II SA/Gd 298/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Górska WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 września 2016 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie przewlekłości postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt [...], utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 2 czerwca 2015 r. oddalające jego skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Wójta Gminy wobec A. i I. W. Zaskarżone postanowienie wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wójt Gminy, na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 28 września 2012 r., nr [...] i [...], wszczął wobec A. W. i I. W. egzekucję administracyjną obowiązku polegającego na przywróceniu stanu poprzedniego na działce nr [..] położonej w J. sformułowanego w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011 r. W dniu 20 marca 2015 r. Z. W., wniósł w trybie przepisów ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Wójta Gminy wobec A. i I. W. Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2015 r., nr [..], Kolegium oddaliło skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Kolegium uznało bowiem, że wnoszący skargę nie wskazał, w jaki sposób jego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku przywrócenie stanu poprzedniego na nieruchomości nr [...] położonej w J. Zgodnie zaś z art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego przysługuje zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, a także podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu w wykonaniu obowiązku. Jednocześnie Kolegium doszło do wniosku, że Wójtowi Gminy nie można zarzucić przewlekłości w prowadzeniu przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Czynności podejmowane w toku postępowania przez Wójta były celowe i uzasadnione. Przedłużanie się postępowania egzekucyjnego spowodowane zaś było okolicznościami niezależnymi od organu. W wydanym postanowieniu Kolegium zawarło pouczenie wskazując, że: "strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może złożyć zażalenie na postanowienie w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego ". W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podważył stanowisko Kolegium dotyczące nieuznania Z. W. za podmiot, którego interes faktyczny lub prawny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku. W ocenie skarżącego działanie organów w niniejszej sprawie powoduje naruszenie konstytucyjnych praw człowieka i obywatela. Dodatkowo skarżący zarzucił Wójtowi Gminy nieprawidłowe przeprowadzenie oględzin na nieruchomości zobowiązanych. W następstwie rozpoznania zażalenia Kolegium postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Rozpoznając skargę na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gd 575/15, uchylił postanowienie Kolegium uznając, że wydane ono zostało w niewłaściwym składzie z uwagi na fakt, że przy jego wydaniu brała udział osoba podlegająca wyłączeniu. Sąd wskazał również na uchybienie proceduralne polegające na tym, że rozpoznano pismo Z. W. z dnia 7 lipca 2015 r. zatytułowane "zażalenie" nie traktując go, pomimo błędnego pouczenia, jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniając zasady i tryb kwestionowania przewlekłości postępowania egzekucyjnego wskazało, że kontrola działania Wójta Gminy jako organu egzekucyjnego w sprawie egzekucji obowiązku ciążącego na A. i I. W., nie potwierdziła, ażeby Wójt Gminy działał przewlekle. Decyzja nakładająca na A. i I. W. obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego na nieruchomości została wydana dnia 22 lutego 2011 r. i zobowiązywała do wykonania obowiązku w terminie 7 miesięcy od dnia otrzymania decyzji. Postanowieniem z dnia 20 lipca 2011 r. wstrzymano wykonanie zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzji Kolegium. W dniu 13 października 2011 r. zapadł wyrok oddalający skargę na decyzję nr [...], który uprawomocnił się w dniu 26 stycznia 2012 r. Organ wyjaśnił, że egzekucja określonego w decyzji Wójta obowiązku podjęta mogła być po upływie siedmiu miesięcy od dnia oddalenia skargi przez WSA oraz po doręczeniu zobowiązanym upomnień. W związku z tym tytuły wykonawcze wobec A. i I. W. wystawione zostały we wrześniu 2012 r. Tytuły te zostały skierowane do egzekucji, po czym Wójt Gminy podjął wobec zobowiązanych czynność egzekucyjną polegającą na nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zobowiązane zaskarżyły postanowienia nakładające grzywnę oraz skorzystały z prawa wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia 16 października 2012 r., nr [...], SKO wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej egzekwowaną decyzją. Postanowieniem z dnia 17 października 2012 r. Kolegium wstrzymało wykonanie tej decyzji. Po wznowieniu postępowania przez Kolegium Wójt Gminy zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2013 r, nr [..] Kolegium odmówiło uchylenia decyzji nr [..]. Decyzją z dnia 24 lipca 2013 r., nr [..] Kolegium utrzymało w mocy decyzję nr [..]. W sierpniu 2013 r. postępowanie egzekucyjne zostało podjęte przez Wójta Gminy. Decyzja nr [..] została natomiast zaskarżona przez A. do WSA w Gdańsku. W grudniu 2013 r. WSA wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Z uwagi na wstrzymanie wykonania decyzji Wójt Gminy ponownie zawiesił postępowanie egzekucyjne. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. WSA w Gdańsku oddalił skargę. W czerwcu 2014 r. Wójt Gminy podjął postępowanie egzekucyjne. We wrześniu 2013 r. w trakcie oględzin Wójt Gminy stwierdził, że obowiązek obciążający A. i I. W. nadal pozostaje niewykonany, w związku z czym po raz kolejny nałożył na zobowiązane grzywnę w celu przymuszenia (postanowienia z października 2013 r.). Zobowiązane jesienią 2013 r. podjęły prace na nieruchomości stanowiącej działkę nr [..] celem wykonania obowiązku. Po ponownie przeprowadzonych oględzinach na tej nieruchomości w listopadzie 2013 r. Wójt Gminy stwierdził, że skontrolowanie, czy obowiązek został wykonany zgodnie z brzmieniem decyzji nr [..] (tzn. czy ziemia oraz inne nawiezione substancje zostały usunięte do warstwy gruntu rodzimego) wymaga wiedzy specjalistycznej. W związku z tym organ powołał biegłych, którzy mieli przeprowadzić ekspertyzę. Wyniki tej ekspertyzy zostały przedstawione organowi I instancji w grudniu 2013 r. Z uwagi na zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czerwca 2014 r. kolejne oględziny na nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] odbyły się w lipcu 2014 r. W związku ze stwierdzeniem, że obowiązek nadal pozostaje niewykonany, Wójt Gminy ponownie nałożył na zobowiązane grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie o nałożeniu grzywny zostało uchylone przez SKO, sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia w związku z koniecznością określenia, czy obowiązek został wykonany w ten sposób, że woda z nieruchomości stanowiących działki nr [..] i [..] odpływa w sposób naturalny. Ponieważ dokonanie takich ustaleń wymaga wiedzy specjalistycznej, Wójt postanowił ponownie powołać biegłych. Na podstawie wyników ich ekspertyzy przedstawionych w kwietniu 2014 r. organ I instancji stwierdził, że obowiązek pozostaje niewykonany, w związku z czym po raz kolejny nałożył na zobowiązane grzywnę w celu przymuszenia. W ocenie organu odwoławczego wskazane okoliczności potwierdzając, że Wójt Gminy nie działał w sposób przewlekły. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte we wrześniu 2012 r., ponieważ od dnia wydania wyroku przez WSA w przedmiocie decyzji nakładającej obowiązek musiał upłynąć siedmiomiesięczny termin przeznaczony na wykonanie obowiązku. Zanim wobec zobowiązanego zostanie wszczęta egzekucja administracyjna, wierzyciel musi wezwać zobowiązanego do wykonania obowiązku, wystosowując do niego upomnienie. Nie jest więc tak, że do czynności egzekucyjnych przystępuje się natychmiast po upływie terminu wykonania obowiązku. Od października 2012 r. do kwietnia 2013 r. obowiązek nie mógł być egzekwowany z uwagi na wstrzymanie wykonalności decyzji. Następnie wykonalność decyzji ponownie została wstrzymana na okres od grudnia 2013 r. do kwietnia 2014 r. z uwagi na zaskarżenie decyzji SKO wydanej po wznowieniu postępowania. W czasie wstrzymania wykonalności decyzji postępowanie egzekucyjne było zawieszone. W ramach postępowania egzekucyjnego Wójt kilkakrotnie zastosował wobec zobowiązanych środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia. Czynności te były zaskarżane przez zobowiązane i skutkowały wydłużeniem postępowania, co nie było zależne od organu egzekucyjnego. Według Kolegium Wójt Gminy dokonał prawidłowego wyboru środka egzekucyjnego. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązuje bowiem zasada stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Grzywna w celu przymuszenia jest natomiast - w przypadku obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na nieruchomości - najłagodniejszym środkiem egzekucyjnym w egzekucji należności pieniężnych. Kwota grzywien była ustalana w wysokości, która mogła skłonić zobowiązane do dobrowolnego wykonania obowiązku. Nałożenie na zobowiązane grzywny w celu przymuszenia podyktowane było także tym, że nie zachodziła konieczność natychmiastowego wykonania obowiązku, zatem stosowanie surowszego środka egzekucyjnego nie byłoby uzasadnione. Kolegium podkreśliło przy tym, że natura nałożonego obowiązku wymagała pozyskania wiedzy specjalistycznej w celu ustalenia, czy obowiązek ten został wykonany. Stąd też powołanie biegłych było uzasadnione i w sposób uzasadniony wydłużyło postępowanie. W związku z tym działanie Wójta nie było przewlekłe, a podejmowane czynności były celowe i uzasadnione. Przedłużanie się postępowania egzekucyjnego spowodowane było okolicznościami niezależnymi od organu (wstrzymanie wykonalności decyzji, środki zaskarżenia wnoszone przez zobowiązane, konieczność dokonania oględzin i powołania biegłych). Z tego względu organ uznał skargę na przewlekłość za nieuzasadnioną. W skardze na powyższe postanowienie zarzucono naruszenie przepisów postępowania egzekucyjnego poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych. Wskazano, że zarówno Wójt Gminy, jak i Kolegium wykazują w stosunku do Z. W. złą wolę, ponieważ ich działania powodują opóźnienie wykonania obowiązku nałożonego na A. i I. W. Od dnia wydania decyzji ustalającej obowiązek do dnia wniesienia skargi upłynął długi okres, przy czym opóźnienie to powstało w wyniku niezgodnych z prawem działań Wójta Gminy. Stwierdzenia zawarte w postanowieniu Kolegium odnoszące się do przewlekłości w postępowaniu Wójta oraz celowości i zasadności jego działań są nieuprawnione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko sformułowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 12 września 2016 r. skarżący tytułem odniesienia się do odpowiedzi Kolegium na jego skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko o zawinionej przez organ przewlekłości postępowania egzekucyjnego z sprawie nałożonych na A. W. i I. W. obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec A. W. i I. W. w egzekucji administracyjnej obowiązku polegającego na przywróceniu stanu poprzedniego na działce nr [...] położonej w J. określonego w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2011 r., nie wykazywało cech przewlekłości. Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie uczyniono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 2 czerwca 2015 r. oddalające skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego prowadzonego w stosunku do A. W. i I. W. Powyższe rozstrzygnięcia podjęte zostały w toku postępowania wszczętego ze skargi na przewlekłość postępowania egzekucyjnego wniesionej przez Z. W. w trybie przepisów art. 54 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 599), zwanej dalej u.p.e.a. W myśl art. 54 § 1 i 2 zobowiązanemu, wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, a także podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu w wykonaniu obowiązku przysługuje skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie Kolegium uznało po raz drugi, że postępowanie egzekucyjne nie jest prowadzone w sposób przewlekły. Stanowisko to w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżone postanowienie podjęte zostało w sytuacji związania organu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 grudnia 2015 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 575/15. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W niniejszej przypadku Kolegium ponownie rozpoznające sprawę w instancji odwoławczej uwzględniło wskazania zawarte w wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. i podjęło rozstrzygnięcie w innym składzie, co uznać należało za zgodne z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. Ocena legalności zaskarżonego postanowienia w istocie zmierza do zweryfikowania zawartego w nim stanowiska organu co do zarzucanej organowi przewlekłości postępowania. W u.p.e.a. nie zdefiniowano terminu przewlekłości postępowania, o której stanowi jej art. 54 § 1 in fine. W orzecznictwie sądowym wskazuje się jednak w sposób ogólny, że o przewlekłości można mówić wówczas, gdy organ egzekucyjny nie podejmuje czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku, uwzględniając czas niezbędny do podjęcia tych czynności, a więc gdy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne z przyczyn leżących po stronie organu (wyrok NSA z 10.12.2010 r., II FSK 1803/09, POP 2011, Nr 3, poz. 90). Definicji tego pojęcia nie ma również w przepisach k.p.a., który ma odpowiednie zastosowanie na podstawie art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji ani w przepisach p.p.s.a. Przyjmuje się w świetle orzecznictwa, że przewlekłe prowadzenie postępowania wystąpi z reguły wówczas, gdy w określonym przepisami terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, jednakże mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności, ponieważ prowadzi postępowanie w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu lub podejmuje czynności pozorne czy też zbędne. O przewlekłości postępowania można mówić, gdy postępowanie jest prowadzone opieszale, niesprawnie i nieskutecznie, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2013 r., II SAB/Po 95/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 października 2012 r., II SAB/Łd 108/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2012 r., I SAB/Wa 260/12, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym korzystanie przez stronę ze środków odwoławczych i zaskarżenia, jej choroba czy też brak majątku przedłużają postępowanie, jednak nie powodują jego przewlekłości, którą utożsamiać należy wyłącznie z wadliwym działaniem organu egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 10.12.2010 r., II FSK 1803/09, POP 2011, Nr 3, poz. 90). Z powyższego wynika, że w celu stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej. Ocenie podlega także zachowanie się stron postępowania, a organ egzekucyjny odpowiadać może przy tym tylko za własne zaniechania i opóźnienia. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu egzekucyjnym w administracji określają przepisy art. 35 k.p.a., który ma odpowiednie zastosowanie do tego postępowania przez odesłanie zawarte w art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Organ administracji publicznej powinien prowadzić więc postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że powyższy przepis należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 k.p.a. traktować jako terminy maksymalne, a organ prowadzący postępowanie nie tylko zachował terminy określone w k.p.a., ale także w razie możliwości załatwił sprawy w terminie krótszym (wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2006 r., VII SAB/Wa 40/06, LEX nr 255859). Zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (np. danych z ewidencji, rejestrów). Sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego, a więc sprawy, których załatwienie wiąże się z koniecznością zgromadzenia dowodów, wyjaśnień i informacji, powinny być załatwiane przez organ pierwszej instancji nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Jeżeli natomiast sprawa ma charakter szczególnie skomplikowany, organ powinien załatwić taką sprawę nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jej wszczęcia. W myśl art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Przechodząc od powyższych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że Kolegium prawidłowo oceniło postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec A. W. i I. W., w którym nie stwierdziło przewlekłości. Kolegium w sposób szczegółowy i chronologiczny zestawiło wszystkie czynności podejmowane przez organ w toku prowadzonej egzekucji oraz fakt korzystania przez zobowiązane z ich uprawnień procesowych, w tym korzystania ze środków zaskarżenia i inicjatywy do wszczynania postępowań nadzwyczajnych (wznowienie postępowania). Sąd w pełni zgadza się z poczynioną przez Kolegium oceną prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w toku którego ze względu na wnoszenie przez zobowiązane środków zaskarżenia od rozstrzygnięć podejmowanych zarówno w toku postępowania określającego egzekwowany obowiązek, jak i w toku postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny zawieszał kilkakrotnie postępowanie. Wskutek bowiem zaskarżenia decyzji określającej egzekwowany obowiązek z dnia 22 lutego 2011 r. do sądu administracyjnego i wstrzymania przez sąd jej wykonania organ egzekucyjny zobowiązany był do zawieszenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z dyspozycją art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a., który stanowi, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Okres zawieszenia trwał od października 2012 r. do kwietnia 2013 r. Tożsama sytuacja powtórzyła się w związku z zaskarżeniem do sądu administracyjnego decyzji Kolegium kończącej wznowione postępowanie dotyczące weryfikacji decyzji z dnia 22 lutego 2011 r. Tym razem okres zawieszenia trwał od grudnia 2013 r. do kwietnia 2014 r. Wyjaśnić należy, że w okresach zwieszenia postępowania organ egzekucyjny nie mógł podejmować żadnych czynności zmierzających do wyegzekwowania nałożonego na zobowiązanych obowiązku niepieniężnego. Istota instytucji zawieszenia postępowania polega na przerwaniu na czas określony biegu tego postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód do jego dalszego prowadzenia, a samo zawieszenie postępowania następuje na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód (por. wyrok WSA w Lublinie z 3.12.2010 r., I SA/LU 584/10, Legalis). Przyczyną zawieszenie postępowania mogą być przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz przeszkody, które da się prawdopodobnie usunąć. Jeśli przeszkody zostaną usunięte, postępowanie egzekucyjne toczy się dalej, co miało miejsce również w niniejszej sprawie. Zwrócić należy również uwagę, że wykonalność obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 22 lutego 2011 r. została przesunięta na 7 miesięcy od otrzymania decyzji, a wskutek poddania jej kontroli sądu administracyjnego - na 7 miesięcy od daty uprawomocnienia wyroku z dnia 13 października 2011 r. Nadto, czas trwania postępowania egzekucyjnego ulegał w niniejszej sprawie wydłużeniu wskutek zaskarżania przez zobowiązane rozstrzygnięć w zakresie stosowanych wobec nich środków egzekucyjnych. Zobowiązane skarżyły wydane postanowienia nakładające grzywnę w celu przymuszenia oraz korzystały z prawa wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. W tych okolicznościach postępowania egzekucyjnego nie można było ocenić jako prowadzonego w sposób przewlekły. Organy egzekucyjne podejmowały bowiem czynności właściwe do etapów postępowania i jego biegu, uwzględniając skutki procesowe równolegle toczących się postępowań sądowych mających za przedmiot weryfikację decyzji z dnia 22 lutego 2011 r. określającej egzekwowany obowiązek. Nie można zaś organu egzekucyjnego obarczać konsekwencjami podejmowanych przez strony czynności procesowych i korzystaniem przez nie z przysługujących uprawnień. Organy egzekucyjne nie podejmowały czynności zbędnych czy zmierzających do przedłużenia postępowania. Za takie z pewnością w okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać sięgnięcie do opinii biegłych w celu sprawdzenia wykonania obowiązku, którego charakter wymagał posiłkowania się wiedzą specjalistyczną. Analizując chronologię czynności i działań procesowych organu egzekucyjnego sąd uznał, że prowadzone przez niego postępowanie nie było przewlekłe, a jego wydłużenie poza terminy załatwiania spraw wynikające z zastosowania przepisów art. 35 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. było naturalnym następstwem szeroko pojętego korzystania przez zobowiązane z przysługujących im uprawnień procesowych w postępowaniu egzekucyjnym oraz w postępowaniach mających za przedmiot egzekwowany obowiązek, co w żaden sposób nie wiązało się z wadliwym działaniem organu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), albowiem przedmiotem zaskarżenia uczyniono postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.