II SAB/Kr 10/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. H. - redaktora naczelnego portalu "[...] w gminie [...]" na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej l. zobowiązuje Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku M. H. z dnia 2 grudnia 2015 r.; II. stwierdza, że Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. dopuścił się bezczynności w sprawie z wniosku M. H. z dnia 2 grudnia 2015 r; III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na rzecz M. H. - redaktora naczelnego portalu "[...] w gminie [...]" kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 2 grudnia 2015 roku M.H., redaktor naczelny portalu "[...] , wniósł, za pośrednictwem poczty elektronicznej, do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie wysokości nagród/premii wypłaconych w latach 2010-2015 (z rozbiciem na poszczególne lata) wszystkim pracownikom RZGW w K. poprzez podanie: - kwoty brutto oraz uzasadnienia przyznania danemu pracownikowi nagrody (bez wskazywania stanowisk oraz imion i nazwisk pracowników); - sumarycznej wysokości nagród/premii wypłaconych w latach 2010-2015 z rozbiciem na poszczególne lata. W odpowiedzi na ww. wniosek, pismem z dnia 16 grudnia 2015 r., Dyrektor RZGW w K. poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. W ocenie Dyrektora RZGW informacje o wynagrodzeniu pracowników należą do kategorii dóbr osobistych chronionych przepisami ustawy Kodeks cywilny (dalej: K.c.), a ich ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika narusza jego dobra osobiste określone w art. 23 i 24 K.c.. Natomiast pismem z dnia 19 stycznia 2016 roku Dyrektor RZGW w K. udzielił skarżącemu opisowej informacji na temat otrzymywania przez państwową jednostkę budżetową, jaką jest RGZW w K. , środków na wynagrodzenia oraz gospodarowania tymi środkami, a także tabelarycznej informacji na temat planu funduszu płac, w tym nagród i premii uznaniowych oraz regulaminowych za lata 2010-2015. W dniu 31 grudnia 2015 roku M.H. złożył (nadając pocztą) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. , w związku z nieudostępnieniem informacji publicznej żądanej wnioskiem z dnia 2 grudnia 2015 roku. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do realizacji tego wniosku w terminie 14 dni oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 10 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. 1993, Nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2014, poz. 782, dalej: u.d.i.p.), art. 33 ustawy o finansach publicznych (Dz.U. 2013 r., poz. 885, dalej: u.f.p.) przez nieudzielenie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że informacje dotyczące nagród/premii przyznanych pracownikom RZGW w K. posiadają walor informacji publicznej, niezależnie od ich fakultatywnego i uznaniowego charakteru, a ich udostępnienie nie narusza w żaden sposób dóbr osobistych pracowników. Każdy obywatel ma prawo do pozyskania informacji, jakie kwoty oraz za co, przeznaczane są ze środków publicznych na świadczenia dla pracowników. Ponadto skarżący zaznaczył, że nie żądał udostępnienia imion, nazwisk oraz stanowisk służbowych pracowników. Zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, iż Dyrektor RZGW jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 u.d.i.p.. Powyższe potwierdza również fakt, że RGZW jest państwową jednostką budżetową, nie posiadającą osobowości prawnej oraz działającą na rzecz i w imieniu Skarbu Państwa. Nie ulega zatem wątpliwości, iż gospodaruje on mieniem Skarbu Państwa, związanym z gospodarką wodną, a co za tym idzie, spełnia zakres podmiotowy u.d.i.p.. Informacje dotyczące nagród przyznanych pracownikom RZGW posiadają walor informacji publicznej, zatem, na podstawie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. winny zostać udostępnione co do zasady najpóźniej 14 dni od dnia złożenia wniosku. Dodatkowo Dyrektor RGZW przyjął błędne założenie, iż wnioskowane informacje podlegają ochronie jako dobra osobiste w świetle przepisów K.c.. Argument ten nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, bowiem we wniosku wyraźnie zastrzeżono, iż imiona oraz nazwiska, jak i stanowiska pracowników nie muszą być wskazane. Trudno zatem mówić o naruszaniu jakichkolwiek dóbr osobistych, skoro określona kwota nie będzie przyporządkowana zidentyfikowanej osobie fizycznej, a nawet konkretnemu stanowisku. Dodatkowo RZGW, jako jednostka budżetowa, a zarazem jednostka sektora finansów publicznych, podlega zasadzie określonej w art. 33 ustawy u.f.p., zakładającej jawność gospodarowania środkami publicznymi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW w K. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Organ wskazał, że żądana przez skarżącego informacja dotycząca zestawienia nagród/premii wypłaconych w latach 2010-2015 pracownikom RZGW w K. nie stanowi informacji publicznej w myśl art. 6 u.d.i.p.. Nawet zaś w sytuacji zakwalifikowania wnioskowanych przez skarżącego danych do grupy informacji publicznej należałoby uznać, że stanowią one informację przetworzoną. Kwalifikacja żądanej informacji jako przetworzonej powoduje, że wnioskodawca, aby taką informację otrzymać, jest zobligowany do wykazania istnienia po swojej stronie przesłanki szczególnie istotnego interesu licznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.. Ponadto organ wskazał, że po ponownej, wnikliwej analizie wniosku, pismem z dnia 19 stycznia 2016 roku udzielił skarżącemu informacji w zakresie sumarycznej wysokości funduszu płac, w tym wysokości nagród/premii wypłaconej w latach 2010-2015. Z uwagi na fakt, że RZGW w K. udzieliło zainteresowanemu stosownej odpowiedzi w terminie ustawowym, nie zachodzi - zdaniem Dyrektora RZGW - bezczynność urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Z kolei art. 149 § 1 i 1a P.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność, nie została dokonana przez organ. Dla uznania bezczynności konieczne jest natomiast ustalenie, że organ administracji zobowiązany był, na podstawie przepisów prawa, do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zasady udzielania informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.), zwana dalej "u.d.i.p.", której przepisy stosuje się także w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej (art. 3a ustawy Prawo prasowe). Należy wskazać, że w niniejszej sprawie zostały spełnione warunki formalne do wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Nie wprowadzają też obowiązku wskazania, a tym bardziej wykazania interesu prawnego. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądów Wojewódzkich, wyrażony m.in. w wyrokach z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 oraz z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym. Należy bowiem mieć na względzie, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu u.d.i.p. oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w u.d.i.p., następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej - w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 u.d.i.p. W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Na gruncie przepisów ustawy, w doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji, jak również odpowiednio taka wiadomość, która odnoszona jest do wyżej wskazanych organów władzy publicznej, jednostek organizacyjnych i innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Dyrektor RZGW w K. jest organem władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a zatem był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek zainteresowanego, o ile znajdowała się ona w jego dyspozycji. Zgodnie bowiem z treścią art. 92 ust. 1 Prawa wodnego (Dz. U. z 2001 r., Nr 115, poz. 1229 ze zm.) dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej jest organem administracji rządowej niezespolonej właściwym w sprawach gospodarowania wodami w regionie wodnym. Jak wskazano wyżej, skarżący wnioskiem z dnia 2 grudnia 2015 roku zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. o udostępnienie informacji publicznej w postaci wysokości nagród/premii wypłaconych w latach 2010-2015 wszystkim pracownikom RZGW w K. poprzez podanie kwoty brutto oraz uzasadnienia przyznania danemu pracownikowi nagrody, a także sumarycznej wysokości nagród/premii wypłaconych w latach 2010-2015 z rozbiciem na poszczególne lata. Wynagrodzenia pracowników RZGW w K. , wraz ze wszystkimi składnikami (w tym także nagrody, premie) są finansowane ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.). W orzecznictwie sądowym w zakresie tej problematyki wskazuje się, że zasada przejrzystości sektora finansów publicznych, aby mogła być w pełni realizowana, musi obejmować swobodny dostęp obywatela do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym, aby uzyskał on rzetelny obraz sytuacji finansowej państwa w wybranym przez niego sektorze (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 12.02.2015 r., sygn. akt II SAB/Ke 1/15; wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.05.2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 290/15). W tej sytuacji należy stwierdzić, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Nagrody i premie pracowników RZGW w K. należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny. Zdaniem Sądu żądanie skarżącego nie narusza ograniczenia, jakie wprowadza art. 5 u.d.i.p. w zakresie realizacji prawa do informacji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Z kolei w świetle jego ust. 2, prawo to ograniczone jest także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Skarżący zażądał wskazania kwot brutto przyznanych wszystkim pracownikom RZGW w K. nagród/premii oraz uzasadnienia ich przyznania, zaznaczając przy tym wyraźnie, że ma to nastąpić bez podawania imion i nazwisk pracowników oraz ich stanowisk służbowych. Podkreślić należy, że w przypadku udostępnienia informacji o wysokości nagrody/premii przyznanej pracownikowi, bez podania jego personaliów i zajmowanego stanowiska służbowego, nie dochodzi do naruszenia prywatności, czy dóbr osobistych danego pracownika, bowiem nie