II SA/Wa 994/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Danuta Kania, Adam Lipiński (spr.), , Protokolant spec. Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za dni przepracowane poza rozkładem czasu służby - oddala skargę- Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania R. W., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] lutego 2017 r. odmawiającą wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za przepracowane dni poza rozkładem czasu służby w latach 2010-2016. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji wskazał co następuje: Pismem z dnia 6 lutego 2017 r. R. W. (zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2017 r., uprzednio pozostający w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] po odwołaniu ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...]), zwrócił się z prośbą o dokonanie stosownego naliczenia środków finansowych tytułem braku możliwości odebrania dni wolnych za służbę pełnioną w dniach wolnych w związku z realizowanymi obowiązkami służbowymi. Wskazał też na małe możliwości odbierania takich dni na bieżąco. Nadmienił, iż kiedy został odwołany ze stanowiska Komendanta Powiatowego Policji w [...] uzyskał zaświadczenie, że na dzień 15 grudnia 2016 r. ma do odbioru 103 dni. Przedłożył stosowy raport o odebranie 28 dni z tego tytułu w okresie przebywania w dyspozycji. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji we [...] na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782, ze zm.) odmówił R. W. wypłaty równoważnika pieniężnego za przepracowane 73 dni poza rozkładem czasu służby w latach 2010-2016. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał na art. 33, art. 104 ust. 2 oraz art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1471, ze zm.). R. W. wniósł odwołanie się do Komendanta Głównego Policji, który podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Komendant Główny Policji wskazał na swoje szerokie uprawnienia orzecznicze co do rozpatrzenia sprawy in meritum i poszerzenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji. Omówił przepisy art. 33 ust. 1 -4, art. 104 ust. 1pkt 2 i ust. 2 ustawy pragmatycznej oraz § 8 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Stwierdził, iż z powyższych regulacji prawnych wynika brak możliwości uwzględnienia żądania zainteresowanego, albowiem w przypadku policjantów pełniących służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym ustawodawca przewidział szczególną formę rekompensaty za niedogodności związane z pełnieniem służby w wymiarze przekraczającym ustawową normę. Przedmiotową rekompensatę stanowi przyznawany obligatoryjnie stały dodatek do uposażenia (tj. dodatek funkcyjny). Uprawnienie do otrzymania czasu wolnego, zgodnie ze wskazanym przepisem nie przysługuje policjantowi za okres pełnienia służby lub obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. Tym samym taki policjant, w sytuacji zwolnienia ze służby nie może otrzymać ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (porównaj: wyroki WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1302/08; z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1728/12; z dnia 5 lutego 2013 r., II SA/Wa 1925/12; z dnia 9 września 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 878/13, z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1026/16). Bezspornym jest, że R. W. przez cały okres objęty żądaniem (lata 2010-2016) uprawniony był do otrzymywania dodatku funkcyjnego, pełniąc służbę na stanowisku kierowniczym, czego sam wymieniony również nie kwestionuje. Nawet zatem uznając, iż w powołanym okresie pełnił służbę w wymiarze przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji (który to fakt został stwierdzony w przedmiotowym postępowaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...]), to w świetle art. 33 ust. 4 ustawy o Policji nie był uprawniony do otrzymywania, w zamian za czas służby przekraczający określoną normę, czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze (porównaj wyrok WSA Warszawie z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1433/15). Skoro zatem R. W. nie mógł otrzymywać czasu wolnego na podstawie art. 33 ust. 3 cytowanej ustawy, to po zwolnieniu ze służby (z dniem [...] stycznia 2017 r.), nie może zostać mu przyznane prawo do żądanego świadczenia pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. Stanowiłoby to bowiem rażące naruszenie art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, skutkujące koniecznością stwierdzenia nieważności takiej decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Podkreślić przy tym należy, iż świadczenie określone w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji jest jedynym, jakiego skutecznie może domagać się policjant zwolniony ze służby w Policji, w zamian za niewykorzystany czas wolny od służby. Polemizując z argumentacja odwołania, organ drugiej instancji wskazał, iż do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego nie ma zastosowania art. 33 ust. 3 ustawy o Policji, umożliwiający udzielenie czasu wolnego od służby bądź przyznanie rekompensaty pieniężnej, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Odnosząc się do wskazywanych przez stronę przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2001 r. w sprawie rozkładu czasu służby policjantów, wskazać należy, iż w myśl § 9 ust. 1 tego aktu prawnego za przedłużony czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi udziela się w tym samym wymiarze czasu wolnego, zaś stosownie do ust. 3 tego przepisu w zamian za służbę pełnioną w dniu wolnym od służby policjant otrzymuje dzień wolny w innym dniu tygodnia. Natomiast § 9 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że czas wolny w zamian za służbę pełnioną poza rozkładem czasu służby policjant jest obowiązany wykorzystać do dnia zwolnienia ze służby, a przełożony właściwy w sprawach osobowych ma obowiązek mu to zapewnić. Dlatego stwierdzić należy, iż zarówno pełnienie służby w "przedłużonym czasie służby" w rozumieniu § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia, jak również "w dniu wolnym od służby", o którym mowa w § 9 ust. 3 tegoż rozporządzenia, oznacza wykonywanie przez policjanta zadań i czynności służbowych w czasie przekraczającym normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji. Powyższe prowadzi do wniosku, iż w związku z tym, że przedmiotowe rozporządzenie zostało wydane w oparciu o art. 33 ust. 6 ustawy o Policji, brak jest podstaw do przyjęcia, że przepis § 9 ust. 3 rozporządzenia stanowi odrębną regulację, wskazującą na konieczność zrekompensowania pełnienia służby przez funkcjonariusza, który ma prawo do dodatku funkcyjnego w dniu wolnym od służby, nie pozostającą w żadnym związku z dyspozycją art. 33 ust. 3 i ust. 4 ustawy o Policji. Ustanowiona w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji jedynie powinność zachowania 40-godzinnego tygodnia służby w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym znalazła wyraz w konsekwencjach wynikających z treści ust. 3. Z istoty tej służby, z nałożonych ustawowych zadań oraz treści rozporządzenia MSWiA w sprawie rozkładu czasu służby policjantów wynika konieczność pełnienia służby w dni ustawowo wolne od pracy. Uciążliwość pracy policjantów w dni ustawowo wolne od pracy została jednak zrównoważona przez kilka instrumentów prawnych. Pierwszym z nich jest zasada "odbioru", drugim zasada "odszkodowawczości" - rekompensata pieniężna, trzecim zaś - dodatek funkcyjny. Dodatek funkcyjny zawiera już w sobie niewątpliwie element rekompensaty za ewentualną konieczność służby w dni ustawowo wolne od pracy (porównaj wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1925/12). Nie może też znaleźć poparcia teza skarżącego o rzekomej nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Wbrew poglądowi skarżącego, udzielenie mu "zwolnienia zajęć służbowych na okres 30 dni" nie stanowi decyzji administracyjnej, lecz (tak samo jak udzielenie urlopu) stanowi postać czynności materialno-technicznej, która nie należy do katalogu czynności z zakresu spraw osobowych podlegających rozpoznaniu w trybie wydania rozkazu personalnego, tj. decyzji administracyjnej. Ponadto czym innym jest kwestia ewentualnego wykorzystania dni wolnych otrzymanych w zamian za służbę pełnioną w dniach wolnych od służby a czym innym kwestia wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby. Ustawodawca w art. 114 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy przewidział rozstrzygnięcie kwestii przyznania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3, nie przewidział natomiast rozstrzygania kwestii wypłaty równoważnika pieniężnego za "przepracowane dni poza rozkładem czasu służby". Zważywszy jednak, że co do zasady R. W. omawiany ekwiwalent nie przysługuje - należy uznać, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem prawidłowym. R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wyżej opisaną decyzję Komendanta Głównego Policji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię (egzegezę): naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. art. 66 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez jego nie zastosowanie i w konsekwencji nie uwzględnienie, przez organ drugiej instancji faktu uprzednio uzyskanych dni wolnych od służby w wymiarze 28 dni udzielonego przez organ I instancji w oparciu o tożsame podstawy, a w efekcie nie rozpoznanie meritum sprawy; naruszenie § 9 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie rozkładu czasu pracy Policjantów z dnia 18 października 2001 r. przez jego wadliwą interpretację prowadzącą do uznania przez organ drugiej instancji, iż regulacja nakazująca oddanie za służbę pełnioną w dniu wolnym od służby dnia wolnego w innym terminie, dotyczy normy, o której mowa w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji, co stanowi nadinterpretację tego przepisu, skutkującą podjęciem wadliwej decyzji w odniesieniu do skarżącego z powołaniem na art. 33 ust. 4 ustawy o Policji jako pobierającego dodatek funkcyjny; naruszenie § 9 ust. 5 w zw. z § 9 ust. 6 w/w rozporządzenia, skutkujące wywiedzeniem negatywnych dla skarżącego skutków prawnych; naruszenie § 5 ust. 2 w/w rozporządzenia, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że to skarżący jest odpowiedzialny za przepracowane 103 dni poza rozkładem czasu służb oraz wywodzenie negatywnych dla skarżącego skutków, mimo iż to organ nadrzędny odpowiada za wprowadzenie rozkładu czasu pracy w okolicznościach uregulowanych w § 8 powołanego wyżej rozporządzenia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...]kwietnia 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] lutego 2017 r. z uwagi na ich wydanie z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie, w wypadku nieuwzględnienia wniosku ad. 1.: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] lutego 2017 r. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi R. W. wskazał, iż prawo do dni wolnych jest odrębnym pojęciem i nie ma do niego zastosowania art. 33 ust. 2, 3 i 4 ustawy o Policji. Prawo do dni wolnych od służby jest gwarantowane w art. 33 ust. 1 ustawy o Policji, przepis ten jest realizacją art. 66 ust. 2 Konstytucji RP. Komendant Wojewódzki Policji we [...] zastosował błędną wykładnię art. 33 ust. 1 ustawy o Policji zawężając normę prawną do pierwszego członu zdania, a pomijając uwzględnienia prawa do wypoczynku. Komendant Wojewódzki Policji we [...] oddał skarżącemu 30 dni za służbę pełnioną w dniach wolnych na podstawie § 9 ust. 3 rozporządzenia MSWiA w sprawie rozkładu czasu pracy policjantów. Nie oddał skarżącemu pozostałych 73 dni z uwagi na zwolnienie go ze służby jako Komendanta Powiatowego Policji - funkcjonariusza na stanowisku kierowniczym, pełniącego uprzednio służbę w organach Milicji Obywatelskiej. Organ przemilczał fakt, że liczba dni wolnych, które skarżący przepracował, nie uzyskując w zamian zwolnienia z zajęć służbowych w innym terminie, powodowały w zestawieniu z brakiem możliwości wykorzystania również planowanych urlopów wypoczynkowych w pełnym wymiarze przed zwolnieniem ze służby, istotne naruszenie prawda do wypoczynku - to jest normy zawartej w art. 33 ust. 1 ustawy o Policji, a przepis ten jest realizacją art. 66 ust. 2 Konstytucji RP. Zaskarżone decyzje nie tyle opierają się, a powielają w sposób naciągany i wadliwy cytowane w nich orzeczenia sądów administracyjnych, których frazy i tezy są wplatane w treść decyzji, bądź powoływane wprost. W oparciu o utrwalone powyżej orzecznictwo, uzasadnione jest postawienie tezy, że wobec pobierania dodatku funkcyjnego, funkcjonariusz może pełnić służbę 7 dni w tygodniu przez 365 dni w roku, a być może nawet po 24 godziny na dobę. Przy czym jak wynika z tych orzeczeń nie ma uprawnienia do zamiennego czasu wolnego, a nawet gdyby go udzielono, chociaż w części, to świadczenie to nie jest ekwiwalentne. Wobec czego nie ma uprawnienia do uzyskania rekompensaty wobec braku możliwości wykorzystania tzw. "wolnego zaległego". Prowadzi to do oczywistej patologii stanowiącej nadużycie prawa po przez wykorzystywanie dyspozycyjności pobierających dodatek funkcyjny do pełnienia służby bez gwarancji prawa do wypoczynku stosownie do normy zawartej w art. 33 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP. Konstytucyjne prawo do wypoczynku nie ogranicza się do pojęć z kodeksu pracy i może zostać tylko ograniczone sytuacjami nadzwyczajnymi, a nie powszechną praktyką, jak wskazuje lektura komentarza do art. 66 Konstytucja RP red. Safjan, Bosek 2016, wyd. 1/Sobczyk/Buch. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Polemizując ze stanowiskiem zawartym w skardze, organ wskazał na rozkazy personalne przyznające skarżącemu dodatek funkcyjny. Nadmienił, iż skarżący poza służba podejmował dodatkowe zajęcia zarobkowe (uzyskując zgodę przełożonych). Zdaniem organu, ocena prawidłowości uzyskiwania przez skarżącego, w trakcie służby, zwolnień od zajęć służbowych w zamian za ponad normatywne dni służby, nie dotyczy niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest chybiona. Do policjantów nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.), w szczególności w zakresie czasu pracy, albowiem nie łączy ich z Policją pracowniczy stosunek pracy. Służba w Policji ma szczególny charakter, a wynika to z treści art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). Służba ta ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Oznacza ona również dyspozycyjność policjanta i w związku z tym odrębność rozwiązań przyjętych w zakresie stosowania czasu służby w Policji. Dlatego nietrafne są twierdzenia skargi, odwołujące się do art. 66 ust. 2 Konstytucji RP oraz nawiązujące do koncepcji czasu pracy zawartej w Kodeksie pracy. Problematykę czasu służby w Policji reguluje art. 33 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 33 ust. 1 i 2 tej ustawy, czas pełnienia służby policjanta jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku, zaś zadania służbowe policjanta powinny być ustalone w sposób pozwalający na ich wykonanie w ramach 40-godzinnego tygodnia służby, w 3-miesięcznym okresie rozliczeniowym. Ustęp 3 powołanego artykułu stanowi, iż w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w ust. 2 policjantowi udziela się czasu wolnego od służby w tym samym wymiarze albo może mu być przyznana rekompensata pieniężna, o której mowa w art. 13 ust. 4a pkt 1. Natomiast ust. 4 ww. artykułu wprost stwierdza, iż przepisu ust. 3 nie stosuje się do policjanta uprawnionego do dodatku funkcyjnego. Analiza powyższych rozwiązań prawnych, zawartych w ustawie o Policji, prowadzi do wniosku, iż ustawodawca dla tzw. policjantów funkcyjnych przewidział szczególną formę rekompensaty za niedogodności związane z pełnieniem służby na stanowisku kierowniczym poprzez przyznanie stosownego stałego dodatku. Policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny - art. 104 ust. 2 ustawy o Policji. Dodatek do uposażenia przysługuje policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko. Do tej grupy policjantów nie stosuje się rekompensaty pieniężnej i czasu wolnego od służby w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji policjant zwalniany ze służby otrzymuje, z zastrzeżeniem ust. 2-4, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby przyznany na podstawie art. 33 ust. 3. Z powołanej regulacji wynika, że prawo do wspomnianego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby przysługuje wyłącznie policjantowi, który na podstawie art. 33 ust. 3 ww. ustawy był uprawniony do otrzymania czasu wolnego w zamian za czas służby przekraczający określoną normę. Natomiast uprawnienia do otrzymania czasu wolnego, zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4, nie przysługują policjantowi za okres pełnienia służby lub obowiązków na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym. W konsekwencji, policjant uprawniony do dodatku funkcyjnego i zwalniany ze służby (zgodnie zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 4) nie nabywa prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany czas wolny od służby, o którym mowa w art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Powyższe zagadnienie - ustalenie, czy policjant uprawniony do dodatku funkcyjnego zachowuje prawo do rekompensaty za czas przepracowany ponad obowiązującą go normę czasu służby w okresie rozliczeniowym oraz czy ma także prawo do otrzymania rekompensaty pieniężnej za czas przepracowany ponad obowiązującą go normę w przypadku zwolnienia ze służby zostało dogłębnie zbadane przez sądy administracyjne i orzecznictwo w tym zakresie jest ugruntowane (vide - wyroki WSA w Warszawie: z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1728/12; z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1302/08; z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt IISA/Wa 878/13; z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. akt IISA/Wa 1433/15 oraz wyroki wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). W okresie objętym żądaniem skarżącego (pismo z dnia 6 lutego 2017 r.) skarżący pełnił służbę na stanowisku kierowniczym i był uprawniony do dodatku funkcyjnego – co jest bezsporne i wynika z rozkazów personalnych. Okoliczność ta przesądza o zasadność decyzji, podjętych w niniejszej sprawie przez organy Policji obu instancji. Decydujące o odmowie przyznania skarżącemu rekompensaty pieniężnej w zamian za czas służby przekraczający normę jest wynikający z treści przepisu art. 33 ust. 4 ustawy o Policji zakaz stosowania do policjantów uprawnionych do dodatku funkcyjnego przepisu art. 33 ust. 3 ustawy. Dlatego zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, w dalszej konsekwencji nie ma możliwości przyznawania im rekompensaty pieniężnej w zamian za czas służby przekraczający normę, z tytułu braku możliwości przyznania im czasu wolnego od służby. Takie stanowisko zawarł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1728/12 (wskazanym wyżej) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/ Ke 630/12). Dlatego zarzuty skargi, to jest naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy o Policji w związku z art. 66 ust. 2 konstytucji RP oraz naruszenie § 5ust. 2, § 8, § 9 ust. 3, 5 i 6 rozporządzenia MSWiA w sprawie rozkładu czasu pracy policjantów nie znajdują uzasadnienia w materiale niniejszej sprawy. Zaskarżona decyzja została w sposób staranny przez organ uzasadniona. W szczególności omówiono w niej obowiązujący stan prawny i orzecznictwo sądów administracyjnych. Trafnie zastosowano subsumpcje wskazanych przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy Policji obu instancji przy podejmowaniu objętych niniejszą skargą decyzji, które mogłyby stanowić o stwierdzeniu nieważności tych decyzji albo o ich uchyleniu i dlatego, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.