazania ujawnienia majątku będzie sąd powszechny w trybie art. 913-920 K.p.c. Nawiązując do poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06, Wojewódzki Inspektor stwierdził, że do ujawnienia majątku dłużnika nie są właściwe organy administracyjne, lecz komornik i w pewnych sytuacjach sąd powszechny, jako organy egzekucyjne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "[...]" Sp. z o.o. w Ł. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty K. oraz zobowiązanie Starosty K. do wydania wypisu z ewidencji gruntów i budynków zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia [...] października 2008 r. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 20 i art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 218 K.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu, że skarżąca nie ma interesu prawnego do uzyskania informacji z jawnej prowadzonej przez organ administracji ewidencji gruntów. Zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczył także przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz.454), w szczególności § 17, § 22, § 23, § 24, § 25, § 29, § 32, § 73, załącznika nr 5; art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz.926 ze zm.); art. 7 i art. 64 Konstytucji RP oraz art. 5 Kodeksu cywilnego poprzez ich niezastosowanie. Nadto Spółka zarzuciła naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 7, 77, 80, 107 § 3 w związku z art. 140 K.p.a., polegające na niewyjaśnieniu sprawy i nieuwzględnieniu słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi skarżąca za kwestię bezsporną uznała, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz przepisy działu VII K.p.a., regulujące wydawanie zaświadczeń. Powtórzyła, za zażaleniem, że jej interes prawny wynika ze statusu wierzyciela, potwierdzonego klauzulą wykonalności. Wywodziła, że interes prawny wierzyciela wynika również z jego prawa podmiotowego. Prawem podmiotowym jest zaś także wierzytelność. Skarżąca argumentowała, że przymusowej realizacji uprawnień wierzyciela służy szereg przepisów prawa: art. 64 Konstytucji RP, art. 527 i nast. K.c. i art. 109 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Stwierdziła, że skoro ustawodawca dał wierzycielowi prawo wpisania hipoteki przymusowej na nieruchomości dłużnika, prowadzenia egzekucji z nieruchomości dłużnika, czy zaskarżenia czynności poprzez którą dłużnik przeniósł swoją nieruchomość na osobę trzecią, to trudno wyobrazić sobie, aby nie "wyposażył" wierzyciela w interes prawny do uzyskania informacji o nieruchomościach posiadanych przez dłużnika. Fakt, że zaspokojenie wierzyciela dotyczy interesu finansowego wierzyciela, nie przesądza, w ocenie skarżącej, o braku interesu prawnego. W dalszej części uzasadnienia skarżąca ponowiła zawarte w zażaleniu wywody odnoszące się do roli komornika w postępowaniu egzekucyjnym oraz wynikających z art. 217 i art. 218 K.p.a. oraz art. 2 pkt 8 i art. 20 ust.1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego obowiązków organu administracji prowadzącego ewidencję. Przywołała także ponownie przepis art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku wniósł o oddalenie skargi. Przywołał wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Skarga została rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zdaniem Sądu, żądanie skarżącej koncentruje się na potwierdzeniu przez organ administracji publicznej faktów i stanu prawnego wynikającego z prowadzonego rejestru publicznego – ewidencji gruntów i budynków, prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sąd pierwszej instancji, opierając się na przepisie art. 24 ust.3 w związku z art. 24 ust.2 tej ustawy, stwierdził, że jeśli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, to osoba która nie jest właścicielem nieruchomości – ubiegająca się o wydanie wypisu i wyrysu z operatu ewidencyjnego (stanowiących formy udostępnienia znajdujących się w operacie danych), musi wykazać swój interes prawny, aby stosowne poświadczenie uzyskać. Nadto, według Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z faktu posiadania nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie można wywodzić, iż skarżąca posiada interes prawny w uzyskaniu stosownego zaświadczenia. Treść wniosku wskazywała na wykorzystanie informacji w postępowaniu egzekucyjnym. Świadczy to o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu opartego na normie prawa materialnego w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia informacji w formie zaświadczenia na podstawie art. 217 K.p.a. Sąd pierwszej instancji przedstawił treść pojęcia interesu prawnego, jako prawa podmiotowego, rozumianego jako przyznanie