II SA/Ol 895/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) sędzia WSA Beata Jezielska Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2016 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez wymaganego zezwolenia 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2/ zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 1690 zł (tysiąc sześćset dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej udzielił Spółce A (dalej zwanej Spółką) zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa warmińsko-mazurskiego w konkretnych punktach gier na okres 6 lat. Powyższe zezwolenie (dalej zwane zezwoleniem) zostało cofnięte w całości decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego (dalej zwany organem I instancji), powołując art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 90, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej jako u.g.h.), wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości "[...]" zł. z tytułu urządzania bez wymaganego zezwolenia w listopadzie 2013 r. gier hazardowych na 6 automatach zlokalizowanych na obszarze właściwości tego organu. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że cofnięcie przez właściwy organ, choćby decyzją nieostateczną, zezwolenia na urządzanie gier hazardowych, jest równoważne w skutkach z nieposiadaniem przez dany podmiot, od chwili doręczenia takiej decyzji, wymaganego przepisami u.g.h. zezwolenia na prowadzenie takiej działalności. Wskazał, że ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, to jest w szczególności z przesłanych przez Spółkę: miesięcznej informacji o osiągniętych przychodach z gier na automatach o niskich wygranych w listopadzie 2013 r. oraz deklaracji dla podatku od gier (POG-4) za listopad 2013 r., wynikało, że Spółka, pomimo skutecznego cofnięcia jej zezwolenia, urządzała gry na 6. automatach zlokalizowanych na terenie właściwości miejscowej organu I instancji. Organ I instancji wywiódł z art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej jako o.p.), że zawarty w tym przepisie zakaz wykonania nieostatecznej decyzji odnosi się do decyzji nakładających na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (z wyjątkiem sytuacji, gdy decyzji nieostatecznej nadano rygor natychmiastowej wykonalności). Z decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych nie wynika dla jej adresata skonkretyzowany obowiązek, wobec czego nie jest możliwe prowadzenie na jej podstawie egzekucji administracyjnej, co wyłącza ją z katalogu decyzji zdefiniowanych w art. 239a o.p. W konsekwencji powyższego nieostateczna decyzja cofająca zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych podlega wykonaniu, rozumianemu jako związanie zapadłym w jej wyniku rozstrzygnięciem uchylającym przyznane wcześniej uprawnienie. Organ I instancji wywiódł ponadto z art. 212 o.p., że nie może pominąć treści własnego rozstrzygnięcia, które ukształtowało prawa i obowiązku strony, także w prowadzonych postępowaniach odrębnych. W tych okolicznościach organ I instancji uznał, że wypełniona została dyspozycja art. 89 ust. 1 u.g.h., czego skutkiem było wymierzenie Spółce kary pieniężnej w wysokości 100% przychodu uzyskanego z urządzanej w tym okresie gry. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: - art. 128 i art. 220 § 1 o.p., poprzez uznanie, że decyzja organu podatkowego wydana w pierwszej instancji, od której wniesiono odwołanie, jest ostateczna i wykonalna; - art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez działanie organu z naruszeniem zasad demokratycznego państwa prawnego na szkodę legalnie funkcjonującego podmiotu prawa, wyrażające się oparciem zaskarżonej decyzji wyłącznie na przesłankach politycznych, a nie merytorycznych; - art. 217 § 2 o.p., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez rzetelnego uzasadnienia faktycznego i prawnego; - art. 89 u.g.h., poprzez nałożenie na Spółkę kary pieniężnej bez poczynienia jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie winy strony w rzekomym urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry; - fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2009 r., Nr 203, poz. 1569) oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów u.g.h., która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji i jako taka nie obowiązuje. Z powyższych powodów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o zawieszenie postępowania odwoławczego. Odstąpiła jednak od szczegółowego uzasadnienia podniesionych zarzutów wyrażając przypuszczenie, że z przyczyn pozamerytorycznych odwołanie nie zostanie uwzględnione przez organ odwoławczy. Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej odmówił zawieszenia postępowania. Następnie, decyzją z dnia "[...]" organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że organ I instancji zastosował prawidłowe przepisy prawa materialnego przy zaistniałym stanie faktycznym. Zaznaczył, że postępowanie z odwołania Spółki od decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w sprawie cofnięcia zezwolenia zostało zawieszone. Podzielił stanowisko organu I instancji, że ww. nieostateczna decyzja, doręczona Spółce w dniu 3 marca 2011 r., jest wykonalna. Ocenił, że wydanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych skutkuje koniecznością wstrzymania tej działalności, zaś podmiot, który pomimo cofnięcia zezwolenia urządza te gry, czyni to wbrew regulacjom u.g.h. Przyjął, że ze względu na charakter decyzji cofającej zezwolenie, nie można jej uznać za decyzję zobowiązującą, a więc indywidualizującą określony obowiązek postępowania, działania lub zaniechania działania przez podmiot. Z decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych nie wynika dla jej adresata skonkretyzowany obowiązek, nie jest zatem możliwe prowadzenie na jej podstawie egzekucji administracyjnej, co wyłącza ją z katalogu decyzji zdefiniowanych w art. 239a o.p., które jako nieostateczne nie podlegają wykonaniu. Uznał więc, że także decyzja nieostateczna podlega wykonaniu rozumianemu jako związanie zapadłym w jej wyniku rozstrzygnięciem, uchylającym przyznane wcześniej uprawnienie. Podniósł również, że na mocy art. 212 o.p., organ I instancji był związany wydaną decyzją od chwili jej doręczenia i nie mógł pominąć jej treści, która ukształtowała prawa i obowiązki strony, także w postępowaniach odrębnych, które prowadził. Zaznaczył, że rozstrzygnięcie to ma moc wiążącą także dla innych organów, umocowanych do orzekania w sprawach zawiązanych jego skutkami. W konsekwencji powyższego stwierdził, że od daty doręczenia decyzji cofającej zezwolenie Spółka nie posiadała wymaganego przepisami prawa zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie właściwości miejscowej organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił również w całości stanowisko organu I instancji odnośnie do ustalenia wysokości przychodu, o którym mowa w art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h. i wysokości nałożonej na tej podstawie kary pieniężnej. Organ odwoławczy odniósł się także bardzo obszernie do kwestii notyfikacji Komisji Europejskiej regulacji zawartych w przepisach u.g.h., wywodząc, że regulacje zawarte w przepisach u.g.h. nie są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, objętymi obowiązkiem uprzedniej ich notyfikacji Komisji Europejskiej, a organy władzy publicznej nie mogą w dowolny sposób odmawiać stosowania prawa. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: - fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2009 r., Nr 203, poz. 1569) oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów u.g.h., które zostały uchwalone z pominięciem procedury notyfikacji i jako takie nie mogą być stosowane; - art. 201 § 1 pkt 2 o.p., poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji, w której rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd (Trybunał Konstytucyjny); - art. 191, art. 128 i art. 220 §1 o.p., poprzez uznanie, że nieostateczna decyzja organu podatkowego o cofnięciu zezwolenia wydana w pierwszej instancji jest wykonalna; - art. 89 u.g.h. poprzez uznanie, że w postępowaniu o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry strona nie ma prawa dowodzić jakichkolwiek okoliczności ekskulpujących; - art. 210 § 4 o.p., poprzez nierzetelne uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nieodniesienie się ani jednym słowem do szeregu zarzutów zawartych w odwołaniu. Mając na względzie wskazane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka wywiodła, że niedopełnienie obowiązku notyfikacji skutkuje niestosowaniem przepisów technicznych i pozbawieniem ich mocy wiążącej wobec osób fizycznych i prawnych w postępowaniu przed sądami krajowymi. Oceniła, że taki charakter mają także przepisy u.g.h., w oparciu o które wydano zaskarżoną decyzję, a które wobec ich uchwalenia z naruszeniem obowiązku notyfikacji, winny być uznane za nieskuteczne. Podniosła też, że art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. przewidujące możliwość wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem, odpowiadające ściśle znamionom czynu zabronionego określonego w art. 107 § 1 kks, są niezgodne z Konstytucją. Regulacje te umożliwiają bowiem dwukrotne ukaranie tego samego podmiotu za ten sam czyn, co narusza zasadę demokratycznego państwa prawnego i zasadę proporcjonalności. Z ostrożności procesowej skarżąca Spółka zaznaczyła, że decyzja cofająca zezwolenie nie stała się ostateczna do dnia złożenia skargi i nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Tym samym zarzut prowadzenia gier na automatach bez zezwolenia jest niezasadny. Niedostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności nie podlega bowiem wykonaniu. Spółka zakwestionowała ponadto prawidłowość uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 568/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zawiesił postępowanie sądowe, które podjął postanowieniem z dnia 4 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 568/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie wymierzenia Spółce kary pieniężną z tytułu urządzania gier hazardowych bez wymaganego zezwolenia w listopadzie 2013 r. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega między innymi urządzający gry hazardowe bez zezwolenia. Zastosowanie powołanego przepisu w okolicznościach niniejszej sprawy uzależnione jest jednak od uprzedniego stwierdzenia, że w listopadzie 2013 r., a więc w okresie, którego dotyczy ukaranie, Spółka nie posiadała ważnego zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa warmińsko-mazurskiego. W ocenie organu odwoławczego, Spółka w tym okresie nie legitymowała się takim zezwoleniem, gdyż posiadane przez Spółkę zezwolenie w tym przedmiocie zostało cofnięte decyzją właściwego organu, która mimo braku cechy ostateczności podlegała wykonaniu od momentu jej doręczenia Spółce, co jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy nastąpiło z dniem 3 marca 2011 r. (k. 26 akt organu I instancji). Uzasadnienia prawnego dla tego stanowiska organ odwoławczy upatruje w brzmieniu art. 239a o.p., w świetle którego, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisowo postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z takim poglądem organu odwoławczego nie sposób się jednak zgodzić. Podkreślić przede wszystkim należy, że na mocy art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie przepisy o.p. stosuje się odpowiednio, chyba że ustawa stanowi inaczej. Odpowiednie, a nie wprost, stosowanie przepisów o.p. w tych postępowania wymaga uwzględnienia, przy wykładni przepisów o.p., specyfiki spraw związanych z działalnością w zakresie gier hazardowych w porównaniu z typowymi decyzjami podatkowymi. Do decyzji podatkowych przepisy o.p. znajdują bowiem zastosowanie wprost, a decyzje te, jako nakładające obowiązki podatkowe, co do zasady podlegają wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Z tego powodu, zasadą w odniesieniu do tych decyzji jest ich wykonalność dopiero po uzyskaniu przez decyzję cechy ostateczności. Odpowiednie zastosowanie przepisów o.p. do decyzji cofających zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych powinno zatem prowadzić do osiągnięcia wobec tych decyzji analogicznego skutku, jaki powstaje przy zastosowaniu przepisów o.p. do decyzji podatkowych. Oznaczać to musi szerokie rozumienie użytego przez ustawodawcę w art. 239a o.p. zwrotu "podleganie wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnej". Należy więc uznać, że zwrot ten obejmuje także decyzje cofające zezwolenie, gdyż nakładają one na stronę stosowne obowiązki wynikające z wprowadzonego decyzją zakazu w miejsce uprzedniego zezwolenia, których niewykonanie jest sankcjonowane prawnie i w dalszej kolejności podlega egzekucji administracyjnej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2014r., sygn. akt III SA/Kr 1093/13 oraz wyrok NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2094/13, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Skoro, co jest bezsporne, na przestrzeni listopada 2013 r. decyzja o cofnięciu Spółce zezwolenia nie była ostateczna i nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności, to w tym okresie zezwolenie to funkcjonowało w obrocie prawnym i umożliwiało Spółce realizację uprawnień wynikających z jego treści. Zauważyć przy tym należy, że w okresie tym nie upłynął jeszcze 6-letni termin ważności tego zezwolenia. Stwierdzić więc należy, że w okolicznościach niniejszej sprawie nie było podstaw do wymierzenia Spółce kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Na przestrzeni listopada 2013 r. Spółka legitymowała się bowiem ważnym zezwoleniem na urządzanie gier hazardowych. Nietrafne jest także stanowisko organów orzekających w sprawie dotyczące związania własną decyzją cofającą zezwolenie od chwili jej doręczenia, na zasadzie sformułowanej w art. 212 o.p. Okoliczność, że zgodnie z art. 212 o.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia nie oznacza automatycznie, że również strona jest taką decyzją związana. Z unormowania tego wynika jedynie, że organ, który wydał decyzję nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska i nie może dowolnie zmienić treści wydanego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt I FSK 132/05, CBOSA). Organ nie może natomiast pomijać treści innych przepisów, które określają prawa i obowiązki strony. Skoro postępowanie jest dwuinstancyjne (art. 127 o.p.) i adresat decyzji ma prawo do wniesienia odwołania, a wykonalność decyzji uzależniona jest od jej uostatecznienia się, ewentualnie nadania decyzji nieostatecznej klauzuli natychmiastowej wykonalności, to organ - prowadząc odrębne postępowanie - musi respektować te zasady. Interpretacja przytoczonych przepisów nie może bowiem powodować ich wzajemnego wykluczania się. Do kwestii tej odnosił się również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r. (sygn. akt II GSK 2094/13, CBOSA), w którym zważył, że związanie organu odnosić należy do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, a gwarancje trwałości decyzji należy rozumieć w ten sposób, że organ administracji, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeżeli w nowej sprawie, wszczętej przed tym organem, nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji, tj. a) nadal występują te same strony lub ich następcy prawni, b) nie zmieniła się podstawa prawna decyzji, c) podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji. Oznacza to, że istota związania nie daje podstaw do przyjęcia, iż stanowisko wyrażone przez organ w jednej konkretnej sprawie, wiąże ten organ także w innych sprawach. Tymczasem przedmiot postępowania w sprawie o cofnięcie zezwolenia jest niewątpliwie inny niż w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier hazardowych bez wymaganego zezwolenia. Ponieważ przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy, to zbędne jest dokonywanie przez Sąd oceny, czy przepis ten ma charakter przepisu technicznego, którego uchwalenie wymagało uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej. Niezasadny jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 201 § 1 pkt 2 o.p. przez odmowę zawieszenia postępowania. Zgodnie z tym przepisem od rozstrzygnięcia innego sądu bądź organu zależeć ma rozpatrzenie i załatwienie sprawy. Oznacza to, że przedmiot postępowania prejudycjalnego winien stanowić element podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej. W zawartym w odwołaniu wniosku o zawieszenie postępowania Spółka wskazała zaś na toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1621/13. Wykładnia językowa art. 201 § 1 pkt 2 o.p. nie dawała organowi podstaw do uznania, że rozpoznanie skargi kasacyjnej do wyroku sądu administracyjnego zapadłego po rozpoznaniu skargi na decyzję wydaną w sprawie dotyczącej innego podmiotu, stanowi zagadnienie wstępne w kontrolowanym postępowaniu. Przy czym jak już podano Sąd z urzędu zawiesił w sprawie postepowanie, a następnie zostało ono podjęte. Ponadto zarzut niezgodności art. 89 u.g.h. z Konstytucją i poddanie tej kwestii ocenie przez Trybunał Konstytucyjny Spółka podniosła w skardze. W tym względzie należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 21 października 2015 r. (sygn. akt P 32/12) stwierdził, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 1 Kks są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji RP zasadą proporcjonalnej reakcji państwa za naruszenie obowiązku wnikającego z przepisu prawa. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego przez Spółkę należnego w sprawie wpisu, wynagrodzenie pełnomocnika Spółki, będącego adwokatem oraz wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa. W niniejszej sprawie, przy ustalaniu wynagrodzenia pełnomocnika Spółki, Sąd za konieczne uznał skorzystanie z art. 206 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Oceniając nakład pracy pełnomocnika skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny wziął po uwagę, że aktywność adwokata sprowadzała się do napisania skargi oraz pisma procesowego z dnia 24 lipca 2015 r., cofniętego pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r. Wkład pracy pełnomocnika nie przyczynił się zatem do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto Sądowi z urzędu jest wiadomo, że Spółka reprezentowana przez tego samego pełnomocnika, wywiodła kilkanaście skarg na decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier bez wymaganego zezwolenia, a więc w tożsamych przedmiotowo sprawach. Uprawnione było więc miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika przez dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia zawiłości sprawy i koniecznego nakładu pracy pełnomocnika na podstawie art. 206 p.p.s.a. Pogląd o możliwości dostosowania wynagrodzenia pełnomocnika do stopnia zindywidualizowania sprawy i koniecznego nakładu pracy znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. postanowienia NSA z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 544/16, z 1 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 668/16, CBOSA).