III SA/Wa 1261/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant p. o. referenta stażysty Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej także jako organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec O. S.A. (dalej jako Skarżąca albo Spółka), na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], nr [...], nr [...] wystawionych przez Wójta Gminy F., dotyczących należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2008 r. w łącznej kwocie należności głównej 47.035 zł. Organ egzekucyjny, zawiadomieniami z dnia 4 grudnia 2013 r., nr [...], nr [...], nr [...], dokonał zajęcia rachunków bankowych odpowiednio w [...] S.A., [...] S.A. oraz w [...] S.A. Zawiadomienia o zajęciach rachunków bankowych wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały doręczone Spółce 11 grudnia 2013 r. [...] S.A., w dniu 6 grudnia 2013 r., zrealizował w całości zajęcie rachunku bankowego. Następnie, w konsekwencji powyższego, organ egzekucyjny, zawiadomieniami z dnia 10 grudnia 2014 r. od nr [...] do nr [...], uchylił dokonane zajęcia rachunków bankowych. O. S.A., działając poprzez pełnomocnika, pismem z dnia 18 grudnia 2013 r., zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., dalej jako u.p.e.a.). Zdaniem Spółki, egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku w związku z zawyżoną wysokością odsetek wskazanych w tytułach wykonawczych. Nie uwzględniono bowiem przerw w naliczaniu odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 3 i 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa). Zdaniem Strony, decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] grudnia 2013 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, ponieważ postanowienie w tej sprawie zostało wydane przed doręczeniem decyzji i dlatego egzekwowany obowiązek nie był wymagalny (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Odnośnie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Strona uznała, że błędne oznaczenie terminów naliczania odsetek za zwłokę w spornej sprawie, a w konsekwencji nieprawidłowe określenie ich wysokości powoduje, że wymóg określony w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie został zrealizowany. Ponadto w tytułach wykonawczych wpisano, że obowiązek jest wymagalny, podczas gdy zarówno decyzja Wójta Gminy F., jak i postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało doręczone dopiero dnia 5 grudnia 2013 r. Wójt Gminy F. (dalej także jako Wierzyciel), postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., uznał zgłoszone zarzuty na postępowanie egzekucyjne za bezzasadne. Spółka, pismem z dnia 12 lutego 2014 r., wniosła zażalenie na postanowienie Wierzyciela. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ podatkowy w ogóle nie wykazał, że opóźnienie w wydaniu decyzji było skutkiem działań podatnika, wobec tego zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. uznać należy za uzasadniony. W związku z czym błędne oznaczenie terminów naliczenia odsetek za zwłokę, a w konsekwencji nieprawidłowe ich określenie powoduje, że wymóg określony w art. 27 u.p.e.a. nie został zrealizowany, co uzasadnia również zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.. Natomiast zarzuty zawarte w art. 33 § 1 pkt 2 i 6 Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnione. Wójt Gminy F. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] uznał zarzuty Spółki za zasadne w części dotyczącej wysokości naliczenia odsetek, natomiast pozostałe zarzuty uznał za bezzasadne. Wójt Gminy uznał, że postępowanie podatkowe zostało wszczęte w dniu 8 grudnia 2008 r., decyzja organu pierwszej instancji doręczona została w dniu 4 maja 2009 r. Kolejna decyzja organu pierwszej instancji został doręczona dnia 5 grudnia 2013 r., a więc po upływie terminu wskazanego w art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej (3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania), licząc od dnia wszczęcia postępowania. Uznał, że w badanej sytuacji nie znajdzie zastosowania art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej, w związku z czym nie powinny zostać naliczone odsetki za okres od dnia 8 grudnia 2008 r. do dnia 5 grudnia 2013 r. W odniesieniu do zarzutów złożonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 i 6 u.p.e.a., wierzyciel zauważył, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] nadał swojej nieostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] rygor natychmiastowej wykonalności, o czym Strona została poinformowana zgodnie z dowodem doręczenia postanowienia. Spółka, pismem z dnia 12 grudnia 2013 r., wniosła na powyższe postanowienie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Wójt Gminy F. uznał, że jest on zasadny, co do zawyżenia wysokości odsetek znajdujących się w tytule wykonawczym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z [...] sierpnia 2014 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w części dotyczącej naliczenia odsetek za zasadne i umorzył postępowanie egzekucyjne w tej części oraz uznał zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 6, 10 u.p.e.a. za niezasadne. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy F. uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w części dotyczącej odsetek za uzasadnione, a zarzuty zgłoszone w oparciu o art. 33 § 1 pkt 2 za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne niż orzekające o ich uwzględnieniu w części. W ocenie organu egzekucyjnego, zarzut niedopuszczalności egzekucji dotyczy względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że tytuł wykonawczy powinien zawierać treść określoną w art. 27 u.p.e.a., natomiast na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Spółka, w zażaleniu 9 stycznia 2015 r., wniosła o uchylenie postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego i uwzględnienie zarzutów na postępowanie egzekucyjne z dnia 18 grudnia 2013 r. Zdaniem Spółki, rozpatrzenie przez organ egzekucyjny zgłoszonych zarzutów było przedwczesne z uwagi na złożoną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2014 r. nr [...]