jednostce konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym. Dodał, że nie można, na użytek postępowania o wydanie zaświadczenia, jedynie z uwagi na jego uproszczony charakter, dopuścić konstruowania jakiejś odmiennej, od przyjętej w doktrynie i orzecznictwie definicji interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż źródło interesu prawnego musi wypływać z przepisu prawa materialnego, a nie z przepisów procesowych. Skarżący wskazuje zaś na przepisy postępowania cywilnego, jako dające prawo do żądania wydania zaświadczenia z ewidencji gruntów. Badanie przez organ żądania, z punktu widzenia posiadania przez wnioskodawcę interesu prawnego, o którym mowa w art. 217 § 2 K.p.a., nie może być traktowane jako równoznaczne z badaniem motywów działania podmiotu ubiegającego się o wydanie zaświadczenia. Sąd wywodził dalej, że w istocie przedmiotem żądania skarżącego jest nie uzyskanie zaświadczenia o konkretnej treści, lecz uzyskanie informacji zawartych w dokumencie stanowiącym podstawę poszukiwania majątku nieruchomego dłużników. Słusznie zatem organy uznały, że do czynności koncentrujących się wokół cywilnego postępowania egzekucyjnego właściwy jest komornik i w pewnych sytuacjach sąd powszechny, jako organy egzekucyjne. Skarżący może realizować swoje prawa poprzez inicjowanie stosownych postępowań dotyczących stanu majątku dłużników w trybie przepisów K.p.c. Sąd pierwszej instancji podzielił argumentację zawartą w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06, według której, na brak interesu prawnego uzasadniającego uzyskanie zaświadczenia, poza brakiem normy prawa materialnego zobowiązującego organ do wydania zaświadczenia, wskazuje nadto fakt, iż wnioskujący o jego wydanie może realizować swoje prawa jako wierzyciel, w innym, szczególnym trybie. Za bezzasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, art. 7 i 64 Konstytucji RP. Sąd pierwszej instancji przytoczył przepis art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych, zgodnie z którym, jeżeli przepisy odrębnych ustaw, które odnoszą się do przetworzenia danych, przewidują dalej idącą ochronę, stosuje się przepisy tych ustaw. Do takich ustaw, zdaniem Sądu, należy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sąd nie uwzględnił także zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Przepisy te są stosowane w sprawach zaświadczeń odpowiednio. Przed wydaniem zaświadczenia organ z reguły nie prowadzi postępowania wyjaśniającego. W sprawie nie zachodziła konieczność zastosowania art. 218 § 2 K.p.a. W skardze kasacyjnej "[...]" Sp. z o.o. w Ł. zaskarżyła wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Jako podstawę kasacji wskazała: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. - art. 24 ust.3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zastosowaniu tego przepisu w sytuacji gdy wnioskodawca nie żądał wydania wypisu z ewidencji gruntów oraz art. 24 ust.2 tejże ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu tego przepisu, w sytuacji gdy skarżąca żądała podania jawnych danych z operatu ewidencyjnego, - art. 20 ust.1 i 2 poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wniosek o podanie numerów ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów jest wnioskiem o udostępnienie danych o podmiotach ewidencyjnych, a nie danych przedmiotowych, - art. 29, art. 30 w związku z art. 23 ust.1pkt 5 w związku z art. 23 ust.4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu tych przepisów w sytuacji, gdy przewidują one tryb wydawania informacji z operatu ewidencyjnego oraz art. 5 tej ustawy przez niewłaściwe zastosowanie polegające na jego zastosowaniu, w sytuacji gdy ustawa – Prawo geodezyjne i kartograficzne nie normuje trybu udzielania informacji w formie innej, niż wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego, - naruszenie art. 365 § 1 K.p.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy sąd był związany prawomocnym orzeczeniem sądu cywilnego; 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit c poprzez ustalenie, że organ administracji prawidłowo zastosował art. 217 K.p.a., gdy wnioskodawca nie żądał wydania zaświadczenia z operatu ewidencyjnego, oraz prawidłowo ustalił, że wierzyciel nie ma interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, ustalenie, że organ administracji prawidłowo zastosował art. 28 K.p.a. do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń, podczas gdy nie może on być wprost stosowany do tego postępowania, - naruszenie art. 134 P.p.s.a. przez nierozważnie całości sprawy i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, co do danych objętych wnioskiem skarżącej, - naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej i jej uzasadnienie, - naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji w sposób oczywisty naruszyły przepisy prawa. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że tryb udostępniania danych jest zróżnicowany w zależności od tego, czy wnioskodawca żąda wydania wypisu lub wyrysu z operatu ewidencyjnego, czy też udzielenia informacji w innej formie. Tryb wydawania wypisów i wyrysów został uregulowany w art. 24 ust.3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Tryb udzielania informacji w innej formie nie został szczegółowo uregulowany w Prawie geodezyjnym i kartograficznym. Skarżąca powołała się na formy udostępniania danych ewidencyjnych określone w § 51 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W ocenie skarżącej, w zakresie, w jakim dane zawarte w ewidencji dotyczą podmiotów ewidencyjnych, zastosowanie znajdzie ustawa o ochronie danych osobowych. Zgodnie z art. 23 tej ustawy, przetwarzanie danych (w tym także udostępnianie) jest dopuszczalne m.in., gdy jest to niezbędne dla wypełniania prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych. Za prawnie usprawiedliwiony cel ustawa ta uważa w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wbrew twierdzeniom sądu orzekającego, do udzielania informacji z operatu ewidencyjnego nie będzie miał zastosowania art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Prawo geodezyjne i kartograficzne normuje w sposób szczególny jedynie wydawanie wypisów i wyrysów z operatu ewidencyjnego, a nie udzielanie informacji w innej formie. Skarżąca podkreśliła, że nie żądała danych o podmiotach ewidencyjnych, o których mowa w art. 20 ust.2. Wniosek obejmował żądanie podania danych, o których mowa w art. 20 ust.1 ustawy – położenia nieruchomości i numerów ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów. Skarżąca wywodziła, że organ administracji nie może samowolnie decydować o tym, czego żąda od niego wnioskodawca. W ślad za wyrokami WSA w Olsztynie skarżąca stwierdziła, że dopiero po ustaleniu treści żądania organ może określić, jakie przepisy powinny mieć zastosowanie (Prawo geodezyjne i kartograficzne, przepisy wykonawcze do tej ustawy, czy też przykładowo ustawa o ochronie danych osobowych). O ile zaś Sąd uznałby, że udostępnianie informacji również w innej formie, niż wyrysy, czy wypisy z operatu ewidencyjnego jest zaświadczeniem, w rozumieniu art. 217 K.p.a., to skarżący podtrzymał twierdzenie, że wierzyciel ma interes prawny w rozumieniu art.. 217 § 2 K.p.a., w otrzymaniu zaświadczenia zawierającego dane dłużnika. Skarżąca przywołała orzeczenia sądów administracyjnych, które w jej ocenie potwierdzają tezę o interesie prawnym wynikającym z wierzytelności. Zarzuciła, że nierespektowanie klauzuli wykonalności stanowi naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 365 § 1 K.p.c., wiążącego także sądy administracyjne. Dodała, iż jedynie na gruncie art. 189 K.p.c. wytoczenie powództwa o ustalenie zostało wykluczone w sytuacji, gdy istnieją możliwości dochodzenia roszczeń w innej formie. Skarżąca stwierdziła, że możliwość realizowania prawa wierzyciela w trybie przewidzianym przez przepisy postępowania cywilnego nie przesądza o braku interesu prawnego skarżącej. Wierzyciel jest gospodarzem postępowania egzekucyjnego i to on decyduje, czy i kiedy wszcząć postępowanie egzekucyjne, a także z jakich składników majątku egzekucja ma być prowadzona. Organ administracji nie ma kompetencji do wskazywania sposobu dochodzenia należności przez wierzyciela. Tym bardziej, że skarżąca nie wnosiła o poszukiwanie majątku jej dłużników, a jedynie o podanie numerów ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów dla ustalonych nieruchomości. Zdaniem skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił, dlaczego wbrew brzmieniu art. 20 ust.1 i art. 24 ust.2, stanowiących, że dane o położeniu i numerach ksiąg wieczystych są jawne i powszechnie dostępne, nie dostrzegł naruszenia tych przepisów przez organy administracji. Podkreśliła, że nie wnosiła o udostępnienie danych osobowych podmiotów ewidencyjnych, które zgodnie z art. 24 ust.3 są udostępniane w formie wypisu podmiotowi, który wykaże interes prawny. Nadto, niezrozumiała dla skarżącej jest odmowa udzielenia informacji o numerze księgi wieczystej lub zbioru dokumentów dal wskazanej we wniosku konkretnej nieruchomości, która to informacja w ogóle nie zawiera danych osobowych, a zatem na podstawie art. 24 ust.2 w związku z art. 20 ust.2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne jest to informacja jawna i powszechnie dostępna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., a