jest możliwa identyfikacja tej osoby. Poza tym należy zaznaczyć, że żądane w niniejszej sprawie informacje - wbrew stanowisku organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę - stanowią informację prostą, niewymagającą przetworzenia, a tym samym wykazywania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego - celem jej udostępnienia przez zobowiązanego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że informacja przetworzona stanowi nową informację, nieistniejącą w dotychczas przyjętej treści i postaci, wymagającą podjęcia dodatkowych czynności intelektualnych, mimo iż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji przetworzonej nie dysponuje tą informacją na dzień złożenia wniosku, lecz tworzy tę informację na podstawie kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę. Udzielenie informacji przetworzonej poprzedza wytworzenie nowej informacji (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1149/14; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 247/14; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 211/14). Udostępnienie żądanej w przedmiotowej sprawie informacji publicznej nie wymaga dokonywania szczegółowych ocen dokumentów, bowiem wniosek dotyczy informacji, której treść winna wynikać ze znajdującej się w dyspozycji organu dokumentacji płacowej pracowników. Udzielenie żądanej informacji nie wymaga także analizowania posiadanego zasobu dokumentów, jego przetworzenia, lecz ogranicza się jedynie do wyboru niektórych danych z dokumentów z zasobu organu, według zakreślonych przez skarżącego kryteriów. Wniosek dotyczy bowiem informacji, której zasadnicza treść nie powinna ulegać zmianie. Należy w tym miejscu zważyć, że od przetworzenia informacji należy odróżnić proces przekształcenia, który jest jedynie technicznym zabiegiem, w wyniku którego zewnętrzna forma informacji prostej ulega przekształceniu zgodnie z wnioskiem strony, głównie poprzez wykonanie kserokopii, czy też sporządzenie skanu treści dokumentu. Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną również poprzez proces tzw. anonimizacji, polegający na usunięciu z udostępnianego dokumentu danych osobowych, bo czynność ta polega także na przekształceniu informacji, a nie jej przetworzeniu. Podobnie nie stanowi o przetworzeniu informacji sięganie do materiałów archiwalnych (vide: wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011r., sygn. akt I OSK 792/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2014r., sygn. akt II SA/Wa 842/14; wyrok WSA z dnia 3 listopada 2015r., sygn. akt II SA/Wa 723/15; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 maja 2013r., sygn. akt IV SAB/Po 31/13; https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwe udzielenie w niniejszej sprawie informacji łączy się z koniecznością dokonania przekształcenia poprzez poddanie jej procesowi przepisania, czy kopiowania oraz anonimizacji. Wbrew twierdzeniom Dyrektora RZGW dokonanie tych czynności nie stanowi o przetworzeniu informacji, bowiem nie prowadzi do powstania nowej jakościowo informacji. Konieczność odnalezienia odpowiednich dokumentów i wyboru/doboru części zawartych w nich informacji nie czyni z informacji prostej informacji przetworzonej i jest zwykłym zabiegiem łączącym się z procesem udostępniania informacji publicznej. Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że Dyrektor RZGW w K. powinien był załatwić wniosek skarżącego poprzez udostępnienie, w drodze czynności materialno-technicznej, żądanej informacji publicznej, bądź wskazanie, że danej informacji publicznej nie posiada albo przez wydanie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), jeśli stwierdziłby okoliczności skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tej informacji w całości lub w części. Informacja (opisowa i tabelaryczna) udzielona skarżącemu pismem z dnia 19 stycznia 2016 roku na temat otrzymywania przez państwową jednostkę budżetową, jaką jest RGZW w K. , środków na wynagrodzenia oraz gospodarowania tymi środkami, a także na temat planu funduszu płac, w tym nagród i premii uznaniowych oraz regulaminowych za lata 2010-2015, nie odpowiadała treści wniosku skarżącego z dnia 2 grudnia 2015 roku. W dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie organ pozostawał zatem w bezczynności, co powodowało konieczność zobowiązania go do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 2 grudnia 2015 roku, o czym Sąd orzekł w pkt I i II sentencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a.. Jednocześnie, w ocenie Sądu, zaistniała w sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a.. Bezczynność w rozpoznaniu wniosku wynikała z mylnej interpretacji przepisów prawa i błędnego przekonania organu, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Organ reprezentował bowiem stanowisko o innym charakterze żądanej informacji. Nie zaistniały zatem podstawy do przypisania bezczynności rażącego charakteru. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, stanowiącą uiszczony wpis od skargi.