II SAB/Łd 71/16

Dnia 8 lipca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 roku spraw ze skarg S. M. i U. Z. na bezczynność oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie prawidłowości wykonania ogrodzenia nieruchomości przy ul. A w B. 1. stwierdza, że bezczynność organu po 9 września 2014 roku oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. umarza postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi U. Z. na bezczynność organu w okresie do dnia 9 września 2014 roku; 4. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych; 5. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. sumy pieniężne: a) na rzecz U. Z. kwotę złotych 500 (pięćset) b) na rzecz S. M. kwotę złotych 500 (pięćset) 6. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. tytułem zwrotu kosztów postępowania : a) na rzecz U. Z. kwotę złotych 200 (dwieście); b) na rzecz S. M. kwotę złotych 296,95 (dwieście dziewięćdziesiąt sześć i 95/100). S.M. i U.Z. w łącznie czterech skargach zaskarżyli do sądu administracyjnego bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie załatwienia sprawy administracyjnej, wszczętej wnioskiem S.M. z dnia 19 lutego 2013r., dotyczącej przebudowy ogrodzenia, położonego w B., przy ulicy A 25. W uzasadnieniach do ww. skarg S.M. i U.Z. podnieśli, że w dniu 8 kwietnia 2013r. S.M. złożył w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w B. wniosek datowany na dzień 19 lutego 2013r. o wszczęcie postępowania w przedmiocie wykonania ogrodzenia stałego nieruchomości, położonej w B., przy ulicy A nr 25. W swoim wniosku poinformował organ, że w roku 2006 w tym przedmiocie prowadzone już było z jego wniosku postępowanie, które dotyczyło legalności przebudowy tego ogrodzenia. Organ wtedy wydał decyzję o umorzeniu postępowania w tym zakresie, gdyż inwestor dysponował zgłoszeniem, jakiego dokonał w organie architektonicznym. Inwestycja była wówczas realizowana i sprawdzeniu podlegała sama legalność prowadzenia tych robót. Wnioskiem z dnia 19 lutego 2013r. skarżący wniósł o sprawdzenie, czy inwestycja została wybudowana zgodnie z dokonanym przez inwestora zgłoszeniem. Dopiero po czterech miesiącach od doręczenia organowi wniosku, organ zarządził oględziny. Skarga S.M. na bezczynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, została rozstrzygnięta wyrokiem z dnia 9 września 2014r., sygn. akt II SAB/Łd 96/14. Sąd zobowiązał organ powiatowy do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od uprawomocnienia wyroku, stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzył organowi grzywnę w kwocie 500zł. Następnie, rozpoznając skargę S.M. o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie powyższego wyroku sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015r., sygn. akt II SA/Łd 350/15 wymierzył PINB w B. grzywnę w wysokości 500zł. Dalej skarżący podnieśli, że ponieważ organ powiatowy nie podejmował w sprawie żadnych czynności, ponownie zwrócili się do organu wojewódzkiego z zażaleniem w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 2016r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23) w skrócie: "K.p.a." – jednakże organ wojewódzki nie zajął żadnego stanowiska w przedmiocie wniesionych zażaleń. W powyższym stanie faktycznym S.M.: - w skardze z dnia 28 stycznia 2016 roku wniósł o stwierdzenie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w ciągu kolejnych 17 miesięcy , to jest po wyroku w sprawie sygn. akt II SAB/Łd 96/14 dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa w sprawie prawidłowości przebudowy ogrodzenia przy ul. A 25 w B., o wymierzenie organowi grzywny, o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł w trybie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie kosztów postępowania; skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Łd 71/16; - w skardze z dnia 29 lutego 2016 roku wniósł o stwierdzenie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. z rażącym naruszeniem prawa dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie prawidłowości przebudowy ogrodzenia przy ul. A 25 w B., o wymierzenie organowi grzywny, o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł w trybie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie kosztów postępowania; skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Łd 81/16. W opisanym stanie faktycznym U.Z. w dwóch skargach z dnia 29 lutego 2016 roku wniosła: - o stwierdzenie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa w prowadzonej od 2013 roku sprawie przebudowy ogrodzenia przy ul. A 25 w B., o wymierzenie organowi grzywny, o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł w trybie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie kosztów postępowania; skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Łd 78/16; - o stwierdzenie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w tej samej sprawie dopuścił się