I SA/Go 86/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z.M. na postanowienie Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. Uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...]. 2. Zasądza od Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 17 lutego 2016 r. Z.M. wniósł skargę na postanowienie Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2016r. nr [...], którym utrzymał w mocy wydane przez siebie postanowienie z [...] grudnia 2015r. nr [...], pozostawiające wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych bez rozpatrzenia. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. W dniu 9 listopada 2015 r. skarżący wniósł o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania świadczeń związanych z rozwiązaniem umowy o pracę. W opisie zdarzenia przyszłego skarżący wskazał, że [...] stycznia 2015 r. rozwiązał z P S.A. umowę o pracę na mocy porozumienia stron i został objęty Programem Dobrowolnych Odejść dla Pracowników P S.A.. Zaznaczył, że umowa została rozwiązana na podstawie art. 30 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r. poz. 1502; dalej: "k.p.") w zw. z § 3 ust. 9, 10, 11 ww. Programu (Dz. U. Nr 90, poz. 844 ze zm.), a na podstawie § 4 ust. 2 i 5 tego Programu w związku z opisanym wyżej porozumieniem została mu wypłacona rekompensata pieniężna w wysokości 5 średnich miesięcznych pensji, tj. 15.519,30 zł z tytułu rozwiązania umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika. Podkreślił, że wypłacona rekompensata była dla niego zadośćuczynieniem straty w związku z brakiem możliwości osiągania wynagrodzenia u dotychczasowego pracodawcy. Jej wysokość i zasady ustalania wynikały bezpośrednio z faktu objęcia go ww. Programem, została ona wypłacona zgodnie z terminem tam ustalonym (§ 4 ust. 8) w jednej dacie i została od niej pobrana zaliczka na podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości 2.793,30 zł. Skarżący zauważył też, że powyższe świadczenie nie zostało wypłacone z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę i nie wynikało z zawartych umów lub ugód. Na tle przedstawionego stanu faktycznego skarżący zadał następujące pytania: 1. Czy wartość rekompensaty wypłaconej na mocy porozumienia jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych? 2. Czy pracodawca słusznie postąpił odprowadzając podatek od kwoty rekompensaty? 3. Czy w przypadku wypłaconej rekompensaty w 2015 r. z tytułu rozwiązania umowy o pracę na podstawie ww. Programu może skorzystać ze zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.; dalej: "u.p.d.o.f.")? W ocenie skarżącego wypłacona mu rekompensata jest wolna od ww. podatku, ponieważ w jego sprawie znajdzie zastosowanie ww. przepis. Skarżący podkreślił, że jak wcześniej wskazywał wysokość i zasady wypłaconej mu rekompensaty wynikają bezpośrednio z Programu Dobrowolnych Odejść stosowanego przez pracodawcę, zatem Program ten należy do regulacji, o których mowa w art. 9 § 1 k.p. Zdaniem skarżącego wypłacona mu rekompensata mająca na celu zadośćuczynienie strat związanych z brakiem możliwości osiągania wynagrodzenia u pracodawcy korzysta ze zwolnienia na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. W dniu 3 grudnia 2015 r. skarżący został wezwany przez organ interpretacyjny do uzupełnienia wniosku - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia – przez: 1. zaprezentowanie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego korespondujące z zadanym pytaniem nr 2, 2. doprecyzowanie opisanego stanu faktycznego przez jednoznaczne wskazanie, czy przedmiotowe świadczenie stanowi odszkodowanie lub zadośćuczynienie, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 k.p. W wezwaniu organ zaznaczył, że zainteresowany co prawda wskazał, że wysokość i zasady ustalania rekompensaty wynikają z regulaminu Programem Dobrowolnych Odejść, o których mowa w art. 9 § 1 k.p., ale informacje te zawarł we własnym stanowisku w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, natomiast nie przedstawił ich w opisie zaistniałego stanu faktycznego. W udzielonej w zakreślonym terminie odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wyjaśnił, że w jego sprawie pracodawca odprowadzając podatek od kwoty rekompensaty postąpił niesłusznie, gdyż wypłacił mu rekompensatę na podstawie Regulaminu Programem Dobrowolnych Odejść, która to rekompensata