IV SA/Wa 1181/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2016 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego C.Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 września 2015 r (sygn. akt IV SA/Wa 2622/15) uchylono postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] czerwca 2015 roku, którym utrzymał on w mocy swoje postanowienie z [...] lutego 2015 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego z urządzeniami budowlanymi oraz infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działce ew. nr [...] w S., przy drodze krajowej nr [...]. Wnioskodawcą ustalenia warunków zabudowy było [...] Sp. o.o., zwana dalej "Inwestorem". Uzasadniając orzeczenie Sąd wskazał m.in.: - "W ocenie sądu sugestia, że na tym odcinku samochody będą się blokować i najeżdżać na siebie ze względu na "oczekiwanie komfortowych warunków jazdy" przez kierowców na drodze klasy GP, jest zbyt daleko idąca i niepoparta żadnymi konkretnymi danymi, organ nie powołuje się na jakiekolwiek dane dotyczące natężenia ruchu drogowego ew. ustalenia, co do dopuszczalne prędkości na omawianym odcinku czy inne dane choćby uprawdopodobniające przyjętą tezę o "realnym ryzyku" niebezpiecznych zdarzeń drogowych na tym odcinku. Dlatego też Sąd uznał, że ocena organu w omawianym zakresie nosi cechy dowolności i arbitralności.", - "Dyrektor wskazując, że przedmiotowe włączenie drogi gminnej do drogi krajowej nie posiada odpowiednich parametrów, również nie uzasadnił, na jakiej podstawie (z przytoczeniem konkretnych przepisów prawa) uznał, że parametry te nie są spełnione. W tym zakresie także, w ocenie Sądu, organ administracji działał z przekroczeniem granic uznania administracyjnego.", - "W zasadzie z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że niemożliwe jest usytuowanie jakiegokolwiek obiektu handlowo-usługowego przy drodze krajowej klasy GP (nawet posiadającego zjazd z drogi gminnej, łączącej się z drogą krajową), ponieważ zawsze będzie miało to negatywny wpływ na płynność ruchu na drodze krajowej. Takie stanowisko jest niedopuszczalne.", - " (...) nieustosunkowanie się do zarzutu skarżącego podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - dlaczego inwestycja skarżącego, skomunikowana z drogą krajową nr [...] za pomocą drogi gminnej nie uzyskała uzgodnienia, podczas gdy w pobliżu właściciele nieruchomości (w tym przedsiębiorcy) uzyskali uzgodnienia na skomunikowanie swych nieruchomości (w tym również obiektów handlowo-usługowych) bezpośrednio z drogą krajową (nr [...]), która według skarżącego ma na tym odcinku trzy razy większe natężenie ruchu niż droga krajowa nr [...] – stanowi, w ocenie sądu, naruszenie art. 11 i 107 § 3 K.p.a. Jednak naruszenie tych przepisów w omawianej kwestii, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem jej rozstrzygnięcie zależy przede wszystkim od wykazania realnego i rzeczywistego wpływu lokalizacji przedmiotowej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego.". Zaskarżonym w danej sprawie postanowieniem organ administracji, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu orzeczenia zreferowano przebieg sprawy. Wskazano m.in., że: - z przesłanego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że na działce ew. nr [...] Inwestor zamierza prowadzić działalność handlową (budynek handlowo-usługowy); w decyzji warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji określono następująco: "dostęp bezpośredni do drogi publicznej drogi gminnej, zgodnie z Zezwoleniem Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...].11.2014r. (znak [...])", - Inwestor chciałaby obsługiwać przedmiotową inwestycję za pomocą planowanego zjazdu, który byłby usytuowany w obszarze skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą gminną, co miałoby bezpośrednie oddziaływanie na płynność ruchu drogowego w obrębie tego skrzyżowania; natomiast w myśl § 78 w związku z § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124), zwanego dalej "rozporządzeniem o warunkach technicznych dla dróg", zjazd publiczny nie może być usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania; granice obszaru oddziaływania skrzyżowania określa zarządca drogi, biorąc pod uwagę m. in. funkcję drogi, lokalizację skrzyżowania (na terenie lub poza terenem zabudowy), wielkość natężenia ruchu i jego strukturę rodzajową (ruch pieszych, komunikacja zbiorowa); dla skrzyżowania obszarem oddziaływania jest co najmniej obszar zmiany organizacji ruchu lub miejsce usytuowania znaku wskazującego na lokalizację skrzyżowania, - w analizowanym przypadku, zgodnie z dołączoną do akt sprawy mapą zasadniczą i dokumentacją zdjęciową dla przedmiotowego odcinka drogi krajowej nr [...], wnioskowany zjazd usytuowany byłby nie tylko w obszarze oddziaływanie skrzyżowania drogi krajowej z drogą gminną ale wręcz w jego obrębie; skrzyżowanie jest to przecięcie lub połączenie dróg na jednym poziomie, zapewniające pełną lub częściową możliwość wyboru kierunku jazdy; skrzyżowanie obejmuje wspólną część przecinających się lub łączących się dróg oraz odcinki tych dróg, na których występują poszerzenia jezdni spowodowane dodatkowymi pasami ruchu lub wyspami kanalizującymi, a w przypadku braku poszerzenia na odcinku obejmującym minimalne długości akumulacji i zwalniania określone w § 66 i § 67 rozporządzenia o warunkach technicznych dla dróg; zgodnie z wytycznymi projektowania dróg jeżeli na wlocie nie występują zatrzymania pojazdów (np. wlot drogi z pierwszeństwem przejazdu bez relacji skrętnych), to do skrzyżowania zalicza się odcinek wlotu o długości nie mniejszej niż 20 m., licząc od końca łuku wyokrąglającego narożnik skrzyżowania; tak określone odcinki dróg wyznaczają obszar skrzyżowania; natomiast obszar oddziaływania skrzyżowania obejmuje określony wyżej obszar skrzyżowania i dodatkowo powinien obejmować odcinki, na których występuje w ruchu pojazdów opóźnianie lub przyspieszanie, związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem (wyjazdem) - jeżeli manewry te nie mogą być wykonane w obrębie skrzyżowania, - dodatkową przesłanką wpływającą na zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego jest to, że projektowany zjazd byłby usytuowany w niedalekiej odległości od przystanku autobusowego i przejścia dla pieszych, a więc również w miejscach zaliczanych do miejsc w szczególności zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, nieenumeratywnie (przykładowo) określonych w § 113 ust. 7 w związku z § 78 ust. 1 rozporządzenia o warunkach technicznych dla dróg, - przedmiotowa inwestycja na danej nieruchomości będzie znacząco generować ruchu pojazdów w szczególności tych o dużych gabarytach, które mogą blokować skrzyżowanie drogi krajowej z drogą gminną i zakłócić płynność ruchu drogowego w jego obrębie; natomiast przedmiotowe włączenie drogi gminnej do drogi krajowej nr [...] nie posiada odpowiednich parametrów (w zakresie geometrii oraz organizacji ruchu) dla przeniesienia zwiększonego natężenia ruchu pojazdów, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz wymaganej przepustowości i poziomu swobody ruchu, - skomunikowanie obiektu z drogą gminną w obszarze skrzyżowania z drogą krajową nr [...] wpłynie na wzrost natężenia ruchu na samym skrzyżowaniu, co z kolei wpłynie negatywnie na warunki bezpieczeństwa ruchu drogowego i pogorszenie płynności ruchu w obrębie skrzyżowania przedmiotowych dróg; istnieje bowiem realne ryzyko najechań na tył skręcających pojazdów, ze względu na wysokie prędkości przejeżdżających pojazdów oraz słabą dostrzegalność skrzyżowania; pojazdy, poruszające się drogą krajową, mogą być zaskakiwane oczekującymi pojazdami do skrętu w lewo, natomiast droga krajowa nr [...] na tym odcinku zaliczona jest do dróg głównych (droga klasy GP), na której kierowcy oczekują komfortowych warunków ruchu i nie spodziewają się blokujących ruch pojazdów; po wybudowaniu zaś projektowanego obiektu zdecydowanie zwiększy się liczba wykonywanych manewrów w obrębie skrzyżowania; w związku z powyższym przedmiotowa inwestycja powinna być obsługiwana w sposób bezpieczny, - z uzyskanych informacji z systemu "SEWIK" (System Ewidencji Wypadków i Kolizji), prowadzonego przez Komendę Główną Policji, wynika, że w 2014 roku na drodze krajowej nr [...] było ogółem [...] wypadków, w tym [...] ofiar śmiertelnych i [...] rannych; dlatego też, aby zapobiegać takim zdarzeniom, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad realizuje m. in. przyjęty przez Krajową Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., "Narodowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2013 – 2020"; stwierdza się w nim m. in., że obecny stan bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga potraktowania działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, jako jednego z najważniejszych priorytetów polityki transportowej państwa; wizja bezpieczeństwa ruchu drogowego - dążenia do całkowitego wyeliminowania ofiar śmiertelnych, oznacza m.in., że: "ograniczenie liczby wypadków w transporcie oraz ich konsekwencji jest podstawowym obowiązkiem wszystkich tworzących, zarządzających i korzystających z systemu transportowego w Polsce"; program na lata 2013 - 2020 kontynuuje dalekosiężną "Wizję Zero" przyjętą w poprzednich krajowych programach bezpieczeństwa ruchu drogowego; wychodząc m. in. z założenia, że ludzkie życie i zdrowie jest ważniejsze od prawa do przemieszczania się i innych celów systemu transportu drogowego, "Wizja Zero" zakłada dążenie do zmniejszenia liczby zabitych w ruchu drogowym do zera, - organ, dokonując oceny wyłącznie literalnych zapisów zawartych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, jest związany treścią i ustaleniami tego projektu; jako uzgadniający nie może ich zmieniać, ani sam ich określać; jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoich orzeczeniach: - "rozstrzygnięcie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy (,") winno być bezwarunkowe. Propozycje rozwiązań zawartych w projekcie decyzji należy uzgodnić albo odmówić Ich uzgodnienia" (wyrok o sygn. akt IV SA/Wa 2248/05 – dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - "Nie można uzgodnić danego projektu [chodzi o projekt decyzji o warunkach zabudowy] i jednocześnie określić innych warunków, czyli w istocie zanegować uzgodnienie" (wyrok o sygn. akt IV SA/Wa 1814/06 – dostępny w CBOSA). W skardze, Inwestor, reprezentowany przez profesjonalnego Pełnomocnika – adwokata, zarzucił naruszenie przepisów prawa: - materialnego, a w szczególności: - § 9 rozporządzenia o warunkach technicznych dla dróg, poprzez nieuzgodnienie inwestycji pomimo zaistnienia przesłanek do zastosowania tego przepisu, jak i pomimo spełnienia wszelkich warunków technicznych, - procesowego: - art. 7 K.p.a., poprzez nie dokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i tym samym uznanie, że skomunikowanie nieruchomości skarżącego z drogą gminną nie jest możliwe, z uwagi na pogorszenie płynności w ruchu drogowym, czy też z uwagi na negatywny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, bez przedstawienia jakiegokolwiek dokumentu, - art. 8 K.p.a., poprzez nie wskazanie żadnych przesłanek czy analiz, które pozwalałyby na uznanie stanowiska organu za słuszne, zwłaszcza w zakresie uznania, że skomunikowanie działki pogorszy stan bezpieczeństwa ruchu, - art. 77 i art. 80 K.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a przez to naruszenie podstawowej zasady postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nie wyjaśnienie oraz nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione jak i brak uzasadnienia prawnego oraz nie wyjaśnienie z jakich przyczyn organ: nie zastosował się do wytycznych prawomocnego orzeczenia o sygn. akt: IV SA/Wa 2622/15, poza ponownym wskazaniem poprzednich argumentów w uchylonym postanowieniu oraz nie ustosunkował się do zarzutu, dlaczego inwestycja skarżącego, nie uzyskała uzgodnienia, podczas gdy w pobliżu inni właściciele nieruchomości (w tym przedsiębiorcy), uzyskali uzgodnienia na skomunikowanie swych nieruchomości. Wniesiono o zwrot kosztów postępowania oraz uchylenie orzeczeń organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie; choć nie wszystkie zarzuty są zasadne. Trafnie wywiedziono w skardze, że orzeczenie w sprawie zapadło bez przytoczenia istotnych elementów stanu faktycznego w sprawie. Przy ocenie w danym zakresie Sąd jest związany wytycznymi, sformułowanymi w prawomocnym wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2622/15, co wynika z treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.). Oceniając wpływ realizacji zjazdu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, organ administracji był obowiązany skonkretyzować przyczyny zastosowania ogólnych reguł do przedmiotowej sprawy, w kontekście jej uwarunkowań faktycznych. Przy ocenie, czy włączające się do ruchu pojazdy z drogi gminnej mogą stanowić realne zagrożenie, organ miał uwzględnić m. in. jakie jest natężenie ruchu pojazdów na danym odcinku drogi krajowej oraz jaka jest tam dopuszczalna prędkość. Ustaleń w danym zakresie nie poczyniono, a w każdym razie nie dano temu wyrazu w uzasadnieniu orzeczenia w myśl art. 107 § 3 K.p.a. Nie pozwala to przyjąć, że dane kwestie były w istocie analizowane. Czyni to zasadnym zarzut naruszania art. 77 § 1 i 80 K.p.a. Odnosząc się do argumentacji organu, że realizacja zjazdu publicznego spowoduje niewątpliwie zwiększenie ruchu i to pojazdów o znacznych gabarytach, trzeba stwierdzić, co następuje. Rozpatrując sprawę organ winien mieć na uwadze, że uzgodnienie z nim dokonywane jest wyłącznie z uwagi na fakt przylegania danej działki ewidencyjnej do drogi krajowej, nie zaś z powodu realizacji na nią zjazdu. W takiej sytuacji poza zakresem rozważań danego organu muszą pozostać kwestie ogólnego zwiększenia ruchu na drodze gminnej, wobec realizacji na nią kolejnego zjazdu publicznego, Dany organ uzgadniający nie dysponuje instrumentami prawnymi dla reglamentowania natężania ruchu na samej drodze gminnej. Uzgodnieniu podlega wszak wyłącznie realizacja przedmiotowego zjazdu nie zaś wszelkich przedsięwzięć generujących ruch na danej drodze gminnej (zjazdy dalej oddalone, skrzyżowania itp.). W takiej sytuacji przedmiotem rozważań może być wyłącznie kwestia oddziaływania pojazdów, które będą korzystać z danego zjazdu, na bezpieczeństwo ruchu na skrzyżowaniu z droga krajową wobec konkretnej odległości między zakładanym zjazdem a skrzyżowaniem. Inaczej rzecz ujmując, chodzi o potencjalne zdarzenia pozostające w związku z wykorzystywaniem planowanego zjazdu i wykonywanych na nim manewrów (np. spowalniania samochodów na zjeździe) na bezpieczeństwo ruchu na samym skrzyżowaniu – swobodę wykonania manewrów przez kierowców z niego korzystających. W tym kontekście organ nie sformułował żadnych ocen z odniesieniem do miejsca, gdzie miałby być zlokalizowany zjazd publiczny. Może mieć to natomiast istotne znacznie, skoro działka inwestycyjna przylega do drogi gminnej stosunkowo długą krawędzią, a odległość pomiędzy zjazdem a skrzyżowaniem ma znaczenie w kontekście realnych zagrożeń, jakie mogą się wiązać z jego realizacja (swoboda manewrowania na skrzyżowaniu wobec zdarzeń w związku z użyciem zjazdu). Organ, orzekając w sprawie, zaakceptował koncepcję, że nie jest dopuszczalne warunkowe uzgodnienie projektu decyzji. Pogląd taki jest także prezentowany w orzecznictwie (por wyroki przytoczone w zaskarżonym akcie oraz wyrok NSA sygn. akt II OSK 3204/14 – dostępny w CBOSA), choć bywa także wyrażane stanowisko odmienne (np. wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1278/09 – dostępny w CBOSA). Nie negując przyjętej koncepcji, Sąd wskazuje jednak, że o ile stosowne uzgodnienie byłoby obiektywnie możliwe, pod warunkiem wcześniejszego dokonania określonych zmian w przedłożonym projekcie decyzji - np. gdy chodzi o wymaganie realizację zjazdu w stosownej odległości od skrzyżowania a pozwalałaby na to długość boku działki inwestycyjnej – informacja tego rodzaju powinna być zawarta w treści uzasadnienia postanowienia o odmowie (wobec reguł z art. 8 i 11 K.p.a.). Nie może być też uznana, za przesądzającą o zasadności odmowy uzgodnienia, pozostała argumentacja przywołana przez organ, z następujących powodów: - nie mają kluczowego znaczenia w sprawie przywoływane przez organ regulacje, dotyczące realizacji skrzyżowań na drogach publicznych klasy GP. dla oceny czy dany zjazd jest w istocie w obrębie skrzyżowania; powoływane reguły, dotyczące odległości od skrzyżowań stosownej infrastruktury (np. początku pasów do skrętu) dotyczą projektowania stosownej drogi krajowej nie zaś drogi gminnej, na którą ma być zrealizowany przedmiotowy zjazd; ocenie organu ma podlegać to, czy stanowić on będzie niebezpieczeństwo dla ruchu w kontekście usytuowania przy drodze gminnej w stosownej odległości od skrzyżowania z drogą krajową; w gestii organu pozostaje natomiast ocena, czy jest to strefa oddziaływania danego skrzyżowania; konieczna jest w danym zakresie konkretna argumentacja, - argumentacja dotyczące lokalizacji przystanku autobusowego czy przejścia dla pieszych może mieć znacznie w sprawie o ile organ wskaże, jaka jest stosowna odległość zjazdu od tych obiektów oraz przywoła dokumenty, na których zobrazowane dane w tym zakresie, tak aby mogły one podlegać stosownej weryfikacji przez stronę postępowania (Inwestora) jak i – ewentualnie - badający legalność orzeczenia sąd administracyjny, - trafnie wprawdzie podnosi organ, że bezpieczeństwo ruchu drogowego należy traktować priorytetowo (potwierdzą tą tezę także treść stosownych programów przyjmowanych na szczeblu rządowym); o ile więc - w odniesieniu do uwarunkowań konkretnej sprawy - zostanie uprawdopodobnione, że realizacja zjazdu będzie mieć wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu inne niż wynikające z samego faktu zwiększenia ruchy na skrzyżowaniu - co jak wskazano nie może mieć znaczenia, skoro organ uzgadniający nie został wyposażony przez prawodawcę w uniwersalne instrumenty prawne do kształtowania ogólnego ruchu na drodze gminnej – w pełni zasadna będzie odmowa uzgodnienia; w danym przypadku jednak brak odniesienia do realiów sprawy nie pozwala przyjąć, aby prawdopodobieństwa takiego dowiedziono, - nie może mieć znaczenia sygnalizowana ogólna ilość wypadków, jakie wydarzyły się na drodze krajowej nr [...] w konkretnym roku, zważywszy na bezwzględną długość tego obiektu liniowego; informacji nie odniesiono do odcinka, gdzie miałoby wystąpić domniemane zagrożenie ruchu (rejon skrzyżowania z daną drogą gminną), co mogłoby mieć ewentualnie znacznie w sprawie, w kontekście zagrożeń generowanych przez zjazd, wobec jego oddalenia od skrzyżowania. Nie są zasadne natomiast pozostałe zarzuty skargi z następujących powodów: - przywoływany § 9 rozporządzenia o warunkach technicznych dla dróg nie stanowił podstawy odmowy uzgodnienia; z jego treści normatywnej nie wynika też aby uzgodnienie w danym przypadku musiało nastąpić, - organ wyspecjalizowany nie musi przedkładać analiz czy opinii, stanowiących podstawę sformułowania określonych ocen, wymagających wiedzy specjalistycznej (patrz analogicznie np. w kwestii: klasyfikacji odpadów – wyroki NSA o sygn. akt II OSK 2132/11, 1091/13, 667/14 i 2630/14, zaś ochrony zasobów przyrodniczych - wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1569/12 - wyroki dostępne w CBOSA); nie zwalnia go to jednak z obowiązku przywołania dowodów, na podstawie których dokonano ustaleń, co do stanu faktycznego, stanowiącego podstawę do sformułowania oceny, - jak wskazano w wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2622/15, brak odniesienia do zarzutów, że w innych przypadkach organ dokonał uzgodnień nie może stanowić uchybienia, mającego wpływ na wynik sprawy; ocena ta jest w sprawie wiążącą; należy podkreślić też, że przekonanie Inwestora o pełnej analogii pomiędzy sprawami, może być również błędne z uwagi na różne ich stany faktyczne. Sąd nie uwzględnił wniosku o uchylenie również postanowienia z [...] lutego 2015 r.. Nie jest to bowiem niezbędne dla załatwienia sprawy, w myśl art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponieważ w sprawie nie ujawniono żadnych nowych istotnych okoliczności faktycznych, wiążąca jest w danym zakresie ocena stanu sprawy dokonana w prawomocnym wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 2622/15, gdzie uchylono wyłącznie zaskarżony akt. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło w pkt 2 sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzone koszty składają się: kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu od skargi, kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokackiego. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji uwzględni ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu.