I SA/Go 181/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi G sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2016r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej ( zwany dalej; DIS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2015r., którą zabezpieczono na majątku G sp. z o.o. przybliżoną kwotę zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2014r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, na wniosek Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, orzekł o zabezpieczeniu na majątku "G" Sp. z o.o., zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014 r. w łącznej wysokości 16.278.815,00 zł, w tym należność główna w kwocie 15.063.365,00 zł i odsetki za zwłokę, naliczone według stanu na dzień wydania ww. decyzji w kwocie 1.215.450,0 zł. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w sprawie istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Wynika ona z faktu, że spółka ewidentnie unika ujawniania faktycznych obrotów i tym samym wykazywania prawidłowej podstawy opodatkowania. Spółka odwołała się od powyższej decyzji podnosząc, że żadna z wymienionych w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej przesłanek zabezpieczenia na majątku podatnika przyszłych zobowiązań, w niniejszej sprawie nie zachodzi. Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że dla ustanowienia zabezpieczenia nie jest konieczne dowiedzenie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, lecz wykazanie, że istnieje uzasadnione przypuszczenie niewywiązania się podatnika z przyszłego obowiązku. Zaznaczył, że w sprawie podstawą wydania decyzji o zabezpieczeniu było podważenie przez organ kontroli skarbowej prawidłowości rozliczeń, dokonywanych przez "G" Sp. z o.o. w zakresie podatku od towarów i usług. Wskazał w tym zakresie, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z [...] września 2015 wszczął postępowanie kontrolne wobec "G" Sp. z o.o., którego zakresem objęto rozliczenie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014r. W toku ww. postępowania, organ kontroli skarbowej ustalił, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, "G" sp. z o.o. przyjmowała jako zarejestrowany odbiorca do miejsca odbioru paliwo, nabywane z innych państw Unii Europejskiej przez różne firmy, opłacając przy tym podatek akcyzowy i opłatę paliwową. Z tytułu wprowadzenia paliwa na terytorium kraju oraz zapłaty do Urzędu Celnego podatku akcyzowego i opłaty paliwowej, "G" Sp. z o.o. obciążała swoich kontrahentów wynagrodzeniem naliczonym na podstawie ilości dokonywanych usług nabycia wewnątrzwspólnotowego, które opodatkowała podatkiem od towarów i usług. Organ kontroli skarbowej w toku prowadzonej kontroli ustalił, iż "G" sp. z o.o. nie wliczała do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług wartości podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej. W deklaracjach dla potrzeb podatku od towarów i usług wartości te, spółka wykazywała jako dostawę towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju zwolnione od podatku. Na podstawie danych zawartych w złożonych do Urzędu Celnego deklaracji ustalono, że za miesiące od października do grudnia 2014 r. "G" Sp. z o.o.: • zadeklarowała wysokość podatku akcyzowego w kwocie 66.550.504,00 zł, • zadeklarowała wysokość opłaty paliwowej w kwocie 14.005.747,70 zł. Przywołując art. 29a ustawy o VAT podkreślono, że zarówno wynagrodzenie wypłacone "G" Sp. z o.o. na podstawie wystawionych faktur za usługi nabycia wewnątrzwspólnotowego, jak i kwoty otrzymanych przez Spółkę wartości podatku akcyzowego i opłaty paliwowej należy uwzględnić w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Zdaniem organu kwota podatku akcyzowego i opłaty paliwowej jest elementem wynagrodzenia za usługę i w konsekwencji wchodzi do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Wpłaty te są bowiem nierozerwalnie związane z usługą świadczoną przez "G" Sp. z o.o. jako konieczne do jej wykonania. W związku z powyższym – jak podkreślono - organ kontroli skarbowej stwierdził, że "G" Sp. z o.o. w złożonych dla potrzeb podatku od towarów i usług deklaracjach VAT-7 za miesiące od października do grudnia 2014r. zaniżyła podstawę opodatkowania ww. podatku według stawki 23% o wartość podatku akcyzowego i opłaty paliwowej, zaniżając tym samym kwotę podatku należnego, wykazując powyższe wartości jako "dostawy towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju zwolnione od podatku". Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że opisany powyżej schemat działania jest powieleniem sposobu postępowania przez "G" Sp. z o.o., stwierdzonego w toku kontroli podatkowej za IV kwartał 2013r., za okres od stycznia do czerwca 2014r. oraz za okres od lipca do września 2014r. Zaznaczył, że przewidywane zobowiązania w podatku VAT za powyższe okresy zostały zabezpieczone decyzjami wydanymi w tym przedmiocie. Wskazał, że organ przy wydawaniu decyzji o zabezpieczeniu nie bada istnienia obowiązku podatkowego. Następuje to przy wydawaniu decyzji wymiarowej. W decyzji o zabezpieczeniu zgodnie z art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wskazuje jedynie przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, obliczoną według informacji posiadanych w momencie wydawania decyzji. Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego nie rozstrzyga ostatecznie o jego wysokości, a stanowi jedynie podstawę do zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego. W postępowaniu zabezpieczającym organ nie jest bowiem zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rozmiarów. Zatem w zakresie zasadności nałożonego obowiązku podatkowego (obecnie tylko przewidywanego), stronie przysługiwać będzie prawo wniesienia środka zaskarżenia w odrębnym postępowaniu, w którym może nastąpić ocena prawidłowości dokonanego wymiaru pod względem proceduralnym i merytorycznym. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w decyzji organu pierwszej instancji w sposób wystarczający zostały wykazane okoliczności, które pozwalają domniemywać, iż należności z tytułu podatku od towarów i usług mogą nie zostać przez spółkę wykonane. Działania polegające na nieprawidłowym rozliczeniu podatku od towarów i usług są działaniami dokonywanymi na szkodę budżetu państwa i mogą budzić obawę, że wykonanie zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014r., po wydaniu w tym zakresie decyzji wymiarowej, byłoby znacznie utrudnione. Uzasadniona obawa niewykonania przedmiotowych zobowiązań wynika również – zdaniem organu - z analizy sytuacji finansowo - majątkowej spółki, ocenianej z punktu widzenia możliwości uregulowania ww. zobowiązań podatkowych w tak znacznej wysokości. Wskazał, że strona nie nadesłała na wezwanie organu kontroli skarbowej oświadczenia o nieruchomościach i prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego, w związku z czym, ustaleń w zakresie dokonano na podstawie informacji będących w jego posiadaniu organu. Zwrócił uwagę, że z bilansu sporządzonego na dzień [...] grudnia 2013r. wynika, iż "G" Sp. z o.o. nie posiadała rzeczowych aktywów trwałych, których wartość wzrosła do kwoty 6.600,00 zł (środki transportu) w bilansie sporządzonym na dzień [...] grudnia 2014r. Z informacji będących w posiadaniu organu podatkowego wynika, że w dniu [...] stycznia 2014r. spółka dokonała zakupu samochodu osobowego [...] rok produkcji 2003. Ustalono, że klucze oraz dokumenty ww. samochodu zostały zabezpieczone przez oficerów Delegatury Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, a nadto jego wartość jest niższa od kwoty, od której można ustanowić zastaw skarbowy. W toku prowadzonego postępowania nie ujawniono też żadnych nieruchomości stanowiących własność Spółki. DIS wskazał ponadto, że z ww. bilansu wynika, że aktywa obrotowe spółki stanowiły kwotę 1.638.697,61 zł, z czego krótkoterminowe aktywa finansowe to 1.200.0, 00 zł, a środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych to 181.326,53 zł. W bilansie sporządzonym na dzień [...] grudnia 2014r., aktywa obrotowe spółki wykazane zostały w znacznie wyższej kwocie, tj. 26.817.074,64 zł, z czego krótkoterminowe aktywa finansowe to 10.951.202,05 zł, a środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych to 551.202,05 zł. Na wzrost kwoty aktywów obrotowych miał również wpływ wzrost wartości należności krótkoterminowych, głównie od pozostałych jednostek o okresie spłaty do 12 miesięcy do kwoty 4.431.673,24 zł (na koniec 2013r. wynosiły 64.361,40 zł) oraz krótkoterminowych rozliczeń międzyokresowych wykazanych w kwocie 11.431.009,80 zł (na koniec 2013 r. wynosiły 192.891,60 zł). Nie można jednak uznać – w ocenie organu odwoławczego - że powyższe wartości wskazują na poprawę sytuacji finansowej Spółki, gdyż jednocześnie wysokość zobowiązań krótkoterminowych wynoszących na [...] grudnia 2013 r. 1.462.987,80 zł (z czego te z tytułu kredytów i pożyczek stanowiły 959.900,00 zł), wzrosła na koniec 2014r. do kwoty 19.382.998,14 zł, z czego największy wzrost nastąpił w zakresie zobowiązań z tytułu: • podatków, ceł, ubezpieczeń i in. świadczeń z kwoty 184.703,34 zł na koniec 2013 r. do kwoty13.273.205,4 zł na koniec 2014r., • kredytów i pożyczek do kwoty z kwoty 959.900,00 zł na koniec 2013r. do kwoty 5.055.435,70 zł na koniec 2014 r. Nadto wykazany w bilansie na koniec 2014r. zysk netto w wysokości 8.499.533,69 zł (na koniec 2013r. zysk wynosił 71.951,91 zł) spowodował zwiększenie kapitału własnego, który na koniec 2014 r. wyniósł 7.440.676,50 zł (na koniec 2013r. wynosił 175.709,81 zł). Dodał, że zgodnie z odpisem z rejestru przedsiębiorców KRS wynika, że kapitał zakładowy "G" Sp. z o.o. wynosi 100.000,00 zł, a zatem jego wysokość jest znikoma w porównaniu do wysokości przewidywanych zobowiązań w podatku od towarów i usług. Organ drugiej instancji podkreśli również, że w 2015r. spółka nie dokonała żadnej wpłaty tytułem zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Nie dokonała też wpłaty wszystkich zaliczek należnych za poszczególne miesiące w trakcie 2014r. Obecnie - jak wskazał - nieuregulowane pozostają: • należności wynikające z zeznania CIT-8 za 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz odsetki od niezapłaconych w trakcie 2014r. zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od czerwca do września, których łączna kwota na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynosiła 1.537.711,00 zł (należność główna 1.379.580,00 zł + odsetki 158.131,00 zł); • należności w zryczałtowanym podatku dochodowym za maj i czerwiec 2014r. w wysokości wynoszącej na dzień wydania zaskarżonej decyzji 221.438,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 24.792,00 zł. Te ustalenia czynią – zdaniem organu - bezzasadny zarzut, że spółka regulowała swoje zobowiązania podatkowe, a powołane w zaskarżonej decyzji zaległości, powstały w wyniku czynności zabezpieczających, zastosowanych po wydaniu wcześniejszych decyzji o zabezpieczeniu na majątku spółki zobowiązań w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013r., za okres od miesiąca stycznia do września 2014r. W ocenie organu, pomimo znacznego wzrostu dochodu w 2014r. w porównaniu do 2013r., fakt nieregulowania na bieżąco należności w podatku dochodowym od osób prawnych, niezapłacenie zobowiązania wynikającego z zeznania CIT-8 za 2014 r. oraz brak wpłat w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego potwierdza obawę, że wysokość dochodów wykazanych za lata 2013 i 2014, w porównaniu do kwoty przewidywanych zobowiązań w podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 16.278.815,00 zł, nie daje możliwości wywiązania się z tego zobowiązania. Skoro Spółka już obecnie nie dokonuje terminowego regulowania należności wobec budżetu państwa, realne jest zagrożenie niewykonania również należności, których dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Uzasadnieniem zaistnienia obawy niewykonania ww. należności jest również to, że wobec "G" Sp. z o.o. stwierdzono również nieprawidłowości w zakresie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2013r. oraz za okres od stycznia do września 2014r. W związku z ustaleniami w tych postępowaniach, dokonano również zabezpieczenia na majątku podatnika zobowiązań podatkowych, co zwiększa łączną kwotę należności, które spółka będzie zobowiązana zapłacić na rzecz budżetu państwa. DIS dokonując analizy deklaracji VAT - 7, zwrócił uwagę, że znaczny spadek obrotów można zaobserwować analizując dane zawarte w deklaracjach za miesiące od stycznia do lipca 2015r. Spadek obrotów ma przełożenie na zmniejszenie przychodów, zatem potwierdza to obawę o braku możliwości wykonania przewidywanych zobowiązań w podatku od towarów i usług. Obawę niewykonania przedmiotowych zobowiązań podatkowych rodzi również – jak wskazano - fakt wystąpienia przez "G" sp. z o.o. do Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy Sekcja ds. Upadłościowych i Naprawczych z wnioskiem o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej. W sprawie prowadzonej z ww. wniosku Sąd Rejonowy postanowieniem z [...] sierpnia 2015r. (sygn. akt [...]) dokonał zabezpieczenia majątku "G" sp. z o.o., poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego w osobie E.T., co wskazuje – zdaniem organu - na możliwość wystąpienia trudności z odzyskaniem należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014r. po wydaniu decyzji wymiarowej. W skardze na ww. decyzję spółka zarzuciła naruszenie art. 33 § 2 oraz art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podniosła,że jednym z najważniejszych elementów postępowania zabezpieczającego jest postępowanie dowodowe, które musi dać odpowiedź na pytanie czy zostały spełnione przesłanki do zabezpieczenia. Organ musi bowiem ustalić czy istnieje uzasadniona obawa, że podatnik nie wykona zobowiązania podatkowego i choć art. 33 Ordynacji podatkowej pozostawia ocenę w tym zakresie organowi podatkowemu, nie może to jednak oznaczać, że organ posiada tu dowolność postępowania. Decyzja powzięta przez organ winna być poprzedzona wnikliwym zbadaniem całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych, a przyczyna jej wydania powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika. W opinii skarżącej spółki w sprawie nie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 33 §1 Ordynacji podatkowej. Terminowo regulowała bowiem swoje zobowiązania podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług, co więcej stosowała ograniczenie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikające z proporcji sprzedaży opodatkowanej do sprzedaży zwolnionej z opodatkowania. Wykazywała w deklaracjach VAT - 7 składanych za kontrolowany okres całość obrotu wynikającego z wystawionych faktur, co wbrew stanowisku Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej ma znaczenie dla niniejszej skargi, gdyż taki właśnie zarzut był podstawą wnioskowania o wydanie decyzji o zabezpieczeniu. Zarzucono, że organ wydając swoją decyzję oceniał sytuację spółki z perspektywy kilku kolejnych miesięcy, kiedy nie działała wskutek uniemożliwienia jej tej działalności po zabezpieczeniu środków na kontach bankowych. Stąd spadek obrotów i trudności w regulowaniu zobowiązań, także z tytułu danin publiczno-prawnych. Takie zachowanie skarżącej jest jedynie konsekwencją uniemożliwienia jej działalności, nie zaś planowanym działaniem, które mogłoby faktycznie wzbudzić podejrzenie organu. Natomiast prawidłowość deklarowanych podstaw opodatkowania w kontrolowanym okresie pozostaje dopiero kwestią do ustalenia w toku odrębnego postępowania. Nie może jednak być tak - zdaniem skarżącej - że działania organu powodują postawienie podatnika w sytuacji uniemożliwiającej działalność i swobodne dysponowanie środkami pieniężnymi, a następnie tą sytuacją uzasadniać konieczność dokonania zabezpieczenia. Podkreślono, że niezweryfikowane podejrzenia organu co do zaniżenia podstawy opodatkowania jak i sama przewidywana wysokość zobowiązania podatkowego nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do zastosowania zabezpieczenia, o ile nie zostanie wykazane, że w zestawieniu z sytuacją majątkową podatnika zachodzi uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Tymczasem przeprowadzona przez organ podatkowy analiza kondycji finansowej spółki G w oparciu o jej zachowanie po zajęciu środków na kontach bankowych z pewnością nie spełnia wymogu ustalenia prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego tylko z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2016.718). wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu, wtedy gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym zarzucić naruszenia przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej Dyrektor utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2015r., którą zabezpieczono na majątku G sp. z o.o. przybliżoną kwotę zobowiązań w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2014 r. Spór, jaki strony wiodą na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, dotyczy odpowiedzi, czy zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) i tym samym, czy uzasadnione było dokonanie na majątku skarżącej zabezpieczenia zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014 r. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że tego prawa nie narusza. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie zostały dopełnione przesłanki warunkujące dopuszczalność wydania orzeczenia w przedmiocie zabezpieczenia. Kluczowe znaczenie dla sformułowanej powyżej tezy ma art. 33 Ordynacji podatkowej, który stanowi materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Zgodnie z jego § 1 zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. Z kolei w myśl § 2 pkt 2 tegoż artykułu zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zaś § 3 wskazuje, że w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Natomiast § 4 tegoż przepisu brzmi, że w przypadku, o którym mowa w § 2,organ podatkowy na podstawie posiadanych danych, co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu. Decyzja o zabezpieczeniu, łączy się ściśle z toczącym się postępowaniem podatkowym, bowiem to w tej decyzji organ określa przybliżoną kwotę zobowiązania, które ma podlegać zabezpieczeniu. Jednakże, rozstrzygnięcie wydane w trybie ww. przepisów nie przesądza treści przyszłej decyzji wymiarowej. Postępowanie zmierzające do wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego, jest postępowaniem szczególnym, mającym za zadanie ochronę przyszłych interesów wierzyciela. Ma ono zagwarantować wykonanie przez zobowiązanego (podatnika) ciążącego na nim obowiązku. Samo zaś zabezpieczenie dokonywane jest w trybie, który określa ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2012 r. sygnatura akt II FSK 506/11).Analiza powołanych przepisów wskazuje nadto, że przesłanką zabezpieczenia w każdym przypadku jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego, którą należy rozumieć jako znaczne prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania wynikające z całokształtu okoliczności sytuacji finansowej podatnika. Norma ta wyraźnie stanowi o "uzasadnionej obawie", a więc takiej, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jak również o "wykonaniu" zobowiązania, a więc nie tylko dobrowolnie, ale i w drodze egzekucji. Nie ma przy tym wątpliwości, że to, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Niemniej jednak, uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Podkreślić również należy, że zgodnie z wypracowanym w tym przedmiocie stanowiskiem judykatury, trwałe nieuiszczanie zobowiązań podatkowych oraz dokonywanie czynności, które mogą udaremnić lub utrudnić egzekucję to tylko niektóre, przykładowe egzemplifikacje uzasadniające obawę o braku wykonania zobowiązania podatkowego. O zaktualizowaniu przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" przesądzać mogą także inne okoliczności, które nie zostały wyliczone w powołanym przepisie, a jednocześnie wskazują, że realna jest groźba niewykonania zobowiązania podatkowego (por wyroki: WSA w Poznaniu z 4 września 2012 r., III SA/Po 15/12, LEX nr 1230672; WSA w Gliwicach z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1000/09; WSA w Bydgoszczy z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 724/11, Lex nr 1053154; WSA w Poznaniu z dnia 24 marca 2011r., sygn. akt I SA/Po 56/11, Lex nr 991338). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organy podatkowe obu instancji rozstrzygając o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy. W konsekwencji, miały podstawy do uznania, że istnieje obawa, iż prognozowane zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami nie zostanie wykonane. Przede wszystkim świadczy o tym przedstawiona w rozstrzygnięciach analiza sytuacji finansowo-majątkowej skarżącej, przeprowadzona pod kątem możliwości uregulowania przez nią przewidywanego zobowiązania podatkowego. Istnienie uzasadnionej obawy, że skarżąca może nie wywiązać się z obowiązku zapłaty zobowiązania podatkowego organ odwoławczy szeroko i wszechstronnie uzasadnił. Dokonana przez organy obu instancji analiza sytuacji finansowo-majątkowej skarżącej, ocenianej z punktu widzenia możliwości uregulowania ww. zobowiązania podatkowego w tak znacznej wysokości przemawia za prawidłowością rozstrzygnięcia organu podatkowego. Podkreślić należy, że przybliżona kwota zobowiązania podatkowego to przeszło 16 milionów złotych, natomiast skarżąca – co wynika z ustaleń organów podatkowych - nie posiada rzeczowych aktywów trwałych. Nie jest właścicielem żadnych nieruchomości a posiadany przez nią samochód został zabezpieczony przez organy ścigania. Zdaniem Sądu stan dochodów skarżącej w latach 2013 – 2015 oraz istniejąca dysproporcja pomiędzy wartością czynną majątku skarżącej a kwotą przewidywanych zaległości podatkowych (około 16.000.000 zł) stanowią zgodną z prawem i wystarczającą podstawę dla przyjęcia stanowiska, że sytuacja finansowa i majątkowa skarżącej uzasadnia obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. Podkreślenia za organem odwoławczym wymaga również, że kapitał zakładowy "G" Sp. z o.o. wynosi 100.000 zł, a zatem jego wysokość jest znikoma w porównaniu do wysokości przewidywanego zobowiązania w podatku od towarów i usług. W skardze Spółka podkreśliła, że terminowo regulowała swoje zobowiązania podatkowe. Tymczasem z ustaleń organu podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. wynika, że łączna kwota należnych zaliczek miesięcznych w 2014r. wyniosła 2.408.707 zł, zaś suma zaliczek wpłaconych do organu podatkowego wyniosła zaledwie 609.923 zł, a zatem Spółka nie dokonała wpłaty wszystkich zaliczek należnych za poszczególne miesiące w 2014r. W trakcie 2015 roku skarżąca nie dokonała żadnej wpłaty na tytułem zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Podkreślić również należy, co akcentował organ odwoławczy, że organ kontroli skarbowej prowadzi wobec skarżącej postępowanie kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług również za IV kwartał 2013r. oraz za okresy od stycznia do września 2014r a w związku z ustaleniami tego postępowania dokonano zabezpieczenia na majątku skarżącej zobowiązań podatkowych, których przybliżona wysokość wynosi łącznie przeszło 17milionów złotych. Zwiększa to zatem kwotę przewidywanej zaległości o kolejną znaczną sumę. Sąd nie zgodził się z zawartymi w skardze sugestiami Spółki, że to działania organu spowodowały postawienie podatnika w sytuacji uniemożliwiającej działalność i swobodne dysponowanie środkami pieniężnymi, a następnie organ tą sytuacją uzasadnił konieczność dokonania zabezpieczenia. Konieczność dokonania zabezpieczenia została uzasadniona wieloma opisanymi wyżej okolicznościami, nie tylko przewidywaną wysokością zobowiązania podatkowego, co również zarzuca Spółka, aczkolwiek kwoty tej właśnie z uwagi na jej wysokość organ nie mógł nie brać pod uwagę. Jednakże odniósł ją do sytuacji nie tylko finansowej skarżącej (m. in. spadek dochodów), ale również do jej sytuacji majątkowej (brak majątku trwałego, niski kapitał zakładowy) oraz stosunku skarżącej do zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym (nie uiszczanie zaliczek na ten podatek). Podkreślić należy, że decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego nie rozstrzyga ostatecznie o jego wysokości, a stanowi jedynie podstawę do zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego. W postępowaniu zabezpieczającym organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rzeczywistych rozmiarów. Obowiązany jest jedynie do uprawdopodobnienia, co też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, że zaległość w określonej w przybliżony sposób wysokości istnieje. Stwierdzić zatem należy, że organ podatkowy dokonał wszechstronnej analizy stanu majątkowego i finansowego skarżącej, a następnie wyprowadził z niej logiczne i spójne wnioski. Obawa, że skarżąca może nie wykonać zobowiązania podatkowego została uzasadniona w wielu aspektach na stronach 9-13 zaskarżonej decyzji. Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie wykazała, że posiada inne składniki majątkowe, niż wskazane przez organ. Nie wykazała również, że posiada środki umożliwiające jej zapłatę przewidywanych należności. Zważywszy powyższe, w ocenie Sądu, wyszczególnione przez organ okoliczności wskazują, że w stanie faktycznym sprawy istniała uzasadniona obawa, iż przewidywane zobowiązanie podatkowe może nie zostać przez skarżącą wykonane, co w dalszej kolejności czyniło zasadnym wydanie decyzji o zabezpieczeniu. Tym samym, organ podatkowy nie naruszył ani art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej ani zarzucanych mu w skardze przepisów art. 33 § 2, art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę, jako niezasadną, oddalił.