II SA/Rz 694/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Maria Serafin-Kosowska WSA Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2014 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z naruszeniem prawa -skargę oddala- Przedmiotem skargi A. N. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO w [...]" lub "Kolegium") z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, że decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: stacja telefonii komórkowej [...] na terenie obejmującym część działki nr 2997/1 w miejscowości [...] została wydana z naruszeniem prawa, nie stwierdzono nieważności decyzji z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia jej doręczenia, która zapadłą w następującym stanie faktycznym: Ostateczną decyzją z dnia [...] października 2010 r. Burmistrz [...] ustalił dla inwestora – P. sp. z o.o. z/s w [...] warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: stacja bazowa telefonii komórkowej [...], na części działki nr 2997/1 w miejscowości [...] gm. [...]. Podaniem z dnia 29 marca 2011 r. A. N. i B. N. wystąpili z żądaniem stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza [...], powołując się na przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2, 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."). W ocenie wnioskodawców w wymienionej decyzji nie odniesiono się do zagadnienia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych pod planowaną inwestycję na cele nierolnicze, dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej (powiatowej) nr [...] przez istniejący zjazd i szlak drożny na działkach nr 3001 i 3300/37 określono w sposób niemożliwy do zrealizowania, ponieważ ma przebiegać po części ich działki. Będąc właścicielami sąsiedniej nieruchomości zostali pominięci w postępowaniu jako strony. Ponadto decyzja jest zbyt ogólna i pozostawia inwestorowi dużą dowolność. Ponadto nie określono w niej szczegółowo parametrów technicznych charakteryzujących moc promieniowania obiektu, co pozwoli inwestorowi na zamontowanie na wieży dowolnych urządzeń. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wystąpiła również M. P. i I. K. W jednobrzmiących podaniach zarzuciły, że decyzja Burmistrza [...] została doręczona A. P., która zmarła jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego bo w 1992 r. Spadek po niej dziedziczą dzieci, a wchodzące w skład spadku gospodarstwo rolne w całości z mocy ustawy nabył E. P., który zmarł [...] lutego 2004 r. Jego spadkobiercami są M. P. (żona), D. G. (córka), I. K. (córka), R. P. (syn), B. P. (syn). Osoby te zostały w postępowaniu pominięte. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], SKO w [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2010 r., a decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] – po rozpatrzeniu wniosków A. N. i M. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie odwoławczym, utrzymało własną decyzję w mocy. Wskutek uwzględnienia skargi A. N. wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. II SA/Rz 641/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z dnia [...] maja 2012 r. z powodu niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], SKO w [...] utrzymało własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. w mocy. Wskutek jednak uwzględnienia kolejnej skargi A. N. wyrokiem z dnia 15 października 2013 r. sygn. IISA/Rz 738/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. z uwagi na naruszenie przez organ art. 153 p.p.s.a., tj. niewykonanie wszystkich wskazań zawartych w wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. II SA/Rz 641/12 i niezastosowanie w sprawie przepisu art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2014 r. SKO w [...] uchyliło własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] (pkt 1), stwierdziło że decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] października 2010 r. została wydana z naruszeniem prawa (pkt 2), i nie stwierdziło nieważności decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] października 2010 r. z uwagi na upływ 12 miesięcy od dnia jej doręczenia (pkt 3). Organ odwoławczy wyjaśnił, że nieważność decyzji administracyjnej zachodzi w przypadku ustalenia jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W nadzwyczajnym postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji organ nie rozpatruje ponownie sprawy in merito, lecz ustala, czy określona decyzja rozstrzygająca sprawę dotknięta jest wadą stypizowaną w powołanym przepisie. Podkreślono, że przepisy szczególne mogą wyłączać możliwość stwierdzenia nieważności decyzji w pewnych przypadkach. Takie rozwiązanie normatywne przewidziano m.in. w art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z