II SA/Kr 99/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia 19 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 5.06.2015 r., na podstawie art. 28, art. 32 ust 1, art. 34 ust. 4,art. 35 ust.1 i 3, art. 36a ust. 3 w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r, Nr 243 poz.1623), po rozpoznaniu wniosku M.K. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami indywidualnymi w parterze z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, c.o., wentylacją mechaniczną, elektryczną, oraz zagospodarowaniem terenu w postaci: budowy zjazdu, wewnętrznego układu drogowego, wiaty śmietnikowej, zewnętrznych odcinków instalacji wewnętrznych, położonego na działkach nr [...] ,[...] ,[...] obr. [...] w K. przy ul. [...] ". W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę został złożony w dniu 27.02.2015 r. Na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowieniem z dnia 20.04.2015 r. oraz postanowieniem z dnia 06.05.2015 r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia szeregu nieprawidłowości. W wyznaczonych terminach inwestor nie usunął nieprawidłowości w dokumentacji projektowej w wyczerpujący i prawidłowy sposób. W kwestii przepisów przeciwpożarowych organ wskazał, że opis projektu na stronie 87-89 zawiera podstawowe informacje wymagane § 11 ust. 1 pkt. 11 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Według projektanta załączony projekt przedstawia obiekt o wysokości 13,5 m i 4 kondygnacjach naziemnych. Z uwagi na wątpliwości co do tak przedstawionej wysokości i ilości kondygnacji, nałożono na inwestora obowiązek jego uzgodnienia z rzeczoznawcą p.poż. W wyjaśnieniach inwestor podał, że w oparciu o § 4.1.3 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony pożarowej i w oparciu o opis technicznych ( część II pkt. 7- w którym budynek uznano za niski), uzgodnienie projektu budowlanego w budynku niskim nie jest wymagane. Jednak strony postępowania, po zapoznaniu się z zawartością projektu zarzuciły niezgodność projektowanej inwestycji w zakresie przepisów pożarowych. Projektant nie dokonał zmian projektowych w tym zakresie, a złożone wyjaśnienia – zdaniem organu - nie wyczerpują zarzutów złożonych przez strony. Projektant powinien, przynajmniej w przypadku konkretnych zarzutów, wykazać zgodność z wymaganymi przepisami pożarowymi. Nie uzupełniono również rysunku zagospodarowania terenu o czytelne i jednoznaczne wymiary odległości projektowanych obiektów od granicy z działką nr [...] . Podane linie wymiarowe budzą wątpliwości, czy wyznaczają odległość od narożnika projektowanego budynku, czy też od krawędzi otworu okiennego budynku. Tak wrysowane linie wymiarowe były m.in. powodem uwag i zastrzeżeń stron postępowania. W postanowieniu z dnia 6.05.2015 r. nałożono na inwestora obowiązek opracowania dotyczącego projektu "zielonego dachu". W odpowiedzi na to żądanie wskazano, że warstwy zielonego dachu są opisane na stronie 95 projektu budowlanego. Opis ten zawiera jednakże tylko wyszczególnienie warstw "zielonego dachu". Brak natomiast rysunku (przekrój pionowy) lub rysunku detalu podającego rodzaj i grubość poszczególnych warstw. Załączone rysunki nie wskazują dokładnych warstw "zielonego dachu". Rzut dachu we fragmentach opisanych jako "zielony dach" posiada projektowane spadki, koryta odprowadzające wody opadowe. Natomiast opis projektu nie posiada szczegółowego wyliczenia powierzchni zieleni (np. koryta - czy jego powierzchnia jest odliczona) oraz jaka jest minimalna i maksymalna grubość warstwy ziemi (zmienna ze względu na spadki). Nie załączono do opisu technicznego szczegółowego opisu zielonego dachu oraz konkluzji projektanta, że tak zaprojektowany "dach" zapewni prawidłową wegetację roślin. Decyzja ustalająca warunki zabudowy wymagała zachowania całkowitego gabarytu planowanego budynku do 13,5 m. Ponieważ załączone rysunki projektowe wskazywały, iż wymiar ten jest przekroczony, nałożono na inwestora obowiązek dołączenia do projektu rysunku wykazującego spełnienie zapisu decyzji WZ. W wykonaniu tego obowiązku projektant wrysował na rysunku nr [...] str.[...] i rys. nr [...] str.[...] wymiaru 13,5 m od poziomu terenu do górnego poziomu dachu oraz powołał się na § 3 pkt. 24 i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., które to przepisy definiują kubaturę budynku i jego wysokość, a nie gabaryt całkowity budynku. Cytując definicję antresoli zawartą w § 3 pkt. 19 ww. rozporządzenia organ wskazał, że definicja nie wprowadza możliwości wydzielenia w jej powierzchni dodatkowych pomieszczeń, gdyż ona sama ma stanowić część innego pomieszczenia. Natomiast rysunek rzutu antresoli (str.