I OSK 790/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 205/14 w sprawie ze skargi J.S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 14 listopada 2013 r. nr [..] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 26 września 2014 r. o sygn. akt I SA/Wa 205/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę J.S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 14 listopada 2013 r. nr [..] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133. poz. 872 ze zm.) – dalej jako Przepisy wprowadzające, decyzją z dnia 13 listopada 2001 r. nr 11/DG/01 stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [..] prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę gminną ul. [..] w [..], oznaczoną w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym 3-12-22 jako działka ewidencyjna nr 51/3 o pow. 100m2, stanowiącą część gruntów uregulowanych w księdze wieczystej Nr 8418. Minister Infrastruktury decyzją z dnia 8 kwietnia 2008 r. nr [..] utrzymaną w mocy decyzją z dnia 7 lipca 2008 r. nr [..] stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 13 listopada 2001 r. z uwagi na brak dokumentów świadczących o władztwie sprawowanym przez gminę do dnia 31 grudnia 1998 roku. Ponownie występując o wydanie decyzji potwierdzającej nabycie przez gminę prawa własności wyżej opisanego gruntu Naczelnik Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami w [..] załączył do akt sprawy następujące dokumenty potwierdzające do dnia 31 grudnia 1998 roku władanie Gminy [..] gruntem pod ulicą: protokół ogłoszenia wyników stanu władania gruntami położonymi na obszarze obrębu ewidencyjnego nr 3-12-22 ogłoszony przez Przedsiębiorstwo [..] sp. z o.o.; kopię pisma R. i J.S. z dnia 6 stycznia 2001 roku, w którym żądają oni wypłacenia odszkodowania od Zarządu Gminy [..] w trybie art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające za grunt będący we władaniu gminy pod ulicami [..] i [..]; kopię planu sytuacyjnego działki nr 149 wchodzącej w skład nieruchomości pod nazwą hipoteczną "[..] z dnia 25 czerwca 1947 r. przedstawiający zajętość części ww. nieruchomości pod ulice; umowę powierniczą nr 9 o zastępstwo inwestorskie na eksploatację oświetlenia, znaków prześwietlonych i słupków przeszkodowych na ulicach gminnych zawartą w dniu 30 grudnia 1994 roku (w wykazach ulic znajdują się ulice [..]) oraz fotografie nieruchomości, na których widoczne są slupy oświetleniowe położone na przedmiotowej działce, co potwierdza również pismo Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 25 sierpnia 2010 roku nr [..] 10. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia 6 września 2011 r. nr [..] stwierdził nabycie przez Gminę Warszawa [..] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości zajętej pod część ulicy [..] w [..], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym 3-12-22 jako działka ewidencyjna nr 51/3 o powierzchni 100 m2 stanowiącej część gruntu uregulowanego w księdze wieczystej [..]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że dokonując oceny stanu prawnego nieruchomości w świetle przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustalił, że nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 roku własności Skarbu Państwa ani Gminy [..]. Z odpisu z księgi wieczystej [..] oraz wypisu z rejestru gruntów wynikało, że nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 roku stanowiła współwłasność osób fizycznych. Ponadto, organ wskazał, że zgodnie z Uchwałą Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy Nr 245 z dnia 26 maja 1988 roku w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (publikacja w Dzienniku Urzędowym Województwa Stołecznego Warszawskiego z 1988 roku Nr 17, poz. 186) ulica Pomologiczna w Warszawie w dniu 31 grudnia 1998 roku stanowiła drogę lokalną miejską. Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 roku drogi lokalne miejskie z dniem 1 stycznia 1999 roku stały się drogami gminnymi. W związku z tym, zgodnie z dyspozycją art. 73 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające przedmiotowa nieruchomość stała się z dniem 1 stycznia 1999 roku z mocy prawa własnością Gminy [..] Od powyższej decyzji J. i R.S. wnieśli odwołanie. W toku postępowania odwoławczego Minister - powołując się na art. 73 ust. 1 ww. ustawy Przepisy wprowadzające – zauważył, że działka nr 51/3, objęta księgą wieczystą [..] w dniu 31 grudnia 1998 r. stanowiła współwłasność J. i R.S.. Zatem w dniu 31 grudnia1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Organ zauważył, że zgodnie z orzecznictwem sądowym zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczonej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Minister wskazał, że na podstawie uchwały nr 245 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m. st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. Stołecznego Warszawskiego Nr 17. poz. 186) ulica [..] w Warszawie została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Natomiast zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. droga ta stała się drogą gminną. Organ odwoławczy zauważył również, że z dołączonej do wniosku z dnia 24 marca 2009 r. Prezydenta m.st. Warszawy mapy ewidencyjnej obejmującej działkę nr 51/3 wynika, że znajdowała się ona w pasie drogowym ul. Pomologicznej. Z pisma Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy Urzędu Dzielnicy [..] z dnia 16 marca 2009 r., nr [..] wynika, że stan taki istniał w dniu 1 stycznia 1999 r. Fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod ww. drogę publiczną potwierdza wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów wg stanu z 1999 r. skopiowany z akt sądowych o sygn. II C 1071/06 z powództwa R.S. i J.S. o wydanie nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne o nr 51/3 pod ulicą [..] i nr 42/1 pod ulicą [..], zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV Ca 806/06 oddalającym apelację. O zajętości przedmiotowej działki pod drogę publiczną świadczy również umowa sprzedaży z dnia 17 maja 1996 r. Rep. A 1444/96. Akta sprawy, w tym kopie planu sytuacyjnego z dnia 25 czerwca 1947r., potwierdzają zajętość i urządzenie drogi [..] i [..] (obecnie [..]). Stan powyższy akceptowali również odwołujący się w niniejszej sprawie, na co wskazuje w/w akt sprzedaży z 1996 r. Również z pisma z dnia 6 stycznia 2001 r. R.S. i J.S. wynika, że część nieruchomości stanowiąca ich własność znajduje się we władaniu gminy, a zajęta jest pod ulice [..] i [..], tj. działki nr 51 i 42 o łącznej powierzchni 191 m2. Organ podkreślił, że przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych) jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Odnosząc się do przesłanki władztwa organ wskazał, że dla jej udowodnienia należy wykazać wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Udokumentowane władztwo winno wskazywać konkretne fakty, zdarzenia, okoliczności wskazujące na czym ono polega. Minister wskazał, że z pisma Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy Urzędu Dzielnicy [..] z dnia 16 marca 2009 r. nr [..] wynika, iż na dzień 1 stycznia 1999 r. ulica Pomologiczna posiadała oświetlenie uliczne, wodociąg i gazociąg. W aktach sprawy znajduje się także umowa powiernicza Nr 9 z dnia 30 grudnia 1994 r. oraz załącznik nr 1 do umowy, zawarta pomiędzy Urzędem Gminy Warszawa [..] a Zarządem Dróg Miejskich z siedzibą w Warszawie, dotycząca eksploatacji oświetlenia ulicznego, znaków prześwietlonych i znaków przeszkodowych m. in. na ul. [..] w Gminie [..]. Organ wskazał również, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym. stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142. poz. 1591 ze zm.). także w wersji obowiązującej w 1998 r. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym zaopatrzenia w wodę i gaz, należy do zadań własnych gminy. Wykonując te zadania, o czym świadczą urządzenia do tego przeznaczone, gmina musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad nieruchomością. W ocenie Ministra te okoliczności wskazują, że przesłanka władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. została prawidłowo udokumentowana. Za bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Minister zauważył, że odwołujący się nie wskazali żadnych czynności, których mogliby dokonać przed organem wojewódzkim, gdyby zostali zawiadomieni o zebraniu materiału dowodowego. Co do zaś prawa wypowiedzenia się stron Minister zaznaczył, że w niniejszej sprawie strony nie przedstawiły dodatkowych argumentów mogących podważyć wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Minister decyzją z dnia 14 listopada 2013 r., nr [..] utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 6 września 2011 r. Nr [..]. Na ww. decyzję Ministra J.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Skarżąca wskazała, że organy obu instancji nie podjęły czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez co decyzja jest sprzeczna ze stanem faktycznym na dzień 31 grudnia 1998 r. i jest niezgodna z prawem. Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Zgodnie z tym przepisem, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Przywołany przepis, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, określa zatem trzy przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów, tj. zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., władanie nią w tej dacie przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. sformułowanie - nieruchomości zajęte pod drogi publiczne - oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Zauważyć przy tym trzeba, że droga to nie tylko jezdnia, ale tzw. pas drogowy, czyli wszystko to, co znajduje się w jej liniach rozgraniczających, a więc także chodnik, ścieżka rowerowa, pobocze, zatoki, rowy przeznaczone do powszechnego korzystania. Definicję pasa drogowego zawiera art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych określając go jako urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych, co słusznie podniósł organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, organy administracji publicznej rozpoznające niniejszą sprawę prawidłowo uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. umożliwiające wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [..] prawa własności działki nr 51/3 jako nieruchomości zajętej pod drogę publiczną - część ul. [..] w Warszawie. Sąd zaznaczył, że ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu księgi wieczystej nr WA6M/0008418/8 wynika, że właścicielami działki nr 51/3 w dniu 31 grudnia 1998 r. byli J. i R.S.. Analiza akt sprawy wskazuje, iż na podstawie uchwały nr 245 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie m. st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych (Dz. Urz. Woj. Stołecznego Warszawskiego Nr 17. poz. 186) ulica Pomologiczna w Warszawie została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Zgodnie z art. 103 ust. 2 ww. ustawy z dnia 13 października 1998 r. drogi lokalne stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. W ocenie Sądu, fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod ww. drogę publiczną potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów skopiowany z akt sądowych o sygn. II C 1071/06 z powództwa R.S. i J.S. o wydanie nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne o nr 51/3 pod ulicą [..] i nr 42/1 pod ulicą [..], zakończonej wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV Ca 806/06 oddalającym apelację. Na ww. wyrysie znajduje się adnotacja geodety uprawnionego, iż przedstawia on przebieg granic działki według stanu na 1999 rok na podstawie operatu KEM Pr. Płd. E – 58/99. Ponadto, w ocenie Sądu, o zajętości przedmiotowej działki pod drogę publiczną świadczy również treść aktu notarialnego - umowy sprzedaży z dnia 17 maja 1996 r. Rep. A 1444/96. Wskazać trzeba, iż ww. akt notarialny został sporządzony przed dniem 1 stycznia 1999 r., a w jego treści (str. 3) znalazło się wyraźne sformułowanie, iż część działki o obszarze 191 m2 znajduje się pod ulicami [..], jednak nigdy nie nastąpiło formalne przejęcie tego terenu przez Skarb Państwa lub Gminę. Z treści ww. aktu notarialnego wynika, iż informacje zawarte w tym akcie notariusz oparł na załączonym do niego odpisie z księgi wieczystej KW nr 8418 – ciąg dalszy z księgi hipotecznej "[..] " wydanego przez Sąd Rejonowy Warszawy [..] w dniu 22 kwietnia 1996 roku. Z treści aktu wynika ponadto, iż przy jego sporządzaniu okazano wyrys z mapy ewidencyjnej wraz z wypisem z rejestru gruntów wydane przez Urząd Gminy Warszawa [..] w dniu 14 maja 1996 roku. W aktach sprawy znajduje się ponadto kopia planu sytuacyjnego z dnia 25 czerwca 1947 r., sporządzona przez mierniczego przysięgłego D.Ł., z której jednoznacznie wynika zajętość i urządzenie drogi [..] (obecnie [..]) w dacie sporządzenia tego dokumentu. W aktach sprawy znajduje się ponadto pismo R.S. i J.S. z dnia 6 stycznia 2001 r. skierowane do Zarządu Gmiy [..], w którym J. i R.S. wnoszą o niezwłoczne wypłacenie odszkodowania za część nieruchomości opisanej w KW 8418 i stanowiącej ich własność lecz będącej we władaniu gminy, a zajętej pod ulice [..], tj. za działki nr 51 i 42 z obrębu 31222 o łącznej powierzchni 191 m2. W ocenie Sądu, treść ww. aktu notarialnego i wskazanego pisma również potwierdzają, iż skarżąca miała świadomość i akceptowała pozostawanie spornej działki we władaniu gminy. Ponadto, o tym że sporna działka wchodziła w dniu 31 grudnia 1998 r. w skład ul. [..] świadczy dołączona do wniosku Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 24 marca 2009 r. mapa ewidencyjna obejmująca działkę nr 51/3, z której wynika, iż znajdowała się ona w pasie drogowym ul. [..]