IV SA/Wa 675/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2016 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2015 r. Prezydent [...] (zwany dalej: Prezydent, organ I instancji), działając m.in. na podstawie art. art. 59 ust. 1 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm., zwana dalej: u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku C. K., M. M., M. O., T. O. (zwani dalej: wnioskodawcy, inwestorzy), orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu domów jednorodzinnych, na działkach o nr ewid.: [...], [...], [...] w obrębie [...], położonych przy ul. [...] na terenie Dzielnicy [...] w [...]. Organ I instancji podał, iż 13 lipca 2011 r. wnioskodawcy złożyli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu domów jednorodzinnych dwulokalowych, na działkach o nr ew.: [...], [...], [...] w obrębie [...], położonych przy drodze [...] w Dzielnicy [...] w [...], na działkach o łącznej powierzchni terenu inwestycji 7.3722 ha o użytku gruntu LsV i Ls VI. Oceniając ww. wniosek w kontekście ustawowej regulacji art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., organ I instancji ustalił, że część terenu inwestycji - działki nr: [...] o powierzchni 2.5379 ha i [...] o powierzchni 2.9964 ha nie mają dostępu do drogi publicznej [...], ponieważ wnioskowany teren inwestycji dzieli działka leśna o nr [...], która nie została objęta przez inwestorów wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Nadto wnioskowany teren położony jest w [...] Parku Krajobrazowym i posiada zapis w ewidencji gruntów jako działki leśne LsV i LsVl, a więc wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne i nierolnicze oraz nie posiada zgody uzyskanej przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1 u.p.z.p. (ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139, ze zm.). W Miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] z [...] maja 1980 r., opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z 1981r. i obwieszczoną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z 1990 r., który stracił ważność 31 grudnia 2003 r. działka położona była na obszarze oznaczonym symbolem RL, który w planie ogólnym nie został przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe, lecz pod gospodarkę leśną. Na tym terenie nie przewiduje się możliwości całkowitej wymiany budynków na nowe na tym samym terenie, a zwłaszcza realizacji zabudowy nowej (z wyjątkiem drobnych budynków gospodarczych, umożliwiających poprawę warunków bytowych mieszkańców istniejących domów). Dominującą formą użytkowania terenu na obszarze miasta [...] jest i pozostanie zieleń leśna. Tereny obecnie objęte trwałą gospodarką leśną - w kompleksach leśnych - wyłącza się z nowego zainwestowania typu miejskiego i pozostawia gospodarce leśnej. Ustalenie to rozciąga się również na tereny leśne niegdyś sparcelowane na działki prywatne, ale dotychczas niezabudowane, o ile znajdują się one poza obrębem wyznaczonych zespołów mieszkaniowo- usługowych." Ponadto z tego planu wynika, że teren objęty wnioskiem - działki nr: [...] , [...],[...] z obrębu [...] nie były objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania, który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. i nigdy takiej zgody nie miały. Prezydent uznał więc, iż nie zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3 i 4 u.p.z.p. do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji wskazał dalej, iż przedmiotowa decyzja nie była uzgadniana z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. gdyż obowiązek uzgodnienia dotyczy tylko decyzji ustalającej warunki zabudowy. Podał także, iż decyzja wydana została bez udziału wszystkich stron, ponieważ nie można było ustalić adresów współwłaścicieli (bądź ich następców prawnych) jednej z działek położonych przy granicy terenu wnioskowanej inwestycji tj. działki o nr [...] z obrębu [...] , gdyż w ewidencji gruntów znajdują się wyłącznie imiona i nazwiska osób: F. B. i L. B. Prezydent wskazał, jakie czynności podjął w celu ustalenia stron oraz, że wyczerpał wszelkie możliwości dotyczące ustalenia wszystkich stron postępowania i nie uzyskał nowych informacji o współwłaścicielach działki nr [...]. Z tego powodu nie było możliwe przekazanie materiałów w celu ustanowienia następców prawnych bądź kuratora dla osób nieobecnych, do Sądu Rejonowego dla [...]