korzysta ze zwolnienia z opodatkowania zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3. Wskazał też, że wypłacona rekompensata była dla niego zadośćuczynieniem straty w związku z brakiem możliwości osiągania wynagrodzenia u dotychczasowego pracodawcy, wynikającym wprost z ww. Regulaminu. Postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. Minister Finansów (z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej), powołując się m. in. na przepisy art. 14g § 1 i 3 oraz 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa"), pozostawił wniosek skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że wniosek nie spełnia wymogów formalnych określonych w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, gdyż skarżący nie usunął wszystkich braków formalnych, do usunięcia których został wezwany – nie wskazał czy wysokość lub zasady ustalania otrzymanej rekompensaty wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 k.p. W złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu skarżący wniósł o zmianę stanowiska i wydanie interpretacji, podkreślając że Regulamin, na podstawie którego wystąpiła wypłata jego odszkodowania jest regulaminem w myśl art. 9 § 1 k.p. Minister Finansów, postanowieniem z [...] lutego 2016 r., utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie podkreślił, że to z wyczerpującego opisu przedstawionego przez wnioskodawcę musi wynikać stan faktyczny sprawy umożliwiający wydanie interpretacji indywidualnej, w konsekwencji czego organ podatkowy wydając interpretację rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie na kanwie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku oraz wyrażonej przez wnioskodawcę oceny prawnej tego stanu faktycznego. Zaznaczył, że nie kwestionuje faktu wskazania przez skarżącego, iż rekompensata została wypłacona na podstawie regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 k.p., ale zwrócił uwagę, że została ona zawarta we własnym stanowisku, a nie w stanie faktycznym, do czego skarżący został zobowiązany w wezwaniu. Podtrzymał stanowisko, że skarżący nie uzupełnił wniosku o brakujące elementy stanu faktycznego w zakresie wskazanym w wezwaniu i podkreślił, że organ interpretacyjny dokonuje oceny zgodności stanowiska zainteresowanego z przepisami prawa w odniesieniu do stanu faktycznego zawartego tylko i wyłącznie we wniosku, względnie w pismach go doprecyzowujących przed wydaniem interpretacji. Zaznaczył, że analiza wniosku wykazała, iż fundamentalne sedno przedstawionych we wniosku wątpliwości podatkowych dotyczy, czy przedmiotowa rekompensata stanowi odszkodowanie lub zadośćuczynienie, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 k.p., ale skoro organ interpretacyjny powziął wątpliwości co do wskazanych w wezwaniu istotnych elementów stanu faktycznego, był zobowiązany do wezwania skarżącego do wyjaśnienia tych wątpliwości. Podkreślił, że organ interpretacyjny nie może przyjmować własnych ustaleń czy informacji będących elementem stanowiska własnego wnioskodawcy. Dokonanie takiej kwalifikacji w ramach postępowania interpretacyjnego byłoby zaprzeczeniem powyższej zasady, a poniekąd sprzeczne z zasadami wydawania interpretacji. Na poparcie własnego stanowiska Minister Finansów przytoczył wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: we Wrocławiu I SA/Wr 249/11, w Poznaniu I SA/Po 799/10, w Bydgoszczy I SA/Bd 661/10 i w Gdańsku I SA/Gd 912/09 i I SA/Gd 401/09. Z.M. w skardze na powyższe postanowienie (zatytułowanej błędnie "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa") zarzucił mu naruszenie art. 121 § 1 i 2, art. 122 Ordynacji podatkowej przez wydanie interpretacji indywidualnej bez wszechstronnej i całościowej analizy treści zawartych we wniosku i w konsekwencji poczynienie niepełnych ustaleń. Wskazał, że na podstawie art. 75 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz w związku z nowelizacją ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, złożył wniosek o wydanie interpretacji. Zaznaczył, że doprecyzowując stan faktyczny wskazał, iż wypłacona rekompensata była dla niego zadośćuczynieniem straty w związku z brakiem możliwości osiągania wynagrodzenia u dotychczasowego pracodawcy, wynikającym wprost z ww. Regulaminu, czyli odszkodowaniem za doznaną szkodę w postaci rozwiązania umowy o pracę w trybie PDO, z którego wprost wynika wysokość