II SA/Bk 1050/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi H. F. P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gry na automacie poza kasynem gry 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...].07.2014 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienia nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz H. F. P. Sp. z o.o. w W. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. W dniu [...] lipca 2014 r. pełnomocnik Spółki z o.o. H. z siedzibą w W. złożył do Naczelnika Urzędu Celnego w S. pismo z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem poza kasynem gry na automacie do czasu: - rozpoznania przez TK pytania prawnego skierowanego przez WSA w Gliwicach w dniu 21 maja 2012 r. (sygn. III SA/GL 1979/11); - rozpoznania przez TK pytania prawnego skierowanego przez NSA w dniu 15 stycznia 2014 r. (sygn. akt II GSK 686/13). Naczelnik Urzędu Celnego w S. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że w orzecznictwie został wyrażony pogląd, iż skierowanie pytania prawnego do TK nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, uzasadniającego zawieszenie postępowania podatkowego. Pełnomocnik strony złożył do Dyrektora Izby Celnej w B. zażalenia na to postanowienie wnosząc o jego zmianę poprzez zawieszenie postępowania ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do organu I instancji w celu ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik strony zarzucił rażące naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie, pomimo wystąpienia w sprawie zagadnienia prawnego, które podlega rozstrzygnięciu innego organu, a od którego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a mianowicie rozstrzygnięcia przez TK pytań prawnych skierowanych przez WSA w Gliwicach i NSA. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik podniósł, że: - stanowisko Trybunału w kwestii konstytucyjności art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych ma charakter prejudycjalnego zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne z punktu widzenia wymierzenia spółce kary pieniężnej na podstawie art. 89 ustawy o grach hazardowych, albowiem jeśli wadliwy przepis ustawy zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego stosownym orzeczeniem TK, rozstrzygnięcie takie będzie miało oczywisty wpływ na wynik niniejszej sprawy; - w postępowaniu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, na podstawie art. 89 ustawy - rozstrzygnięcie TK w zakresie legalności tego przepisu, jest w tym postępowaniu prejudykatem, bez którego rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry nie może się obyć. Dyrektor Izby Celnej w B., postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. W uzasadnieniu podano, że w przypadku wniesienia pytania prawnego w innej sprawie niż rozpatrywana, nie istniej bezpośrednia zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Wynika to z faktu, iż samo skierowanie pytania prawnego do TK nie pozbawia konstytucyjności przepisów, których dotyczy, a organ podatkowy działa na podstawie i w granicach prawa mającego zastosowanie w danej sprawie (art. 120 Ordynacji podatkowej). W tych okolicznościach same tylko wątpliwości, dotyczące konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, nie stanowią uzasadnionej przesłanki do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie tej kwestii w innym postępowaniu niż prowadzone lub w innej, choćby tożsamej sprawie, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do przywołanych w zażaleniu rozstrzygnięć sądów administracyjnych o zawieszeniu postępowania sądowego w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry organ odwoławczy podał, że w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawodawca wprost umożliwił zastosowanie instytucji zawieszenia postępowania sądowego w przypadku, gdy inne toczące się postępowanie przed TK może mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Sądy administracyjne mają zatem umocowanie wynikające wprost z przepisów do zawieszenia postępowania sądowego ze względu na toczące się postępowanie przed TK w sprawie mającej wpływ na wynik zawieszanej sprawy, natomiast organy podatkowe nie mają takiej możliwości. Skargę od tego postanowienia do sądu administracyjnego wniósł pełnomocnik Spółki z o.o. H. z siedzibą w W. i zarzucił naruszenie: - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez wadliwe zastosowanie norm zawartych w tym przepisie, tj. odmowę zawieszenia postępowania, pomimo, iż rozstrzygnięcia przez TK pytań prawnych, skierowanych przez: WSA w Gliwicach oraz NSA są w niniejszej sprawie prejudykatami, bez których rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie powinno być wydane; - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez wadliwe zastosowanie, norm zawartych w tym