zatem kontrola odwoławcza ograniczyła się do zbadania podstaw kasacji. W pierwszej kolejności należy odnieść się do proceduralnej podstawy skargi kasacyjnej. Od razu skonstatować trzeba, iż naruszenie art. 151 P.p.s.a. nie stanowi samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Oddalenie skargi jest efektem zastosowania przez wojewódzki sąd administracyjny innych przepisów procedury sądowej oraz przepisów prawa materialnego. Do naruszenia art. 151 P.p.s.a. może zatem dojść w związku z naruszeniem innych norm prawnych (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 471/07, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 477267). Ograniczona jest także możliwość postawienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jako samodzielnej podstawy kasacyjnej. W ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej regulacji. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej nie można natomiast badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 466506). Warto jeszcze dodać, że skoncentrowanie się w uzasadnieniu wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego tylko na kwestiach mających znaczenie w sprawie stanowi realizację obowiązku przedstawienia podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienia (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 634/06, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 320607). W tym kontekście przyjąć należy, że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez: "niewyjaśnienie podstawy prawnej i jej uzasadnienie", (w uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca sformułowała ten zarzut poprzez stwierdzenie, że "Sąd (...) nie podał podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej uzasadnienia"). Tymczasem Sąd pierwszej instancji wskazał podstawę prawną w postaci przepisów art. 217 K.p.a. ( w tym przepisu art. 217 § 1 pkt 2 K.p.a.), art. 218 § 2 K.p.a., art. 24 ust.3 w związku z art. 24 ust.2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sąd nie określił danych związanych z publikacją Prawa geodezyjnego i kartograficznego, ale z treści przywołanego przepisu art. 24 ust.3 wynika, że chodzi o stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego do Sądu postanowienia, a więc przed nowelą Prawa geodezyjnego i kartograficznego, która nastąpiła na mocy ustawy z dnia 9 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 42, poz.334), z dniem 1 kwietnia 2009 r. Powołane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przepisy stanowiły podstawę rozstrzygania przez organy administracyjne i były wystarczającą podstawą orzekania przez Sąd pierwszej instancji. Zauważyć nadto trzeba, że Sąd nie tylko skoncentrował się na istotnych przepisach tworzących podstawę prawną i je wyjaśnił. Bezzasadność omawianego zarzutu jest tym bardziej widoczna, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skargi i wyjaśnił, dlaczego przepisy przytaczane przez skarżącą: wskazane w skardze przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, art. 5 i art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz.926 ze zm.) oraz art. 7 i art. 64 Konstytucji RP, nie zostały zaskarżonym postanowieniem naruszone. W rezultacie to, czy Sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił skargę oraz czy przyjęta przezeń podstawa prawna były prawidłowe, można ocenić po zbadaniu zasadności pozostałych zarzutów proceduralnych skargi kasacyjnej oraz zarzutów o charakterze materialnoprawnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez ustalenie, ze organ prawidłowo zastosował art. 217 K.p.a., podczas gdy wnioskodawca nie żądał wydania zaświadczenia. W tym zakresie najpierw warto zauważyć, że w myśl art. 1 pkt 4 K.p.a., Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń. Postępowanie to ma charakter administracyjny ze względu na rodzaj organów je prowadzących, jak też z uwagi na to, że czynności materialno-techniczne stanowią jedną z prawnych form działania administracji publicznej mających cechy władcze, ale nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. (patrz: Janusz Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 16). Nie jest jednak kwestionowany pogląd, według którego w sprawach nieuregulowanych w przepisach Działu VII K.p.a. "Wydawanie zaświadczeń", odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy o ogólnym postępowaniu administracyjnym, a zwłaszcza zasady ogólne K.p.a. (patrz: postanowienie SN z dnia 26 marca 1997 r., sygn. akt III RN 9/97, OSNAP 1997/20/395; Zbigniew R. Kmiecik "Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści", Państwo i Prawo 2004/10/62; Lidia Klat-Wertelecka "Zaświadczenie