i zasady ustalania świadczenia, regulamin ten jest zatem regulaminem w myśl art. 9 § 1 k.p. Skarżący zauważył, że być może w ocenie organu wypowiedział się nie dość precyzyjnie, ale utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia jest dla niego krzywdzące. Minister Finansów, w odpowiedzi na skargę, posługując się motywami przytoczonymi w zaskarżonym postanowieniu, wniósł o jej oddalenie. Sąd zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, choć sformułowana została wadliwie. Zarówno jej tytuł ("Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa"), jak i jej treść wskazuje na niezrozumienie przez skarżącego zawartego w zaskarżonym postanowieniu pouczenia o trybie i terminie wniesienia skargi. Wynika z niej również mylenie przez skarżącego uregulowanej przepisami art. 72 i nast. Ordynacji podatkowej (rozdział 9) instytucji nadpłaty z instytucją interpretacji przepisów prawa podatkowego, której dotyczą przepisy rozdziału 1a – art. 14a i nast. Ordynacji podatkowej. Należy zatem zaznaczyć, że w listopadzie 2015 r. skarżący złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej a nie wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku, co może sugerować powołanie się przez niego w skardze na przepisy art. 75 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do możliwości pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Skarżący, którego wniosek pozostawiono bez rozpatrzenia twierdzi, że doprecyzował opisany stan faktyczny. Natomiast Minister Finansów uznał, że przedstawiony przez skarżącego opis stanu faktycznego nie zawiera istotnych elementów, a ponieważ skarżący - mimo wezwania - nie uzupełnił go w żądanym przez organ zakresie, wniosek był zobowiązany pozostawić bez rozpatrzenia. Art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie natomiast z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W ślad za tym przepisem idzie art. 14g Ordynacji podatkowej, który w § 1 stanowi, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. Należy podkreślić, że w przepisach Ordynacji podatkowej brak definicji pojęcia "wyczerpująco". Orzecznictwo definiuje to pojęcie jako wiążące się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. "Wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2015 r. II FSK 1862/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji możliwe jest żądanie przez organ interpretacyjny uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej również w zakresie wskazanych w art. 14b § 3 ww. ustawy elementów stanu faktycznego. Pozwala na to odpowiednie zastosowanie – w oparciu o przepis art. 14h Ordynacji podatkowej – art. 169 § 1-2 i § 4 tej ustawy. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w tym trybie organ interpretacyjny może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy nie. Zatem konstruując wezwanie, o którym mowa wyżej organ podatkowy powinien opierać się na przepisie, który jest przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji. Aby rozstrzygnąć spór zaistniały w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy odpowiedzieć na pytanie czy zakres żądanego przez organ podatkowy uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez ten organ prawidłowo. Podkreślenia wymaga, że skarżący żądał udzielenia odpowiedzi na trzy pytania, lecz treść dwóch pierwszych jest z sobą na tyle zbieżna, że z odpowiedzi na pierwsze z nich będzie wynikała odpowiedź na drugie. Jeżeli Minister Finansów uznałby, że wartość rekompensaty wypłaconej skarżącemu na mocy opisanego w stanie faktycznym porozumienia jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych, to wówczas należałoby uznać, że pracodawca niesłusznie odprowadził podatek od kwoty rekompensaty. Dopiero w trzecim pytaniu skarżący sprecyzował, czy w przypadku rekompensaty wypłaconej w 2015 r. na podstawie Programu Dobrowolnych Odejść (a więc tej opisanej w stanie faktycznym) może skorzystać ze zwolnienia podatkowego z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Przepis ten w stosunku do dochodów uzyskanych od [...] stycznia 2014 r. stanowi, że wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 k.p. z wyjątkiem odszkodowań wymienionych pod literami od a) do g) przytaczanego przepisu. Zatem rozpatrując wniosek skarżącego organ interpretacyjny zobowiązany był zbadać czy stan faktyczny przedstawiony przez skarżącego we