[...] ) przedstawia poziom +11,15 m z dodatkowymi wydzielonymi łazienkami. Tak zaprojektowaną część budynku, w ocenie organu, nie można uznać za antresolę, a za część budynku, która wskazuje, że jest to kolejna kondygnacja. Zatem, co za tym idzie, nie jest to budynek niski i jego projekt wymaga uzgodnienia pod względem ochrony pożarowej. Ze względu na fakt, że problem zacieniania, przesłaniania budził wiele kontrowersji i wątpliwości wśród stron postępowania będących mieszkańcami sąsiednich budynków nałożono dwukrotnie na wnioskodawcę obowiązek opracowania szczegółowej analizy (graficznej i opisowej, również dla każdego budynku sąsiedniego) wykazującą jednoznacznie i przejrzyście zgodność projektu budowlanego z zapisami § 13, 57, 60 ww. rozporządzenia. Wprawdzie projektant załączył do projektu rysunek " wykres zacieniania wg linijki słońca..." , jednakże już komentarz (opis i wnioski) do tego jest bardzo lakoniczny. Natomiast opracowanie dotyczące przesłaniania ogranicza się jedynie do bardzo krótkiego opisu przesłaniania. Nie załączono odrębnych rysunków, czy choćby poglądowych szkiców, które w sposób przejrzysty obrazowałby problem przesłaniania sąsiednich budynków. Nie pokazano na jakiej wysokości jest analizowane okno O1, nie pokazano graficznie ani rachunkowo, jak wyliczono wysokość przesłaniania. Pokazany na rysunku "linijki słońca" ( str.[...] ) kąt 60° z okna O1, w tej skali i na tej planszy jest mało czytelny, przez co nie można go uznać za wystarczający i przekonywujący dowód spełnienia wymogów ww. rozporządzenia. Na koniec organ wyjaśnił, że zbieżność nazwisk inspektora prowadzącego sprawę oraz pełnomocnika inwestora jest przypadkowa. M.K. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Przedstawił sposób uzupełnienia braków wskazanym w postanowieniach organu I instancji. Podał, że przewidziana w projekcie ilość miejsc postojowych jest zgodna z decyzją WZ, zwłaszcza, że studenci podróżują środkami komunikacji miejskiej, a uchwała Rady Miasta K. nr [...] jest aktem postulatywnym, bez mocy obowiązującej. W ocenie odwołującego, kwestie dotyczące przepisów przeciwpożarowych, linii wymiarowych na rysunku zagospodarowania terenu, opracowania "zielonego dachu", całkowitego gabarytu planowanego budynku, projektowanej antresoli, zacieniania i przesłaniania są zredagowane niespójnie, nierzetelnie, a po części niezgodnie z prawdą. Nie mogą stanowić jednoznacznej argumentacji do wydania decyzji odmownej. Podtrzymał swoje stanowisko w odniesieniu do § 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnośnie kwalifikacji budynku jako niskiego (N) - do 4 kondygnacji nadziemnych, ponieważ piąty poziom użytkowy czwartej kondygnacji stanowi antresola, która odpowiada definicji z § 3 pkt.19). W związku z powyższym, przedmiotowy budynek nie wymaga uzgodnienia pod względem ochrony pożarowej. W odniesieniu do zarzutu, że nie ustosunkował się wyczerpująco do zastrzeżeń stron postępowania w tym zakresie, odwołujący podniósł, że zarzuty są bądź nieprecyzyjne, bądź merytorycznie bezzasadne, co zostało jednoznacznie stwierdzone w części opisu technicznego dotyczącej ochrony pożarowej. Zwymiarowanie budynku w projekcie zagospodarowania jest czytelne i wystarczające dla stwierdzenia zgodności jego lokalizacji z zapisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( § 12 ), z tą uwagą, że zwymiarowanie to odnosi do prawdziwych granic geodezyjnych, a nie istniejącego ogrodzenia. Również przedstawione w projekcie budowlanym uwarstwienie zielonego dachu jest wystarczające dla zaistnienia procesów wegetatywnych, a fakt czy takie zaistniały będzie przedmiotem postępowania PINB-u przed wydaniem decyzji pozwolenia na użytkowanie. W kwestii tzw. całkowitego gabarytu planowanego budynku odwołujący podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na postanowienie, uznając, że całkowity gabaryt wynosi 13,5 m i jest to gabaryt górnej krawędzi dachu, natomiast krawędź ścianki kolankowej, która tak jak inne elementy dachu tj. np. kominy nie stanowi o gabarycie, ale jej krawędź jest elementem przesłaniającym i dlatego rzędna tej krawędzi została uwzględniona w wykresie przesłaniania i zacieniania. W odniesieniu do elewacji frontowej ustalenia zawarte w decyzji WZ nie zostały naruszone, ponieważ projektowana attyka jest attyką ażurową. Przedstawione wykresy oddziaływania i zacieniania wraz z komentarzem są wystarczające dla udowodnienia zgodności planowanej inwestycji z § 13, 60 rozporządzenia. Wojewoda decyzją z dnia 19.11.2015 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że inwestor dla przedsięwzięcia inwestycyjnego na działkach nr [...] i [...] uzyskał decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 18.03.2013 r., znak: [...] , o ustaleniu warunków zabudowy. W decyzji tej określono między innymi, że inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych winien zrealizować miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji. Oznacza to, że nałożono na inwestora obowiązek oceny liczby miejsc postojowych, która zapewni prawidłowe funkcjonowanie przedmiotowej inwestycji. Ocena liczby miejsc postojowych nie może być sprzeczna z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że na terenie działki, na której lokalizowany jest omawiany budynek mieszkalny wielorodzinny, nie przewiduje się miejsc postojowych dla samochodów użytkowników przebywających okresowo oraz dla samochodów dla osób niepełnosprawnych. W opisie do projektu budowlanego brak jest wyjaśnienia przyczyn powyższej niezgodności. W ocenie organu odwoławczego, fakt, że przedmiotem inwestycji jest budynek mieszkalny wielorodzinny nie zwalnia z obowiązku zapewnienia miejsc postojowych dla użytkowników przebywających okresowo oraz dla samochodów dla osób niepełnosprawnych. Projekt zagospodarowania terenu narusza zarówno przepisy warunków technicznych, jak i ustalenia decyzji o warunkach zabudowy. Z projektu budowlanego wynika, że przewiduje się 8 miejsc postojowych w garażu w parterze budynku dla 27 lokali mieszkalnych, oznacza to, że inwestor przyjmuje współczynnik -0,3 miejsca postojowego na 1 lokal mieszkalny. W ocenie organu odwoławczego, współczynnik ten jest poważnie zaniżony. W ustawodawstwie brak jest wiążącego, ścisłego określenia powyższego współczynnika dla zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej. Zgodnie z oceną specjalistów w zakresie urbanistyki realny współczynnik ilości miejsc postojowych na lokal mieszkalny wynosi 1,0÷2,0. Podobnie ustalono w Programie obsługi parkingowej dla miasta K. , który przyjęto uchwałą Rady Miasta K. , nr [...] z dnia 29.08.2012 r., w którym przewidziano powyższy współczynnik na poziomie 1,2. Ogólne opracowania jak i przywołana uchwała nie są wiążące dla inwestora, lecz stanowią punkt odniesienia. Współczynnik ilości miejsc postojowych na 1 lokal mieszkalny nie może być zaniżany, ponieważ ewentualna realizacja projektu budowlanego z zaniżonym współczynnikiem powoduje nieodwracalne negatywne skutki dla obsługi komunikacyjnej obszaru, w którym planowana jest dana inwestycja. Również planowane przeznaczenie lokali mieszkalnych dla studentów nie jest przesłanką do zaniżania współczynnika, ponieważ forma architektoniczna budynku (podział na indywidualne lokale mieszkalne i ich układ funkcjonalny) jest zestandaryzowana, pozbawiona indywidualizacji funkcji i nie determinuje jednoznacznie dla jakiej grupy społecznej planowane lokale mieszkalne będą przeznaczone. Standaryzacja lokali mieszkalnych pociąga za sobą konieczność standaryzacji ilości miejsc postojowych od czego inwestor odstąpił. W ocenie organu odwoławczego, dowodzi to istotnej niespójności projektu budowlanego. Wyjaśnienie pełnomocnika inwestora powyższej kwestii pismem z dnia 30.04.2015 r., że z przyjęcia realnego współczynnika ilości miejsc postojowych na 1 lokal mieszkalny zwalnia inwestora rezerwacja przez Gminę Miejską K. pasa działki budowlanej objętej inwestycją, na potrzeby rozbudowy ul. [...] i budowy chodnika, nie jest uzasadnieniem zaniżania omawianego współczynnika, ponieważ w decyzji o warunkach zabudowy zostało ustalone, że inwestor ma zapewnić miejsca postojowe we własnym zakresie, poza pasem drogowym drogi publicznej. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono również dopuszczalną wysokość planowanej zabudowy do 13,5 m. W decyzji wyjaśniono, że wysokość górnej krawędzi budynków posiadających gzyms lub attykę liczona jest od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku do poziomu tego gzymsu lub attyki. Z rysunków przedstawiających przekroje oraz elewacje w projekcie budowlanym wynika, że powyżej wskazana wartość 13,5 m została zmierzona od poziomu gruntu do górnej krawędzi dachu z pominięciem wysokości murowanej attyki. Oznacza to, że wysokość budynku jest niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji postanowieniem z dnia 20.04.2015 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, między innymi, powyżej opisanych nieprawidłowości projektu budowlanego, wyznaczając termin dopełnienia obowiązku do dnia 4.05.2015 r. Następnie, po złożeniu przez strony postępowania uwag i zastrzeżeń, postanowieniem z dnia 6.05.2015 r. nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego, wyznaczając jednocześnie termin na ich usuniecie do 18.05.2015 r. W postanowieniu tym wskazano, między innymi, konieczność wyjaśnienia projektu budowlanego w zakresie planowanej formy architektonicznej, gdzie czwartą kondygnację nazwano "antresolą" i nie wliczono do ilości nadziemnych kondygnacji budynku (obniżając w ten sposób kategorię ochrony przeciwpożarowej). Inwestor nie dopełnił nałożonego obowiązku we wskazanym terminie, zatem organ I instancji wydał decyzję odmowną. Stanowisko Wojewody [...] w tym zakresie jest zbieżne ze stanowiskiem Prezydenta Miasta K. Ponadto, organ II instancji zauważył, że zgodnie z zakresem projektu budowlanego opisanym w rozporządzeniu w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, analiza zgodności projektu budowlanego z § 13 i 60 warunków technicznych nie stanowi części projektu budowlanego (organ I instancji wezwał w tym zakresie do uzupełnienia wszystkich egzemplarzy projektu budowlanego), zatem nie ma obowiązku załączenia jej do projektu budowlanego, lecz do wniosku o pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy zgodził się jednocześnie z oceną organu I instancji dotyczącą powyższej analizy, przedłożonej przez projektanta, że jest ona niewystarczająca, ponieważ jest nieczytelna i lakoniczna, ogranicza się jedynie do prezentacji zacieniania o godzinie 13.00 i 15.50. Opracowanie załączone do projektu budowlanego nie stanowi dowodu zgodności planowanej inwestycji z przywołanymi przepisami warunków technicznych. Wreszcie projekt budowlany jest pozbawiony opinii rzeczoznawcy do spraw ochrony przeciwpożarowej, do czego, wobec projektowanej formy budynku (budynek mieszkalny wielorodzinny o czterech kondygnacjach nadziemnych), zobowiązują inwestora zarówno warunki techniczne, jak i rozporządzenie w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] , domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, iż projekt zagospodarowania terenu narusza zarówno przepisy warunków technicznych, jak i ustalenia decyzji o warunkach zabudowy; - § 3 pkt. 24, oraz § 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że wysokość budynku jest niezgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy; - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 8 i 9 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące uznaniem, iż skarżący nie usunął nieprawidłowości projektu budowlanego w terminie wyznaczonym przez organ I instancji, w sytuacji, gdy organ I instancji przedłużył inwestorowi termin na usunięcie nieprawidłowości; - art. 107 § 3 kpa poprzez brak podania wiążącej podstawy prawnej dotyczącej ilości miejsc parkingowych w budynku, oraz powoływanie się w tym zakresie na uchwałę Rady Miasta K. nr. [...] z dnia 29.08.2012 r., która to uchwała nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującym i wiążącym; - art. 7 i 77 kpa poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przejawiający się w braku wyjaśnienia szeregu wątpliwości dotyczących m.in. konieczności uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą z zakresu ochrony przeciwpożarowej, a także określenia czym w rozumieniu organu jest gabaryt całkowity obiektu, a czym kubatura budynku i do jakiego pojęcia ma zastosować się skarżący. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie wskazuje konkretnej ilości miejsc parkingowych, jaka ma być przewidziana dla danej inwestycji. W przedmiotowej sprawie miejsca postojowe zostały zaprojektowane zgodnie z tym przepisem. Na 27 mieszkań przewidziano 8 miejsc postojowych, wobec czego mieszkańcy wykupujący mieszkania będą mogli również zakupić miejsca postojowe, potencjalni nabywcy będą posiadali wiedzę ile miejsc postojowych przewiduje inwestycja. Brak jasnego wskazania ilości miejsc parkingowych przez przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie może działać na niekorzyść inwestora. W ocenie skarżącego, przewidzianych 8 miejsc postojowych będzie zupełnie wystarczające biorąc pod uwagę ilość mieszkań, wielkość działki, a także przeznaczenie budynku, w którym nie będzie żadnych punktów usługowych. Niedopuszczalne jest powołanie się na uchwałę Rady Miasta K. nr [...] jako podstawę wydanej decyzji. Uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, jest to uchwała kierunkowa. Dla skarżącego punktem odniesienia są inwestycje powstające na terenie miasta K. i znikomy procent tych inwestycji posiada współczynnik wskazany w ww. uchwale. Wbrew twierdzeniom organu, oraz zgodnie z § 3 pkt. 24 lit b) rozporządzenia i ze sztuką projektową do obliczenia kubatury brutto budynku nie wlicza się attyki ponad płaszczyzną dachu. Ponadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16.03.2009 r. sygn. akt II OSK 1719/07 decyzja o warunkach zabudowy nie ustala konkretnej wysokości budynku liczonej w metrach, lecz określa liczbę jego kondygnacji. Organ postanowieniem z dnia 15.05.2015 r. zmienił termin dostarczenia dowodów z terminu "do 18.05.2015" na termin "do 20.05.2015 r." Wobec powyższego zarzut nie dochowania obowiązku w terminie jest całkowicie chybiony. Ponadto wyznaczony termin był rażąco krótki. Zdaniem skarżącego, organ I instancji nie ustosunkował do złożonych wyjaśnień, a organ II instancji do argumentacji przedstawionej w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że znane jest mu postanowienie z dnia 15.05.2015 r. o zmianie terminu dostarczenia dowodów do dnia 20.05.2015 r., a jedynie omyłkowo w treści zaskarżonej decyzji wskazano datę 18.05.2015 r. Nie zmienia to prawidłowości ustalenia, że w tym terminie inwestor nie wypełnił nałożonych na niego obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art.35 ust.1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r. poz.1409) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. I tak, postanowieniem z dnia 20.04.2015 r., wydanym na podstawie art.35 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organ I instancji wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym w ten sposób, by: 1. Zaprojektować taką ilość miejsc parkingowych, która zapewniłaby prawidłową obsługę parkingową dla przyszłych mieszkańców projektowanego budynku. Obecnie projektowana ilość miejsc parkingowych ( 8 na 27 mieszkań) nie zaspokoi potrzeb. Program obsługi parkingowej dla miasta K. (uchwała Rady Miasta K. – Nr [...] przewiduje wskaźnik 1,2 (ilość miejsc postojowych n 1 mieszkanie). 