nim, nie można stwierdzić nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Skoro więc doręczenie decyzji z dnia [...] października 2010 r. stronom nastąpiło w dniach 6 i 11 października 2010 r., to z dniem 11 października 2011 r. upłynął termin, w którym możliwe było stwierdzenie nieważności decyzji. Odnosząc się do okoliczności sprawy wyjaśniono, że w toku postępowania ustalono podmiot uprawniony do reprezentowania inwestora. Stwierdzono również, że ewentualne pominięcie w postępowaniu stron czy następców zmarłej strony nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji, lecz stanowi przesłankę do wznowienia postępowania. Natomiast w kwestii zarzutów podnoszonych przez A. N. wyjaśniono, że do wniosku inwestora dołączono projekt inwestycji, który określał szczegółowe parametry inwestycji. Z tej też przyczyny rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] października 2010 r., w którym odwołano się do tego projektu, nie dopuszcza dowolności w zakresie określenia rodzaju i skali inwestycji. W samej decyzji określono precyzyjnie rodzaj inwestycji, a w uzasadnieniu określono, że inwestycja obejmuje montaż łącznie 10 anten, w tym 6 sektorowych i 4 radioliniowych (parabolicznych). Brak natomiast przepisów prawa, które określałyby szczegółowy zakres danych technicznych, które powinny zostać zawarte w decyzji. Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) nie wynikała konieczność dokonania oceny anten sektorowych na jednym azymucie, stanowiących jedną wiązkę promieniowania, przez co nie mogło dojść do naruszenia tego unormowania. Prawidłowo określono zasięg oddziaływania inwestycji, bez pominięcia zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku. Brak również dowodów do podzielenia zarzutu, jakoby inwestycja miała zmieniać standardy środowiska w odniesieniu do miejsc przeznaczonych pod zabudowę, co wymagałoby uzyskania decyzji środowiskowej. Z dostępnych dokumentów nie wynika, aby w pobliżu terenu inwestycji znajdowały się miejsca przeznaczone pod zabudowę. Niemniej, nawet taka lokalizacja nie dowodzi konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Istotne w przedmiotowych sprawach jest natomiast występowanie miejsc dostępnych dla ludności, co jednak nie jest tożsame z pojęciem terenów przeznaczonych pod zabudowę. Brak także podstaw do twierdzenia, że realizacja inwestycji spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich. Wydawane w sprawie decyzje zawierają powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zawierają wszystkie składniki wymagane przepisami art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ ustalił również, że Burmistrz [...] nie wydawał – odnośnie przedmiotowej inwestycji – decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dokonywało się, stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., biorąc pod uwagę dwa parametry: 1) równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, 2) odległość środka elektrycznego tej anteny wyznaczoną od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Z powołanych przepisów ma wynikać, że za podstawę kwalifikacji przedsięwzięcia bierze się moc jednej anteny w kontekście odległości od miejsc dostępnych dla ludności, których definicję zawiera art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Tymczasem z akt sprawy wynika, że moc anten wynosi od ponad 2000 W do nie więcej niż 5000 W, a maksymalny zasięg oddziaływania przekraczającego określone dla wartości dopuszczalnych w środowisku został określony na poziomie 48,6 m. Wysokość zawieszenia anten ma wynosić 55 m. To zaś świadczy, że w żadnym przypadku pochylenia anteny zasięg negatywnego ich oddziaływania nie obejmie miejsc dostępnych dla ludności i dlatego wydanie decyzji środowiskowej nie było konieczne. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że organ gminy rozważał wpływ przedmiotowej inwestycji na obszar Natura 2000, m.in. poprzez zwrócenie się do regionalnego dyrektora ochrony środowiska o uzgodnienie decyzji lokalizacyjnej, którego dokonał. Reasumując, SKO w [...] stwierdziło, że nie wszystkie elementy decyzji Burmistrza [...] odpowiadają prawu, co wyżej zostało wyjaśnione, dlatego decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] października 2010 r. została wydana z naruszeniem prawa. To zaś uzasadniało w ocenie organu podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 § 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z rozstrzygnięciem powyższym nie zgodził się A. N., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa, ponieważ Kolegium powieliło błędy popełnione przez Burmistrza [...] nie podając ilości oraz mocy wszystkich anten objętych analizą w zakresie wynikającym