II SA/Rz 1541/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków -skargę oddala- Przedmiotem skargi M.J. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, dalej "WINGiK", z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] o odmowie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów wydana w następującym stanie sprawy. Pismami z dnia [...] lipca 2014 r., [...] sierpnia 2014 r. i z dnia [...] października 2014 r. M.J. będący właścicielem działki nr 2552 położonej w H. zwrócił się o "skorygowanie błędów w ewidencji geodezyjnej dotyczącej działki 2552" powstałych po wykonanej modernizacji ewidencji gruntów przeprowadzonej w latach 2008 - 2009. Starosta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] orzekł o odmowie wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym obrębu H., jednostka ewidencyjna H., dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działkami numer 2552 i 2548. Decyzja ta została decyzją WINGiK uchylona decyzją z dnia [...] marc a 2015 r. nr [...] . W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta[...] decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] ponownie orzekł o odmowie wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym obrębu H., jednostka ewidencyjna H., dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działkami numer 2552 i 2548. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w latach 2008 - 2009 została przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków, jednak przebieg granicy pomiędzy działkami nr 2552 i 2548 na mapie obowiązującej przez modernizacją i po modernizacji nie uległ zmianie. Zgromadzone w sprawie dowody wskazują, że na gruncie istnieje spór graniczny pomiędzy właścicielami działek nr 2552 i 2548, uniemożliwiający ustalenie granic spokojnego posiadania. Dokonanie wnioskowanych zmian jest zatem niemożliwie, jako że aktualizacja operatu ma charakter wyłącznie rejestrowy i nie może decydować ani o prawie własności ani o jego zasięgu. W odwołaniu od opisanej wyżej decyzji M.J. wnosząc o jej uchylenie i wprowadzenie zmian w operacie w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 2552 i 2548 zgodnie ze spokojnym stanem użytkowania podniósł, że obecny sposób zagospodarowania terenu jest niezmienny od ponad 100 lat, a oświadczenie właścicieli działki nr 2548 o użytkowaniu pasa gruntu znajdującego się wg obecnej mapy zasadniczej w granicach działki nr 2548 jest nieprawdą. W jego ocenie dokonana modernizacja ewidencji gruntów budynków dla przedmiotowych nieruchomości została wykonana w sposób nierzetelny i nie odzwierciedla faktycznego użytkowania gruntów przez ich właścicieli. Opisaną na wstępie decyzją WINGiK działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołano Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a."), art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 520, dalej "p.g.ik.") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podzielił ustalenia i ich ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji podkreślając, że ewidencja gruntów i budynków stanowi zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach odzwierciedlający aktualny stan prawny i zawiera jedynie dane wynikające z tytułu własności. Ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno - techniczne nie rozstrzyga sporów prawa do gruntów, budynków czy lokali ani nie nadaje tych praw. Przeprowadzona w latach 2008 - 2009 modernizacja ewidencji gruntów i budynków wsi H. miała na celu opracowanie numerycznej mapy ewidencyjnej (konwersja do postaci numerycznej) oraz założenie ewidencji budynków przy wykorzystaniu istniejących operatów zawierających dane dotyczące przebiegu granic. Podczas prac modernizacyjnych nie były wykonywane pomiary i ustalenia granic w terenie dla przedmiotowych działek, a ponadto z graficznego porównania mapy ewidencyjnej obowiązującej przed modernizacją z mapą ewidencyjną po modernizacji oraz analizy dokumentacji dotyczącej tego przebiegu zalegających w aktach sprawy wynika, że przedmiotowy odcinek granicy pomiędzy działkami nr 2552 i 2548 nie uległ zmianie w wyniku prac modernizacyjnych. Rozstrzygnięcie sporu granicznego, jaki ma miejsce w niniejszej sprawie, dotyczącego zasięgu własności pasa gruntu pomiędzy działkami nr 2552 i 2548 nie należy do postępowania ewidencyjnego, tylko rozgraniczeniowego prowadzonego w trybie art. 29 p.g.ik. lub sądowego. Organ podkreślił, że dokonywanie zmian w operacie ewidencyjnym jest możliwe jedynie poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. W rozumieniu art. 22 ust. 3 p.g.ik. chodzi o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych przez stronę danych. Zatem jeśli zapadnie prawomocne rozstrzygnięcie (sądowe lub rozgraniczeniowe) w sprawie spornego odcinka granicy pomiędzy działkami nr 2552 i 2548 wówczas będzie ono podstawą do wprowadzenia zmian w operacie ewidencyjnym. W skardze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M.J. wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 22 ust. 2 ustawy p.g.ik., polegające na tym, że modernizacja ewidencji gruntów stworzyła stan dla którego brak jest dokumentacji geodezyjnej, czym dokonano nieuprawnionej ingerencji w prawo własności wyznaczając nową granicę pomiędzy nieruchomościami, - § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r. poz. 542) poprzez odmowę wyeliminowania błędnych danych, wprowadzonych w ramach przeprowadzonej w 2008 r. modernizacji ewidencji gruntów i budynków wsi H., gdy dane te utraciły swą aktualność w 1971 r. 2. naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów, która został wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a., to jest bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a wprowadzenie których miało spowodować przywrócenie stanu ewidencyjnego zgodnie z dokumentacją znajdującą się w zasobie geodezyjnym od 1971 r. oraz zgodnie ze stanem spokojnego posiadania trwającego bezkonfliktowo co najmniej od 1971 r. - art. 7 i art. 77 k.p.a , bowiem organy prowadzące postępowanie wyjaśniające nie odniosły się do materiału zgromadzonego w zasobie geodezyjnym w 1971 r. i nie wyjaśniły co było podstawą wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów w ramach prowadzonej modernizacji w 2008 r., - art. 107 § 3 k.p.a. bowiem uzasadnienia jest bardzo ogólnikowe i nie zawiera uzasadnienia faktycznego ani prawnego i nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy, jak i zarzutów zawartych w odwołaniu, w 80 % stanowią go cytaty przepisów prawnych, bez jakiejkolwiek ich analizy w odniesieniu do stanu sprawy, - art. 8 i art. 11 k.p.a. to jest zasady pogłębiania zaufania oraz wyjaśnienia zasadności przesłanek , co stanowi konsekwencję naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Pełnomocnik strony skarżącej na rozprawie przez WSA wniósł o uwzględnienie skargi a ponadto dodał, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia dokumentacji stanowiącej podstawę sporządzenia mapy zasadniczej z 1971 r. Natomiast uczestnicy postępowania P.Ś. i B.Ś. wnieśli o oddalenie skargi, powołując się na swe pismo z dnia [...] lipca 2016 r. stanowiące odpowiedź na skargę M.J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna została przez Sąd oddalona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718; zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej zwany WINGiK). Zaskarżona decyzja została wydana m.in. w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji administracyjnej Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów na wniosek złożony przez M.J. dotyczącego przebiegu granicy pomiędzy działkami o nr 2552 i 2548 w obrębie H. Zdaniem Organów, wnioskujący nie przedstawili w toku postępowania takich dokumentów, które umożliwiałyby wprowadzenie do ewidencji gruntów i budynków żądanych przez nich zmian. Zarzuty skargi nie okazały się zasadne zaś decyzja WINGiK nie narusza prawa zarówno na płaszczyźnie norm procesowych jak i materialnoprawnych. Ustalony przez Organ stan faktyczny odpowiada prawdzie obiektywnej przez co może stanowić przedmiot wyrokowania. O oddaleniu skargi zadecydowały następujące motywy. Wyjaśnić na wstępie wypada, iż podstawą wprowadzania wpisów w ewidencji gruntów i budynków są regulacje ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.; dalej zwana Pgik). W myśl art. 24 ust. 2a punkt 1 i 2 oraz ust. 2b tej ustawy, aktualizacja operatu ewidencyjnego odbywa się z urzędu lub na wniosek; następuje zaś w drodze czynności materialno – technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast według § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r., poz. 542 z późn. zm.; dalej zwane rozporządzeniem), aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi; ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; wyeliminowania danych błędnych. Przy sporządzaniu dokumentacji określającej przebieg granic działek ewidencyjnych na potrzeby aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 37-39 stosuje się odpowiednio (podkreślenie Sądu), co wynika z § 45 ust. 3 rozporządzenia. Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega zatem na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu. Każdorazowa konieczność dokonania zmiany lub modyfikacji (aktualizacji) powinna być udokumentowana przez wnioskodawcę. W ramach pojęcia aktualizacji można dokonywać prostowania jak i usuwania danych błędnych. Może się to odbywać wyłącznie w sytuacji, gdy uzasadnia to aktualny stan prawny lub gdy błędne wpisy w bazie danych ewidencyjnych mają charakter oczywistych – w świetle złożonych dokumentów - pomyłek. Z uwagi na czysto deklaratoryjny charakter urządzeń ewidencyjnych, niezgodność danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym oraz nieprawidłowość ujawnionych w ewidencji danych, musi być oczywista, a zatem bezsporna i niewymagająca prowadzenia postępowania wyjaśniającego (tak WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 13 października 2015 r., sygn. II SA/Bk 453/15). Powszechnie ugruntowanym w orzecznictwie jak i doktrynie stanowiskiem jest twierdzenie, iż ewidencja gruntów i budynków nie ma charakteru prawotwórczego. Jej zadaniem jest tylko i wyłącznie odzwierciedlanie w sposób prawidłowy aktualnego stanu prawnego, a nie tworzenie stanu prawnego nowego, choćby był on zgodny z żądaniem wnioskodawcy. Podkreśla się również, iż rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak to, komu przysługuje prawo własności, a także co należy z mocą podkreślić, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia. Całkowicie błędnym jest oczekiwanie, że w ramach postępowania ewidencyjnego dojdzie do załatwienia sporu o prawo własności, o granice czy powierzchnie ich działek, ponieważ organy ewidencyjne nie są uprawnione do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadnym jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów. Kwestia ta jest w orzecznictwie traktowana jako oczywista (por. m.in. WSA w Krakowie w wyroku z dnia 12 listopada 2014 r., o sygn. III SA/Kr 633/14, WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 14 października 2015 r., o sygn. II SA/Rz 565/15, opubl. w CBOSA). Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze czynności materialnotechnicznej na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców (art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h Pgik). Natomiast zgodnie z § 36 rozporządzenia, przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1) w postępowaniu rozgraniczeniowym; 2) w celu podziału nieruchomości; 3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów; 4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości; 5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej; 6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków; 7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji; 8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych. Należy podkreślić, iż § 36 rozporządzenia umieszczony w rozdziale o tytule rozdziału 2 rozporządzenia pt. Zakładanie ewidencji gruntów i budynków, stosuje w postępowaniu aktualizacyjnym odpowiednio, czyli z obowiązkiem uwzględnienia specyfiki prowadzenia czynności aktualizacyjnych, zaś podstawową zasadą wypływającą z § 12 rozporządzenia, jest wykazywanie prawa osób i jednostek organizacyjnych, w ewidencji na podstawie: 1) wpisów dokonanych w księgach wieczystych; 2) prawomocnych orzeczeń sądowych; 3) umów zawartych w formie aktów notarialnych, dotyczących ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali; 4) ostatecznych decyzji administracyjnych; 5) dyspozycji zawartych w aktach normatywnych; 6) umów dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Wobec podnoszonych w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego zarzutów strony skarżącej, wymaga wyraźnego podkreślenia, iż aktualizacja ewidencji poprzez usunięcie błędu może dotyczyć tylko i wyłącznie błędów oczywistych czyli takich, które można dostrzec z łatwością, a więc bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organ ewidencyjny nie jest bowiem władny uwzględnić wniosku podmiotu ewidencyjnego, jeżeli żąda się wprowadzenia zmian przebiegu granic działek ewidencyjnych, co do których zaistniał spór graniczny. Innymi słowy, stanowczo wykluczyć należy dokonywanie zmian ewidencyjnych, które nie wynikają wprost z dokumentów źródłowych wymienionych w § 12 rozporządzenia, lub które powinny zostać rozstrzygnięte w drodze cywilnego sporu o własność. Zdecydowanie nie można stawiać znaku równości pomiędzy prostowaniem błędnych wpisów w ewidencji, mających charakter oczywistych (w świetle złożonych dokumentów) pomyłek, a merytorycznym ustalaniem przez organy przebiegu granic pomiędzy sąsiadującymi działkami. Nie można bowiem na organy ewidencyjne, które jedynie rejestrują zmiany będące wynikiem innej procedury, przerzucać kompetencji innych organów czy sądów. Mając to wszystko na względzie wyjaśnić należy, że po pierwsze, w sprawie nie jest kwestionowane to, iż granice działek o nr 2552 i 2548 zostały uwidocznione na mapie ewidencyjnej gruntów w skali 1: 2880 założonej w 1969 r. na podstawie mapy katastralnej obrębu ewidencyjnego H. Dokonane przez Organ pierwszej instancji porównanie mapy ewidencyjnej przed i po dokonaniu modernizacji wykazało, że granica pomiędzy działkami o nr 2552 i 2548 nie uległa jakiejkolwiek zmianie w wyniku prac modernizacyjnych (vide: graficzne porównanie mapy ewidencyjnej sprzed i po modernizacji). Znaczące dla sprawy jest również i to, że w świetle stanowiska biegłego sądowego wyrażonego w opinii z 22 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. [...], o ochronę własności, a złożonej przez skarżącego wraz ze skargą, wynika jednoznacznie, że mapa ewidencji gruntów sprzed modernizacji z mapą ewidencji po modernizacji, przedstawiają jednakowy czyli nie różniący się niczym, przebieg granicy wzdłuż linii 15445 – 15351. Nie sposób więc twierdzić, iż nastąpiła w odniesieniu do własności skarżącego oczywista pomyłka w zakresie przebiegu granicy z działką należącą do P.Ś. i B.Ś. Po drugie, w toku postępowania administracyjnego M.J. podnosił, że w 1971 r. wykonane zostały prace polegające na sporządzeniu mapy zasadniczej obrębu H. Wykreślona na mapie zasadniczej granica jest zdaniem skarżącego najbardziej wiarygodna, pomimo że nie znajduje odzwierciedlenia w mapie ewidencyjnej. Jego twierdzenie, przy jednoczesnym stanowisku właścicieli działki o nr 2548 oznacza, że w sprawie stanowiącej przedmiot rozpoznania Organów istnieje spór graniczny (postępowanie rozgraniczeniowe nie zostało prawomocnie zakończone przez sądem powszechnym), zaś wnioskodawca nie przedstawił organom ewidencyjnym takich dokumentów, które w świetle cyt. wyżej § 12 rozporządzenia byłyby dla Organów wiążące, a do takich nie należy z pewnością powoływana przez skarżącego mapa zasadnicza sporządzona w 1971 r. wraz ze szkicem polowym. Otóż jeżeli zaistnieją uzasadnione wątpliwości co do stanu prawnego nieruchomości, a takie z pewnością powstały w niniejszej sprawie, to nie pozwalają one na prowadzenie postępowania w trybie administracyjnym służącym aktualizacji zapisów widniejących w ewidencji. W takiej sytuacji konieczne jest wszczęcie odpowiedniego postępowania przed sądem powszechnym, który będzie władny rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości (wyrok WSA w Lublinie z 1 lipca 2010 r., sygn. III SA/Lu 140/10). Dla Sądu nie stanowi jakiejkolwiek kwestii, że dopiero orzeczenie kończące postępowanie rozgraniczeniowe będzie podstawą do wprowadzenia ewentualnych zmian. Jasno w tym temacie wypowiedział się WINGiK w uzasadnieniu skarżonej decyzji pisząc, że jeśli zapadnie orzeczenie sądowe w sprawie spornego odcinka granicy, to wówczas będzie ono podstawą do wprowadzenia zmian w operacie. Ponieważ wspomnianego dokumentu skarżący nie przedstawił Organom Służb Geodezyjno – Kartograficznych, jak również innego dokumentującego zmianę stanu granic swej nieruchomości, po przeprowadzeniu modernizacji, to w pełni uzasadniona była odmowa przeprowadzenia aktualizacji na wniosek. Nie wykazano bowiem w sprawie, że aktualnie ujawniony w operacie stan prawny lub faktyczny jest nieprawidłowy. Po trzecie, zdecydowanie krytycznie należy odnieść się do aktualizacji wpisów ewidencyjnych na podstawie ponownej oceny dokumentów archiwalnych. Otóż nie można pominąć, iż na wniosek strony można wprowadzić do ewidencji gruntów i budynków jedynie zmiany danych, objętych tą ewidencją, wynikające z nowych zdarzeń, a nie korygować wpisy na podstawie powtórnej oceny archiwalnych dokumentów (art. 22 ust. 2 Pgik). Powtórna ocena dokumentów archiwalnych możliwa jest tylko w ramach prowadzonego z urzędu postępowania weryfikacyjnego w trybie określonym w § 54 rozporządzenia, nie zaś postępowania wszczynanego na wniosek podmiotu ewidencyjnego (vide: wyroki WSA w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. II SA/Bk 812/13). Reasumując, należało zaakceptować rozstrzygnięcie WINGiK oparte na twierdzeniu, iż wnioskujący nie przedstawił żadnych dokumentów świadczących o tym, że stan wykazany w operacie ewidencyjnym wymaga aktualizacji na wniosek. WSA działając z urzędu również nie doszukał się takich naruszeń prawa, które musiałyby skutkować koniecznością uwzględnienia skargi M.J. Stanowisko Organu odwoławczego jako zgodne z prawem nie mogło zostać przez Sąd podważone mocą jego kompetencji kasacyjnych. Z tych względów skarga w niniejszej sprawie okazała się niezasadna, a w rezultacie została też oddalono przez WSA na podstawie art. 151 p.p.s.a.