2. Opracować (i dołączyć do każdego egzemplarza projektu) szczegółową analizę graficzną i opisową z wykazaniem zgodności projektowanej inwestycji z zapisami §13, 57, 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Opracowanie ma obejmować każdy z budynków sytuowanych na działkach sąsiednich. 3. Załączyć "czystą" mapę do celów projektowych. 4. Przedstawić szczegółowo wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej z wykazaniem czy uwzględniono (odjęto) teren pod rezerwę drogi. 5. Uzgodnić projekt budowlany przez rzeczoznawcę do spraw pożarowych . 6. Do projektów branżowych (instalacje sanitarne) dołączyć rysunki wykonane na projekcie zagospodarowania terenu obrazujące przebieg tras projektowanych odcinków zewnętrznych instalacji wewnętrznych (opadowa, sanitarna). 7. Dołączyć do projektu rysunek potwierdzający spełnienie zapisu decyzji o warunkach zabudowy pkt II.1.f, tj. zachowanie całkowitego gabarytu planowanego budynku do 13,5 m. 8. W opisie technicznym skorygować niewłaściwe i niespójne zapisy (np. dot. ilości mieszkańców, niski budynek). 9. Na rysunku przekroju pionowego budynku przed wejściem głównym nanieść rzędne terenu istniejącego i projektowanego oraz na rysunkach elewacji nanieść rzędne wysokości. - w terminie do dnia 4 maja 2015 r. Postanowienie to zostało doręczone inwestorowi 23 kwietnia 2015 r. W odpowiedzi na wezwanie organu inwestor wskazał, że: Ad.1. Według decyzji o warunkach zabudowy: "inwestor we własnym zakresie, poza pasami dróg publicznych winien zrealizować miejsca parkingowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji." Zdaniem inwestora 8 miejsc jest ilością odpowiednią zważywszy, że planuje się program sprzedaży i wynajmu mieszkań studentom. Zarzucił również, że cytowana przez organ uchwała nie może stanowić podstawy rozstrzygania. Ad.2. Wykres oddziaływania i zacienienia został dołączony do akt sprawy – k.[...]. Ponadto dołączono go do projektu – k.40 A,B. Ad.3. Dołączono oryginał mapy - k.[...] . Ad.4. Teren objęty wnioskiem ma 1361m2., a po odjęciu rezerwy terenu – 1190 m 2 Według projektu tereny biologicznie czynne to 552 m2 : zieleń ogólnodostępna i ogródki - tarasy przydomowe – 422 m.kw. i 50% powierzchni zielonego dachu - 130 m 2.(pkt 6 opisu technicznego cz. I). Warunek decyzji WZ (min 40 %) został spełniony (zgodnie z projektem tereny biologicznie czynne zajmują 40,6 % terenu inwestycji. Ad.5. Uzgodnienie budynku niskiego kategorii ZL IV nie jest wymagane (§ 4.1.3 rozporządzenia z dnia 17.07.2009 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, pkt 7 opisu technicznego cz. II). Ad. 6. Dołączono do projektu instalacji sanitarnych – k.[...] a do projektu instalacji sanitarnych. Ad.7. Przez gabaryt całkowity należy rozumieć, parametr mierzony do górnej warstwy pokrycia dachowego – bez attyk, kominów itp. Na stronach [...] projektu widoczne jest, że nie przekracza 13,5 m. Ad.8. Powoływania w części opisowej projektu ilość mieszkańców jest parametrem orientacyjnym. Ad.9. Naniesiono obie rzędne. Z kolei postanowieniem z dnia 6.05.2015 r. organ I instancji wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym przez: 1. Wykazanie zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, według której garaż miał być podziemny, a zaprojektowano garaż w parterze. 2. Wykazanie zgodności z przepisami przeciwpożarowymi w zakresie dróg ewakuacyjnych, szerokości przejść, zaopatrzenia w wodę, wydzielania i oddymiania klatki schodowej, odległości wrót garażu od okien, dostępności do drogi pożarowej, wyjścia na dach z ostatniej kondygnacji. 3. Wrysować na rysunku zagospodarowania terenu linie wymiarujące odległości budynku od granic w sposób czytelny i stwarzający możliwość jednoznacznego ich odczytania. 4. Dołączyć do projektu opracowanie dotyczące "zielonego dachu" (przekrój pionowy obrazujący wszystkie warstwy), opis techniczny, wykonane w sposób pozwalający na stwierdzenie, że dach rzeczywiście umożliwi wegetację roślin. 5. Dołączyć do wszystkich egzemplarzy projektu szczegółową analizę (graficzną i opisową) z wykazaniem zgodności projektowanej inwestycji z zapisami § 13, 57, 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Opracowanie ma obejmować każdy z budynków sytuowanych na działkach sąsiednich. 6. Załączyć rysunek dodatkowy (trójwymiarowy, wizualizacja) wykazujący, że antresola nie jest pomieszczeniem zamkniętym 7. Wyjaśnić, czy z terenu inwestycji dostęp do drogi – ul. [...] nie jest ograniczany przez istniejące nisko zawieszone elementy sieci energetycznej. - do dnia 18 maja 2015 r. Postanowienie zostało doręczone inwestorowi w dniu 14.05.2015 r. Zgodnie z wnioskiem inwestora termin dostarczenia dowodów zmieniono na 20 maja 2015 r. W odpowiedzi na wezwanie organu inwestor wskazał, że: Ad.1. Według decyzji o warunkach zabudowy garaż miał być podziemny, ale z powodów narzuconych przez ZIKIT koniecznym było usytuowanie budynku w zbliżeniu do wschodnich granic działek. Głęboki wykop mógłby stanowić zagrożenie dla sąsiedniej zabudowy, co spowodowało, że inwestor zaprojektował garaż w kondygnacji parteru. Ad.2. Wszystko opisano w pkt 7 cz. II strony 87- 89 projektu. Ad.3. Odległości od granic działek nr [...] i nr [...] są zmienne – przebiegają w uskokach. W punktach skrajnych wynoszą : 759/2 – ściana z oknami – 4,04 m, najbardziej zbliżony narożnik 4,0 m. Od strony działki [...] – narożniki są w odległościach 4,02 i 4,03 m. Odległość od granicy działki nr [...] wynosi 4,07 m. Ad. 4. Warstwy zielonego dachu są opisane na str. [...] . Projekt spełnia wymaganą szczegółowość projektu budowlanego zgodnie z przepisami rozporządzenia z dnia 25.04.2012 r. Ad.5. Analiza została dołączona do czwartego egzemplarza projektu. Ad.6. Rysunki są na k.[...] i [...] projektu są wystarczające i dowodzą, że antresola nie jest zamknięta. Ad. 7. Istniejące elementy infrastruktury (do pozostawienia czy likwidacji) nie są objęte niniejszym postepowaniem i będą rozstrzygane innym trybem. Zasadny jest pogląd organu odwoławczego, że zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, analiza zgodności projektu budowlanego z § 13 i 60 warunków technicznych nie stanowi części projektu budowlanego (organ I instancji wezwał w tym zakresie do uzupełnienia wszystkich egzemplarzy projektu budowlanego), zatem nie ma obowiązku załączenia jej do projektu budowlanego, lecz do wniosku o pozwolenie na budowę. Analiza projektu budowlanego wskazała, że istotne nieprawidłowości przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego nie zostały wyeliminowane w zakreślonym terminie, czego konsekwencją było wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ustosunkowując się do prawidłowości wezwań skierowanych do inwestora i jego wyjaśnień, stwierdzić należy, co następuje: Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela ten nurt orzecznictwa, który prezentuje pogląd, że określenie konkretnej liczby i sposobu urządzenia miejsc postojowych następuje w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz uwzględnieniem § 18 - 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., które to przepisy w sposób szczegółowy określają między innymi odległości wydzielonych miejsc postojowych, oznakowania i usytuowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz wielkość i sposób wykonania miejsc postojowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjny: z dnia 9 lipca 2009 roku, sygn. akt II OSK 1129/08; z dnia 7 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2151/12 i II OSK 2640/12; z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 95/13; z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 128/13; z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2399/13; z 12 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2435/13 i 15 września 2015 r., sygn. akt 1508/15 oraz prawomocne wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Po 59/13; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 271/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Go 733/13 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 206/14). Stosownie do § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Istotą tego jest doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1498/06, LEX nr 425369). Projekt budynku zlokalizowanego w centrum miasta powinien w szczególności uwzględniać potrzebę trwałego zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Problemy mieszkańców miast ze znalezieniem miejsca do parkowania w śródmieściu są bowiem powszechnie znane. Wyjaśnienia inwestora w tej kwestii są gołosłowne i bez znaczenia (planuje się program sprzedaży i wynajmu mieszkań studentom). Natomiast rzeczywiście uchwała Rady Miasta K. Nr [...] nie może stanowić sama z siebie podstawy do określenia jaka jest odpowiednia ilość miejsc parkingowych dla projektowanej inwestycji. Może stanowić wskazówkę do przeprowadzenia takiej oceny przez organ. Zasadnie organy przyjęły, że zaprojektowanie tylko 8 miejsc parkingowych dla 27 mieszkań nie jest wystarczające. Podzielić również należy pogląd organu, że wyjaśnienia inwestora w kwestii zacieniania nie są wystarczające. Rzeczywiście, wykres oddziaływania i zacienienia został dołączony do akt sprawy, a ponadto