II OSK 73/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy A. P. po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. Stowarzyszenia P. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 247/16 w sprawie ze skargi G. Stowarzyszenia P. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 28 stycznia 2016 r. nr ... w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie schroniska dla zwierząt bezdomnych 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy P. z dnia 25 listopada 2015 roku, nr ..., 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz G. Stowarzyszenia P. z siedzibą w G. kwotę 1600 (tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 247/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Stowarzyszenia Pomocy Zwierzętom (...) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 28 stycznia 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie schroniska dla zwierząt bezdomnych. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku z pismem z dnia 16 maja 2014 r. skierowanym przez Stowarzyszenie Pomocy Zwierzętom (...) z siedzibą w G. przy ul. (...) (zwane dalej w skrócie Stowarzyszeniem) do Wójta Gminy P., zawierającym wniosek o wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie "Schroniska dla zwierząt bezdomnych w W." przewidzianego do realizacji na terenie działki nr (...), obręb (...) W. Decyzją z dnia 25 sierpnia 2015 r. nr (...) Wójt Gminy P. działając na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, z późn. zm.) dalej w skrócie "u.p.z.p." oraz art. 104 K.p.a. odmówił ustalenia na rzecz Stowarzyszenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 28 stycznia 2016 r. nr (...) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w analizie urbanistycznej wykazano, że działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej znajdujące się w obszarze analizowanym stanowią: niezabudowane grunty rolne, drogi, tereny wód powierzchniowych, tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, tereny mieszkaniowe zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie wolnostojącej wraz z budynkami gospodarczymi. Wśród wymienionych sposobów zagospodarowania terenów objętych analizą urbanistyczną, brak jest terenów przeznaczonych pod usługi, do których mogłaby ewentualnie nawiązywać inwestycja planowana przez Stowarzyszenie - czyli schronisko dla zwierząt. Natomiast zasada dobrego sąsiedztwa, o jakiej mowa w powołanym art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także w odniesieniu do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Przy ustalonym w omawianym przypadku stanie faktycznym, brak było możliwości zachowania kontynuacji funkcji usługowej w postaci schroniska dla zwierząt w ramach istniejącej zabudowy mieszkaniowej, czy też przy uwzględnieniu zabudowy budynkami gospodarczymi. Kolegium wyjaśniło, że w obszarze objętym analizą urbanistyczną nie występowały tereny o funkcji zabudowy zagrodowej, gdzie mogły być również zlokalizowane obiekty zabudowy usługowej o zróżnicowanym profilu. Fakt ten, w ocenie Kolegium, nie pozwolił na ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w odniesieniu do planowanej inwestycji, zgodnie z regulacją art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowało Stowarzyszenie poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i przedstawiło szczegółową argumentację uzasadniającą wniosek. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że ww. inwestycja nie spełnia warunku kontynuacji funkcji. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga, aby na terenie objętym granicami obszaru analizowanego istniał co najmniej jeden obiekt odpowiadający w zakresie funkcji, parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, choćby w przybliżeniu obiektowi wnioskowanemu, a elementy projektowanej zabudowy i jej funkcja są dostosowane do istniejącego obiektu współtworzącego ład przestrzenny. Podjęte w sprawie w zakresie analizy urbanistycznej czynności wykazały, że działki sąsiednie w stosunku do działki potencjalnego zainwestowania, dostępne z tej samej drogi publicznej i znajdujące się w obszarze analizowanym to niezabudowane grunty rolne, drogi, tereny wód powierzchniowych, tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, tereny mieszkaniowe zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie wolnostojącej i budynkami gospodarczymi. Obszar analizowany pozbawiony jest obiektów i terenów realizujących funkcję usługową. W tym kontekście Sąd wyjaśnił, że organy zasadnie uznały, że zamierzoną inwestycję należy kwalifikować jako obiekt usługowy, podkreślając przy tym specyfikę takiej usługi. Zdaniem Sądu na aprobatę zasługiwało też twierdzenie organów, że wobec szczególnego charakteru usługi polegającej na prowadzeniu schroniska dla zwierząt nie można zamierzonej inwestycji traktować jako zabudowę uzupełniającą istniejącą zabudowę mieszkalną ani też uznać, że działalność taka może bezkolizyjnie współistnieć z zastaną w obszarze analizowanym funkcją mieszkaniową. Zdaniem Sądu niesłuszne było odwoływanie się do takich usług i obiektów jak: kiosk z prasą, fryzjer, poczta, sklep osiedlowy, przychodnia lekarska, urządzenia rekreacyjne jako usług w takim samym stopniu współistniejących z zabudową mieszkaniową, jak schronisko dla bezdomnych zwierząt. Wymienione rodzaje usług istotnie mogą zawierać się w szeroko traktowanej funkcji mieszkaniowej ze względu na to, że wynikają z codziennych, niezbędnych potrzeb członków lokalnej społeczności, które wymagają zaspokojenia. Równoważenie ich charakteru i celowości lokalizowania w obszarze realizującym funkcję mieszkaniową z usługą polegającą na prowadzeniu schroniska dla zwierząt jest niewłaściwe i nie znajduje uzasadnienia ani wsparcia w obowiązujących przepisach prawa i ich wykładni. W ocenie Sądu niezasadne były również sugestie dotyczące odwołania się w dokonywanej w sprawie analizie urbanistycznej do obiektów gospodarczych jako wzorca dla określenia wymagań dotyczących zamierzonej zabudowy. Sąd wskazał, że zabudowa gospodarcza nie realizuje funkcji usługowej, której kontynuacja umożliwiałaby uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", oddalił skargę. W skardze kasacyjnej Stowarzyszenie zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez: a) błędne ustalenie stanu faktycznego, że funkcja schroniska dla zwierząt nie jest funkcją uzupełniającą funkcję mieszkalną obszaru analizowanego na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla potrzeb wydania decyzji SKO z dnia 28 stycznia 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia 25 listopada 2015 r. odmawiającą skarżącemu ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie "Schroniska dla zwierząt bezdomnych w W.", przewidzianego do realizacji na terenie działki nr (...) w W., w szczególności wskutek pominięcia dowodu z opinii eksperta ds. ochrony środowiska, dołączonej do skargi skarżącego do WSA na decyzję SKO; b) nienależyte uzasadnienie faktyczne wyroku polegające na niewyjaśnieniu, dlaczego WSA odmówił wiarygodności opinii, 2) obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że nie pozwala on na kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania obszaru analizowanego przez zabudowę w postaci schroniska na przedmiotowej działce. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opub. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ jeden z dwóch zarzutów tej skargi jest zasadny. Zasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego polegający na dokonaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie, że zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem Stowarzyszenia nie pozwala na kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania obszaru analizowanego przez zabudowę w postaci schroniska na działce nr (...) w miejscowości W. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie kształtuje praw i obowiązków inwestora, a zawarta w tej decyzji treść informuje inwestora o możliwości określonego zagospodarowania danego terenu, tym niemniej niezasadne jest stanowisko Sądu, jakoby decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana na podstawie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. stanowiła instrument ograniczający prawo własności i zasadę wolności zabudowy poprzez dążenie do zachowania ładu przestrzennego. Sąd pierwszej instancji pominął treść art. 55 u.p.z.p. stosowanego w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. także do postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, zgodnie z którym nie jest dopuszczalnym odmowa ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a art. 1 ust. 2 ww. ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia tychże warunków. Art. 1 ust. 2 ww. ustawy zawiera katalog (przykładowy) zasad uwzględnianych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym takich jak, np. wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; walory architektoniczne i krajobrazowe; wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowanie wodami i ochronę gruntów rolnych i leśnych; wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (art. 1 ust. 2 pkt 1-4 u.p.z.p.). W związku z powyższym należy stwierdzić, że samo powoływanie się na ochronę lub zachowanie ładu przestrzennego nie mogło samodzielnie uzasadniać odmowy ustalenia warunków zabudowy. Nie można uznać za trafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym spełnienie przesłanki kontynuacji parametrów przyszłej zabudowy ma miejsce tylko wówczas, gdy parametry zawarte we wniosku w pełni odpowiadają parametrom ustalanym w trakcie analizy funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu (tzw. analizy urbanistyczno-architektonicznej), o której mowa w § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Wprawdzie postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wszczynane jest na wniosek strony, ale wniosek ten co do zawartym w nim parametrów inwestycji nie jest wiążący dla organu. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego regulują sposób ustalania takich parametrów jak linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych). Tym samym nawet wówczas, gdy inwestor w swoim wniosku podaje określone parametry zamierzenia inwestycyjnego, to i tak organ administracyjny zobowiązany jest je określić w oparciu o obowiązujące przepisy (w szczególności powołane wyżej rozporządzenie), a nie ustalać tylko takie, jakie wskazał inwestor. Trafnie wskazał na to NSA w wyroku z dnia 13 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1766/17, opub. w LEX nr 2491672 stwierdzając, że zarówno w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy brakuje przepisu, który dopuszczałby ukształtowanie treści decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z żądaniem strony, wbrew treści analizy urbanistycznej. Organ wydając taką decyzję nie jest uprawniony do korygowania wyników analizy, kierując się słusznym interesem strony czy też tym, że w określonych parametrach planowana inwestycja nie będzie miała ekonomicznego uzasadnienia dla wnioskodawcy. Tym samym w procedurze ustalania warunków zabudowy organ administracyjny winien ustalić takie warunki, jakie wynikają z analizy prawidłowo zakreślonego obszaru i nawet sytuacja, w której parametry te będą odmienne niż zawarte we wniosku inwestora nie stanowi podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Nie ma przy tym przeszkód, aby określając te parametry organ ustalał je w taki sposób, aby w jak największym stopniu były one zgodne z zamiarem inwestora. Istota sporu w tej sprawie dotyczy przede wszystkim zaaprobowanego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organów administracyjnych co do braku możliwości kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania obszaru poddanego analizie z projektowanym przez inwestora zagospodarowaniem działki nr (...) w miejscowości W. Jak bowiem ustalają organy, w obszarze analizowanym występują niezabudowane tereny rolne, drogi, tereny wód powierzchniowych, tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, tereny mieszkaniowe zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie wolnostojącej i budynkami gospodarczymi bez występowania funkcji usługowej. Tym samym, jak podkreśla to Sąd pierwszej instancji, projektowana inwestycja polegająca na budowie schroniska dla zwierząt bezdomnych nie zapewni kontynuacji dotychczasowej funkcji na tym obszarze. Takie stanowisko nie jest prawidłowe. Przede wszystkim z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji dokonał oceny, jakie funkcje występują w obszarze analizowanym. Jak wynika z mapy stanowiącej podstawę do przeprowadzenia analizy w tej sprawie, znacząco przeważający sposób zagospodarowania terenów objętych analizą to tereny niezabudowane (grunty orne, łąki, pastwiska). Tylko niewielki fragment tego obszaru stanowi teren zabudowy. Następnie analiza sporządzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej prowadzi do wniosku, że działki zabudowane to działki o numerach (...) i (...) i na obu tych działkach znajdują się zarówno budynki mieszkalne jednorodzinne jak i budynki gospodarcze (łącznie dwa budynki mieszkalne i trzy budynki gospodarcze). Mimo to, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazuje, że funkcją tego terenu jest zabudowa mieszkalna w istocie całkowicie pomijając funkcje budynków gospodarczych. Jak przy tym wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego w postaci oględzin oraz zdjęć, obszar objęty analizą stanowi dość typową zabudowę rolniczą, a nie jedynie zabudowę mieszkaniową. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie w pełni akcentuje stanowisko zajmowane w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym zasada kontynuacji funkcji nie oznacza, że dopuszczalnym jest ustalanie warunków zabudowy tylko dla takiej samej funkcji, jak istnieje w obszarze analizowanym. Wielokrotnie NSA stwierdzał, że pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć sensu largo, zgodnie z wykładnią systemową i funkcjonalną, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela lub inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko sytuacja, w której projektowana inwestycja będzie sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu (zob. wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2582/17, opub. w LEX nr 2484962). Wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy; nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze (zob. wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2122/16, opub. w LEX nr 2558092; wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 730/16, opub. w LEX nr 2467426; wyrok NSA z 21 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 217/17, opub. w LEX nr 2450673; wyrok NSA z 17 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 2289/16, opub. w LEX nr 2426324). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie stanowi sprzeczności w kontynuowaniu funkcji lokalizowanie schroniska dla bezdomnych zwierząt w obszarach zagospodarowanych i wykorzystywanych na potrzeby rolnictwa. To tereny rolnicze, a w szczególności tereny oddalone od zwartych siedzib ludzkich mogą być przeznaczane na takie inwestycje jak schroniska dla bezdomnych zwierząt. Co istotne, samo ustalenie warunków zabudowy nie oznacza, że inwestor będzie mógł taką inwestycję już realizować. Niezbędnym będzie jeszcze spełnienie przez inwestora dodatkowych wymogów objętych w szczególności Prawem budowlanym. Natomiast nie jest zasadnym zarzut strony skarżącej kasacyjnie, w którym zarzuca się Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez pominięcia dowodu z opinii eksperta ds. ochrony środowiska, dołączonej do skargi skarżącego do WSA na decyzję SKO oraz braku wyjaśnienia odmowy wiarygodności tej opinii. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. należy wykazać związek pomiędzy pominięciem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku a wpływie tego pominięcia na sposób załatwienia sprawy i wydania wyroku o określonej treści. Jak wynika zarówno z art. 61 u.p.z.p. jak i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589), nie ustala się warunków zabudowy na podstawie opinii eksperckiej z zakresu ochrony środowiska. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Pod pojęciem funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu rozumie się sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodny z przepisami odrębnymi (§ 2 pkt 2 ww. rozporządzenia), a pod pojęciem cech zabudowy i zagospodarowania terenu rozumie się w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu (§ 2 pkt 3 ww. rozporządzenia). Tym samym obowiązujące przepisy nie pozwalają na ustalenie warunków zabudowy w oparciu o opinie z zakresu ochrony środowiska. Tym samym skoro przedłożona przez stronę skarżącą opinia nie mogła być podstawą do dokonywania ustaleń w tej sprawie, to jej pominięcie nie stanowi naruszenia prawa mającego istotniejszy wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty uzasadniają uznanie skargi kasacyjnej za zasadną i na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz stwierdzając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 28 stycznia 2016 r. nr (...) oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 25 sierpnia 2015 r. nr (...) Wójta Gminy P. odmawiającą ustalenia na rzecz Stowarzyszenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 203 pkt 1 P.p.s.a. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz strony skarżącej kasacyjnie zwrot kosztów postępowania. Na koszty te złożyły zwrot kwoty wpisu od skargi w wysokości 500 złotych, wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 250 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika za obie instancje w sprawie obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.). ----------------------- 10