z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2) § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. poprzez jego pominięcie z jednoczesnym stwierdzeniem, że inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 3) art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że nie został on naruszony pomimo, że decyzja z dnia [...] października 2010 r. i dokumentacja przedłożona przez inwestora nie odnosi się do konieczności zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych nakładających się, a ponadto organ nie podał mocy wszystkich anten objętych analizą, a wyliczenia nie uwzględniają błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania. W ocenie skarżącego uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań określonych w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Brak w niej dokładnie powołanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a uzasadnienie jest chaotyczne i nie odnosi się do jednej z zasadniczych kwestii dotyczących parametrów technicznych anten, w tym ich mocy sumarycznej. Zaprezentowane przez Kolegium stanowisko nie wyjaśnia zatem dostatecznie, że dla planowanej inwestycji nie było wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej. Ponadto, w piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r. dodatkowo zarzucono, że teren inwestycji nie posiada dojazdu. Zwrócono także uwagę na ograniczenie w toku postępowania uprawnień procesowych stron, które albo zostały pominięte, albo uniemożliwiano im korzystanie z uprawnień procesowych, np. w zakresie dostępu do akt. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Pełnomocnik skarżącego oraz skarżący podtrzymali wnioski i zarzuty zawarte w skardze uchylenie zaskarżonej decyzji i ostateczne zakończenie sprawy, która trwa już 4 lata. Obecny na sali rozpraw Z. G. - Prezes Zarządu Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] zgłosił w trybie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a., wniosek o dopuszczenie stowarzyszenia do udziału w charakterze uczestnika, gdyż sprawa dotyczy zakresu statutowej działalności. Na potwierdzenie zasadności wniosku dołączył kseropię statusu stowarzyszenia i wypis z Krajowego Rejestru Sądowego aktualny na dzień 28 sierpnia 2014 r. Na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. Sąd dopuścił ww. Stowarzyszenie w charakterze uczestnika do niniejszego postępowania sądowego. Z. G. imieniem stowarzyszenia wniósł o uwzględnienie skargi z argumentacją przedstawioną w piśmie z dnia 27 października 2014 r. W piśmie tym wskazano na szereg wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczących między innymi ustalenia oddziaływania anteny od minimalnego do maksymalnego, a nadto stwierdził, że na podstawie zaskarżonej decyzji brak jest możliwości odkodowania decyzji. Na rozprawie stwierdził, że brak możliwości odkodowania decyzji należy odnieść do braku potrzeby sporządzenia decyzji środowiskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w granicach wyznaczonych wyżej wskazanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Okolicznością bezsporną jest, że przedmiotem kontroli w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji była decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: stacja bazowa telefonii komórkowej [...] na terenie obejmującym cześć działki nr ewid. 2995/1, położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.) zwana dalej ustawą, zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. W związku z tym, że postępowanie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest postępowaniem prowadzonym w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego, to w sytuacji, gdy decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest dotknięta jedną z wad nieważnościowych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. zatem odpowiednie zastosowanie znajduje art. 158 § 2 k.p.a. przewidujący stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których organ nie stwierdził nieważności decyzji. Po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żadne wady prawne tej decyzji, nawet tak poważne jak wydanie decyzji przez niewłaściwy organ, czy z rażącym naruszeniem przepisów ustawy, nie uprawniają do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 k.p.a. W takim przypadku, czyli po stwierdzeniu, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z rażącym naruszeniem prawa strona może dochodzić jedynie w procesie cywilnym odszkodowania na zasadach określonych w art. 417 i art. 4171 Kodeksu cywilnego. Ratio legis unormowania zawartego w powołanych przepisach zmierza do zwiększenia stabilności takich decyzji (wyrok NSA z 18.05.2011 r. sygn. akt II OSK 899/10, LEX nr 992657). Stosownie do art. 54 decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Naczelny Sąd Administracyjny w wielu orzeczeniach wyraził pogląd, który skład orzekający w pełni podziela, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki które wywołuje decyzja. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane przez powołujący się na nie organ administracji. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07 oraz wyrok NSA z dnia z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 641/12 podał, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, uznającym za wystarczające, że charakterystyka inwestycji w zakresie typów anten ich mocy została określona w projekcie przedstawionym przez inwestora, a projekt ten został wymieniony w "sentencji decyzji" Burmistrza [...] i "dla którego to projektu wydana została decyzja". Powyższa ocena prawna zawarta w powołanym wyroku z mocy art. 135 p.p.s.a. wiązała Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w ponownie prowadzonym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Oznaczenie rodzaju inwestycji, o jakim mowa w art. 54 pkt 1 ustawy stanowi element przedmiotowo istotny i wyznacza granice przedmiotowe prowadzonego postępowania jak i granice orzekania przez organy w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja, która nie spełnia wymagań art. 54 ustawy narusza zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 7.12.2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1826/10, LEX nr 1328232; wyrok WSA w Rzeszowie z 6.03.2013 r. sygn. akt II SA/Rz 814/12; LEX nr 1303586). Z materiału dowodowego zawartego w aktach administracyjnych wynika, że wniosek inwestora z dnia [...] lipca 2010 r. jako nazwę inwestycji podaje: "stacja bazowa telefonii komórkowej projekt [...], a w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Burmistrz [...] określając w pkt 1 rodzaj inwestycji podaje: "obiekt infrastruktury technicznej telekomunikacyjnej", czyli posługuje się jeszcze inną nazwą niż wynikającą z wniosku inwestora. Zarówno w piśmiennictwie jak i judykaturze obowiązują zgodne stanowiska, że w postępowaniach administracyjnych wszczynanych na wniosek dysponentem postępowania jest wnioskodawca, a żądanie określone we wniosku wyznacza granice postępowania administracyjnego, którym to żądaniem jest związany organ. Decyzja nie może określać inaczej przedmiotu postępowania niż uczynił to wnioskodawca we wniosku. Wszelkie wątpliwości co do treści wniosku organ powinien wyjaśnić z wnioskodawcą, sam nie może odmiennie kreować treści decyzji niż żądanie zgłoszone we wniosku o wszczęcie postępowania. Wady wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przełożyły się na treść decyzji, w której nie określono rodzaju inwestycji. Z tego rodzaju naruszeniem mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Przenosząc te rozważania na rozpoznawaną sprawę Sąd doszedł do przekonania, że brak w decyzji o lokalizacji inwestycji określenia rodzaju inwestycji powoduje po stronie inwestora możliwość zmiany jej parametrów poprzez wprowadzenie zmian w dokumencie, do którego odsyła kwestionowana decyzja Burmistrza [...]. Pomiędzy wnioskiem o wydanie decyzji a treścią decyzji w zakresie określenia przedmiotu inwestycji winna istnieć zgodność przedmiotowa, a tego w decyzji Burmistrza [...] zabrakło. Istotna w zakresie oceny legalności jest również treść art. 55 ustawy stanowiąca, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Wobec braku określenia rodzaju inwestycji w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zakres związania decyzją lokalizacyjną organów architektonicznobudowlanych może być trudny do ustalenia. Sąd orzekający zwraca uwagę na użyty przez ustawodawcę w art. 54 ustawy zwrot "określa", który należy odczytywać w ten sposób, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego musi zawierać wszystkie elementy w nim wymienione jako niezbędne części składowe rozstrzygnięcia, a brak któregokolwiek z nich należy oceniać w kategorii rażącego naruszenia przepisów prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W kwestii naruszenia prawa wypowiedział się organ w pkt 7 zaskarżonej decyzji i Sąd uznaje to stanowisko za prawidłowe. Organ zastosował w uzasadnieniu pewien skrót myślowy w przedstawieniu argumentacji, ale niedostatki uzasadnienia przy prawidłowym rozstrzygnięciu Sąd uznał, że naruszenia to nie nosi cech istotnego, co skutkowałoby uchyleniem decyzji korzystnej dla skarżącego. Organ zgodnie ze wskazaniami zawartymi ww. wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 listopada 2012 r., a następnie w wyroku tego Sądu z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt. II SA/Rz 738/13, w którym stwierdzono, że Kolegium ich nie wykonało w aktualnie prowadzonym postępowaniu