II SA/Wr 565/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Władysław Kulon, Sędziowie Sędzia WSA - Anna Siedlecka (spr.), Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody D. z dnia 6 czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę w całości. Decyzją z dnia 6 czerwca 2016 r. Nr Wojewoda D., działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Prezydenta W. z dnia 6 listopada 2013 r. (nr [...]) orzekającej wymeldowanie odwołującego z miejsca stałego zameldowania w lokalu przy ul. K. [...] we W., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przytoczył stan faktyczny sprawy, wskazując że postępowanie zostało wszczęte na wniosek B. S., która we wniosku podniosła, iż jej były mąż (skarżący) nie przebywa w miejscu stałego zameldowania od 2008 r., zabrał swoje rzeczy osobiste i obecnie przebywa w N.. Do wniosku dołączyła umowę najmu na wskazany lokal mieszkalny, pozew o rozwód z dnia 18 kwietnia 2012 r., w którym skarżący oświadczył, że podjął decyzję o wyjeździe do N. i od tego czasu nie utrzymuje kontaktu z B. S. i każda ze stron prowadzi odrębne życie. Dołączono również kopię wyroku Sądu Okręgowego we W. – Wydziału III Cywilnego Rodzinnego (sygn. akt [...] ) z dnia 16 czerwca 2012r., w którym rozwiązał małżeństwo M. S. i B. S. i zawarł stwierdzenie, że nie orzeka o mieszkaniu stron. W prowadzonym postępowaniu dopuszczono dowód z przesłuchania świadków (sąsiadów wnioskodawczyni) E. T. i M. K. oraz K. S. (córki skarżącego). Osoby te w składanych zeznaniach oświadczyły, że M. S. nie zamieszkuje w ww. lokalu od kilku lat. W lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. K. [...] mieszkają tylko B. S. i jej dwie córki. Świadek K. S. zeznała, że od czasu wyprowadzki ojca, co miało miejsce ok. 6 lat temu, M. S. zabrał z mieszkania wszystkie swoje rzeczy osobiste i od tego czasu nie przebywa w lokalu, nawet jak przyjeżdża do Polski, to zatrzymuje się u swojej matki albo kolegi. Organ dopuścił również dowód z przesłuchania strony B. S., która zeznała, że jej były mąż M. S. wyprowadził się dobrowolnie i wyjechał do N. około 2008 r. zabrał ze sobą rzeczy osobiste. W przedmiotowym lokalu bywa sporadycznie (1-2 razy w roku) aby spotkać się z córkami. Nie uczestniczy w kosztach utrzymania mieszkania. Ponadto w toczącym się postępowaniu, z uwagi na niemożliwość ustalenia aktualnego miejsca pobytu M. S., Sąd Rejonowy dla W. Wydz. III Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 19 września 2013 r. (sygn. akt [...]) ustanowił kuratora dla nieobecnego M. S. w osobie B. W.. Decyzją z dnia 6 listopada 2013 r. Prezydent W. wymeldował M. S. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. K. [...] we W., podając jako podstawę prawną przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Decyzja ta została doręczona kuratorowi strony, która nie wniosła od niej odwołania. W dniu 7 kwietnia 2016 r. pełnomocnik M. S. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z załączonym odwołaniem. Organ uwzględnił prośbę i postanowieniem z dnia 4 czerwca 2016 r. Wojewoda D. przywrócił termin do wniesienia odwołania. W odwołaniu podniesiono, że M. S. nie opuścił dobrowolnie i bezpowrotnie miejsca stałego zameldowania, lecz wyjazd do N. ma charakter zarobkowy a pobyt za granicą ma charakter czasowy. Do przedmiotowego lokalu skarżący ma klucze i znajdują się w nim jego rzeczy osobiste. Ponadto z przedmiotowym lokalem łączy go wola przebywania w nim. Organ odwoławczy analizując całość sprawy ustalił, że zgodnie z art. 69 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w sprawach indywidualnych, w tym o wymeldowanie i nie zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o ewidencji ludności (tj. do dnia 1 marca 2015r.) - prowadzi się na podstawie ustawy o ewidencji ludności. Zgodnie z art. 33 ust. 1 nowej ustawy obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się. W