w prawie administracyjnym", Centrum Doradztwa i Informacji DIFIN, Warszawa 2001, s. 19). Przepis art. 217 § 1 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Przytoczony przepis wskazuje nie tylko na wnioskowy charakter postępowania o wydanie zaświadczenia, ale także na to, iż z podania powinna wynikać chęć uzyskania zaświadczenia przez osobę wnoszącą podanie (kwestią dalszą jest treść żądanego zaświadczenia – art. 219 K.p.a.). Wymóg wyartykułowania przez osobę żądania jako wydanie mu przez organ zaświadczenia jest zbieżny z wymogiem zawarcia w podaniu żądania, ustanowionym w art. 63 § 2 K.p.a. Skoro zaś w przepisach Działu VII K.p.a. nie uregulowano sytuacji, w której podanie nie zawiera wyartykułowanego żądania, to należy w tym zakresie odpowiednio zastosować art. 64 § 2 K.p.a. Jednak wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie działał przedwcześnie. Prawidłowo przyjął, że żądanie skarżącego koncentrowało się wokół potwierdzenia przez organ administracji publicznej faktów i stanu prawnego wynikających z prowadzonego przez ten organ rejestru publicznego – ewidencji gruntów i budynków – prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz.2027 ze zm.). Nie było zatem podstaw do odpowiedniego stosowania przez organ pierwszej instancji art. 64 § 2 K.p.a. Należało przeprowadzić postępowanie uproszczone w oparciu o przepisy art. 24 ust.3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz przepisy art. 217-219 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 349769; Dariusz Felcenloben "Zasady udostępniania danych z katastru nieruchomości", Samorząd Terytorialny 2009/9/26). Zauważyć warto, że przyjętego trybu rozpatrywania wniosku nie kontestował wnioskodawca. W zażaleniu wywodził swoje prawo do uzyskania informacji z treści przepisów z art. 24 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz przepisów Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przyjętego trybu nie podważył zresztą także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tejże skardze, niezależnie od braku skuteczności kierowania do sądu administracyjnego takiego wniosku, domagał się m.in. wydania mu wypisu z operatu ewidencji gruntów "zgodnie z wnioskiem skarżącej z dnia [...] października 2008 r.". Już z tych powodów nie można zaaprobować zarzutów skarżącego o błędnym, przedwczesnym zakwalifikowaniu przez organ wniosku jako żądania wydania zaświadczenia. Argumentacja skargi kasacyjnej jest nietrafna również z tego względu, że czynności administratora danych wskazane w art. 29 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz.926 ze zm.) nie są czynnościami o charakterze władczym. Podmiot, który złożył wniosek o udostępnienie danych, niezadowolony z rozstrzygnięcia administratora danych, może zwrócić się do Generalnego Inspektora Danych Osobowych o nakazanie udostępnienia danych osobowych w formie decyzji administracyjnej. Dopiero do postępowania przed Generalnym Inspektorem, uregulowanego w art. 18 ust.1 oraz art. 21 ustawy o ochronie danych osobowych, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (patrz: Andrzej Drozd "Ustawa o ochronie danych osobowych. Komentarz. Wzory pism i przepisy", LexisNexis 2008, s. 107, 199; wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt II SA 2617/99, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 194454; wyrok NSA z dnia 19 listopada 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 346/00, niepublikowany, treść [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Organ administracyjny nie stał zatem przed dylematem, który tryb o charakterze administracyjnym zastosować wobec wniosku skarżącej Spółki. Miał do dyspozycji tylko jeden tryb o charakterze administracyjnym, w którym mógł w formie władczej rozpatrzyć wniosek. Był to tryb określony w art. 24 ust.3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 217-218 K.p.a. Do postępowania administratora danych nie stosuje się art. 64 § 2 K.p.a., zaś od jego rozstrzygnięć nie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia. Konkludując można stwierdzić, że żądanie wyartykułowane przez wnioskodawcę w trakcie postępowania przed organem administracji publicznej, czynności procesowe podejmowane przez wnioskodawcę w trakcie postępowania, a także istniejąca podstawa kompetencyjna, proceduralna i materialna, uprawniały do podjęcia przez organy postanowień zaskarżonych do Sądu pierwszej instancji. Nie ma natomiast podstaw do nakładania na organ administracyjny, uprawniony do rozpatrzenia wniosku w trybie administracyjnym, obowiązku ustalania, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., czy wobec wniosku nie powinien być stosowany tryb nienależący do procedur administracyjnych. Bez inicjatywy wnioskodawcy starosta nie miał także obowiązku, po niepomyślnym dla wnioskodawcy ustaleniu, że nie ma on interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, uruchomienia trybu udzielania informacji w drodze ustawy o ochronie danych osobowych. Nierozważenie przez Sąd pierwszej instancji możliwych innych trybów wiodących do uzyskania przez wnioskodawcę interesujących go informacji, nie tylko nie stanowiło naruszenia art. 134 P.p.s.a., ale wręcz świadczy o dochowaniu przez ten Sąd nakazu orzekania w granicach skargi. Nie jest zasadny także kolejny zarzut naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez ustalenie o prawidłowym zastosowaniu przez organ art. 28 K.p.a., podczas gdy przepis ten nie może być wprost stosowany do postępowania w sprawach zaświadczeń. Przede wszystkim, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wypowiadał się na temat stosowania przez organy administracyjne przepisu art. 28 K.p.a. Nie uczynił tego bezpośrednio – w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ma wypowiedzi zawierającej stanowisko Sądu pierwszej instancji co do prawidłowości zastosowania w postępowaniu zaświadczeniowym art. 28 K.p.a. Oddalenia skargi nie można także uznać za pośrednie zaaprobowanie zastosowania przepisu art. 28 K.p.a. przez organy, gdyż organy obu instancji nie powoływały się na ten przepis. Sąd rozważał natomiast interes prawny wnioskodawcy bowiem interes ten jest materialną przesłanką uzyskania zaświadczenia określoną w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., a także materialną przesłanką uzyskania wyrysu i wypisu z operatu ewidencyjnego, określoną w art. 24 ust.3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia). Rozważając istnienie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń powinno być prowadzone przy odpowiednim stosowaniu przepisów postępowania administracyjnego. Sąd zauważył przy tym, że nie można jednak na użytek tego postępowania, z uwagi na jego uproszczony charakter, dopuścić konstruowania jakiejś odmiennej od przyjętej w doktrynie i orzecznictwie definicji interesu prawnego. Ten przyjęty w doktrynie i orzecznictwie pogląd na temat pojęcia interesu prawnego Sąd przytoczył. Określił interes prawny jako związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Stanowisko Sądu pierwszej instancji nie narusza art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Tak samo jak w odniesieniu do art. 28 K.p.a., interes prawny o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. ma charakter materialnoprawny. W sytuacji, gdy urzędowego potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie wymaga przepis prawa, osoba ubiegająca się o zaświadczenie powinna wskazać przepis prawa materialnego, z którego wynika jej interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 1996 r., sygn. akt I SA/Wr 142/96, niepublikowany, treść [w:] System Informacji Prawnej LEX nr 27384; Wojciech Chróścielewski, glosa do wyroku NSA z dnia 19 kwietnia 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 433/98, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000/6/84). Podkreślić należy, że organ ma obowiązek wystawienia zaświadczenia bez wnikania w interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie, tylko wtedy gdy przepis prawa wymaga potwierdzenia pewnego stanu rzeczy zaświadczeniem (patrz: Janusz Borkowski (za Z. Janowiczem), op. cit., s. 836). Uwagi powyższe nie świadczą o możliwości stosowania w postępowaniu zaświadczeniowym przepisu art. 28 K.p.a. Stosowanie przy wydawaniu zaświadczeń zasad ogólnych postępowania administracyjnego dotyczy jedynie tych zasad, które nie odnoszą się wyraźnie tylko do "strony" bądź "decyzji" (patrz: Zbigniew R. Kmiecik (za Z. Janowiczem), op. cit., s. 62). W myśl art. 217 § 1 K.p.a., stroną postępowania o wydanie zaświadczenia jest osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Osoba ubiegająca się powinna wskazać przepis prawa wymagający urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a.) lub swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.). Przymiotu strony, w przeciwieństwie do art. 28 K.p.a., nie ma osoba, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Przy wydawaniu zaświadczeń nie stosuje się zatem art. 28 K.p.a. w zakresie ustalenia stron. Jednocześnie jednak nie ma podstaw do różnicowania pojęć "interesu prawnego" występujących w przepisie art. 28 K.p.a. oraz art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Nieusprawiedliwiona jest także materialna podstawa skargi kasacyjnej. Uzyskanie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, przez osobę