. Odwołanie na powołane rozstrzygnięcie złożył C. K. (zwany dalej: skarżący). Wydanej decyzji skarżący zarzucił, iż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania przez brak zapewnienia przez Prezydenta udziału w postępowaniu wszystkim stronom, bez podjęcia działań wskazanych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2014r. (sygn. akt IV SAB/Wa 12/14), w którym sąd ten stwierdził przewlekłość postępowania i wyznaczył termin załatwienia sprawy, a przede wszystkim określił sposób zagwarantowania stronie postępowania, w stosunku do której organ nie może ustalić adresu do korespondencji, właściwej reprezentacji w postępowaniu administracyjnym. Czynności tych Prezydent nie wykonał. Zdaniem odwołującego organ I instancji naruszył przepisy postępowania także przez brak poinformowania stron o zamiarze wydania decyzji o treści będącej przedmiotem odwołania, w sytuacji gdy informował strony wcześniejszym pismem o braku zastrzeżeń odnośnie spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., czym naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego - zasadę uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela a także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Podał, że w uzasadnieniu decyzji organ dwukrotnie wskazał, iż teren objęty wnioskiem nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. przy czym nie wyjaśnił jakie w jego ocenie okoliczności faktyczne stoją na przeszkodzie wydania decyzji zgodnie z wnioskiem, w związku z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Tym samym tak wydaną decyzją organ naruszył także art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto wydanie przedmiotowej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów art. 61 ust. 1 pkt 2 i 4 u.p.z.p., bowiem teren objęty wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., bo działki nr [...] i [...] mogą mieć dostęp do drogi publicznej przez działkę [...], jak i przez działkę [...], zaś obowiązkiem organu, w ramach prowadzonej analizy urbanistycznej, jest określenie warunków koniecznych do spełnienia w zakresie dostępu do drogi publicznej (ew. uzyskania prawa do korzystania z określonego gruntu na cele komunikacyjne) przez wnioskującego, który musi być spełniony nie na etapie wydawania warunków zabudowy, a przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Wyjaśnił, iż pismem z [...] lipca 2011 r. organ I instancji informował strony, że wymóg dostępu terenu do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jest w przypadku terenu objętego wnioskiem spełniony, a w zaskarżonej decyzji zmienił stanowisko, nie dając w toku postępowania możliwości ustosunkowania się stronom do zmiany swojego stanowiska i podjęcia odpowiednich środków np. w zakresie modyfikacji wniosku. Zdaniem skarżącego wbrew twierdzeniu organu, teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt. 4 u.p.z.p., zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych czy leśnych na cele nierolnicze czy nieleśne. Teren ten bowiem został przez jego poprzedników prawnych nabyty jako teren budowlany z istniejącą zabudową, co jest wyrażone w akcie notarialnym. Decyzją znak [...] z [...] stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej: Kolegium, organ odwoławczy), biorąc za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu sprawy i treści mających zastosowanie przepisów prawa (art. 59 ust. 1, 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p.) Kolegium podało, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe po spełnieniu warunków wyszczególnionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., co oznacza, że nie spełnienie przynajmniej jednego warunku wymienionego w tym przepisie powoduje wydanie decyzji odmownej ustalenia warunków zabudowy. Podał, że z analizy materiału dowodowego sprawy wynika, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. (teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1). Działki nr [...],[...],[...] w obrębie [...] są działkami leśnymi, dlatego też wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne stosownie do treści art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 909 ze zm., zwana dalej: u.o.g.r.l.). Wyjaśnił też, że w uprzednio obowiązującym miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej [...] z dnia [...] maja 1980 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z 1981 r.), działki te znajdowały się na terenie zwartych zespołów leśnych (RL), w których to nie dopuszczało się nowej zabudowy. Dlatego też przy sporządzaniu tego planu nie było zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśnie na wskazanym wyżej obszarze. W związku z powyższym, skoro nie zostały spełnione wszystkie warunki ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. należało odmówić ich ustalenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podało, że w związku z odmową ustalenia warunków zabudowy w przedmiotowej decyzji nie ma ona żadnego wpływu na prawa właścicieli działek sąsiadujących z terenem inwestycji, a więc ich pominięcie jako stron w przedmiotowym postępowaniu nie wpływa na ich interesy prawne i nie uzasadnia uchylenia tej decyzji. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożył skarżący wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie: 1. art. 7 i art. 77 k.p.a., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, a także pominięcie twierdzeń przedstawionych przez skarżącego, w szczególności poprzez pominięcie aktu notarialnego z [...] lipca 1930 r., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcie, że działki o nr [...] , [...] , [...] z obrębu [...] stanowią działki leśne i wymagają zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, podczas gdy w zebranym materiale dowodowym brak przekonywujących faktów potwierdzających tę tezę; 2. art. 11 k.p.a., poprzez lakoniczne uzasadnienie argumentacji prowadzącej do nieuwzględnienia odwołania, w szczególności poprzez niewskazanie żadnych dowodów na poparcie tezy, że działki o nr [...] , [...] , [...] stanowią działki leśne, podczas gdy z art. 11 jasno wynika obowiązek wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwianiu sprawy. Uzasadniając skargę podał, iż organ odwoławczy w sposób lakoniczny przedstawił podstawy swojego twierdzenia dla odmowy wydania pozytywnej dla skarżącego decyzji, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że działki nr. [...],[...],[...] w obrębie [...] są działkami leśnymi, dlatego też wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśnie stosownie do treści art. 7 ust. 2 pkt 5 u.o.g.r.l. Jako jedyny dowód na poparcie tej tezy Kolegium przywołało plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzony uchwałą nr [...] Miejskiej Rady Narodowej [...] z [...] maja 1980 r., który jednak utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. Wobec powyższego istota niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy nieruchomość objęta decyzją odmawiającą ustalenia warunków zabudowy stanowi grunt leśny, a więc las w sensie prawnym, i w konsekwencji, czy wymaga zgody, o której mowa w art. 7 u.o.g.r.l. Zdaniem skarżącego przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez jego poprzedników prawnych jako teren budowlany z istniejącą zabudową. Nieruchomość pozostawała w prywatnej własności i tylko bezprawne działanie organów państwa po II Wojnie Światowej spowodowały, że przedmiotowy grunt został nieznacznie zalesiony. Wskazał, że przedmiotowa nieruchomość nigdy nie była przeznaczona do produkcji leśnej, nie stanowiła rezerwatu przyrody i nie wchodziła w skład parku narodowego, jak również nie była wpisana do rejestru zabytków. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powołane przepisy Sąd uznał, że zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja są prawidłowe, wydane zostały zgodnie z obowiązującymi w przedmiotowej materii przepisami prawa materialnego (u.p.z.p.) oraz przepisami procedury. W przekonaniu Sądu, poczynione przez organy orzekające w sprawie ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a). Przedmiotem skargi jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą skarżącemu i pozostałym wnioskodawcom ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu domów jednorodzinnych, na działkach nr ew.: [...] , [...] , [...] w obrębie [...], położonych przy drodze [...] w Dzielnicy [...] w [...], na działkach o łącznej powierzchni terenu inwestycji 7.3722 ha o użytku gruntu LsV i Ls VI. Materialnoprawną podstawę podjętej przez organy decyzji stanowił art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wedle którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, iż w niniejszej sprawie nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., gdyż teren na którym planowana jest inwestycja wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne i nie jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Z treści art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wynika wprost, że niespełnienie któregokolwiek z warunków, określonych w pkt 1-5 wyklucza możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeśli w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ stwierdzi, że zamierzenie będące przedmiotem postępowania nie spełnia wszystkich warunków ustalonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie musi być zakończone odmową ustalenia warunków zabudowy. W niniejszej sprawie planowany teren zainwestowania obejmuje w całości grunt stanowiący użytek leśny – LsV i LsVl. Zgodnie z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym polegać ma na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Stosownie do treści art. 4 pkt 6 u.o.g.r.l., przeznaczenie gruntu na cele nieleśne to ustalenie innego niż leśny sposobu użytkowania gruntu leśnego. W myśl art. 7 ust. 1 u.o.g.r.l. przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Środowiska lub upoważnionej przez niego osoby, a pozostałych gruntów leśnych - zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Nie jest natomiast możliwa zmiana przeznaczenia terenu przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Jednym z warunków wydania takiej decyzji jest uprzednia zmiana przeznaczenia, mająca miejsce przy sporządzaniu poprzednio obowiązującego miejscowego planu, lub też sytuacja, w której nie jest wymagana zmiana przeznaczenia (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Jak ustaliły orzekające w sprawie organy w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej [...] Nr [...] z [...] maja 1980 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 1981 r. Nr [...], poz.[...]) działki przeznaczone pod planowaną inwestycję znajdowały się na terenie zwartych zespołów leśnych (RL), w których to nie dopuszczało się nowej zabudowy. Dlatego też przy sporządzaniu tego planu nie było zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne na tym obszarze. Wyjaśnienia wymaga, że okoliczność użycia w zaskarżonych decyzjach "odmowy budowy siedmiu domów jednorodzinnych dwulokalowych" zamiast prawidłowo "odmowy budowy domów jednorodzinnych dwukondygnacyjnych" (jak we wniosku) sąd potraktował jako błąd pisarski nie mający znaczenia i istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Powoływane w zarzutach skargi orzeczenia I OSK 1983/11 i II OSK 1307/11 nie dotyczą zakresu materii związanej z przedmiotową sprawą, bowiem pierwsze z powoływanych orzeczeń dotyczy postępowania nieważnościowego, zaś drugie materii dotyczącej ustalenia opłaty z tytułu wyłączenia gruntów leśnych. Zarzut, iż organ błędnie ustalił stan faktyczny, stwierdzając, iż teren objęty decyzją o warunkach zabudowy wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, bowiem powinien wziąć pod uwagę wszelkie okoliczności istotne dla sprawy w tym fakt iż w chwili zakupu przedmiotowa nieruchomość stanowiła teren budowlany jest chybiony. W odniesieniu do zarzutu skargi, iż uprzednio - wskazywany teren stanowił teren budowlany z istniejącą zabudową w oparciu o akt notarialny Rep [...] z roku 1930, nie ma znaczenia, bowiem decydujące znaczenie ma aktualny zapis w ewidencji gruntów wskazujący, że działki objęte wnioskiem nr ew. [...] , [...] , [...] są działkami leśnymi, dlatego wymagają zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Przy rozważaniu problematyki w niniejszej sprawie konieczne jest także sięgnięcie do uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. (sygn. akt II OPS 1/10), który na tle stosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. zajął następujące stanowisko. Mianowicie zdaniem NSA wykładnia gramatyczna, celowościowa i systemowa prowadzą do wniosku, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda właściwego organu, wyrażona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 u.o.g.r.l., na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Koniecznym warunkiem "skuteczności" takiej zgody, tj. możliwości użycia gruntu leśnego na cele nieleśne, jest "wykorzystanie" tej zgody przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie co podkreślić należy, odnośnie przedmiotowych działek nie uzyskano zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne, ale także nie wprowadzono do planu miejscowego tej zgody z racji tego, że takowej nie było. Nie ma również obowiązującego planu miejscowego. Wbrew stanowisku skarżącego, wnioskowany teren pozostaje nadal terenem leśnym. W podobnym stanie faktycznym nastąpiła odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy z tej samej przyczyny, w sprawach: wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013r., sygn. akt II OSK 782/12, wyrok WSA z dnia 3 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 55/13, wyrok WSA z 20 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 2248/13. W konkluzji uznać należy, iż zasadnie organ I instancji analizując wniosek o ustalenie warunków zabudowy stwierdzając, że nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., wydał decyzję odmowną, a Kolegium decyzję tę utrzymało w mocy. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.