. Z pisma Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy Urzędu Dzielnicy [..] z dnia 16 marca 2009 r., nr UD[..] wynika, że stan taki istniał w dniu 1 stycznia 1999 r. Odnosząc się z kolei do zaistnienia przesłanki władztwa publicznoprawnego na przedmiotowej działce, Sąd wskazał, że pojęcia "władania" nieruchomością w rozumieniu art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. nie należy utożsamiać z instytucją posiadania. Dla spełnienia przesłanki władztwa w rozumieniu art. 73 ustawy istotne jest jedynie to, by jednostka samorządu terytorialnego poprzez swoje jednostki organizacyjne bądź podmioty, którym zleciła, wykonywała faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami itp. W niniejszej sprawie o tym, że działka w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu publicznoprawnym świadczy załączona do akt sprawy umowa powiernicza Nr 9 z dnia 30 grudnia 1994 roku o zastępstwo inwestorskie na eksploatację oświetlenia, znaków prześwietlonych i słupków przeszkodowych na ulicach gminnych zawarta pomiędzy Urzędem Gminy [..] a Zarządem Dróg Miejskich w Warszawie. Umowa ta została zawarta na czas nieokreślony. Z załącznika nr 1 do ww. umowy wynika, iż obejmowała ona między innymi ulicę [..]. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy Urzędu Dzielnicy [..] z dnia 16 marca 2009 r., z którego wynika, iż na dzień 1 stycznia 1999 r. ulica [..] posiadała oświetlenie uliczne, wodociąg i gazociąg. W ocenie Sądu, powyższe dowody potwierdzają więc władztwo publicznoprawne Gminy [..] w dniu 31 grudnia 1998 r. nad nieruchomością zajętą pod drogę publiczną. Odnosząc się zaś do zarzutu oparcia zaskarżonych decyzji na fałszywych dowodach Sąd wskazał, iż co do zasady, stwierdzenie sfałszowania dowodu musi być potwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Dopiero gdy takie potwierdzenie nastąpi strony mają prawo żądania wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją. W ocenie Sądu, organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe i dokonały właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Uzasadnienie zaś zaskarżonych decyzji spełnia wymogi określone w przepisach kpa. Wobec tego niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisu art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. oraz przepisów, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 81, art. 85 § 1, art. 107 § 3, art. 136, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 140 kpa. Zdaniem Sądu I instancji, zasadnie natomiast skarżąca zarzuca Wojewodzie uchybienie w postaci naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., z tym że uchybienie to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie miało i nie mogło mieć istotnego wpływu na jej wynik Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organ zobowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że organ wojewódzki nie poinformował skarżącej - przed wydaniem decyzji - o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Podnieść jednak należy, że aby z powodu naruszenia dyspozycji normy prawnej zawartej art. 10 § 1 k.p.a. doszło do uchylenia decyzji, niezbędne jest wykazanie przez stronę, której uniemożliwiono w ten sposób realizację jej uprawnień procesowych, iż z tego względu nie mogła ona dokonać konkretnych czynności dowodowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2010 r., II OSK 881/10, Lex nr 746920 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r. II OSK 1279/09, Lex nr 746442). Przy czym, te czynności dowodowe musiałyby być na tyle istotne, że gdyby je przeprowadzono mogłoby to rzutować na ustalenia stanu faktycznego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała jakiego dowodu na skutek naruszenia wspomnianego przepisu nie mogła złożyć ani jakiej czynności nie mogła dokonać gdyby była prawidłowo zawiadomiona o zebraniu materiału dowodowego. Załączone przez organ do akt dokumenty pozyskane z akt sądowych były skarżącej znane, gdyż zostały pozyskane z postępowania prowadzonego przed sądem powszechnym z powództwa skarżącej. W ocenie Sądu, ewentualne odniesienie się do tych dokumentów nie było niezbędne do poczynienia prawidłowych ustaleń stanu faktycznego niniejszej sprawy. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła J.S., zaskarżając go w całości zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1) art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) poprzez błędne uznanie iż w odniesieniu do działki ewidencyjnej 51/3 zostały spełnione łącznie trzy przesłanki pozwalające na komunalizację, podczas gdy w świetle ustalonego stanu faktycznego nie sposób stwierdzić przesłanki zajętości i władztwa publicznego w odniesieniu do działki ewidencyjnej 51/3, mając na względzie fakt, iż na terenie ww. działki w dniu 31.12.1998 r. nie znajdowała się infrastruktura w postaci oświetlenia, gazociągu (które to w ogóle nie istniały i nie istnieją na odcinku ulicy [..] związanej z przedmiotową sprawą) i wodociągu (który to znajduje się na innej działce ewidencyjnej, a którego utrzymanie nie należy do utrzymania drogi w rozumieniu ustawy z dnia 31.03.1985 r. o drogach publicznych). Ponadto skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotony wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności wydanej decyzji nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy był niewystarczający, wewnętrznie sprzeczny i budzący uzasadnione wątpliwości wskazane przez skarżącą, w szczególności jako uchybienie w kontekście wyżej wskazanego zarzutu należy wskazać uznanie przez WSA w Warszawie, iż organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe i dokonały właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego podczas gdy chociażby nieusunięcie rozbieżności i sprzeczności wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku odmiennego; 2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., przejawiające się w tym, że WSA w Warszawie w wyniku niewłaściwej kontroli legalności wydanej decyzji nie zastosował środka określonego w ustawie naruszając ww. przepisy poprzez uznanie, że organy przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe i dokonały właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, podczas gdy organy w sposób ewidentnie błędny ustaliły, iż na dotyczącym niniejszej sprawy odcinku ulicy znajduje się gazociąg oraz instalacja oświetleniowa oraz błędnie uznały, iż na przedmiotowej działce przebiega wodociąg, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego należy wysnuć wniosek odmienny oraz podczas gdy organy administracji publicznej błędnie także ustaliły że przedmiotowa działka pozostawała w publicznoprawnym władaniu na podstawie umowy powierniczej nr 9 z dnia 30 grudnia 1994 r. o zastępstwo inwestorskie na eksploatację oświetlenia, znaków prześwietlonych i słupków przeszkodowych, podczas gdy na przedmiotowym odcinku ulicy w dniu 31 grudnia 1998 r. nie było ani oświetlenia, ani żadnych znaków czy słupków; 3) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art.7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności wydanej decyzji nie zastosował środka określonego w ustawie, to jest WSA w Warszawie sprzecznie z okolicznościami sprawy nie uznał, iż organy nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący i prawidłowy całego materiału dowodowego, co przejawiało się w niewyjaśnieniu sprzeczności w zgromadzonym materiale dowodowym, które dotyczą okoliczności faktycznych kluczowych dla sprawy dla sprawy, między innymi: sprzeczności danych o stanie zagospodarowania dz. ew. 51/3 zawartych w dokumentach wnioskodawcy, z danymi wynikającymi z mapy zasadniczej potwierdzającej brak infrastruktury wskazanej w ww. dokumencie; niezgodności danych w przedmiocie łącznej powierzchni obu skomunalizowanych działek, tj. dz. ew. 51/3 i dz. ew. 42/1 wynoszącej tylko 184 metry kwadratowe według planu sytuacyjnego z 1947 r., zaś według zaskarżonej decyzji 191 metrów kwadratowych; sprzeczności wynikających z dokumentów traktujących przedmiotową działkę jednocześnie jako zajęte pod drogi publiczne i jednocześnie jako niezajęte (decyzje o wymiarze podatku od nieruchomości); 4) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. art. 81 k.p.a i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie przez WSA w Warszawie iż mimo zasadności zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez organ pierwszej instancji uchybienie to nie miało i nie mogło mieć istotnego wpływu na jej wynik podczas gdy Skarżąca w odwołaniu z dnia 9 października 2011 r. od decyzji organu I instancji wskazała