przepisie, tj. odmowę zawieszenia postępowania, pomimo wystąpienia w sprawie wstępnych zagadnień prawnych, które podlegają rozstrzygnięciu innego organu, a od którego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że: - zakwestionowanie przez Trybunał przepisów ustawy o grach hazardowych, tj. art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 1 i 2, będących w postępowaniu podstawą prawną ewentualnego wymierzenia spółce kary pieniężnej, co do zgodności z Konstytucją RP, ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszego postępowania; - orzeczenie TK w przedmiocie przedstawionego mu pytania prawnego przez WSA w Gliwicach może wprost wykazać brak podstaw do ukarania spółki karą pieniężną w niniejszym postępowaniu i jego bezprzedmiotowość wskazując jednocześnie na zasadność zawieszenia; - niedopełnienie obowiązku notyfikacji jest poważnym błędem proceduralnym, a jego konsekwencją jest uznanie przepisów ustawy hazardowej za nieskuteczne i niemogące być podstawą rozstrzygnięć sądów krajowych; - w postępowaniu zmierzającym do wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, na podstawie m.in. art. 89 ustawy - rozstrzygnięcie TK w zakresie legalności m.in. wskazanego przepisu, jest w tym postępowaniu prejudykatem, bez którego rozstrzygnięcie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry nie może się odbyć; - mamy tutaj do czynienia z zagadnieniem wstępnym, ponieważ rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem czy przepisy ustawy o grach hazardowych stanowiące podstawę nałożenia na skarżącą kary pieniężnej są zgodne z Konstytucją RP. Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia ewentualnie o stwierdzenie jego nieważności oraz wniósł o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do ustalenia, czy w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne, stanowiące podstawę zawieszenia postępowania w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Problem zawieszenia postępowania wyniknął w związku z wszczęciem z urzędu przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. postępowania w przedmiocie wymierzenia stronie skarżącej kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry. Z uwagi na okoliczność, że w świetle art. 8 ustawy o grach hazardowych do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa, w kwestii zawieszenia przedmiotowego postępowania, zastosowanie znajduje art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zauważyć należy, że przepis ten jest odpowiednikiem art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, stąd też zarówno poglądy doktryny jak i judykatury dotyczące art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, mają znaczenie również w niniejszej sprawie. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej uzależnione jest od wystąpienia łącznie następujących przesłanek: a) postępowanie administracyjne jest w toku, b) rozpatrzenie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, c) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Poprzez pojęcie "zagadnienie wstępne" użyte w powyższym przepisie należy rozumieć kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji lub postanowienia, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Wskazać należy, że zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Chodzi tu zatem o uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ w sprawie niniejszej odmawiając zawieszenia postępowania przyjął, że postępowanie przez TK – co do oceny zgodności ustawowego unormowania podatkowego z Konstytucją RP – nie jest zagadnieniem wstępnym, a Trybunał nie jest innym organem lub sądem w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Istotnie stanowisko zajęte przez organ jest stanowiskiem dominującym zarówno w doktrynie jak i w judykaturze (vide: wyrok WSA w Gliwicach z 26 sierpnia 2014 r., III SA/Gl 500/14, Lex nr 1513696; wyrok WSA w Gdańsku z 5 sierpnia 2014 r., I SA/Gd 557/14, Lex nr 1503447; wyrok WSA w Olsztynie z 25 czerwca 2014 r., I SA/Ol 460/14, Lex nr 1497660; wyrok NSA z 13 czerwca 2013 r., II FSK 2153/11, Lex nr 1356293 czy też .B. Dauter [w:] S.Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A.Kabat. M. Niezgódka – Medek, Ordynacja Podatkowa. Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 840). Skład orzekający w sprawie niniejszej nie podziela tego stanowiska i wyraża pogląd zgodnie z którym art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej może mieć zastosowanie w sytuacji, gdy załatwienie sprawy administracyjnej uzależnione jest od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, jeżeli istnieje związek pomiędzy obydwoma sprawami, pozwalający uznać, że istnieje zagadnienie wstępne w rozumieniu tej regulacji. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643 ze zm.), Trybunał Konstytucyjny jest organem władzy sądowniczej, powołanym do badania zgodności z konstytucją aktów normatywnych i umów międzynarodowych oraz wykonywania innych zadań określonych w Konstytucji RP, przy czym przez pojęcie "władzy sądowniczej" należy rozumieć powierzenie wyodrębnionym organizacyjnie strukturom państwowym możliwości orzekania, rozstrzygania sporów, ale także kontroli działań innych organów państwa z konstytucją. W Polsce zgodnie z art. 10 ust. 2 Konstytucji RP władzę sądowniczą sprawują sądy - Sąd Najwyższy, sądy powszechne, wojskowe, administracyjne oraz trybunały - Trybunał Konstytucyjny i Trybunał Stanu. Co prawda w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - inaczej niż w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie został wymieniony Trybunał Konstytucyjny, jednak okoliczność ta nie może uzasadniać wniosku, że art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania, po spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w przepisie, w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy zależy od rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego. W ocenie Sądu nie ma przeszkód, aby wobec faktu usytuowania tego organu w strukturze władzy sądowniczej, przez użyte w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej pojęcie "sąd" rozumieć także Trybunał Konstytucyjny. Ordynacja podatkowa i Kodeks postępowania administracyjnego nie definiują pojęcia "sądu", zatem dokonując wykładni w tym zakresie należy uwzględniać przepisy Konstytucji RP oraz ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Trybunał Konstytucyjny, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy orzeka, czyli rozstrzyga w wymienionych w nim sprawach, co oznacza, że przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowiący o rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego przez inny sąd, należy odnosić także do Trybunału. Podkreślić też trzeba, że przepis art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie zawęża pojęcia "sądu" ze względu na tryb rozpoznawania czy charakter spraw. Można uznać to za dodatkowy argument przemawiający za tym aby w zakresie pojęcia "sąd" o jakim mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej umieścić również Trybunał Konstytucyjny (tak też na gruncie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. NSA w wyrok uz 13 lutego 2013 r., I OSK 1753/11, Lex nr 1356975). Także w doktrynie można odnotować stanowisko, że choć w analizowanym przepisie mowa jest o "sądach", to nie można w sposób jednoznaczny wykluczyć, że pojęcie to może swoim zakresem obejmować także Trybunały (tak Grzegorz Łaszczyca, Pojęcie zagadnienia wstępnego w k.p.a., "Państwo i Prawo", nr 7, poz. 2002, s. 68). W ocenie Sądu w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem, rozpoznanie przez TK pytań prawnych WSA w Gliwicach i NSA ma podstawowe znaczenie i ma wpływ na sposób rozstrzygnięcia tej sprawy. Wskazać należy, że WSA w Gliwicach przedstawiając postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 1979/11 TK następujące pytanie prawne: czy przepisy art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2007 r., nr 111, poz. 765 ze zm.) są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, stanął na stanowisku, że omawiana regulacja prawna jest niezgodna z zasadą zaufania obywatela do państwa i prawa oraz z zasadą racjonalności działań ustawodawcy, wypływającymi w ustanowionej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego. Pytanie to zostało zarejestrowane pod sygn. akt P 32/12. Natomiast NSA postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., II GSK 686/13 zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Pytanie to zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14. W uzasadnieniu postanowienia, NSA wyraźnie wskazał, że skutkiem wprowadzenia przepisów art. 14 ust.1 i art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h., jest likwidacja możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w formie salonów gier na automatach oraz punktów gier na automatach o niskich wygranych, które funkcjonowały na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. nr 4, poz. 27 ze zm.). W obowiązującym stanie prawnym prowadzenie tego typu działalności, stało się dopuszczalne jedynie przez podmioty posiadające koncesję na prowadzenie kasyna gry. Stanowi to bez wątpienia, formę ograniczenia działalności gospodarczej i dlatego podlega ocenie z punktu widzenia zasady proporcjonalności, dla której podstawę stanowią art. 20 i 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że skoro cała u.g.h. wprowadza bardzo daleko idące ograniczenia wolności działalności gospodarczej, to zakres swobody regulacyjnej ustawodawcy w odniesieniu do ograniczenia tej wolności, wymaga oceny uwzględniającej fakt uczestnictwa Polski w zintegrowanym wspólnym