. Zarzut złożony na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest uzasadniony, ponieważ decyzji Wójta Gminy F. z dnia [...] grudnia 2013 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności: postanowienie w tej sprawie zostało wydane przed doręczeniem decyzji, a zatem w momencie kiedy nie weszła ona do obrotu prawnego. Ponadto egzekucja była prowadzona jeszcze przed doręczeniem zarówno decyzji Wójta Gminy F., jak i postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zdaniem Strony, organ egzekucyjny nie uwzględnił, że niedopuszczalna jest egzekucja podjęta przed doręczeniem decyzji organu pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 3 i 3a u.p.e.a., egzekucja należności podatkowej jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy należność ta wynika z deklaracji albo z decyzji. Uwzględnić należy, że przy braku decyzji podstawą obowiązku zapłaty podatku jest deklaracja podatkowa (art. 21 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej). Niedoręczenie decyzji czyni egzekucję określonej w niej należności niedopuszczalną. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej jako kpa) w zw. z art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10, art. 34 § 1 i 5 u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z 15 grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wiążącego dla organu egzekucyjnego stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wójt Gminy, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., uznał za zasadny zarzut nieistnienia obowiązku w odniesieniu do odsetek naliczonych za okres od dnia 8 grudnia 2008 r. do dnia 5 grudnia 2013 r. Pogląd ten podzieliło SKO w postanowieniu z dnia [...] października 2014 r. Dlatego, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prawidłowo uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie odsetek za uzasadniony, ponieważ organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał też, że według stanowiska wierzyciela, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], został nadany rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], o czym Spółka została poinformowana, zgodnie z dowodem doręczenia postanowienia. Co więcej, pismem z dnia 12 grudnia 2013 r., Spółka wniosła na powyższe postanowienie zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., do którego Wójt Gminy F. ustosunkował się w piśmie z dnia 31 grudnia 2013 r. Dlatego nietrafny jest zarzut braku wymagalności obowiązku. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, niezasadny jest zarzut dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Z art. 34 § 4 u.p.e.a. wynika bowiem wymóg ostateczności, nie zaś prawomocności tego postanowienia. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie jest trafny zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku, ponieważ podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 u.p.e.a., są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie: każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Zdaniem organu II instancji, Spółka nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia decyzji stanowiącej podstawę prowadzonej egzekucji oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., uznanego przez wierzyciela za bezzasadny. Ustosunkowując się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. Wobec tego, kwestionowane przez pełnomocnika nieuwzględnienie w tytule wykonawczym przerw w naliczaniu odsetek mieści się w zarzucie określonym w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., który według stanowiska wierzyciela uznać należy za uzasadniony. Spółka, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r., uchylenie poprzedzającego je postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem Spółki, organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów, choć stanowisko wierzyciela - jakkolwiek ostateczne w administracyjnym toku instancji - nie miało przymiotu prawomocności. Nie uwzględniono bowiem, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] października 2014 r. zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Dlatego, zdaniem Spółki, nie można przyjąć, że ostateczne stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów nie ulegnie już zmianie. Zaskarżone postanowienie narusza art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., ponieważ niedopuszczalna jest egzekucja podjęta przed doręczeniem decyzji organu I instancji. Zgodnie bowiem z art. 3 i 3a u.p.e.a. egzekucja należności podatkowej jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy należność ta wynika z deklaracji (art. 3a § 1 pkt 1 u.p.e.a.) albo z decyzji (art. 3 § 1 u.p.e.a.). Uwzględnić należy, że przy braku decyzji podstawą obowiązku zapłaty podatku jest deklaracja podatkowa (art. 21 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej). Niedoręczenie decyzji czyni egzekucję określonej w niej należności niedopuszczalną. Zdaniem Spółki, egzekucja była prowadzona jeszcze przed doręczeniem decyzji Wójta Gminy F.. Nadto, zgodnie z art. 239a Ordynacji podatkowej decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Niedopuszczalna jest zatem egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, która - ze względu na nienadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, o czym mowa w uzasadnieniu zarzutu z art. 33 pkt 2 u.p.e.a. - nie podlega wykonaniu. Dlatego, w ocenie Strony, skoro egzekucja była prowadzona przed doręczeniem postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, to również z tego powodu była ona niedopuszczalna. Skarżąca uznała, że skoro w analizowanej sprawie egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, to uzasadniony jest również zarzut, którego podstawę stanowi art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm., dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Zdaniem