stanowi on również element projektu – k. [...] . Rzecz jednak w tym, że zgodnie z § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Dlatego też, żeby analiza zacieniania była czytelna musi ona zawierać rysunek z tymi wysokościami. Inwestor nie uzupełnił w sposób właściwy wyliczenia powierzchni biologicznie czynnej. W myśl § 3 pkt 22) omawianych warunków technicznych: teren biologicznie czynny to teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2. Z powyższego wynika, że wielkość "50 %" obejmuje powierzchnię tarasów i stropodachów. Inwestor nie podał jaka jest powierzchnia tarasów przydomowych. Na stronie [...] jest mowa o zielonych tarasach, na stronie [...] o tarasie na gruncie, a z rysunku na stronie [...] zdaje się wynikać, że taras jest na podstawie, a nie że stanowi część powierzchni gruntu. Zgodnie z § 8 ust.2 pkt 4) rozporządzenia o projekcie budowlanym powinien on zawierać zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyliczenie dokonane przez inwestora uniemożliwia zbadanie zgodności projektu z warunkami decyzji o warunkach zabudowy. Rację ma inwestor, że uzgodnienie budynku niskiego kategorii ZLIV pod względem ochrony przeciwpożarowej nie jest wymagane (§ 4.1.3 rozporządzenia z dnia 17.07.2009 w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, pkt 7 opisu technicznego cz. II). Należy jednak odpowiedzieć na pytanie, czy projektowany budynek jest budynkiem niskim kategorii ZL IV. W myśl definicji "kondygnacji" zawartej w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. (§ 3 pkt 16) pod pojęciem tym należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Z kolei "antresolą" (§ 3 pkt 19) jest górna część kondygnacji lub pomieszczenia znajdująca się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Z przepisu tego wynikają zatem dwa wymogi, które powinny być spełnione jednocześnie, dla uznania danego pomieszczenia za antresolę: 1) znajdować się ono musi nad przedzielającym je stropem pośrednim i 2) mieć powierzchnię mniejszą od powierzchni wnętrza. Ten drugi wymóg mniejszej powierzchni antresoli od powierzchni pomieszczenia z którego jest wydzielona nie może być interpretowany w oderwaniu od wymogu znajdowania się antresoli nad przedzielającym je stropem pośrednim z wnętrza jej wydzielenia. Oznacza to, że aby wydzielone z danego wnętrza pomieszczenie mogło być uznane za antresolę swoim obrysem nie może wykraczać poza obrys pomieszczenia z którego je wydzielono, czyli nie może znajdować nad stropem pośrednim również innych pomieszczeń, a nawet innych mieszkań. Z analizowanego projektu budowlanego wynika, że na III piętrze (czwartej kondygnacji) przewidziano kilka mieszkań, w tym cztery mieszkania z antresolami. Przykładowo, w opisie mieszkania M3/2p na stronie [...] projektu podano, że poziom dolny ma 25,62 m kw. a antresola 37, 53 m. kw. W opisie mieszkania M3A/2p podano, że poziom dolny ma powierzchnię 25,81 m kw. a antresola – 33,30 m kw. Z porównania rysunków na str. [...] projektu zdaje się wynikać, że swoim obrysem "antresole" te wykraczają poza obrys pomieszczenia z którego zostały wydzielone, co powoduje, że znajdują się nad stropem pośrednim również innych pomieszczeń, a nawet innych mieszkań. Wobec tego, że pomieszczenia wydzielone nad lokalami III piętra (czwartej kondygnacji) nie spełniały warunku antresoli należało uznać, że ich przestrzeń o wysokości przewidzianej dla kondygnacji stosownie do § 3 pkt 16 rozporządzenia stanowi samodzielną, odrębną piątą kondygnację budynku. Ma to istotne konsekwencje. Zgodnie bowiem z § 8 warunków technicznych w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych wprowadzono podział budynków na grupy wysokości, w tym grupę budynków niskich. Należą do niej budynki do wysokości 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie. Budynkami średniowysokimi są natomiast budynki o wysokości ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie. W myśl zaś § 4 ust.2 rozporządzenia z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, wydanego na podstawie art.6 ust.2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1229 oraz z 2003 r. Nr 52, poz. 452) uzgodnienia wymagają m.in. projekty budowlane budynku zawierającego strefę pożarową zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL I, ZL II lub ZL V. Powyższe oznacza, że wezwanie organu o uzgodnienie projektu z rzeczoznawcą ochrony przeciwpożarowej, skierowane do inwestora już w pierwszym postanowieniu było zasadne. Inwestor nie dołączył również czytelnego rysunku potwierdzającego spełnienie zapisu decyzji o warunkach zabudowy pkt II.1.f, tj. zachowanie całkowitego gabarytu planowanego budynku do 13,5 m. Przypomnieć należy, że wymogiem decyzji o warunkach zabudowy było, aby wysokość elewacji frontowej projektowanego budynku wynosiła 10 m do górnej krawędzi attyki dachu płaskiego. Dopuszczono zwiększenie wysokości pod warunkiem czytelnego