wniosku pozwala na udzielenie odpowiedzi na pytanie czy otrzymana przez niego rekompensata jest odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem, których wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw bądź odszkodowaniem lub zadośćuczynieniem, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 k.p. (ten ostatni przepis stanowi, że ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy). Wyraźnie powyższy obowiązek organu interpretacyjnego wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdzając, że "analiza wniosku wykazała, że fundamentalne sedno przedstawionych we wniosku wątpliwości podatkowych dotyczy, czy przedmiotowe (świadczenie) rekompensata stanowi odszkodowanie lub zadośćuczynienie, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 k.p.". Zatem to organ interpretacyjny, rozpatrując wniosek, był zobowiązany rozstrzygnąć, czy otrzymana przez skarżącego w oparciu o Program Dobrowolnych Odejść rekompensata jest odszkodowaniem bądź zadośćuczynieniem, które zostało objęte zwolnieniem z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Tymczasem organ ten błędnie uznał, że elementem stanu faktycznego, niezbędnym do wydania interpretacji jest wskazanie przez skarżącego, czy otrzymane przez niego świadczenie stanowi odszkodowanie lub zadośćuczynienie, którego wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, bądź postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 k.p. Taka informacja, zdaniem Sądu, została prawidłowo zawarta w przedstawionym przez skarżącego własnym stanowisku, w którym zaznaczył on, że: "(...) wysokość i zasady wypłaconej mi rekompensaty wynikają bezpośrednio z Programu Dobrowolnych Odejść stosowanego przez pracodawcę. Zatem program ten należy więc do regulacji, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy.". Obowiązkiem organu interpretacyjnego była ocena tego stanowisku w oparciu o stan faktyczny przedstawiony we wniosku. Brak było zatem podstaw do wezwania skarżącego o takie doprecyzowanie stanu faktycznego jakie organ określił w pkt 2 pisma z [...] grudnia 2015 r., a tym samym wzywając skarżącego o takie doprecyzowanie stanu faktycznego organ podatkowy naruszył przepis art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, a także zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) i naruszenie to mogło mieć i miało wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, organ podatkowy obowiązany jest nie tylko do przeprowadzenia analizy, czy doszło do jego skutecznego uzupełnienia w zakresie objętym wezwaniem skierowanym w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, ale także i to w pierwszej kolejności, winien dokonać oceny samej zasadności wskazywanych w nim braków, mających podlegać usunięciu. Jeżeli bowiem, samo wezwanie do usunięcia braków wniosku było nieprawidłowe (np. niezasadne), to skutkami niewykonania wadliwego wezwania nie można obciążać wnioskodawcy przez formalne pozostawienie jego wniosku bez rozpatrzenia. Organ podatkowy pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia powinien bowiem wykazać w pierwszej kolejności, że ten właśnie element stanu faktycznego, o którego doprecyzowanie wnioskodawca był wzywany, jest w świetle konkretnie wskazanych przepisów prawa podatkowego niezbędny do wydania interpretacji indywidualnej i dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy (wyrok WSA w Warszawie z 10 lipca 2014 r., III SA/Wa 770/14, publ. CBOIS). Tym samym, pozostawiając wniosek skarżącego bez rozpatrzenia, a następnie utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy Minister Finansów dopuścił się obrazy art. 14g i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a naruszenia te miały wpływ na wynik sprawy Na marginesie należy także zwrócić uwagę, że informacja, o którą wzywał Minister Finansów skarżącego, jak sam organ przyznawał, zawarta została w złożonym wniosku, choć nie w rubryce zawierającej opis stanu faktycznego. Nie może zatem organ interpretacyjny twierdzić, że ten element – choć błędnie uznany za element stanu faktycznego – nie był mu znany. Zważywszy powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Finansów, jak i postanowienie je poprzedzające. Ponownie rozpatrując sprawę organ interpretacyjne będzie zobowiązany zastosować się do przedstawionej wyżej oceny prawnej. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a.