Sądu zarzut dotyczący przedwczesnego wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne uznać należało za niezasadny. Z art. 34 § 4 u.p.e.a. wynika jednoznacznie, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów po uzyskaniu ostatecznego – lecz nie, jak sugeruje Spółka, prawomocnego - stanowiska wierzyciela. Przymiot ostateczności Sąd definiuje z uwzględnieniem treści obowiązującego prawa, tj. art. 16 kpa, zatem nie może uwzględnić w niniejszym postępowaniu odmiennego stanowiska Spółki w tym względzie. Nie może również zostać uwzględniony przez Sąd zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Należy przyjąć, także w tym postępowaniu, pogląd, utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym niedopuszczalność egzekucji administracyjnej wiąże się z okolicznościami wykluczającymi możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego wyłącznie ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych, a nie "merytorycznych". Niedopuszczalne zatem jest kwestionowanie skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. W szczególności, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 2615/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 348/13, z 2 lutego 2016 r. II FSK 3294/13, CBOSA). Sąd zauważa, że z treści skargi, ani nawet z treści akt administracyjnych, nie wynikają okoliczności uzasadniające stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji. Spółka ograniczyła się do kwestionowania wyłącznie prawidłowości doręczenia decyzji będącej podstawą prowadzonej egzekucji oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co przecież stanowiło już podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i uznanego przez wierzyciela za bezzasadny. Ów pogląd wierzyciela dotyczący prawidłowości doręczenia decyzji będącej podstawą egzekucji, niezakwestionowany skutecznie, determinuje dalsze losy postępowania. Należy zaakcentować, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuły wykonawcze nr SW.1.4.2013, nr SW.2.4.2013, nr SW.3.4.2013, wystawione przez właściwy organ, a obejmujące zaległości w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2008 r. Obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., co jednoznacznie określił ustawodawca. W orzecznictwie NSA dotyczącym niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, przyjmuje się, że zachodzi ona wtedy, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, CBOSA). Jak już wskazał Spółce Sąd w wyroku z 6 kwietnia 2015 r., III SA/Wa 1341/15 (CBOSA), skoro "(...) egzekwowany obowiązek dotyczył podatku od nieruchomości, a więc podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne było prowadzone przez właściwy organ administracji publicznej, a zobowiązany nie wskazał na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względu na jego osobę. Dlatego też zdaniem Sądu w zaistniałym stanie faktycznym organy nie naruszyły art. 33 pkt 6 u.p.e.a.". Ocenę tą Sąd podziela w niniejszym postępowaniu. Z woli ustawodawcy, w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca, niezależnie od skutków faktycznych dla Strony. W niniejszej sprawie nastąpiło związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem Wójta Gminy F. w kwestii zasadności zarzutów zgłoszonych w postępowaniu: organ egzekucyjny nie bada ponownie zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułami wykonawczymi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt II GSK. 1490/10). Wierzyciel wskazał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], został nadany rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Strona została o tym poinformowana, co więcej – zakwestionowała (zażaleniem) to postanowienie (pismo z 12 grudnia 2013 r.). Do zażalenia Wójt Gminy F. ustosunkował się w piśmie z 31 grudnia 2013 r. Dlatego należy uznać w sprawie, że zarzut braku wymagalności obowiązku jest bezzasadny, ponieważ stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu na postępowanie egzekucyjne zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Sąd stwierdza, że Strona została już pouczona, w wielu postępowaniach sądowych, w których występowała, o przedstawionym powyżej sposobie procedowania. W szczególności, w wyroku z 18 lutego 2016 r., III SA/Wa 1170/15 (CBOSA) Sąd wskazał, że "Organ egzekucyjny był związany wypowiedzią wierzyciela. Tym samym nie mógł uznać zgłoszonego zarzutu za uzasadniony. Podkreślenia wymaga, że organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2013r. I SA/Sz 856/12). Również właściwy w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela. Stanowisko to jest bowiem wiążące także dla organu odwoławczego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2012r., II GSK 1490/10, CBOSA). Wobec tego Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie posiadał kompetencji do kwestionowania stanowiska wyrażonego przez wierzyciela". Odnosząc się dodatkowo do zarzutu naruszenia art. 34 § 4 w zw. z art. 33 §1 pkt 1 u.p.e.a. Sąd podziela stanowisko wyrażone wobec Spółki w wyroku z 6 kwietnia 2016 r., III SA/Wa 1341/15 (CBOSA), zgodnie z którym składany przez zobowiązanego w zarzutach wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie ma samoistnego charakteru. Wniosek taki jest wynikiem przekonania zobowiązanego o zasadności zgłoszonych zarzutów. Sąd, w przywołanym wyroku (trafnie) zauważył, że organ egzekucyjny w przypadku uznania zarzutów za uzasadnione wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). Uznanie zarzutów za niezasadne czyni zatem niezasadnym wniosek o umorzenie postępowania. Organ egzekucyjny jest zobligowany do umorzenia postępowania egzekucyjnego, jeżeli zarzuty zobowiązanego zostały uznane za zasadne. Jeżeli natomiast zarzuty zobowiązanego zostały uznane za niezasadne, to nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów jest automatycznie rozstrzygnięciem w przedmiocie wniosku zobowiązanego o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.