wycofania płaszczyzn ww elewacji znajdujących się powyżej ww krawędzi i zachowania całkowitego gabarytu budynku do 13,5 m. Stosownie do przepisu § 6 rozporządzenia wysokość budynku, służąca do przyporządkowania temu budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia, mierzy się od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji nadziemnej budynku, do górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględniania wyniesionych ponad tę płaszczyznę maszynowni dźwigów i innych pomieszczeń technicznych, bądź do najwyżej położonego punktu stropodachu lub konstrukcji przekrycia budynku znajdującego się bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Natomiast sformułowanie "gabaryty obiektów budowlanych" zostało użyte w art.61 ust.1 pkt 1) z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli ustawie, na podstawie której wydaje się decyzje o warunkach zabudowy. "Gabaryt" budynku to jego wymiary zewnętrzne. W orzecznictwie stwierdza się, że ratio legis ww. przepisu polega na tym, aby w obszarze analizowanym nie pojawiła się zabudowa, której gabaryty w sposób znaczący odbiegają od gabarytów zabudowy istniejącej. Uznać zatem należy, że użyte w decyzji WZ sformułowanie "gabaryt" nie odpowiada terminowi "wysokość" zdefiniowanego w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. do przyporządkowania budynkowi odpowiednich wymagań rozporządzenia. Tak więc odwołanie się inwestora do sposobu liczenia wysokości było błędne. Inwestor nie uzupełnił również projektu przez naniesienie rzędnych wysokości na rysunku elewacji. Miało to znaczenie dla ustalenia gabarytu obiektu. Nadto zauważyć należy, że na str. [...] projektu w przekroju 1 – 1 poziom projektowany określono jako 220,72, a w opisie na str. [...] Rację miał również organ uznając zwymiarowanie projektu zagospodarowania terenu za mało czytelne. Inwestor złożył, co prawda wyjaśnienia w tym przedmiocie, ale istotnym jest, żeby odległości te były czytelne na projekcie zagospodarowania terenu. Z przedłożonych akt wynika, że na żądanie organu inwestor dołączył "czystą" mapę do celów projektowych, uzupełnił projekt instalacji sanitarnych, na rysunku przekroju pionowego budynku przed wejściem głównym naniesiono rzędne terenu istniejącego i projektowanego. Powyższe wady projektu nie pozwalały na jego zatwierdzenie. Odnosząc się do zarzutów skargi, uznać należy, że są one niezasadne. Organ wyjaśnił wystarczająco swoją ocenę w kwestii zaprojektowania niewystarczającej liczby miejsc postojowych, co spowodowało naruszenie § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nieskuteczny okazał się również zarzut odnośnie do wysokości budynku. Jak już wyżej wskazano inwestor myli pojęcia wysokości i gabarytu budynku. Oczywiście rację ma skarżący, że uchwała Rady Miasta K. nr. [...] z dnia 29.08.2012 r. nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującym i wiążącym, ale organ podzielał to stanowisko. Treść uchwały nie stanowiła podstawy prawnej decyzji, ale jedynie wskazówkę w dokonaniu oceny, czy liczba miejsc postojowych jest odpowiednia. Jak wyżej wskazano, stanowisko organu w przedmiocie konieczności uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą z zakresu ochrony przeciwpożarowej było zasadne. Termin usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym ten powinien być ustalony tak, aby z obiektywnego punktu widzenia umożliwiał wnioskodawcy usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a zatem powinien być dostosowany do rodzaju tych nieprawidłowości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 432/09, LEX nr 569143). Odnosząc się do najistotniejszych wad projektu dostrzeżonych przez organ: braku wymaganych miejsc postojowych, braku uzgodnienia pożarowego, gabarytu budynku, zauważyć należy, że inwestor od dnia otrzymania pierwszego postanowienia (23 kwietnia 2015 r.) nawet nie próbował uzupełnić wytkniętych braków w projekcie budowlanym, wchodząc jedynie w polemikę z organem i wykazując niezasadność wydanych przez organ postanowień. Nic nie stało na przeszkodzie, aby inwestor uzupełnił projekt w terminie późniejszym, do czasu wydania zaskarżonej decyzji. Braki projektu nie zostały jednakże uzupełnione. Nie przedłożono także żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, że inwestor podjął działania zmierzające do uzupełnienia braków projektu. Nadto, w toku postępowania inwestor zwrócił się z wnioskiem o przedłużenie terminu jedynie do dnia 20 maja 2015 r., co oznacza, że wyznaczony termin uznał za wystarczający. Wniosek ten został uwzględniony przez organ. Dlatego też zgodnie z przepisem art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wydana została decyzja odmowna, gdyż istotne nieprawidłowości projektu budowlanego w terminie wyznaczonym przez organ nie zostały usunięte. Wobec powyższego, na podstawie art.151 P.p.s.a. skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić.