I OSK 165/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant sekretarz sądowy A.S. po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 964/16 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w [...] kwotę 1257 (jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 964/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w N. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia 21 lutego 2011 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa [...], dalej jako "Spółdzielnia", wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nabycia z mocy prawa przez Gminę N., dalej jako "Gmina", prawa własności nieruchomości położonej w N., zajętej pod drogę publiczną gminną - ul. [...], w tym m.in. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni [...] ha, objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej w dniu 31 grudnia 1998 r. własność Spółdzielni. Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872 ze zm.), dalej jako "przepisy wprowadzające", odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę, prawa własności wyżej opisanej nieruchomości. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że nie została spełniona jedna z przesłanek określonych w art. 73 powołanej ustawy, dotycząca władania nieruchomością przez jednostkę samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Spółdzielnia, a Minister Infrastruktury i Budownictwa, dalej jako "Minister" decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2013 r., uznając ją za prawidłową. Organ powołał się na treść art. 73 ust. 1 przepisów wprowadzających wskazując, że stosując ten przepis, bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. Minister zauważył, że z odpisu księgi wieczystej nr [...] wynika, że objęta tą księgą działka nr [...], o pow. [...] ha, w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność Spółdzielni na podstawie umowy sprzedaży z dnia [...] listopada 1981 r. Rep. A Nr [...]. Zatem, nieruchomość ta w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Ponadto organ wskazał, że przedmiotowa działka w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę - ulicę [...], która została zaliczona do kategorii dróg gminnych, na podstawie uchwały z dnia [...] maja 1988 r., Nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...], do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. U. [...]). Jednocześnie, zdaniem organu na fakt zajęcia ww. działki nr [...] pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. wskazuje wniosek Spółdzielni z dnia 21 lutego 2011 r., pismo Urzędu Gminy z dnia 29 lutego 2012 r., znak [...], oraz pismo Starosty Powiatowego w [...] z dnia 29 lutego 2012 r., nr [...]. Została zatem spełnione: przesłanka zajętości nieruchomości pod drogę publiczną oraz przesłanka dotycząca tego, iż nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Natomiast nie spełniona została przesłanka władztwa publicznoprawnego nad drogą - ul. [...], gdyż pismem z dnia 29 lutego 2012 r., nr [...], Gmina poinformowała, iż nie wykonywała władztwa nad ul. [...]. Stwierdziła także, że droga ta stanowi własność Spółdzielni, która urządziła ją we własnym zakresie. Jedyną rzeczą jaką zrealizowała Gmina, było wybudowanie przykanalików kanalizacji sanitarnej do posesji znajdujących się przy ul. [...], które Gmina zrealizowała za zgodą właściciela drogi. Również znajdujące się w aktach sprawy protokoły z zeznań świadków nie wykazały, zdaniem organu, aby Gmina była zarządcą drogi i wykonywała wszystkie czynności z tym związane. Skargę do Sądu na powyższą decyzję wniosła Spółdzielnia, a wskazanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Sąd I instancji przywołał treść art. 73 przepisów wprowadzających i wskazał, że bezspornie działka nr [...] stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność Spółdzielni. Zatem ani Skarbowi Państwa, ani jednostce samorządu terytorialnego nie przysługiwało prawo własności do przedmiotowej nieruchomości. Ponadto ul. [...], w której granicach znajdowała się w dniu 31 grudnia 1998 r. obecna działka nr [...] zaliczona została do kategorii dróg publicznych. Natomiast istotą sporu było to, czy w dniu 31 grudnia 1998 r. działka oznaczona aktualnie nr [...], znajdowała się w faktycznym władaniu jednostki samorządu terytorialnego. WSA zauważył, że pojęcia "władania" nieruchomością w rozumieniu art. 73 przepisów wprowadzających nie należy utożsamiać z instytucją posiadania. Dla spełnienia przesłanki władztwa w rozumieniu art. 73 istotne jest jedynie to, by jednostka samorządu terytorialnego, poprzez swoje jednostki organizacyjne wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami itp., a nie posiadaniem nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, czy też na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Sądu, organ podjął niezbędne starania w celu skompletowania materiału dowodowego i zwrócił się do Gminy oraz do Spółdzielni o przedstawienie dokumentów potwierdzających władztwo publicznoprawne, na datę 31 grudnia 1998 r. W odpowiedzi Gmina poinformowała, że nie wykonywała władztwa nad ul. [...]. WSA powołał się na okoliczności przytoczone przez Ministra. Następnie wskazał, że w toku przedmiotowego postępowania organ wzywał jego uczestników do złożenia wniosków dowodowych na istotne dla sprawy okoliczności i odnosił się do nich, tym samym wypełnił obowiązki nałożone na niego przez przepisy procedury administracyjnej. W ocenie Sądu, organ odniósł się w sposób prawidłowy do zebranego w sprawie materiału dowodowego i prawidłowo go ocenił. Sąd I instancji podzielił stanowisko organów, że materiał dowodowy, zgromadzony w aktach sprawy nie daje podstaw do uznania, że przesłanka sprawowania władztwa publicznoprawnego nad działką nr [...], zajętą pod ul. [...] została spełniona. Od wyroku WSA skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółdzielnia, zaskarżając go w całości i zarzucając Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 75 § 1 , 77 § 1 i 2, 78 § 1 i 2, 80, 86, 89 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez Sąd wnikliwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i w konsekwencji nie uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] mimo, że wskazane w skardze z dnia [...] maja 2016 r. naruszenia przepisów postępowania były do tego podstawą; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy niezgodnie z zasadą prawdy materialnej, a nienależycie ustalony stan faktyczny stał się podstawą wadliwego wyroku Sądu, Skarżąca kasacyjnie wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz uchylenie w całości zaskarżonego wyroku przez WSA i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych względem wyroku Sądu I instancji zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. W związku z tym w orzecznictwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2007 r., I OSK 1134/06, z 17 stycznia 2012 r., I FSK 388/11, z 3 października 2017 r., I GSK 1922/15 - dostępne w bazie orzeczeń sądów administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreśla się, że Sąd ten nie może zastępować strony w poszukiwaniu naruszeń prawa, jakich dopuścił się wojewódzki sąd administracyjny poprzez badanie sprawy w jej całokształcie, niedopuszczalne jest też precyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej przez sąd kasacyjny. To strona, poprzez wskazanie podstaw kasacyjnych i w ich ramach uchybień prawu, zakreśla granice kontroli instancyjnej. Z tego względu istotne jest jednoznaczne, dokładne sformułowanie zarzutów i ich wyczerpujące uzasadnienie. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Tym samym, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest ograniczyć się do zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta jest na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czyli naruszeniu przepisów postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna jest uzasadniona. Zasadne są przede wszystkim zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 1, a dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 i 2 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 86, art. 89 § 1 k.p.a., polegające na nie zebraniu w wyczerpujący sposób materiału dowodowego, niewłaściwej ocenie zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego jaki istniał na działce nr [...] położonej w N. na dzień 31 grudnia 1998 r. Pochodną powyższej oceny zarzutu nr 1 zawartego w petitum skargi kasacyjnej, jest zasadność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu I instancji było rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r., utrzymujące w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...], o odmowie potwierdzenia nabycia przez Gminę N. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej N. w obrębie N., oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], o powierzchni [...] ha. Istotne dla oceny zasadności podnoszonych przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzutów są regulacje zawarte w ustawie z dnia 3 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm. – dalej także w skrócie "przepisy wprowadzające"), które rzutują również na zagadnienia natury proceduralnej. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji stanowił m.in. przepis art. 73 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przepis ten określa przesłanki od spełnienia, których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. A zatem dla prawidłowej komunalizacji konieczne było wystąpienie następujących elementów: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oraz władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. Należy zauważyć, że art. 73 ustawy z 1998 r. nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w 1998 r. (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną, by zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 1998 r. sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. akt 274/12). Faktu tego nie zmieniają okoliczności, że na działce (pasie drogowym) nie zostały posadowione pewne elementy infrastruktury drogowej, nie oznacza to, że nie pozostaje ona w związku funkcjonalnym z drogą (vide: wyrok NSA z 23 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 790/15). Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że kwestią sporną było to, czy w dniu 31 grudnia 1998 r. działka oznaczona aktualnie nr [...] pozostawała we faktycznym władaniu jednostki samorządu terytorialnego. Trafne są również dywagacje WSA w Warszawie w przedmiocie zdefiniowania pojęcia "władanie". Pomimo zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowej konkluzji odnośnie tego jakie środki dowodowe należało przedsięwziąć w tej sprawie w celu wykazania przesłanki władztwa publicznoprawnego, przyznać należy racje stronie skarżącej odnośnie zarzutu pod adresem nienależycie zebranego materiału dowodowego, w oparciu o który wadliwie zrekonstruowano stan faktyczny w przedmiotowej sprawie. W ocenie NSA, w postępowaniu administracyjnym nie udowodnione zostało w wystarczającym stopniu, że ww. działka nie pozostawała we władaniu publicznoprawnym w rzeczonym okresie. Powyższe ustalono w przede wszystkim oparciu o stanowisko Gminy N. zawarte w piśmie z dnia 29 lutego 2012 r. i z dnia 18 września 2013 r., w których Gmina oznajmiła, że działka nr [...] nie pozostawała w jej władaniu. Gmina wskazała także, iż droga ta stanowi własność Spółdzielni [...], która urządziła tę drogę we własnym zakresie (asfalt, chodnik z płyt betonowych). Jedyną rzeczą jaką zrealizowała Gmina było wybudowanie przykanalików kanalizacji sanitarnej, do posesji znajdujących się przy ul. [...], które Gmina zrealizowała za zgodą właściciela drogi. Zdaniem NSA, poczynienie ustaleń odnośnie tego komu przysługiwało władztwo nad przedmiotową nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. w oparciu o ww. dowód odbyło się z naruszeniem obowiązków nałożonych na organ administracyjny przez wskazane w zarzucie skargi kasacyjnej przepisy procedury administracyjnej. Należy podzielić stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, że w tym zakresie organ administracyjny powinien był ustalić kto w ww. dacie gospodarował terenem obejmującym działkę nr [...] (ulica [...]) tj. podejmował czynności związane z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem, oświetleniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r. I OSK 1471/2007, LexPolonica 1972653). Powyższe należało ustalić w oparciu o stosowną dokumentację, stanowiącą podstawę do wykazania spełnienia, bądź nie spełnienia przesłanki władztwa publicznoprawnego, tj: umowy, zawarte przed dniem 31 grudnia 1998 r. dotyczące urządzania, utrzymania lub modernizacji konkretnej drogi, rachunki i faktury za wykonanie ww. prac zlecanych przez zarządcę drogi, oświetlenia drogi odśnieżania, umowy ubezpieczenia dróg publicznych zawarte przed dniem 31 grudnia 1998 r., zeznania świadków np. zleceniobiorców lub oświadczenia zarządcy drogi (niemniej podkreślić należy, iż może ono stanowić dowód na władanie nieruchomością przez podmiot publicznoprawny jedynie w przypadku braku innych dokumentów fakt ten potwierdzających, przy czym z oświadczenia tego winno jednoznacznie wynikać w jakim okresie i jakie konkretnie czynności były podejmowane w ramach w/w władania). Podsumowując, jak słusznie wskazał autor skargi kasacyjnej – organ rozpoznający sprawę powinien wystąpić o udostępnienie umów zawartych z wykonawcami tych prac i dostawcą oświetlenia publicznego w zakreślonym czasie. Ponieważ działka nr [...], stanowiąca zresztą niewielki i końcowy fragment ulicy [...], położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie placówki Poczty Polskiej, to być może osoby tam pracujące lub osoba kierująca tą placówką będą miały stosowne informacje co do sposobu korzystania z tej nieruchomości oraz sprawowanego władztwa nad nią. Nadto organ administracyjny obowiązany jest rozważyć przeprowadzenie dowodu z zeznań właścicieli nieruchomości sąsiednich do ul. [...] oraz pracowników firm świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony dróg, z których wynikać będzie zakres prowadzonych na nieruchomości prac na dzień 31 grudnia 1998 r. Brak przeprowadzenia powyższych dowodów jednoznacznie wskazuje, że ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie, tj. dotyczące przedmiotowej działki przeprowadzone zostały z naruszeniem przepisów postępowania dotyczących wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania były zasadne i przemawiały za uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Wątpliwości budzi także stwierdzenie zaistnienia przesłanki, iż ulica [...] została zaliczona do kategorii dróg gminnych. Miało to nastąpić na podstawie uchwały z dnia [...] maja 1988 r., Nr [...] Rady Narodowej Miasta [...] w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...], do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. U. Woj. [...]). Zgodnie z brzmieniem art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.) rady gmin miały uchwalić i ogłosić w terminie do dnia 31 grudnia 1990 r. wykazy aktów prawa miejscowego, wydanych przez rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej o właściwości ogólnej stopnia podstawowego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nadal obowiązujących na obszarze tych gmin. Na podstawie ust. 4 tego przepisu akty prawa miejscowego nie zamieszczone w wykazach, o których mowa w ust. 1, tracą moc z dniem ogłoszenia wykazów. Brak jest jednak w aktach sprawy jednoznacznego ustalenia czy Gmina N. uchwaliła i ogłosiła takowy wykaz aktów prawa miejscowego (a więc także aktu o zaliczeniu drogi do kategorii dróg gminnych), a w konsekwencji czy obejmował on, czy też nie obejmował wskazaną uchwałę z dnia [...] maja 1988 r., Nr [...] Rady Narodowej Miasta [...], a tym samym czy zachowała ona nadal moc obowiązującą. Mając powyższe na uwadze, a także treść art. 188 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę. Dlatego też na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylony został zaskarżony wyrok, jak również zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 1 p.p.s.a.