II OSK 1545/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "A." spółka z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2140/13 w sprawie ze skargi M. D., M. A., M. O., P. R., A. O., G. D. i J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "A." spółka z o.o. z siedzibą w T. na rzecz M. D., M. A., M. O., P. R., A. O., G. D. i J. B. solidarnie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2140/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. D., M. A., M. O., P. R., A. O., G. D. i J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy. Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania A. O., G. D., M. O., P. R., M. D., M. A. i J. B. od decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z [...] maja 2013 r. znak: [...] (sprostowanej postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. znak: [...]) umarzającej, wszczęte na wniosek ww. osób postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z [...] września 2012 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu mieszkalno-usługowego składającego się z dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami indywidualnymi oraz pawilonu handlowo-usługowego wraz z instalacjami wewnętrznymi (w tym instalacją gazową) oraz infrastrukturą techniczną obejmującą zewnętrzne instalacje: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o. i wlz, oświetlenie zewnętrzne, demontaż istniejącego zewnętrznego oświetlenia terenu, drogami, terenowymi miejscami postojowymi, zielenią, przebudowę kanalizacji kablowej T.P. S.A., przyłącza: wod.-kan., kanalizacji deszczowej, telekomunikacyjne, placu zabaw na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obr. [...] oraz na działce nr ewid. [...], obr. [...], przy ul. [...] i [...] w Bydgoszczy – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. W przypadku, gdy organ stwierdzi w trakcie postępowania, że podmiot w nim występujący nie ma przymiotu strony, powinien umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Następnie organ drugiej instancji wskazał na przepis art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, podniósł, że pojęcie interesu prawnego, należy ustalać według norm prawa materialnego, mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Organ drugiej instancji podniósł też, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. – Dz.U. z 2010 r. Nr 243. poz. 1623 ze zm.), który jako przepis szczególny względem przywołanego wyżej art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ten zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oznacza teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Wreszcie, organ odwoławczy przywołał pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06, z którego wynika, że choć sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę są prowadzone tylko w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, to jednak nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, to jest problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno więc w sprawie o takie pozwolenie prowadzonej w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, krąg podmiotów uznanych za strony powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jest normą szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a. Zdaniem organu drugiej instancji, analiza akt sprawy wykazała, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji pozwolenia na budowę swój interes prawny wywodzą z tytułu przysługujących im prawa własności bądź użytkowania wieczystego zabudowanych nieruchomości gruntowych, położonych przy ul. [...] w Bydgoszczy. Stanowiące je działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] są oddzielone od działek inwestycyjnych działką drogową nr ewid. [...] (ul. [...]). Jak wynika z projektu budowlanego, planowana inwestycja na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] oraz na działce nr ewid. [...] obr. [...] przy ul. [...] i [...] w Bydgoszczy nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Projektowany budynek handlowo-usługowy jest oddalony od granicy z działkami nr ewid. [...], [...] i [...] o ok. 37 m od granicy z działkami nr ewid. [...], [...] i [...] o ok. 32 m, zaś od granicy z działką nr ewid. [...] o ok. 35 m. Projektowany budynek wielorodzinny nr 2 jest oddalony od granicy z najbliżej względem niego położoną działką nr ewid. [...] o ok. 33 m. Odległości pozostałych obiektów zagospodarowania terenu usytuowanych na działkach inwestycyjnych, tj. budynku wielorodzinnego nr 1, śmietnika wbudowanego i przenośnych kontenerów na śmieci od granic ww. działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], należących do skarżących są większe niż wskazane powyżej odległości budynku handlowo- usługowego, budynku wielorodzinnego nr 2. Mając na uwadze przedstawione powyżej usytuowanie poszczególnych elementów projektowanej inwestycji, jak również wysokość zaprojektowanego budynku handlowo-usługowego, budynku wielorodzinnego nr 1 i budynku wielorodzinnego nr 2 (wynosząca odpowiednio ok. 7.0 m, ok. 14,50 m oraz ok. 14,60 m), organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomości należące do wnoszących o stwierdzenie nieważności decyzji z całą pewnością nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń – które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa – w zakresie możliwości zagospodarowana działek o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów w rozumieniu § 13 ww. rozporządzenia (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (należących do skarżących). Wysokość projektowanych obiektów (tj. poniżej 35 m), jak również wskazana wyżej odległości dzielące je od nieruchomości skarżących (tj. odległości większe niż wysokość projektowanych obiektów "przesłaniających"), jak również spełnienie wymagań, o których mowa przepisach § 57 i § 60 ww. rozporządzenia, sprawiają, że działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], z całą pewnością nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, wyznaczonym na podstawie przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Nieruchomości należące do skarżących nie znajdują się także w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 12 rozporządzenia (dotyczącego odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną), przepis § 19 (dotyczącego odległości wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), przepis § 22 i § 23 (dotyczącego odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt stały ludzi), przepis § 57 (dotyczący nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz przepis § 60 ust. 1 (dotyczący nasłonecznienia pokoi mieszkalnych). Ponadto, z akt sprawy, zwłaszcza dokumentacji projektowej spornej inwestycji nie wynika, że realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawia nieruchomości skarżących dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i nast. ww. rozporządzenia) usytuowanych na nich obiektów (istniejących, jak i potencjalnych). Organ drugiej instancji wskazał także, że cyt. "interes prawny skarżących nie wynika z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] z fragmentem terenu [...] w jednostce [...] w Bydgoszczy, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Bydgoszczy nr XVIII/431/03 z 17 grudnia 2003 r., z którego przepisami, w ich ocenie niezgodna jest ww. decyzja Prezydenta Miasta Bydgoszczy z [...] września 2012 r. nr [...], znak: [...]". Zdaniem organu odwoławczego, sami wnioskodawcy nie wykazali swego interesu prawnego w kwestionowaniu ww. decyzji pozwolenia na budowę, zaś powyższa argumentacja wskazuje jednoznacznie – działki stanowiące własność skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania zaprojektowanej inwestycji, oni sami zaś nie są ograniczeni w możliwości ich zagospodarowania. W konsekwencji skarżący z całą pewnością nie są stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z [...] września 2012 r. nr [...], znak: [...]. Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że w związku z wnioskiem o wszczęcie postępowania nieważnościowego doszło do wszczęcia postępowania, a następnie jego umorzenia postępowania w trybie art. 105 k.p.a. w wyniku oceny organu, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pochodzi od podmiotów nie mających przymiotu strony. Sąd, zaakceptował powyższy tryb postępowania, co do zasady. Sąd, w świetle argumentacji zawartej w szczególności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podzielił jednak stanowiska organu, zgodnie z którym wnoszący o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę nie mają przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym tej decyzji. Wbrew stanowisku organu drugiej instancji wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji wskazali przepisy prawa materialnego, z których wywodzą przymiot strony – przepisy prawa miejscowego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podnosili, że doszło do wydania decyzji pozwolenia na budowę inwestycji niedopuszczalnej w świetle ustaleń ww. planu, a to wpływa na możliwość zagospodarowania ich nieruchomości pozostających na tym samym obszarze planistycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 26 stycznia 2010 r., w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1985/09 stwierdził, że "odrębnymi przepisami w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane mogą być też ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako aktu prawa miejscowego". Powyższy pogląd, Sądu pierwszej instancji, został w pełni zaakceptowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2011 r. w sprawie o sygnaturze akt II OSK 993/10. W kontekście ww. wskazań Sąd stwierdził, że organ nie wyjaśnił, czy z ustaleń ww. planu wynikają związane z realizowanym obiektem budowlanym ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości stanowiących własność lub współwłasność inicjatorów postępowania nieważnościowego. W sprawie doszło do analizy li tylko przymiotu strony w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Te kryteria nie są jednak wystarczające dla ustalenia przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu o pozwolenia na budowę, a tym samym w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia jego nieważności. Sąd zauważył ponadto, że przy ustaleniu – wniosek o stwierdzenie nieważności nie pochodzi od stron postępowania, organ zobowiązany jest do rozważenia podstaw do wszczęcia postępowania nieważnościowego z urzędu, choć w przedmiocie odmowy wszczęcia takiego postępowania, ustawowo nie ma obowiązku do orzekania. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm.). A. Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, w wyniku jego niewłaściwego zastosowania przez błędną wykładnię art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), polegającą na przyjęciu, iż w rozumieniu tegoż artykułu, odrębnymi przepisami, o których w nim mowa mogą być też ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i uznanie, że właściciele nieruchomości sąsiednich również objętych wskazanym planem mogą posiadać interes prawny, a tym samym przymiot strony w postępowaniu o stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, 2) naruszenie przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w związku z art. 7 i 77 k.p.a. przez bezzasadne przyjęcie, iż organy obu instancji naruszyły zasadę prawdy obiektywnej nie dokonując w toku postępowania prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, oraz przez przyjęcie, że zaskarżone decyzje administracyjne wydane zostały z takim bliżej nie sprecyzowanym naruszeniem przepisów postępowania, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na tych podstawach wnosiła o: – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie wnosiła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi zgodnie z art. 188 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, – zasądzenie od skarżących na rzecz uczestnika postępowania kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. M. D., M. A., M. O., P. R., A. O., G. D. i J. B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nie jest zasadny. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane "Ilekroć w ustawie jest mowa o: obszarze oddziaływania obiektu – należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Według art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego". Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.) "Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego". Taka kwalifikacja planu miejscowego obowiązywała w dniu wydania decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji. Nie ma uzasadnionych racji w obowiązującym konstytucyjnym porządku prawnym wyłączenie z systemu przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, przepisów miejscowego planu. Wymagało zatem rozpoznania i rozstrzygnięcia zasadność żądania udzielenia ochrony prawnej w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności, a w konsekwencji, jak prawidłowo wywiódł Sąd, nie było podstawa do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest rozpoznaniem i rozstrzygnięciem żądania stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z [...] września 2012 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu mieszkalno-usługowego, ograniczenie do ustalenia położenia działek, ich odległości od działek objętych inwestycją. Powołanie szeregu przepisów i ogólne stwierdzenie organu odwoławczego, że nieruchomości należące do wnoszących o stwierdzenie nieważności decyzji z całą pewnością nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji nie jest rozstrzygnięciem sprawy. To, że ochrony wnoszącym o stwierdzenie nieważności odmówiono już w toku instancji, umarzając postępowanie odwoławcze nie jest argumentacją prawną dalszego odmówienia ochrony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności. Zasadnie Sąd wywiódł, że takie ograniczenie podstaw wyłącznie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) nie jest wystarczające do ustalenia interesu prawnego żądających stwierdzenia nieważności decyzji. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 204 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.