fizyczną niebedącą właścicielem lub władającym gruntem, budynkiem lub lokalem, w stanie prawnym obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy z wniosku skarżącej Spółki, w myśl art. 24 ust.1 w związku z art. 24 ust.3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, było uzależnione od interesu prawnego osoby domagającej się informacji z operatu ewidencyjnego. Tego wymogu ustawowego nie znosiły, i wobec treści upoważnienia ustawowego zawartego w art. 26 ust.2 Prawa ewidencyjnego i kartograficznego nie mogły znosić, przepisy wykonawcze zawarte w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 21 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz.454). Dotyczy to również tych form udostępnienia danych ewidencyjnych, które wymienione zostały w § 51 ust.1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a których nie wylicza art. 24 ust.3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Zasady udostępniania danych zdefiniowane zostały w art. 24 omawianej ustawy, zaś forma i treść udostępniania są określone nadto w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków (por. Dariusz Felcenloben, op. cit. s. 26). Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 24 ust.2 prawa geodezyjnego i kartograficznego. Sąd pierwszej instancji, wskazując że osoba niebędąca właścicielem lub władającym musi wykazać interes prawny w uzyskaniu danych z ewidencji, prawidłowo zastosował normę ustanawiającą jawność informacji o gruntach, budynkach i lokalach, zawartych w operacie ewidencyjnym, przyjmując, iż jawność nie ma charakteru absolutnego i jest ograniczona zastrzeżeniami zawartymi w art. 24 ust.3 omawianej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisów art. 20 ust.1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Żądanie ujawnienia informacji o tych gruntach, budynkach i lokalach, które są własnością lub przedmiotem użytkowania wieczystego wskazanych we wniosku osób fizycznych nie jest domaganiem się jedynie informacji przedmiotowej. W efekcie uzyskania takich informacji wnioskodawca byłby w posiadaniu danych, o których mowa zarówno w art. 20 ust.1, jak i w art. 20 ust.2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Nie było żądaniem jedynie informacji przedmiotowej domaganie się podania numeru księgi wieczystej lub zbioru dokumentów dla wskazanej we wniosku nieruchomości (B., ul. [...]), gdyż jednocześnie wnioskodawca domagał się podania danych właściciela. Niezależnie od tego zauważyć trzeba, że osoba fizyczna niebędąca właścicielem lub władającym powinna, w świetle art. 24 ust.3 w związku z art. 20 ust.1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wykazać interes prawny do uzyskania wszelkich informacji z ewidencji gruntów i budynków. Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów art. 29 i art. 30 w związku z art. 23 ust.1 pkt 5 w związku z art. 23 ust.4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Sąd pierwszej instancji, jak to już wyżej omówiono, kontrolował postanowienie wydane w postępowaniu uproszczonym o wydanie zaświadczenia, a nie czynności starosty jako administratora danych, które to czynności nie podlegałyby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jeśli zaś chodzi o ewentualne stosowanie w trakcie procedury udostępniania informacji z operatu ewidencji gruntów przepisów art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych, to trafne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, według którego przepisy ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne przewidują dalej idącą ochronę, niż przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. W takiej sytuacji, z mocy art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych, stosować należy przepisy ustawy przewidującej dalej idącą ochronę. Sąd pierwszej instancji orzekł zatem w zgodzie z dyspozycją przepisu art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Ocena o lepszej ochronie danych w postępowaniu zaświadczeniowym wynika z tego, że interesu prawnego nie ma osoba będąca wierzycielem, domagająca się udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków w celu zaspokojenia zasądzonego na jej rzecz świadczenia cywilnoprawnego (patrz: w/w wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06; por. w/w wyrok NSA z dnia 22 listopada 1996 r., sygn. akt I SA/Wr 142/96). Przyjęte w zaskarżonym wyroku stanowisko nie stanowiło także naruszenia art. 365 § 1 K.p.c. Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował przecież roszczenia uwzględnionego nakazem zapłaty, na który powoływała się skarżąca Spółka. W tym stanie rzeczy należało, na mocy art. 184 P.p.s.a., oddalić skargę kasacyjną.