I OSK 2526/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1753/15 w sprawie ze skargi M.A. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas służby 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od M.A. na rzecz Komendanta [...] Policji kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1753/15 oddalił skargę M.A. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas służby. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], na podstawie art. 33 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), odmówił [...] M.A. przyznania rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas służby. W uzasadnieniu decyzji podał, że wyżej wymieniony od dnia 15 czerwca 2007 r. zajmował stanowiska, które uprawniały do dodatku funkcyjnego. Stwierdził, że skoro w świetle art. 33 ust. 4 ustawy o Policji – policjantowi uprawnionemu do dodatku funkcyjnego rekompensata pieniężna za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 tej ustawy nie przysługuje to wniosek strony w tym przedmiocie rozstrzygnął odmownie. Na skutek wniesienia przez [...] M.A. od powyższej decyzji odwołania sprawę rozpoznawał Komendant [...] Policji, który decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w odniesieniu do policjantów uprawnionych do dodatku funkcyjnego rozliczenie czasu służby, m.in. w związku z pełnieniem dyżuru w siedzibie jednostki organizacyjnej Policji, nie jest uwarunkowane przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471 ze zm.), a jedynie treścią art. 33 ust. 4 ustawy o Policji, który stanowi, iż uprawnieni do dodatku funkcyjnego policjanci nie mają prawa do czasu wolnego za przekroczenie ustawowej normy czasu służby określonej w art. 33 ust. 2 ustawy, tj. w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. W sprawie jest niesporne, że M.A. od dnia 15 czerwca 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia [...] maja 2015 r., był uprawniony do dodatku funkcyjnego. W Komendzie Rejonowej Policji [...] zajmował on stanowiska: [...], następnie [...], które uprawniały do dodatku funkcyjnego. W okresie od dnia 23 maja 2014 r. do dnia zwolnienia ze służby, pozostawał w dyspozycji Komendanta Rejowego Policji [...] i zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji był uprawniony do otrzymywania uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, w tym dodatku funkcyjnego. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że decyzja organu pierwszej instancji odmawiająca przyznania wyżej wymienionemu policjantowi rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas służby jest prawidłowa. Decyzja Komendanta [...] Policji stała się przedmiotem skargi M.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 pkt b Dyrektywy nr 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz. U. UE. L. 2003, Nr 299, poz. 9) w zw. z art. 3 lit. a Dyrektywy Rady z dnia 12 czerwca 1989r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy – 89/391/EWG (Dz. U.UE.L.1989.183.1), poprzez przyjęcie, że w stosunku do policjantów, którym przysługuje dodatek funkcyjny, możliwa jest praca w wymiarze przekraczającym 48 godzinny tydzień pracy, bez prawa do odbioru czasu wolnego lub rekompensaty finansowej za pracę w godzinach nadliczbowych oraz naruszenie art. 33 ust. 3 w zw. z art. 114 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 4 ustawy o Policji, poprzez stwierdzenie, że policjant, któremu przysługuje dodatek funkcyjny z tytułu zajmowanego stanowiska, nie ma prawa do rekompensaty za ponadnormatywny czas służby. Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu strony, polegające na początkowym przyznaniu mu uprawnienia do odbioru ponadnormatywnego czasu służby przez przyznanie czasu wolnego, a następnie odebranie tego uprawnienia, pomimo że w niniejszej sprawie nie uległ zamianie zarówno stan faktyczny jak i stan prawny, zmiana stanowiska nie była podyktowana zmianą linii orzeczniczej, przekroczenie norm uznania administracyjnego polegające na kształtowaniu prawa strony do wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby w zależności od dowolnej interpretacji prawa materialnego przez organ, która to interpretacja może ulec w toku postępowania zmianie, nie zaś w oparciu o realnie prowadzone postępowanie dowodowe i przesłanki materialne wynikające z ustawy. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich wątpliwości występujących w sprawie, w szczególności dlaczego Komendant Rejonowy Policji [...] początkowo przyznał skarżącemu uprawnienie do czasu wolnego w zamian za ponadnormatywny wymiar czasu służby, a następnie uprawnienie to cofnął. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przyznanie mu rekompensaty za ponadnormatywny czas służby, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia ze względu na zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia. Komendant [...] Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku, zaś zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Stosownie do treści art. 33 ust. 3 cyt. ustawy, w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Natomiast ust. 4 art. 33 tej ustawy wprost stwierdza, iż przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, analiza powyższych rozwiązań prawnych prowadzi do wniosku, iż ustawodawca dla tzw. policjantów funkcyjnych przewidział szczególną formę rekompensaty za niedogodności związane z pełnieniem służby na stanowisku kierowniczym, poprzez przyznanie stosownego stałego dodatku. Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny – art. 104 ust. 2 ustawy o Policji. Dodatek do uposażenia przysługuje policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko. Do tej grupy policjantów nie stosuje się rekompensaty pieniężnej i czasu wolnego od służby w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 powołanej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2842/13, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Przepis art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji stanowi, że policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3. Z powyższej regulacji wynika, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby przysługuje wyłącznie policjantowi, który na podstawie art. 33 ust. 3 w/w ustawy był uprawniony do otrzymania czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający określoną normę. Uprawnienie do otrzymania czasu wolnego zgodnie z powołanym przepisem nie przysługuje policjantowi za okres pełnienia służby lub obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. W konsekwencji oznacza to, że policjant uprawniony do dodatku funkcyjnego i zwalniany ze służby nie nabywa prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1728/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż w sprawie jest bezsporne, że M.A. w okresie, za który ubiega się o przyznanie i wypłacenie ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w służbie czas wolny, a więc od dnia 15 czerwca 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia [...] maja 2015 r., był uprawniony do dodatku funkcyjnego. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] został mianowany z dniem 15 czerwca 2007 r. na stanowisko [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] został mianowany z dniem [...] lutego 2009 r. na stanowisko [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. W tym okresie przysługiwał mu dodatek funkcyjny II kategorii, stosownie do Tabeli stanowisk służbowych policjantów uprawniających do dodatku funkcyjnego, stanowiącej załącznik nr 4 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). W okresie od dnia 23 maja 2014 r. do dnia [...] maja 2015 r., tj. do dnia zwolnienia ze służby, skarżący pozostawał w dyspozycji Komendanta Rejonowego Policji [...] i zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji nadal wypłacano mu dodatek funkcyjny. Z tego względu, w świetle art. 33 ust. 4 ustawy o Policji, skarżący nie był uprawniony do otrzymywania, w zamian za czas służby przekraczający normę – czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze. W konsekwencji nie nabył on prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. To z kolei oznacza, że stanowisko organów orzekających, iż w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego i przyznania mu rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas służby jest zasadne. Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 6 lit. b Dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w zw. z art. 3 lit. a Dyrektywy 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy, stwierdził, iż jest on bezpodstawny. W tym zakresie podzielił pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym wcześniej wyroku z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2842/13, w którym przyjęto, że Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczy niektórych aspektów organizacji czasu pracy, ustala minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w odniesieniu do organizacji czasu pracy, w związku z okresami dobowego odpoczynku, przerw, odpoczynku tygodniowego, maksymalnego tygodniowego czasu pracy, corocznego urlopu wypoczynkowego oraz aspektów pracy w porze nocnej, systemie zmianowym oraz harmonogramów pracy. Zgodnie z postanowieniami tej Dyrektywy państwa członkowskie powinny podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia ochrony bezpieczeństwa i zdrowia pracowników, a wymagania w tych zakresach wprowadzić do ustawodawstwa krajowego. Przepisy tej Dyrektywy zostały implementowane do ustawodawstwa krajowego w 2004 r. przepisami Kodeksu Pracy. Powyższa Dyrektywa 2003/88/WE nie dotyczy policjantów, lecz pracowników. Wynika to z art. 2 pkt 2 Dyrektywy 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy, do której odsyła Dyrektywa 2003/88/WE. Zgodnie z tym przepisem, niniejsza dyrektywa nie będzie miała zastosowania tam, gdzie istniałaby sprzeczność interesów w odniesieniu do specyficznej działalności publicznej i społecznej, takich jak siły zbrojne, czy policja lub też w odniesieniu do określonych dziedzin działalności w zakresie usług związanych z ochrona cywilną. Z tych przyczyn powoływanie się w skardze na naruszenie w niniejszej sprawie Dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady jest nieuzasadnione. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.A., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, polegające na błędnej wykładni i mylnym przyjęciu, że dodatek funkcyjny jest rekompensatą za służbę w dni wolne od służby, podczas gdy wykładnia językowo-logiczna wskazanych przepisów oraz przepisów aktu wykonawczego, tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, prowadzi do odmiennego wniosku; b) art. 6 pkt b Dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w zw. z art. 3 lit. a i art. 2 pkt 2 zd. 2 Dyrektywy 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy, polegające na błędnej wykładni i przyjęciu, że w stosunku do policjantów, którym przysługuje dodatek funkcyjny, jest możliwa praca w wymiarze przekraczającym 48-godzinny tydzień pracy, bez prawa do odbioru czasu wolnego lub rekompensaty finansowej za pracę w godzinach nadliczbowych, a ponadto przyjęciu, że Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady nie znajduje zastosowania do policjantów z uwagi na wyłączenia zawarte w obu dyrektywach, gdy tymczasem Dyrektywa 89/391/EWG wyraźnie wskazuje, że w odniesieniu do służb podanych w art. 2 pkt 2 bezpieczeństwo i higiena pracy powinny być zapewnione w sposób jak najszerszy z zachowaniem zasad i celów dyrektywy; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo nierozstrzygnięcia i niewzięcia pod uwagę wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów, w tym w szczególności nierozstrzygnięcia zarzutu naruszenia interesu społecznego i słusznego interesu strony, polegającego na początkowym przyznaniu skarżącemu uprawnienia do odbioru ponadnormatywnego czasu służby poprzez przyznanie czasu wolnego, a następnie odebraniu tego uprawnienia, pomimo że w niniejszej sprawie nie uległ zamianie stan faktyczny ani prawny, a ponadto zmiana stanowiska nie była podyktowana zmianą linii orzeczniczej, a także zarzutu przekroczenia norm uznania administracyjnego, polegającego na kształtowaniu prawa strony do wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby w zależności od dowolnej interpretacji prawa materialnego przez organ, która to interpretacja może ulec w toku postępowania zmianie, nie zaś w oparciu o realnie prowadzone postępowanie dowodowe i przesłanki materialne wynikające z ustawy; b) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez oddalenie skargi pomimo nierozstrzygnięcia i niewzięcia pod uwagę wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów, w tym w szczególności nierozstrzygnięcia zarzutu niewyjaśnienia wszelkich wątpliwości występujących w sprawie, w tym w szczególności, poprzez niewyjaśnienie, dlaczego Komendant Rejonowy Policji [...] początkowo przyznał skarżącemu uprawnienie do czasu wolnego w zamian za ponadnormatywny wymiar czasu służby, a następnie uprawnienie to cofnął. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. Wprawdzie co do zasady w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak w rozpoznawanej sprawie te zarzuty w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutami naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do zasadniczego problemu w tej sprawie, tj. zasadności oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi w sytuacji zarzucanego naruszenia prawa materialnego, tj. błędnej wykładni art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 104 ust. 2 ustawy o Policji, a także art. 6 pkt b Dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r., dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w zw. z art. 3 lit. a i art. 2 pkt 2 zd. 2 Dyrektywy 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej wykładni art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 104 ust. 2 ustawy o Policji i oceniając przedmiot żądania M.A. zasadnie stwierdził, że jako uprawniony do dodatku funkcyjnego nie nabył on prawa do rekompensaty pieniężnej za niewykorzystany czas wolny od służby, o której mowa w art. 33 ust. 3, gdyż w świetle art. 33 ust. 4 cyt. ustawy, przepis ten nie ma do niego w tym przypadku zastosowania. Jednocześnie powołując regulację zawartą w art. 114 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy podał, że po zwolnieniu ze służby w Policji nie nabył on prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2842/13 i 1 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 1591/14 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 994/17 i powołane w nim dalsze orzecznictwo). Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 6 pkt b Dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w zw. z art. 3 lit. a i art. 2 pkt 2 zd. 2 Dyrektywy 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy. Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni powołanych przepisów Dyrektywy i zasadnie wskazał, że ma ona zastosowanie jedynie do pracowników, a nie do policjantów. Powyższe stwierdzenie wynika z art. 2 pkt 2 Dyrektywy 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r., do której odsyła Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w art. 1 pkt 3. Zgodnie z art. 2 pkt 2 Dyrektywy 89/391/EWG Rady z dnia 12 czerwca 1989 r., Dyrektywa ta (a w konsekwencji i Dyrektywa 2003/88/WE) nie będzie miała zastosowania tam, gdzie istniałaby sprzeczność interesów – w odniesieniu do specyficznej działalności publicznej i społecznej, takich jak siły zbrojne, czy policja lub też w odniesieniu do określonych dziedzin działalności w zakresie usług związanych z ochroną cywilną. Fakt, że w niniejszej sprawie powołane jako naruszone przepisy Dyrektyw nie mają zastosowania, czyni zarzut ich naruszenia nieskutecznym. Specyfika służby policjanta pozwala zatem na przyjęcie określonych rozwiązań prawnych m.in. w zakresie wymiaru czasu służby policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, określającym wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zarzut naruszenia tego przepisu jest zobowiązany jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. i umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Zawiera przedstawienie stanu sprawy, w którym podano jaki stan faktyczny przyjęto za podstawę orzekania, zarzuty podniesione w skardze, stanowisko strony przeciwnej oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Z uzasadnienia wyroku wynika, dlaczego Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia. W sposób dostateczny przedstawiono w nim również pogląd M.A., posiadającego uprawnienie do dodatku funkcyjnego w kontekście przepisów ustawy o Policji dotyczących możliwości przyznania rekompensaty pieniężnej za ponadnormatywny czas służby oraz w/w Dyrektyw 2003/88/WE i 89/391/EWG. Brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutu dotyczącego stosowanej wobec wyżej wymienionego przez Komendanta Rejonowego Policji [...] praktyki pozwalającej na odbiór części ponadnormatywnych godzin służby w postaci czasu wolnego przed wydaniem kwestionowanych w sprawie decyzji w świetle przedstawionego wyżej stanu prawnego nie stanowił uchybienia mającego wpływ na wynik sprawy. Pominięty zarzut miał bowiem charakter uboczny. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz.1804).