szereg okoliczności podważających ustalony przez wojewodę stan faktyczny, w szczególności wskazała na nieścisłości i liczne sprzeczności w dokumentach, które były podstawą wydania decyzji organu I instancji oraz przedstawiła dokumentację potwierdzającą władanie przedmiotową działką przez Skarżącą, których to nieścisłości i sprzeczności nie uwzględnił i nie wziął pod rozwagę organ odwoławczy, nie naprawiając błędu organu I instancji; 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przejawiające się w tym, że WSA w Warszawie, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności wydanej decyzji, nie dostrzegł, ze decyzja ta narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, zaś odnajdując w tej decyzji naruszenie przez organ pierwszej instancji art.10 § 1 k.p.a., niewłaściwie ocenił jego wpływ na wynik sprawy; 6) art. 134 § 1 P.p.s.a, przejawiające się w tym, że WSA w Warszawie, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności wydanej decyzji nie dostrzegł, że w tej decyzji dopuszczono się uchybień na tyle istotnych, że - bez względu na treść zarzutów sformułowanych w skardze - uchybienia te skutkują sprzeczność tej decyzji ze stanem faktycznym, co oznacza, że decyzja nie odpowiada prawu; 7) art. 144 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. przejawiające się w tym, że WSA w Warszawie, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności wydanej decyzji, ograniczył się do powielenia stanowiska zajętego przez organ w tej decyzji i do jego prostej akceptacji, co przejawiało się w nieodniesieniu się do zgłoszenia budowy obiektu budowlanego - wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę z dnia 08.04.2010 r. (w aktach), nieodniesienie się do przytoczonych przez skarżącą sprzeczności w zgromadzonym materiale dowodowym, w pominięciu pism Urzędu m.st. Warszawy z dnia 12.02.2005 r. (w aktach) i z dnia 11.02.2009 (w aktach), a także prawomocnych wyroków WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 532/10 (w aktach) i sygn. akt IV SA/Wa 972/11 (w aktach), nie odniesienie się do wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodów z akt księgi wieczystej i z akt archiwalnych ewidencji gruntów przeciwko treści map ewidencyjnych i przeciwko danym o powierzchni działki nr 51/3 przyjętym przez organ (art.76 par.3 kpa), a także przez niewskazanie podstawy prawnej twierdzenia o braku doniosłości decyzji podatkowych oraz wpisów w ewidencji gruntów dla kwestii ustaleń dokonywanych w trybie art.73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, przy jednoczesnej akceptacji dla uwzględnionych przez organ dowodów z map ewidencyjnych i przy braku uzasadnienia dla nieuwzględnienia dowodu z mapy zasadniczej, podczas gdy wszystkie te dokumenty i dane mają podstawę w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, co sprawiło, że uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w tym przepisie warunków uznania go za prawidłowe; 8) art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niezasadne nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej oraz brak uzasadnienia odnośnie ich pominięcia o przeprowadzenie dowodu z akt ewidencji gruntów oraz z akt Księgi Wieczystej nr [..] na okoliczność ustalenia kiedy i w jakim trybie dz.ew. 51/3 o powierzchni 100 metrów kwadratowych i dz.ew. 42/1 o powierzchni 91 metrów kwadratowych zostały wydzielone jako odrębne działki z oględzin na gruncie, które pominął organ odwoławczy, z mapy zasadniczej (w aktach), a także z decyzji w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2013 r. załączonej do skargi w sytuacji gdy uwzględnienie ww. wniosków dowodowych i przeprowadzenie tych dowodów prowadziłoby do jednoznacznego wykazania sprzeczności ze stanem faktycznym (brak infrastruktury i wykonywania władztwa publicznoprawnego) na podstawie którego organy wydały w niniejszej sprawie decyzje. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nabycie z mocy prawa własności nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy następuje wówczas, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. zostały spełnione łącznie trzy przesłanki: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną, pozostawanie nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego oraz brak przysługiwania praw własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2013 r., I OSK 532/12, LEX nr 1356999). W rozumieniu tego przepisu termin "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed dniem 1 stycznia 1999 r. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 marca 2013 r., I SA/Wa 1843/12, LEX nr 1321355). W sprawie bezspornym jest, że działka nr 51/3 stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. współwłasność J.S. i Romana Stefańskiego, a zatem ani Skarbowi Państwa, ani jednostce samorządu terytorialnego nie przysługiwało prawo własności do przedmiotowej nieruchomości. Zarówno organy obu instancji oraz Sąd I instancji stoją na stanowisku, że działka nr. 51/3 stanowiła pas drogowy ulicy [..] w Warszawie. Droga, w której granicach (w granicach pasa drogowego) miała znajdować się w dniu 31 grudnia 1998 r. działka nr 51/3 – została zaliczona do kategorii dróg publicznych, o czym świadczy uchwała Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy nr 245 z dnia 26 maja 1988r. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do zakwestionowania ustaleń Sądu I instancji co do zajętości nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998r. oraz władania nią w tej dacie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że w rozpoznawanej sprawie nie zostało wykazane spełnienie powyższych przesłanek na konkretnej nieruchomości tj. działce nr. 51/13. W ocenie Sądu I instancji o spełnieniu powyższych przesłanek dowodzi wyrys z mapy ewidencyjnej skopiowany z akt sprawy II C 1071/06, treść aktu notarialnego z dnia 17 maja 1996r., pismo skarżących z wnioskiem o wypłatę odszkodowania za działki zajęte pod ulicę Pomologiczną, mapa ewidencyjna dołączona do wniosku Prezydenta m. stoł, Warszawy z dnia 24 marca 2009r. oraz wypis z rejestru gruntów. Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny analiza wymienionych dowodów prowadzi do wniosku, iż ustalenia na jakich oparty został zaskarżony wyrok znajdują potwierdzenie w materiale zgromadzonym w sprawie. Przede wszystkim już w piśmie z dnia 6 stycznia 2001r. skierowanym do Zarządu Gminy Warszawa [..], a dotyczącym wypłaty odszkodowania R.S. oświadczył że działka nr 51/3 jest we władaniu Gminy oraz że jest zajęta pod ulicę. Spełnienie przesłanek władztwa i zajętości pod drogę potwierdzają wszystkie dokumenty wymienione przez Sąd i instancji, a także fotografie nieruchomości i kopia planu sytuacyjnego nieruchomości R.J.. Również z wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie IV Ca 806/06 z dnia 30 kwietnia 2007r. wynika nie budzące żadnych wątpliwości ustalenie, że obie działki skarżących w dniu 31 grudnia 1998r. pozostawały we władaniu Gminy Warszawa [..] jako nieruchomości zajęte pod drogi publiczne. Dowody te nie zostały skutecznie podważone. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa działka znajduje się w pasie drogowym ulicy Pomologicznej. Skarga kasacyjna potwierdza, że działka nr 51/3 stanowi wąski pas gruntu przylegający do ulicy, wyjaśnia jednocześnie że na działce nie znajduje się żadna infrastruktura drogowa, działka jest porośnięta krzakami. Skarga kasacyjna podnosi szereg okoliczności mających świadczyć o tym, iż przedmiotowa działka nie stanowi drogi. Okoliczności te nie zostały jednak poparte jakimikolwiek dowodami, pozwalającymi zakwestionować stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji, a wynikający z dokumentów. Nawet przyjmując za skargą kasacyjną, że na przedmiotowej działce nie ma żadnej infrastruktury drogowej ( ta jest na pozostałym odcinku drogi ), to nie zmienia to faktu że działka jak wynika z ustaleń stanowi pas drogowy. Droga to nie tylko jezdnia, ale tzw. pas drogowy, czyli wszystko to, co znajduje się w jej liniach rozgraniczających, a więc także chodnik, ścieżka rowerowa, pobocze, zatoki, rowy przeznaczone do powszechnego korzystania. Definicję pasa drogowego zawiera art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych określając go jako urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. Na pasie drogowym może znajdować się tylko zieleń. Trzeba mieć na uwadze, że powierzchnia działki jest bardzo mała i już choćby z tego powodu nie muszą akurat na niej znajdować się słupy, oświetlenie czy inne elementy infrastruktury. Mogą one znajdować się na drodze, ulicy, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie ( pismo z dnia 16 marca 2009r. ). Z tych względów podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności, że na działce ( pasie drogowym ) nie zostały posadowione pewne elementy infrastruktury drogowej, nie oznacza że nie pozostaje ona w związku funkcjonalnym z drogą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumenty skargi kasacyjnej nie mogą odnieść skutku choćby tylko z powodu, iż sami skarżący wcześniej nie kwestionowali przyjętego obecnie przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy (np. pismo skarżących w przedmiocie wypłaty odszkodowania, pismo R.S. z dnia 16 czerwca 2008r., w którym stwierdził, że działka jest bezumownie wykorzystywana przez m. stoł. Warszawa, akt notarialny ) ,a także z uwagi na wiążące ustalenia prawomocnego wyroku sądu powszechnego. Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie oddalający apelację od wyroku Sądu i instancji w przedmiocie wydania nieruchomości ma moc powszechnie wiążącą. Został on oparty na ustaleniach, z których wynika że przedmiotowa działka była zajęta pod drogę. Zgodnie z unormowaną w art. 7 zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.) (wyrok SN z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83). Przepis art. 80 nie wyznacza organowi administracji publicznej merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co skłania doktrynę i orzecznictwo do wniosku, że przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów. Jest ona przeciwieństwem legalnej (formalnej) teorii dowodowej, zgodnie z którą organ administracji publicznej jest związany przepisami prawa co do przyjęcia za miarodajne lub odrzucenia niektórych dowodów oraz przyznania pewnym dowodom wyższej mocy dowodowej przed innymi. (A.Wróbel, w: M.Jaśkowska, A.Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, s. 470). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zarzucić organom, ani Sądowi I instancji dowolności w ocenie materiału dowodowego. Okoliczność zajęcia działki nr 51/3 pod drogę wynika z materiału zgromadzonego w aktach sprawy, natomiast faktu tego nie podważa twierdzenie, że działka znajdująca się w pasie drogowym nie posiada elementów infrastruktury drogowej i jest porośnięta krzakami. Ulica [..] pod którą zajęta jest działka pozostawała na dzień 31 grudnia 1989r. we władztwie jednostki samorządu terytorialnego – umowa z dnia 30 grudnia 1994r., pismo Urzędu Miasta Stoł. Warszawy Urzędu Dzielnicy [..] z dnia 16 marca 2009r. Dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje bez znaczenia brak w aktach sprawy decyzji o podziale działki nr 149 m.in. na działkę nr 51/3, albowiem istnienie tak oznaczonej działki o określonej powierzchni nie budzi wątpliwości w świetle chociażby wypisu z rejestru gruntów. Nie ma znaczenia kiedy zostały wydzielone działki ponieważ w dniu 1 stycznia 1999r. nastąpiło ustanowienie na działce konkretnego prawa, dla którego opracowana dokumentacja geodezyjna poświadcza ten fakt. Podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. IV SA/Wa 972/11 pozostaje bez wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd ocenił tylko, że dokonane z urzędu w dniu 10 lutego 2011r. przez Prezydenta m. stoł. Warszawy zmiany w ewidencji polegające na wpisaniu tego organu jako władającego działką nr. 51/3 zostały dokonane w niedopuszczalnej formie tj. czynności materialno – technicznej, podczas gdy organ nie był uprawniony do wprowadzania zmian w takim trybie. Okoliczność płacenia podatku od nieruchomości jest konsekwencją pozostawania jej właścicielem w dacie ustalenia obowiązku podatkowego i dlatego również nie mogła wpływać na ocenę Sądu I instancji. Skarżąca, jak wynika z akt sprawy aktywnie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym i wielokrotnie przedstawiała swoje stanowisko w sprawie ( także w odwołaniu ). Zarzut skargi kasacyjnej o pozbawieniu skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów nie może być skuteczny ponieważ nie wykazano w jego uzasadnieniu wpływu powyższego uchybienia na wynik sprawy – art. 174 pkt. 1 P.p.s.a., podczas gdy jest to konieczny element skargi kasacyjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał procesową podstawę skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwioną. Powyższa ocena zdeterminowała również ocenę w zakresie zarzutu naruszenia przez Sąd i instancji art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną. Skoro jak wskazano to wcześniej wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej w sprawie zostały wykazane przesłanki o jakich mowa w wymienionym przepisie, to nie można przypisać Sądowi I instancji zarzutu błędnej wykładni art. 73 ust. 1 ustawy. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.