III SA/Gd 406/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie utraty prawa do stypendium oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 lutego 2016 r. (nr [...]) Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 stycznia 2016 r. (nr [...]) o utracie przez R. W. prawa do stypendium. W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia 12 stycznia 2016 r. (nr [...]) Prezydent Miasta, na podstawie m.in. art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 149 z ze zm.), orzekł o utracie przez R. W. prawa do stypendium od dnia 19 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu organ wskazał jedynie, że rozstrzygnięcie zapadło w związku z zakończeniem przez R. W. (zwaną dalej: "stroną", "skarżącą") stażu w dniu 18 grudnia 2015 r. Strona złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji szczegółowo opisując przebieg stażu. Wskazała, że zgodnie z umową odbywała staż od dnia 28 października 2015 r. do dnia 31 marca 2016 r., jednakże został on zakończony w dniu 18 grudnia 2015 r. z inicjatywy organizatora, bez podania przyczyn jego skrócenia. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 24 lutego 2016 r. (nr [...]) - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w związku z § 9 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania stażu przez bezrobotnych (Dz. U. Nr 142, poz. 1160) - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że strona została skierowana do odbycia stażu w Urzędzie Miejskim w G. i przyznano jej prawo do stypendium na okres od dnia 28.10.2015 r. do dnia 31.03.2016 r., pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. W trakcie trwania przedmiotowego stażu jego organizator pismem z dnia 16 grudnia 2015 r. wystąpił o odwołanie strony ze stażu i skierowanie na jej miejsce innej osoby z takim samym harmonogramem zadań. Zmiana stażysty została spowodowana niespełnieniem oczekiwań stawianych stronie, a wynikających z zakresu i specyfiki pracy Wydziału Budżetu Miasta i Podatków w Urzędzie Miejskim w G. Zgodnie z art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie przysługuje. W sprawie zaistniała podstawowa przesłanka wywiedziona a contrario z art. 53 ust. 6 ww. ustawy do pozbawienia strony prawa do stypendium z tytułu odbywania stażu, gdyż zgodnie z tym przepisem przysługuje ono osobie bezrobotnej tylko w okresie odbywania stażu. Pozbawienie prawa do stypendium nastąpiło zasadnie od dnia 19 grudnia 2015 r., gdyż z tym dniem strona nie odbywała już stażu, a nie zaistniały okoliczności wskazane w art. 41 ust. 6 oraz art. 80 ww. ustawy. Zdaniem organu odwoławczego wtórną kwestią są przyczyny pozbawienia strony możliwości odbywania stażu. Zarzuty w tym zakresie, jako mające charakter skargowy podlegają, zgodnie z unormowaniem art. 234 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, rozpatrzeniu w toku toczącego się odwoławczego postępowania administracyjnego. Przy czym nie znajdują one potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Jak ustalono do pozbawienia strony możliwości odbywania stażu doszło z zachowaniem procedur określonych przepisami. Otóż stosownie do postanowień § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 20 sierpnia 2009 r. decyzji starosta na wniosek organizatora lub z urzędu, po zasięgnięciu opinii organizatora i wysłuchaniu bezrobotnego, może pozbawić bezrobotnego możliwości kontynuowania stażu w przypadku : 1) nieusprawiedliwionej nieobecności podczas więcej niż jednego dnia stażu; 2) naruszenia podstawowych obowiązków określonych w regulaminie pracy, w szczególności stawienia się do odbycia stażu w stanie wskazującym na spożycie alkoholu, narkotyków lub środków psychotropowych lub spożycia w miejscu pracy alkoholu, narkotyków lub środków psychotropowych; 3) usprawiedliwionej nieobecności uniemożliwiającej zrealizowanie programu stażu. Organ stwierdził, że z inicjatywą wcześniejszego niż przewidywał to jego program, zakończenia stażu wystąpił jego organizator, podając jako przyczynę niespełnianie przez stronę oczekiwań organizatora wynikających z zakresu i specyfiki pracy oraz powierzonych obowiązków, a między innymi brak możliwości porozumienia się w zakresie zadań, które strona miała wykonywać. Mimo tłumaczeń pracowników stażystka miała trudności ze zrozumieniem zleconych czynności, co przekładało się bezpośrednio na jakość wykonywanej pracy. Wniosek ten po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego został uwzględniony przez Powiatowy Urząd Pracy w G., o czym strona została poinformowana odrębnym pismem z dnia 29 grudnia 2015 r. Dokonana przez organizatora stażu ocena możliwości kontynuowania stażu była dla strony negatywna. Staż winien być realizowany w ramach współdziałania jego organizatora i stażysty w celu realizacji programu stażu do nabycia przez bezrobotnego konkretnych umiejętności wykonywania