I OSK 51/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak ( spr.) Protokolant sekretarz sądowy P.S. po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 212/16 w sprawie ze skargi J.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 212/16 oddalił skargę J.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], dalej jako "SKO" lub "Kolegium", postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], po rozpoznaniu zażaleń J.G. i E.G. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy M., dalej jako "Burmistrz Miasta" z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], w którym w punkcie I ustalono łączne koszty postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie: [...] gm. M. oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr [...], będącą własnością J.G. z nieruchomością sąsiednią, działką ewidencyjną nr [...], stanowiącą własność E.G., na kwotę brutto 3.000 (trzy tysiące) złotych, w punkcie 2 ustalono osoby zobowiązane do poniesienia kosztów postępowania: J.G. w kwocie 1.500 zł i I.G. w kwocie 1.500 zł., w punkcie 3 zwolniono z ponoszenia kosztów J.G., a w punkcie 4 zobowiązano E.G. do uiszczenia ustalonych kosztów w terminie 14 dni od otrzymania postanowienia. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Burmistrz Miasta umorzył postępowanie rozgraniczeniowe działki ewidencyjnej nr [...] stanowiącej własność J.G. z działką ewidencyjną nr [...], stanowiącą własność E.G. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] października 2015 r., znak: [...] i stała się ostateczna. W tym samym dniu Burmistrz wydał postanowienie, w którym ustalono koszty postępowania w przedmiocie rozgraniczenia. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. umorzył postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące działek ewidencyjnych numer [...] i [...]. Wynagrodzenie biegłego za prace geodezyjne wynosiło 3 000 zł i zdaniem organu stanowiło wszystkie koszty rozgraniczenia, ponieważ inne koszty poniesione przez strony nie powinny być wliczane się do tych kosztów. Organ podzielił te koszty w ten sposób, że rozdzielił je pomiędzy J.G. i E.G. po połowie - w kwotach po 1 500 zł. Na uzasadnienie swego stanowiska wskazał, że ponieważ pomiędzy uczestnikami postępowania jest spór co do przebiegu linii granicznej, to rozgraniczenie nieruchomości jest w interesie ich obojga. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła zarówno E.G. jaki i J.G.. SKO stwierdziło jednakże, że oba zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Organ wskazał na treść art. 262 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168 ze zm.), dalej jako "k.p.a." oraz art. 264 k.p.a. Następnie Kolegium powołało się na utrwalony pogląd zgodnie z którym organ administracji publicznej, orzekając na podstawie przepisu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, może - uwzględniając normę art. 152 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. 2016. 380 ze zm.), dalej jako "k.c.", obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Ponadto udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli. Odstąpienie od obciążenia strony kosztami może nastąpić, gdy rozgraniczenie nie nastąpiło w jej interesie ponieważ nie kwestionuje ona przebiegu granicy. W ocenie Kolegium taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Strony nie doszły bowiem do porozumienia w przedmiocie przebiegu granicy, a E.G. nie zgodziła się na podpisanie protokołu z przeprowadzonych przez geodetę czynności. Dlatego też sporne rozgraniczenie prowadzone jest w interesie obu stron. Nie można się także zgodzić z zarzutem dotyczącym nierzetelności pracy geodety. Nie ma podstaw do kwestionowania wysokości jego wynagrodzenia. Na to postanowienie SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, dalej jako "WSA", wniósł J.G.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił po pierwsze sprzeczność istotnych ustaleń postanowienia z materiałem dowodowym zgromadzonym z sprawie przez przyjęcie, że przedmiotowe postępowanie rozgraniczeniowe prowadzone było w interesie obu stron. Po drugie naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności przepisu art. 262 § 1 k.p.a., a nadto naruszenie art. 263 k.p.a. przez nieuwzględnienie pełnych kosztów postępowania poniesionych przez skarżącego, lecz poprzestanie jedynie na kosztach czynności geodety dokonującego czynności rozgraniczenia. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarga podlegała oddaleniu. Sąd nie stwierdził, aby w kontrolowanym postępowaniu dopuszczono się uchybień wskazanych w skardze, jak również innych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które Sąd ma obowiązek uwzględnić z urzędu. Sąd I instancji także powołał się na art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 264 § 1 k.p.a. oraz art. 152 k.c. Następnie wskazał, że w sprawie rozgraniczeniowej koszty związane z czynnościami powołanego do rozgraniczenia geodety są to koszty uzasadnione. Ich wysokość została ustalona na kwotę 3000 zł, nie można zatem przyjąć, że wysokość jest dowolna. W toku postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego przez geodetę, granice działek objętych wnioskiem o rozgraniczenie okazały się sporne, ich przebieg nie został ustalony, postępowanie umorzono i sprawę przekazano sądowi powszechnemu. Należy więc uznać, że rozgraniczenie prowadzone było w interesie wszystkich stron postępowania i istniała w tej sytuacji podstawa do obciążenia kosztami postępowania skarżących. WSA, podobnie jak organy, powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów NSA z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06 (ONSA/WSA z 2007 r. nr 2, s. 26; LEX nr 229485), zgodnie z którą organ administracji, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości, z uwagi na fakt, że ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli. Według WSA okoliczności sprawy dawały podstawę, by kosztami postępowania rozgraniczeniowego obciążyć również skarżącego. Nadto organy prawidłowo uznały, że własne koszty skarżącego związane z udziałem w sprawie nie są kosztami postępowania administracyjnego rozgraniczeniowego, a wyłącznie kosztami strony związanymi z jej udziałem w sprawie, które sama ponosi. Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." : 1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 262 § 1 pkt. 1 k.p.a., w przypadku, w którym zaistniały stan faktyczny w sprawie wskazuje w sposób jednoznaczny, że całość kosztów związanych z rozgraniczeniem winien zostać poniesiony przez stronę postępowania E.G., jako osobę, z której wyłącznej winy powstała konieczność rozgraniczenia pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami, gdyż gdyby nie samowola budowlana w postaci muru oporowego posadowiona na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego kasacyjnie, to w tym przypadku nie byłoby potrzeby przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., która skutkowała, obciążeniem stron postępowania kosztami postępowania po równo bez przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy, czy na gruncie sprawy nie zostały przedstawione okoliczności stanowiące potwierdzenie, iż wina we wszczęciu i prowadzeniu sprawy leży po jednej ze stron co skutkowałoby koniecznością oparcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 262 § 1 pkt 1 k,p,a,: II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w całości, podczas gdy z akt sprawy wynika, iż koszty postępowania zostały w całości poniesione przez skarżącego kasacyjnie, a postanowienia wydane przez organy I i II instancji w istocie skutkują nie obowiązkiem zwrotu ich części mocodawcy, a stanowią wprost o obowiązku ich zwrotu Gminie, która owych kosztów nigdy nie poniosła, W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie sprawy z uwagi na spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną E.G. wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Wskazała, że sformułowane zarzuty nie znajdują oparcia w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zgłaszane przez skarżącego roszczenia pozbawione są podstawy prawnej, a przedstawiona na ich poparcie argumentacja nie jest możliwa do podzielenia czy zaakceptowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do zarzutów, określonych w skardze jako naruszenie prawa materialnego, to wskazać należy, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony (art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a.), a w wypadku kosztów rozgraniczenia obciążają one strony będące właścicielami rozgraniczanych nieruchomości, według zasady wyrażonej w przepisie art. 152 k.c. Podstawę rozstrzygania o kosztach postępowania rozgraniczeniowego stanowią przepisy art. 262 § 1 pkt 2 i 264 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 262 § 1 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z jej winy (pkt 1), a także zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie (pkt 2). Do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56, a także koszty spowodowane oględzinami na miejscu, jak również koszty doręczenia stronom pism urzędowych (art. 263 § 1 k.p.a.). Ustalenie wysokości kosztów postępowania następuje w drodze postanowienia, wydanego przez organ administracji publicznej jednocześnie z wydaniem decyzji. W postanowieniu tym organ określa także osoby zobowiązane do poniesienia kosztów oraz termin i sposób ich uiszczenia (art. 264 § 1 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. akt I OPS 5/06, opublikowanej w ONSAiWSA 2007/2/26, wyraził pogląd, że organ administracji publicznej, orzekając na podstawie przepisu art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. o kosztach postępowania rozgraniczeniowego, może - uwzględniając normę art. 152 k.c. - obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości, a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania. Uzasadniając takie stanowisko, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że instytucja rozgraniczenia nieruchomości uregulowana została w dwóch aktach prawnych: ustawie - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz kodeksie cywilnym. Zarówno w postępowaniu cywilnym, jaki i administracyjnym, tak organ administracji, jak i sąd powszechny są obowiązane stosować te same zasady, a wniosek ten znajduje potwierdzenie przy porównaniu art. 152 i 153 k.c. z art. 31 ust. 2-4 i art. 34 ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które określają zasady przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego w jego kolejnych stadiach. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że konsekwentnie należy przyjąć, iż w postępowaniu administracyjnym ma też zastosowanie norma materialnoprawna wynikająca z przepisu art. 152 k.c., stanowiąca, że właściciele gruntów sąsiadujących koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie. Sąd wskazał także, że udział w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczny ze stwierdzeniem, iż toczy się ono w interesie każdej ze stron postępowania. Przyznać trzeba, że teza uchwały może sugerować pewną uznaniowość organu w stosowaniu art. 152 Kodeksu cywilnego. Odmienności w interpretacji uchwały można doszukać się także w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygnaturach I OSK 2211/14 i I OSK 2832/13 dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych https://cbois.gov.pl). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym sprawę przywołana uchwała, w kontekście jej motywów, nie pozwala organom na uznaniowość w stosowaniu art. 152 Kodeksu cywilnego. Skoro w myśl tego przepisu koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele sąsiadujących nieruchomości po połowie, to jest to reguła ich ponoszenia przez strony sporu bez względu na towarzyszące im zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia (decyzją rozgraniczeniową rozstrzygającą sprawę co do istoty, aktem ugody czy też decyzją o jego umorzeniu wydaną w trybie art. 34 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego). Za takim rozumieniem przemawia uzasadnienie powołanej uchwały, w tym jej fragment: "Konsekwentnie więc należy przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym ma również zastosowanie wynikająca z art. 152 k.c. norma materialnoprawna stanowiąca, że właściciele nieruchomości koszty rozgraniczenia ponoszą po połowie, która wynika z zasady, iż właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczeniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych". W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że kryterium "interesu prawnego" musi dotyczyć interesu prawnego jednostki, który powinien być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). Zatem uznać należy, że branie udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że postępowanie to toczy się w interesie każdej ze stron postępowania. Interes prawny jest bowiem kategorią obiektywną. Twierdzenie, że posiada go jedynie strona, która żąda wszczęcia postępowania, bo postępowanie toczy się w jej interesie, gdyż to ona domaga się konkretyzacji swojego interesu prawnego w sprawie, pozostałoby w sprzeczności z pojęciem legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. Skład orzekający podziela pogląd wyrażony już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tle interpretowanej uchwały w powołanym wcześniej wyroku sygn. akt I OSK 2832/13 oraz w wyroku z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1833/14, że według tej uchwały organ nie ma swobody w zakresie obciążania kosztami, gdyż z art. 152 k.c. wynika reguła ponoszenia kosztów postępowania administracyjnego przez właścicieli gruntów sąsiednich (objętych rozgraniczeniem). Skoro są oni stronami tego postępowania, to toczy się ono w interesie ich wszystkich, a zagadnienie sporności granic nie ma decydującego znaczenia, bo dochodzi do ich ustalenia na wszystkich nieruchomościach. Przyjęta interpretacja omawianej uchwały przesądziła o bezzasadności zarzutów materialnoprawnych skargi kasacyjnej. Odnosząc się zatem do eksponowanego przez skarżącego argumentu, że obciążenie kosztami nie wynikało ani z interesu ani z żądania strony, wyjaśnić należy, że okoliczność ta – stosownie do przedstawionej wyżej argumentacji - nie zwalniała stron postępowania z poniesienia kosztów rozgraniczenia. Ponadto obciążenie kosztami skarżącego uzasadnia także wynik przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego. Z akt postępowania wynika, że strony nie doszły do porozumienia w przedmiocie przebiegu granicy, a E.G. nie zgodziła się na podpisanie protokołu z przeprowadzonych przez geodetę czynności. Zatem niewątpliwie rozgraniczenie nieruchomości leżało w interesie obu stron. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z winy strony. W piśmiennictwie i orzecznictwie za koszty wynikłe z winy strony zazwyczaj uznaje się m.in. nieusprawiedliwione niestawiennictwo stron (np. na rozprawie), powodujące konieczność odroczenia czynności postępowania dowodowego i obowiązek pokrycia kosztów stawienia się świadków, biegłych bądź pozostałych stron postępowania. Kosztami wynikłymi z winy strony są również koszty wywołane pieniactwem strony (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. prof. M. Wierzbowskiego i prof. A. Wiktorowskiej, C. H. Beck Warszawa 2011 r., s. 1094). Jeżeli jednak koszty nie powstały z winy strony, obciążanie jej tymi kosztami jest niedopuszczalne (zob. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 1999 r., I SA/Gd 1599/97, LEX nr 40370). Stosując językowe i funkcjonalne reguły wykładni normy art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a., należy dojść do przekonania, że zasadniczą (relewantną) przesłanką decydującą o obciążeniu strony kosztami postępowania administracyjnego jest: "wina strony". Idzie tu o "winę" rozumianą tak materialnie, jak i formalnie. Ustalenie winy strony powinno być oceniane także w kontekście całej materii będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, nie ograniczając się wyłącznie do kwestii formalnych związanych z tokiem postępowania. Pojęcie winy w prawie administracyjnym ma charakter zobiektywizowany polegający na samym stwierdzeniu naruszenia przepisów i obowiązków przypisanych podmiotowi bez konieczności oceny stopnia winy w rozumieniu prawnokarnym, czy też czysto subiektywizowany - natężenie złej woli, brak świadomości, czy też wiedzy - (por. wyroki NSA: z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. II GSK 1424/10 i z dnia 29 listopada 2012, sygn. II GSK 1812/11). Mając na uwadze powyższe rozważania nie można było uznać, że koszty postępowania rozgraniczeniowego wynikły z winy E.G. w rozumieniu art. 262 § 1 pkt 1 k.p.a. i powinny obciążać tylko E.G.. W świetle akt postępowania trudno E.G. przypisać pieniactwo albo rozmyślne naruszenie prawa, którego naruszenie doprowadziło do wszczęcia procedury rozgraniczeniowej. Chybiony okazał się także zarzut naruszenia art. 133 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz z art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi. Natomiast art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". W orzecznictwie przyjmuje się, że do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi wówczas, gdy sąd oddali skargę mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, to znaczy dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt I FSK 1733/16). W rozpoznawanej sprawie żadna z wymienionych sytuacji nie miała miejsca. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.