rynku europejskim. Z uwagi na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w którym orzekł on, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy u.g.h., które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy. Z uregulowań powyższej dyrektywy, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. nr 239, poz. 2039), wynika, że rola Komisji Europejskiej w procedurze notyfikacji przepisów technicznych nie ma charakteru wyłącznie konsultacyjnego, lecz stanowczy. Obowiązek notyfikacji wynika z aktów prawa unijnego, do których przestrzegania Polska zobowiązała się na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej zgodnie z art. 90 Konstytucji RP. Przemawia to więc za zasadnością potraktowania braku notyfikacji jako istotnej wady postępowania ustawodawczego z punktu widzenia zasady rzetelnej procedury ustawodawczej (art. 2 Konstytucji RP) i legalizmu działania władz publicznych (art. 7 Konstytucji RP) (postanowienie NSA z dnia 22.07.2014, sygn. akt II GSK 1389/13, z dnia 31.07.2014 r. II GZ 401/14 czy z dnia 22.07.2014 r. II GSK 1259/13). Pytanie to zostało połączone przez Trybunał Konstytucyjny z pytaniem zadanym przez Sąd Rejonowy w Gdańsku X Wydział Karny, zarejestrowanym pod sygn. akt P 6/14. Oba pytania będą rozpoznawane pod wspólną sygnaturą P 4/14. Oprócz tych pytań zostały też zadane pytania przez Sąd Rejonowy w Lęborku, Sąd Rejonowy w Radomiu II Wydział Karny oraz Sąd Rejonowy Katowice – Wschód Wydział IV Karny, zarejestrowane odpowiednio pod sygn. P 10/14, P 16/14 i P 18/14, połączone i prowadzone przez Trybunał Konstytucyjny pod wspólną sygnaturą P 10/14. Przedmiotem rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny w tych połączonych sprawach będą trzy pytania: po pierwsze, czy przepisy art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. zostały uchwalone w sposób naruszający wymagania dotyczące procesu legislacyjnego wynikające z prawa unijnego, związane z zachowaniem obowiązku notyfikacji przepisów technicznych Komisji Europejskiej, a zatem czy są zgodne z art. 2 w zw. z art. 7 i art. 9 Konstytucji RP; po drugie, czy przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. jest sprzeczny z art. 2 w zw. z 2 w zw. z art. 7 i art. 9 Konstytucji RP z uwagi na naruszenie wynikającego z dyrektywy nr 98/34/WE obowiązku notyfikacji przepisów technicznych przez Komisję Europejską; po trzecie, czy art. 14 ust. 1 u.g.h. uznawany za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE jest zgodny z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, w sytuacji, gdy u.g.h. została uchwalona z naruszeniem obowiązku notyfikacji wynikającego z powołanej dyrektywy, ale i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych z uwagi na naruszenie trybu ustawodawczego. Postawione pytania dowodzą wątpliwości, tak sądów administracyjnych, jak i sądów powszechnych, w zakresie zgodności z Konstytucją regulacji stanowiącej podstawę prawną prowadzonego postępowania. Należy zwrócić uwagę, że od czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazanego postanowienia z dnia 15 stycznia 2014 r. Sąd ten – powołując się na to postanowienie – konsekwentnie zawiesza postępowania sądowe w sprawach, których przedmiotem jest nałożenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem, czego przykładem są postanowienia, np. z 7 lutego 2014 r. II GSK 1017/12, II GSK 1335/12, II GSK 813/12, II GSK 1564/12; z 11 lutego 2014 r. II GSK 2116/12, II GSK 1994/12, II GSK 1993/12; z 12 lutego 2014 r. II GSK 18/13, II GSK 84/13, II GSK 19/13; z 8 kwietnia 2014 r. II GSK 183/13, II GSK 390/13; z 29 maja 2014 r. II GSK 677/13 , II GSK 722/13, II GSK 752/13; z 3 lipca 2014 r. II GSK 1008/13, II GSK 848/13, II GSK 946/13, II GSK 950/13, II GSK 1160/13. Mając na uwadze powyższe wątpliwości, Sąd kierując się celowościową a nie literalną wykładnią art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej doszedł do wniosku, że rozpatrzenie przedmiotowych pytań prawnych przez TK stanowi zagadnienie wstępne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, za urządzanie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynem gry. Celowość zawieszenia postępowania była także analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z 13 czerwca 2008 r., I FZ 221/08, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją takiego stanowiska Sądu było uchylenie postanowień obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględnią pogląd wyrażony w niniejszym uzasadnieniu. W pkt. 2 wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania sądowego od organu na rzecz strony skarżącej orzeczono w oparciu o art. 200 ww. ustawy. Do kosztów zaliczono wpis sądowy (100 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (240 zł) - § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2103 r., poz. 490).