pracy. Tymczasem takiego ostatecznego efektu, z uwagi na brak możliwości efektywnego porozumienia się organizatora stażu z Panią W. w zakresie sposobu i jakości wykonywania czynności stażowych nie był w stanie zagwarantować organizator przedmiotowego stażu. Taki stan rzeczy uniemożliwiał osiągnięcie zakładanego celu i efektu programu stażu w postaci nabycia przez osobę bezrobotną umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy. O przyczynach zakończenia odbywania stażu w dniu 18 grudnia 2015 r. strona została poinformowana przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w G. w dniu 17 grudnia 2015 r. Na zakończenie organ dodał, że osoba bezrobotna odbywająca staż nie korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla pracowników, gdyż między nią a organizatorem stażu nie dochodzi do nawiązania stosunku pracy. Wynika to z treści art. 2 ust. 1 pkt 34 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który stanowi, że staż oznacza nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zadań w miejscu pracy bez nawiązywania stosunku pracy z pracodawcą. W konsekwencji tego stanu rzeczy strona, z uwagi na zakończenie odbywania stażu z dniem 18 grudnia 2015 r., nie mogła zachować prawa do stypendium z tytułu odbywania stażu po tej dacie. Organ odwoławczy dodał, że o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej odbywającej staż strona została pouczona w "Oświadczeniu bezrobotnego skierowanego do odbycia stażu" z dnia 28 października 2015 r. Organ zwrócił uwagę też na to, że określony w skierowaniu do odbycia stażu okres jego trwania nie jest bezwzględnie obowiązujący, gdyż ustawodawca w szczególnie uzasadnionych przypadkach przewidział możliwość wcześniejszego zakończenia stażu. Przerwanie odbywania stażu nie oznacza, że strona została pozbawiona możliwości dalszej aktywizacji zawodowej. Podjęte zostały i podejmowane są dalej na bieżąco przez PUP w G. działania zmierzające do dalszej aktywizacji zawodowej mające na celu przede wszystkim podjęcie pracy. R. W. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się również uchylenia decyzji organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 14 stycznia 2016 r. zwróciła się z prośbą do Działu Staży i Szkoleń Powiatowego Urzędu Pracy w G. o uzasadnienie i wyjaśnienie przyczyny zakończenia stażu zawartego zgodnie z umową nr [...] na okres od 28.10.2015r. do 31.03.2016 r. Do dnia dzisiejszego żadnej informacji zwrotnej nie otrzymała. Staż został zakończony w dniu 18 grudnia 2015 r. na wniosek organizatora bez podania przyczyny jego skrócenia i zakończenia, co w jej ocenie stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji, z uwagi na naruszenie art. 9 k.p.a. Skarżąca twierdziła, że Powiatowy Urząd Pracy nie podając przyczyny zakończenia stażu nie wypełnił art. 9 k.p.a., narażając ją na szkodę a nawet działając na jej szkodę jako pełnoprawnego obywatela kraju, miasta i petenta Urzędu. Skarżąca twierdziła, że podejmowała działania niezbędne do prawidłowego realizowania stażu i nie było podstaw do jego przerwania. Umiejętności, które udało jej się nabyć dzięki zaradności i zaangażowaniu zostały opisane w karcie stażu i opinii. Nie ma żadnych konkretnych wskazówek na jakich podstawach organizator stażu dokonał odmowy możliwości jego kontynuowania. Przyznała, że współpraca była trudna, ponieważ opiekun stażu już pierwszego dnia dał jej wypisany długopis, a następnie przez dwa tygodnie była izolowana od pracowników Referatu Rachunkowości Budżetu Miasta i Podatków, ponieważ stanowisko dla stażysty znajdowało się w pokoju innego referatu bez opieki. Otrzymała również komunikat, że jeśli nie podobają jej się warunki odbywania stażu to powinna sama z niego zrezygnować. Taki stan rzeczy uniemożliwiał osiągnięcie zakładanego celu i efektu programu stażu w postaci nabycia przez osobę bezrobotną umiejętności praktycznych do wykonywania pracy. Podniosła również, że podpisała "Oświadczenie bezrobotnego skierowanego do odbycia stażu" z dnia 28.10.2015 r., ale pracownik przyjmujący nie wyjaśnił treści tego dokumentu. W dniu 1 marca 2016 r. ponownie zaproponowano jej podpisanie kolejnego oświadczenia, którego jednak nie podpisała z powodu braku wyjaśnienia punktów zawartych w oświadczeniu. Zatem jeśli nie ma możliwości zapoznania się z zasadami odbywania stażu, to nie może korzystać z takiej formy aktywizacji na rynku pracy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie powstrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia określonych naruszeń prawa sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla zaskarżony akt albo stwierdza jego nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.) bądź oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia (art. 151 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty a jedynie ocenia, czy postępowanie w danej sprawie administracyjnej zostało przeprowadzone prawidłowo i czy wydany po jego przeprowadzeniu akt pozostaje w zgodzie z prawem. Sąd administracyjny bada prawidłowość kontrolowanego aktu pod względem jego zgodności z prawem czyli legalności, nie zaś pod kątem jego słuszności czy celowości w kontekście naruszenia przez organy zasad współżycia społecznego. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, jednakże sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego eliminacji z obrotu prawnego w oparciu o przesłanki określone w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody z dnia 24 lutego 2016 r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 12 stycznia 2016 r. (nr [...]) orzekającą o utracie przez skarżącą prawa do stypendium. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 149 z ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy "stażem" – na gruncie ustawy – jest nabywanie przez bezrobotnego umiejętności praktycznych do wykonywania pracy przez wykonywanie zdań w miejscu pracy bez nawiązywania stosunku pracy z pracodawcą. W myśl art. 53 ust. 1 ustawy starosta może skierować bezrobotnych do odbycia stażu przez okres nieprzekraczający 6 miesięcy do pracodawcy, rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub pełnoletniej osoby fizycznej, zamieszkującej i prowadzącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, osobiście i na własny rachunek, działalność w zakresie produkcji roślinnej lub zwierzęcej, w tym ogrodniczej, sadowniczej, pszczelarskiej i rybnej, w pozostającym w jej posiadaniu gospodarstwie rolnym obejmującym obszar użytków rolnych o powierzchni przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub prowadzącej dział specjalny produkcji rolnej, o którym mowa w ustawie z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2016 r. poz. 277), przy czym starosta może skierować do odbycia stażu na okres do 12 miesięcy bezrobotnych, którzy nie ukończyli 30 roku życia (ust. 2). Zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy staż odbywa się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawcą, według programu określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje psychofizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego. Program powinien określać: 1) nazwę zawodu lub specjalności, której program dotyczy; 2) zakres zadań wykonywanych przez bezrobotnego; 3) rodzaj uzyskiwanych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych; 4) sposób potwierdzenia nabytych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych; 5) opiekuna osoby objętej programem stażu. Nadzór nad odbywaniem stażu przez bezrobotnego sprawuje starosta. Pracodawca po zakończeniu realizacji programu, o którym mowa w ust. 4, wydaje opinię zawierającą informacje o zadaniach realizowanych przez bezrobotnego i umiejętnościach praktycznych pozyskanych w trakcie stażu. Starosta wydaje bezrobotnemu zaświadczenie o odbyciu stażu (art. 53 ust. 5). Zgodnie natomiast z art. 53 ust. 6 ustawy bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę; przepisy art. 41 ust. 6 oraz art. 80 stosuje się odpowiednio. Za okres, za który przysługuje stypendium, zasiłek nie przysługuje. W rozpoznawanej sprawie - jak wynika z akt administracyjnych - w dniach od 28 października 2015 r. do 18 grudnia 2015 r. skarżąca odbywała staż w Urzędzie Miejskim w G. w Referacie Rachunkowości Budżetu Miasta w Wydziale Budżetu Miasta i Podatków. Na odbycie stażu została skierowana przez Powiatowy Urząd Pracy w G. zgodnie z umową nr [...]. Staż miał odbywać się w okresie od dnia 28 października 2015 r. do dnia 31 marca 2016 r., niemniej jednak zakończenie stażu nastąpiło przed upływem wyznaczonego terminu w dniu 18 grudnia 2015 r. na wniosek organizatora, tj. Urzędu Miejskiego w G. Z notatki służbowej znajdującej się w aktach sprawy wynika, że powodem zakończenia stażu był brak możliwości porozumienia się ze skarżącą w zakresie nałożonych zadań oraz jakość wykonywanej przez nią pracy. Zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak i w skardze do sądu administracyjnego koncentrują się na wadliwym pozbawieniu jej możliwości odbywania czy kontynuowania stażu. Skarżąca zwraca bowiem uwagę na takie okoliczności, jak złe nastawienie innych pracowników i przełożonych w czasie odbywania przez nią stażu. Twierdzi, że współdziałała w celu realizacji programu stażu i nie została poinformowana o przyczynach zakończenia stażu w czasie spotkania z Dyrektorem Powiatowego Urzędu Pracy w G. w dniu 17 grudnia 2015 r. Mając powyższe na uwadze Sąd pragnie podkreślić, że dla oceny legalności zaskarżonej decyzji kluczowe znaczenie ma brzmienie art. 53 ust. 6 ustawy, który stanowi, że bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium. W ocenie Sądu treść tej regulacji należy odczytywać tak, jak uczyniły to organy w niniejszej sprawie. Warunkiem przyznania a następnie otrzymywania przedmiotowego stypendium jest pozostawianie bezrobotnego na stażu. Bezrobotny nie może otrzymywać stypendium, jeśli w danym czasie nie odbywa stażu. W przypadku zatem wcześniejszego zakończenia stażu stypendium nie przysługuje danej osobie, bez względu na przyczyny rozwiązania stażu. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozbawienia bezrobotnego stypendium ma bowiem niezależny charakter od okoliczności dotyczących zakończenia stażu. Istotne z punktu widzenia art. 53 ust. 6 ustawy jest jedynie to, czy bezrobotny faktycznie "odbywa staż" czy też nie. W myśl bowiem tego przepisu, bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120 % kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, wypłacane przez starostę. "Odbywanie stażu" jest, zatem – w świetle powołanego przepisu - okolicznością faktyczną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 135/13; a także por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 92/14 - pub.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzenie bowiem okoliczności faktycznej jaką jest zaprzestanie przez bezrobotnego odbywania stażu pociąga za sobą – bez względu na okoliczności w jakich do tego zaprzestania doszło - utratę przez bezrobotnego prawa do stypendium. Poza kontrolą sądu administracyjnego w sprawie dotyczącej utraty prawa do stypendium pozostają wszelkie kwestie dotyczące spełniania przez bezrobotnego warunków, na jakich osoba ta została skierowana do odbycia stażu i z jakim skutkiem warunki te wypełniała podczas trwania stażu. Umowa o staż oraz wszystkie związane z nią czynności dotyczące w szczególności określenia osób bezrobotnych, które zostają skierowane do odbywania stażu i ewentualnego jego przedłużenia, nie należą do aktów z zakresu administracji publicznej, objętych kognicją sądu administracyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2008 r. II SA/Ke 38/08 - publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia była kwestia pozbawienia skarżącej z dniem 19 grudnia 2015 r. prawa do stypendium. W tej sytuacji – wobec niekwestionowanego faktu zaprzestania przez skarżącą odbywania z dniem 18 grudnia 2015 r. stażu w Urzędzie Miejskim w G. – należy stwierdzić, że wydane przez organy w tym zakresie decyzje są prawidłowe. Odnosząc się do treści skargi podkreślić raz jeszcze należy, że czym innym jest pozbawienie osoby bezrobotnej prawa stypendium, a czym innym fakt zakończenia stażu (i towarzyszące mu okoliczności). To ostanie zagadnienie może być analizowane w trybie skargowy określonym w art. 221-240 (Dział VIII) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "k.p.a.", jednakże jako takie – co zostało powyżej zaznaczone – nie podlega kontroli sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 1-3 p.p.s.a. Postępowanie skargowe określone w Dziale VIII k.p.a. pozostaje bowiem poza wskazanym w art. 3 p.p.s.a. zakresem kognicji sądu administracyjnego (por. A.Matan [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom II, Zakamycze 2005, s. 545-546). Istotą skarg uregulowanych w Dziale VIII k.p.a. jest uruchomienie jednoinstancyjnego postępowania administracyjnego o charakterze uproszczonym, kończącego się czynnością materialno-techniczną – zawiadomieniem. Na zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi nie służy skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11 oraz z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 318/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy takie zawiadomienie zostało zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy bowiem - na postawie art. 234 pkt 1 k.p.a. - rozpatrzył zarzuty skarżącej, co do stażu w uzasadnieniu swojej decyzji, zwracając uwagę na to, że w celu realizacji programu stażu musi istnieć każdorazowo obustronna (po stronie stażysty, jak i organizatora stażu) współpraca natomiast brak porozumienia uniemożliwia zasadniczo osiągnięcie zakładanego celu, jakim jest efektywna realizacja programu stażu prowadząca do nabycia przez osobę bezrobotną określonych umiejętności zawodowych. Jak jednak już wspomniano Sąd mógł ocenić jedynie legalność decyzji w zakresie utraty stypendium przez skarżącą, natomiast nie mógł badać prawidłowości pozbawienia ją stażu. Reasumując Sąd podziela stanowisko organów, że pozbawienie skarżącej stypendium było uzasadnione bezspornym faktem zakończenia przez nią stażu w dniu 18 grudnia 2015 r., natomiast przebieg i sposób zakończenia stażu nie mogą być przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. W tej sytuacji zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zarzuty skarżącej nie mają usprawiedliwionych podstaw. Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i w Mając powyższe na uwadze Sąd, na postawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.