wypełnił wskazania zawarte we wcześniejszych wyrokach WSA w Rzeszowie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy odnośnie niewydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są prawidłowe i Kolegium wyjaśniło, że nigdy nie doszło do wydania takiej decyzji. W orzecznictwie przyjmuje się, że nawet w przypadku, gdy przedsięwzięcie już funkcjonuje, nie uniemożliwia to uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (wyrok NSA z 6.03.2013 r. sygn. akt II OSK 2147/11 LEX nr 1340201). Prawidłowo też organ przedstawił stan prawny związany z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (w zakresie wynikającym z wniosku z wyżej opisanymi wadami), co odbywało się po wejściu w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). Kolegium wskazało, że znajdujące się w aktach sprawy zarówno liczbowe jak i graficzne przedstawienia zasięgów pól elektromagnetycznych były podstawą dla organu przeprowadzenia kwalifikacji inwestycji na podstawie metod liczbowych jak i graficznych. Kolegium w zaskarżonej decyzji przedstawiło szczegółową analizę stanu prawnego w kontekście parametrów planowanej inwestycji i wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji Kolegium (str. 10, 11,12). W konkluzji Kolegium przyjęło, że planowana do realizacji inwestycja nie zalicza się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stan prawny przyjęty przez Kolegium dla oceny legalności kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] był aktualny na dzień wydania decyzji przez Burmistrza [...]. Kolegium odniosło się też do miejsc dostępnych dla ludności na biegu głównej osi wiązki promieniowania i stwierdziło, że pochylenia anten nie obejmują miejsc dostępnych dla ludności. Powyższa ocena zaskarżonej decyzji dotyczy decyzji Burmistrza [...], co do której Kolegium stwierdziło, że została wydana z naruszeniem prawa, bowiem nie można nie uwzględnić okoliczności, że ta ocena dotyczy decyzji, w której nie został określony przedmiot inwestycji i dlatego można uznawać ją za prawdziwą w zakresie parametrów, które organ przyjął do analizy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących do naruszenia przepisów procesowych dotyczących naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 k.p.a. Sąd na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego stwierdza, że przepisy te nie zostały naruszone. Sąd wyżej stwierdził, że uzasadnienie w części dotyczącej określenia naruszenia prawa, które było podstawą do wydania zaskarżonej decyzji mogło być bardziej rozwinięte, ale w kontekście naprowadzonych okoliczności nie można uznać, że miało to istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem odrębnym od postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a., wyraża się bowiem w tym, iż celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Zatem zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W kontekście wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację przesłanek (podstaw) stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z 11.04.2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2192/14, LEX nr 1467966). W zaskarżonej decyzji organ uznał, że decyzja Burmistrza [...] w sposób kwalifikowany narusza przepisy prawa i stwierdził, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Wbrew twierdzeniom skargi Sąd miał możliwość weryfikacji zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kolegium stwierdzającą wydanie decyzji z naruszeniem prawa, a nie kontrola instancyjna decyzji Burmistrza [...] i wówczas zakres prowadzonego postępowania wyjaśniającego byłby inny niż w aktualnie prowadzonym postępowaniu. Podniesiony dodatkowy zarzut o udziale stron w postępowania zawarty w piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r. został już wyjaśniony w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 641/12, że ewentualne pominięcie stron postępowania stanowić może przesłankę do jego wznowienia, nie jest zaś powodem do stwierdzenia nieważności decyzji. Ponadto zarzut z pominięcia strony w postępowaniu może uczynić tylko strona, której to dotyczy. Ze względu na wyżej opisane granice postępowania nieważnościowego nie można za skuteczne uznać zarzutów dopuszczonego do postępowania sądowego w charakterze uczestnika Stowarzyszenia. Stwierdzenie zaistnienia jednej przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 k.p.a. jest wystarczające do stwierdzenia nieważności decyzji. W rozpoznawanej sprawie z uwagi na upływ 12 miesięcy od daty doręczenia decyzji nie było możliwości stwierdzenia nieważności decyzji tylko decyzji, w której stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa na podstawie art. 158 § 2 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.