przewlekłości, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o wymierzenie organowi grzywny, o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł w trybie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzenie kosztów postępowania; skarga została zarejestrowana pod sygnaturą akt II SAB/Łd 79/16. W odpowiedziach na skargi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało m.in., że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego przebudowy ogrodzenia stałego nieruchomości, położonej w B. przy ul. A 25 od strony ul. A, postanowieniem z dnia [...], nr [...] nałożył na inwestorów obowiązek opracowania i przedstawienia oceny technicznej dotyczącej prawidłowości powyższego ogrodzenia w terminie do dnia 31 grudnia 2014r. W dniu 30 stycznia 2015r. zobowiązani przedłożyli kopię szkicu inwentaryzacyjnego, z którego wynika, iż ogrodzenie będące przedmiotem postępowania wykonano zgodnie z dokonanym zgłoszeniem. Wobec powyższego organ stopnia podstawowego uznał, iż żądanie przestawienia oceny technicznej dotyczącej prawidłowości usytuowania urządzenia budowlanego tj. ogrodzenia od strony drogi publicznej w świetle przedstawionej inwentaryzacji jest bezcelowe. Dlatego też Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. korzystając z art. 77 § 2 K.p.a. postanowieniem z dnia [...]nr [...], uchylił własne postanowienie z dnia [...], nr [...]. Na chwile obecną stosownym zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze gromadzonym materiałem dowodowym przez wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do każdej ze skarg Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wyjaśnił, iż zaniedbanie w zakresie terminowości prowadzonego postępowania jest od niego niezależne. Nie można zgodzić się z stwierdzeniem skarżących, iż zwłoka w załatwieniu sprawy jest świadoma i celowa. Jak już wielokrotnie wyjaśniano brak odpowiedniej kadry pracowniczej, liczne rozbudowane postępowania administracyjne oraz konieczność podjęcia natychmiastowych działań w przypadku wystąpienia zagrożenia zdrowia i życia mieszkańców powiatu [...] powoduje niezależne od organu zaniedbania w terminowym załatwianiu spraw. W związku z powyższym organ wniósł o odrzucenie skarg. Na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 roku sąd postanowił zarządzić połączenie spraw o sygnaturach: II SAB/ŁD 78/16, II SAB/Łd 79/16 i II SAB/Łd 82/16 ze sprawą II SAB/Łd 71/16 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. U.Z. i S.M. w dwóch jednobrzmiących pismach z dnia 1 lipca 2016 roku podnieśli niedopuszczalność łączenia do wspólnego rozstrzygnięcia spraw ze skarg dwóch różnych osób wskazując na konieczność rozstrzygnięcia przez sąd indywidualnej skargi w odrębnym postępowaniu. Wskazali, że łączenie skarg nie zapewnia ochrony danych osobowych osób, składających odrębne skargi, pozbawia sprawę przymiotu indywidualnego rozstrzygnięcia o każdej ze skarg. W pismach tych podniesiono również argument, że stan faktyczny w sprawach ze skarg U.Z. jest odmienny, niż w sprawach ze skarg S.M. U.Z. nie występowała bowiem wcześniej o stwierdzenie bezczynności i dlatego jej skarga dotyczy bezczynności od 2013 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718) – w skrócie: "P.p.s.a." – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu administracji publicznej i na przewlekłość postępowania w przypadkach niepodejmowania przez ten organ nakazanych prawem aktów lub czynności, w tym - w razie konieczności wydania decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 1 - 4a oraz pkt 8 p.p.s.a.). W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu administracji publicznej lub przewlekłość postępowania zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu administracyjnego lub dokonania czynności, stwierdza, że organ ten dopuścił się bezczynności czy przewlekłości postępowania i jednocześnie ustala, czy bezczynność organu lub przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a.). Warunkiem wniesienia skargi zarówno na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania jest uprzednie złożenie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - art. 37 § 1 w zw. z art. 52 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz. 23) – w skrócie: "k.p.a.". Wyczerpanie trybu zaskarżenia jest w niniejszej sprawie bezsporne. S.M. w trybie art. 37 § 1 k.p.a. w dniu [...] roku wniósł do [...]WINB zażalenie na bezczynność organu, zaś w dniu [...] roku zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania. U.Z. wniosła w dniu [...] roku zażalenie zarówno na przewlekłe prowadzenie postępowania, jak i na bezczynność organu. Jak wynika z uzasadnień skarg, bezspornie dotyczą one tego samego postępowania administracyjnego, prowadzonego przez PINB w B. od kwietnia 2013 roku – prawidłowości przebudowy ogrodzenia przy ulicy A 25 w B. Wniesione skargi należało zatem połączyć na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Za takim trybem prowadzenia spraw przemawiają względy ekonomiki procesowej, związane przede wszystkim z przedmiotem postępowania. Wyjaśnienia wymaga w tym miejscu połączenie ze względu na przedmiot, jak i podmioty składające skargę. Połączeniu spraw nie sprzeciwia się przyjęta przez ustawodawcę w art. 149 § 1 p.p.s.a. konstrukcja skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania. Umieszczenie obydwu instytucji w jednym przepisie wskazuje na możliwość jednoczesnego, łącznego rozpoznania skargi zawierającej zarówno zarzut bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Oceniając zasadność zarówno skargi na bezczynność postępowania, jak i na jego przewlekłe prowadzenie sąd bada bowiem te same elementy sprawy administracyjnej - sprawność przebiegu postępowania i prawidłowość jego toku. Jako przewlekłe sąd oceni postępowanie wówczas, gdy organ podejmuje wprawdzie działania, ale robi to opieszale lub skuteczność podejmowanych czynności jest wątpliwa, gdy organ podejmuje czynności nie zmierzając wprost i skutecznie do finalnego załatwienia sprawy, gdy postępowanie trwało dłużej niż było to konieczne do wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych będących istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy. Bezczynność organu prowadzącego postępowanie administracyjne ma miejsce wówczas, gdy ten - będąc właściwym w sprawie - nie załatwia jej w ustawowym terminie, a zatem nie wydaje rozstrzygnięcia bez usprawiedliwienia pozwalającego na przesunięcie tego terminu. Inaczej niż w przypadku przewlekłości postępowania, w przypadku bezczynności badaniu zasadniczo nie podlega sposób procedowania, a jego efekt (czy jego brak) w postaci rozstrzygnięcia (braku) sprawy. Z powyższych definicji obydwu kategorii wadliwości postępowania wynika, że w jednej sprawie możliwe jest ustalenie, że organ nie tylko przewlekle prowadzi postępowanie, ale tez tak wadliwie procedując dopuszcza się bezczynności. Tak więc nie tylko nie ma przeszkód, ale wręcz celowym wydaje się połączenie spraw, gdy odrębnymi skargami zaskarżono bezczynność i przewlekłość w tej samej sprawie administracyjnej. Ponadto przedmiot postępowania w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania w danym okresie czasu, a więc i zakres rozpoznania przez sąd pozostaje bez zmian, niezależnie od liczby osób składających skargę i niezależnie, czy zarzuty zostały zgłoszone w jednej, czy kilku skargach. Istotą wyroku w sprawie prowadzonej ze skargi w trybie art. 149 p.p.s.a. jest przesądzenie, czy w danej sprawie miała miejsce bezczynność lub przewlekłość postępowania, czy miała ona cechy rażącego naruszenia prawa i ewentualnie zobowiązanie organu do wydania aktu (zakończenia postępowania administracyjnego). Tak więc celowym było połączenie skarg na bezczynność , wniesionych odrębnie przez U.Z. i S.M. w tej samej sprawie administracyjnej, w której oboje są uczestnikami postępowania Należy jednak podkreślić, że połączenie w trybie art. 111 p.p.s.a. sprawy ze skargi na przewlekłość postępowania i sprawy na bezczynność organu ma charakter techniczno-organizacyjny i nie wpływa na odrębność spraw. Tak więc zarzut bezczynności i przewlekłości podlega samodzielnej ocenie. Połączenie nie pozbawia również prawa do oceny żądań każdej z osób wnoszących skargę. Powyższe uwagi okazały się niezbędne wobec zarzutów skarżących o niedopuszczalności połączenia ich skarg w trybie art. 111 § 2 p.p.s.a. Jeszcze raz podkreślenia wymaga techniczny skutek tej czynności procesowej. Łączne rozpoznanie sprawy nie oznacza, że sąd jest zwolniony od indywidualnego rozpatrzenia podnoszonych w każdej ze skarg zarzutów. Łączenie spraw nie pozbawia żadnego ze skarżących prawa do indywidualnego rozpatrzenia jego zarzutów. Na marginesie jedynie należy zauważyć niemal identyczne sformułowania skarg i przedstawionych zarzutów w niniejszych sprawach, co pozwala na ich łączne omówienie. Zdziwienie budzą zarzuty i obawy utraty ochrony danych osobowych na skutek zrządzenia łącznego rozpatrzenia wszystkich skarg, skoro skargi zostały złożone przez osoby spokrewnione (skarżący są rodzeństwem), z których skarżący często występuje jako pełnomocnik skarżącej, co sądowi wiadomo z urzędu. Ponadto obje skarżący są uczestnikami tego samego postępowania administracyjnego, należy zatem domniemywać, że znają nie tylko swoje dane osobowe, ale także zgłaszane w postępowaniu zarzuty i uwagi, zajmowane stanowisko w sprawie.. Z uwagi na to, że sąd prawomocnym wyrokiem z dnia 9 września 2014 roku ocenił jako rażącą bezczynność PINB w sprawie przebudowy ogrodzenia przy ul. A 25, prowadzonej od 2013 roku i zobowiązał organ do wydania aktu w terminie 1 miesiąca od uprawomocnienia się wyroku, ponownej ocenie podlega zarzut bezczynności tegoż organu w tej samej sprawie po 9 września 2014 roku, to jest od dnia wyroku. Zarzut bezczynności w tym zakresie okazał się uzasadniony. Bezsporne jest bowiem, że organ do dnia ponownego wyrokowania nie wydał rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, pomimo upływu kolejnych prawie dwóch lat od wyroku nakazującego w istocie zakończenie postępowania administracyjnego. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, z jakich powodów sprawy nie załatwiono w terminie, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 19 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 243/13 oraz z dnia 12 września 2013 roku, sygn. akt: I SAB/Wa 364/13, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że organ nie może usprawiedliwiać bezczynności czy przewlekłości postępowania faktem przekazania akt do organu wyższego stopnia czy do sądu. Zatem kontroli sądu podlegało procedowanie przez organ od dnia wyroku. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. sąd w punkcie pierwszym wyroku orzekł, że bezczynność organu we wskazanym okresie istniała i miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Znów bowiem pomimo upływu i terminów ustawowych do załatwienia sprawy, i terminu zakreślonego przez sąd w prawomocnym wyroku organ nie wydał aktu kończącego postępowanie. Rażące naruszenie prawa oznacza sytuację, w której bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo, a więc sytuację, w której to naruszenie jest oczywiste. W tym samym punkcie pierwszym wyroku i również na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. sąd ustalił, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przy tym kontroli sądu co do zarzutu przewlekłości podlegało całe postępowanie administracyjne, od momentu wszczęcia w kwietniu 2013 roku. W sprawie II SAB/Łd 96/14 ze skargi S.M., zakończonej wyrokiem tutejszego sądu z dnia 9 września 2014 roku sąd nie oceniał postępowania prowadzonego przez organ w aspekcie zarzutu przewlekłości, a więc terminowości i sprawności podejmowanych czynności. Jak zaś wcześniej wskazano, orzeczenie o bezczynności nie wyklucza możliwości stwierdzenia przewlekłości postępowania. Bez wątpienia zaś organ podejmował czynności procesowe z naruszeniem wszelkich zasad sprawności. I tak, pierwsze czynności sprawdzające po wszczęciu postępowania w kwietniu 2013 roku podjęto dopiero po kilku miesiącach, niedziałanie organu po wyroku sądu (19 września 2014r) skutkowało wymierzeniem mu grzywny. Nawet po uznaniu przez organ, że inwestorzy wykonali ciążące na nich obowiązki organ kolejne czynności podjął po upływie kilku miesięcy i nie zakończył postępowania.. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Nie sposób nie zauważyć, że organ nie dopełniał tego obowiązku. Z tych względów skargi na przewlekłość postępowania okazały się w całości uzasadnione. Pomimo zasadności zarzutu bezczynności i przewlekłości postępowania sąd w trybie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, wobec faktu, że organ został zobligowany do wydania aktu kończącego postępowanie wyrokiem sądu z dnia 9 września 2014 roku w sprawie II SAB/Łd 96/14. Również z uwagi na to, że powołanym wyrokiem uznano, że organ dopuścił się rażącej bezczynności i ustalenie to dotyczy okresu od wszczęcia postępowania administracyjnego (2013 rok) do dnia wyrokowania (9 września 2014r.), sąd w punkcie trzecim wyroku umorzył postępowanie ze skargi U.Z. w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wyrok powyższy wiąże bowiem organ i sąd w dalszym toku postępowania (art. 153 p.p.s.a.), tworzy stan rzeczy osądzonej i uniemożliwia ponowne wydanie takiego orzeczenia nawet, gdy z żądaniem takim występuje inny podmiot. Zakres powagi rzeczy osądzonej, jak i zakres związania prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego odnosi się do tego, co było przedmiotem rozstrzygnięcia w konkretnej, rozpoznawanej sprawie. Nie jest zatem możliwe nie tylko ponowne zobowiązanie organu do podjęcia określonych działań, jeżeli zobowiązanie takie już zostało na organ nałożone, ale i ponowna ocena bezczynności. W tym zakresie wiążące pozostaje bowiem stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku. Ustalone okoliczności uzasadniały także, w przekonaniu Sądu, wymierzenie organowi grzywny oraz przyznaniu na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 k.p.a. lub o przyznaniu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Kwestia ta pozostawiana jest uznaniu sądu orzekającego, w przypadku stwierdzenia, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przekonaniu Sądu zasadność skargi w sytuacji, gdy sąd już prawie dwa lata wcześniej przesądził o bezczynności organu, uzasadnia grzywnę w wysokości 1000 zł. Natomiast sumę pieniężną sąd określił na poziomie połowy wymierzonej grzywny. O kosztach postępowania orzeczono z mocy art. 205 p.p.s.a.. W przypadku skarżącej U.Z. zasądzono równowartość uiszczonych wpisów, w przypadku skarżącego S.M. również zwrot kosztów dojazdu, zgodnie ze złożonym zestawieniem. MR