postępowaniu administracyjnym w sprawie o wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego lub czasowego należy dokonać oceny stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji. Zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem przesłanka opuszczenia miejsca pobytu jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Opuszczeniem lokalu jest nie tylko fizyczne nieprzebywanie w nim lecz także zamiar opuszczenia tego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym miejscem pobytu, przy czym zamiar ten należy określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. W niniejszej sprawie za udowodniony organ odwoławczy uznał fakt, że M. S. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od 2008 r., gdyż zostało to potwierdzone przez świadków w toku postępowania przed organem I instancji a także wynika z treści pozwu sporządzonego przez M. S. i wniesionego odwołania. Odwołujący podniósł w odwołaniu, że w trakcie pobytów w Polsce bywał w przedmiotowym lokalu. B. S. zeznała, że M. S. odwiedza w tym lokalu 1-2 razy w roku ich córki, natomiast K. S. zeznała, że ojciec nawet jak przyjeżdża do Polski to zatrzymuje się u swojej matki lub kolegi. Odwołujący w ocenie organu nie wskazał, że realizuje w przedmiotowym lokalu (nawet podczas krótkich pobytów w Polsce) swoje podstawowe funkcje życiowe właściwe dla pobytu w miejscu stałego zameldowania, takie jak np.: zamieszkiwanie, nocowanie, przyjmowanie wizyt członków rodziny i znajomych, wypoczywanie, odbieranie korespondencji, spożywanie posiłków. Że były to wizyty sporadyczne, świadczy fakt, iż zeznający w sprawie sąsiedzi nie widzieli M. S. od chwili opuszczenia przed laty przez niego spornego lokalu. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał za udowodnione, że odwołujący choć odwiedzał sporadycznie swoje córki w tym lokalu podczas przyjazdów z N., to jednak jego odwiedziny nie miały charakteru właściwego dla zamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania. Wnioskodawczyni oświadczyła, że M. S. opuścił przedmiotowy lokal trwale i dobrowolnie i nie utrzymuje związków z miejscem stałego zameldowania. Pełnomocnik profesjonalny odwołującego twierdzi z kolei, że pobyt za granicą jest ma charakter czasowy, przedmiotowy lokal nie opuścił dobrowolnie i bezpowrotnie a nadto, że z przedmiotowym lokalem łączy go zamiar przebywania w nim i traktuje go jako stałe miejsce pobytu w Polsce. Przesłanką konieczną do umożliwienia wydania decyzji o wymeldowaniu osoby jest to, aby fizycznemu przebywaniu tej osoby w innym miejscu niż miejsce dotychczasowego zameldowania towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z innym miejscem. Dla oceny zamiaru istotne znaczenie ma to, czy okoliczności faktyczne potwierdzają wolę osoby, czy też pozostają z nią w sprzeczności. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, odwołując stwierdził, że jego pobyt za granicą ma charakter zarobkowy i czasowy, nie określił natomiast jasno, czy ma zamiar powrócić do miejsca stałego zameldowania i zamieszkać w przedmiotowym lokalu ani nie oświadczył, kiedy miałoby to nastąpić. Natomiast w odwołaniu znajduje się stwierdzenie, że odwołujący nie opuścił dobrowolnie i bezpowrotnie spornego lokalu, a z drugiej strony zarzucił organowi, że nie zadbał o ustalenie, czy zamierza on powrócić do miejsca stałego zameldowania. W znajdującym się w aktach sprawy pozwie rozwodowym M. S. stwierdził, że cyt. "Na skutek trwającego wiele lat złego stanu pomiędzy mną a Pozwaną podjąłem decyzję o wyjeździe do N. w celach zarobkowych, tj. od początku 2008 r. Od tego czasu nie utrzymuję kontaktu z Pozwaną, a każde z nas prowadzi odrębne życie." Natomiast w załączonym do pozwu wyroku rozwodowym Sąd nie orzekł o mieszkaniu stron, co z mocy art. 58 § 2 K.r.o. z urzędu uczyniłby, gdyby strony zajmowały wspólne mieszkanie. Na podstawie opisanych dowodów organ uznał, że M. S. zaakceptował fakt, że nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania wraz z byłą żoną. Ponadto sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym jest, iż odwołujący podczas sporadycznych pobytów w Polsce nie zamieszkuje, nie nocuje i nie wykonuje innych czynności właściwych dla pobytu w miejscu stałego zameldowania, a także nie czuje się zobowiązany do ponoszenia opłat za lokal, a z drugiej strony twierdzi, że sporny lokal jest w dalszym ciągu jego miejscem pobytu stałego i w niedającej się przewidzieć przyszłości ma zamiar do niego powrócić i zamieszkać w nim z osobą, w stosunku do której skierował pozew rozwodowy i z która pozostaje w konflikcie. Tak więc deklarowany przez M. S. zamiar przebywania w spornym lokalu jest subiektywnym aktem woli strony, który nie znajduje potwierdzenia w obiektywnych okolicznościach sprawy. Przy czym ani pełnomocnik skarżącego w odwołaniu ani sam skarżący nie wyjaśnili na czym polegał – jak twierdzą – brak dobrowolności w opuszczeniu przez niego mieszkania. Z akt sprawy nie wynika aby M. S. został wbrew własnej woli usunięty z mieszkania lub miał utrudnione zamieszkiwanie w lokalu oraz aby podejmował jakiekolwiek działania prawne związane ze wskazanym przez niego brakiem dobrowolności opuszczenia lokalu oraz w celu powrotu do miejsca stałego zameldowania. Organ odwoławczy uznał zatem, że lokal mieszkalny przy ul. K. [...] we W. nie stanowi centrum życiowego M. S. i opuszczenie przez niego mieszkania należy uznać za dobrowolne, a z uwagi na upływ czasu (od początku 2008 r.) również za trwałe. Wojewoda D. nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego o ponowne przesłuchanie świadków w obecności strony i jego pełnomocnika, gdyż prowadziłoby to do nieuzasadnionego przedłużania postępowania, gdyż dowód ten nie wniósłby nowych okoliczności mających znaczenie dla sprawy albo faktów nie potwierdzonych w zgromadzonym już materiale dowodowym. Bez znaczenia jest też twierdzenie o tym, że skarżący posiada klucze do ww. mieszkania i że pozostawił nim swoje rzeczy, gdyż twierdzenia te nie świadczą o skoncentrowaniu spraw życiowych w miejscu zameldowania. Prowadzenie przez organ ewidencji o miejscu pobytu mieszkańców i wprowadzanie aktualnych danych ma na celu odzwierciedlać stan faktyczny a nie tworzyć fikcję meldunkową. Zatem dalsze utrzymywanie zameldowania skarżącego w przedmiotowym lokalu byłoby naruszeniem art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik M. S. zarzucił zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 w zw. z art. 25 ustawy o ewidencji ludności oraz przepisów postępowania, tj. art. 136 k.p.a. poprzez nieprzesłuchanie ponowne świadków oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. W oparciu o przedstawione zarzuty zawarto wniosek o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przywołano treść przepisów art. 35 i art. 69 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności oraz obszernie przytoczono orzecznictwo sądowoadministarcyjne dotyczące kwestii wymeldowań. W konsekwencji stwierdzono, że każda sprawa meldunkowa wymaga indywidualnego potraktowania okoliczności związanych z opuszczeniem lokalu. W ocenie skarżącego organy obu instancji nieprawidłowo oceniły przesłanki wymeldowania, tj. kwestię dobrowolności i trwałości opuszczenia przez skarżącego lokalu przy ul. K. [...]. Skarżący przyznaje, że co prawda złożył oświadczenie w postępowaniu o rozwód o niezamieszkiwaniu w spornym lokalu ale podyktowane to było jak najszybszym uzyskaniem orzeczenia rozwodu. Skarżący zaprzecza jakoby nie zamieszkiwał podczas pobytu w Polsce w lokalu przy ul. K. [...] bądź nie ponosił opłat związanych z użytkowaniem mieszkania. Do połowy 2009 r. przekazywał byłej małżonce środki pieniężne na czynsz, a później przesyłał je córce. W lokalu skarżący spędza większość świąt np. Bożego Narodzenia w 2014 i 2015r. Twierdzi, że nigdy z lokalu tego nie wyprowadził się i posiada do niego klucze a w trakcie pobytu w Polsce nocuje w nim. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów wskazał, że stan faktyczny sprawy ustalił na podstawie zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego oraz na podstawie treści odwołania. Organ odwoławczy w wydanej decyzji nie kwestionuje zawartych w odwołaniu jak i w skardze faktów, że skarżący sporadycznie (1-2 razy w roku) odwiedza miejsce stałego zameldowania, że ma klucze do mieszkania, czy też że w spornym lokalu znajduje się część jego rzeczy. Fakty te nie świadczą – jak tego chce skarżący – o koncentracji spraw życiowych skarżącego w spornym lokalu. W kwestii złożenia przez skarżącego rzekomo nieprawdziwego oświadczenia przed sądem rozwodowym o niezamieszkiwaniu przez niego w przedmiotowym lokalu, organ podkreślił, że nie ma kompetencji aby kwestionować prawdziwość dokumentacji sądowej i uznaje jako ważny dowód w tym postępowaniu oświadczenie skarżącego "o niezamieszkiwaniu" złożone w postępowaniu rozwodowym. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy oparł się nie tylko na zeznaniach wnioskodawczyni i córki stron ale również na uznał za udowodnione fakty przytaczane najpierw w odwołaniu a następnie w skardze przez skarżącego takie jak: osiadanie kluczy, sporadyczne odwiedzanie mieszkania przy ul. K. [...], czy pozostawienie części swoich rzeczy. Skarżący w odwołaniu zawnioskował o przesłuchanie raz jeszcze tych samych świadków, natomiast nie zgłosił wniosku o powołanie np. innych świadków. Wskazanie natomiast dopiero w skardze na możliwość potwierdzenia przez jego partnerkę życiową M. K. zamieszkiwania w spornym lokalu jest tylko dodatkowym argumentem na to, że jego centrum spraw życiowych znajduje się poza miejscem stałego zameldowania. Za sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym należy uznać, że skarżący ma partnerkę życiową, a jednocześnie swoje sprawy życiowe koncentruje w lokalu z byłą żoną, z którą pozostaje w konflikcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył: Wojewódzkie sądy administracyjne, stosownie do kompetencji określonych przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz.718 t.j.), dokonują kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, czyli kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozpoznawana skarga w tych ramach prawnych nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji uznał, że zakwestionowana decyzja Wojewody D. i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Według art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. 2016, poz. 722) organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 , wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanego w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji). Decyzja o wymeldowaniu (podobnie jak zameldowanie) ma wyłącznie charakter ewidencyjny, czyli rejestrowy. Oznacza to tyle, że strona opuściła dany lokal i w nim nie przebywa przez określony czas, a swoje interesy życiowe koncentruje w innym miejscu. Wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw do lokalu (wyrok NSA z 10.07.2012 r., sygn. akt II OSK 824/11, publ. Lex nr 1219265; wyrok NSA z 24.02.2006 r., sygn. akt II OSK 561/05, Lex nr 194344). Należy zauważać, że konstrukcja wymeldowania w aktualnie obowiązujących przepisach podobna jest do regulacji zawartej w poprzednio obowiązującej ustawie z 10 kwietnia 1974 r. Według art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r., organ gminy wydawał na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Należy zatem zauważyć, że orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do regulacji art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. zachowuje w dużej mierze aktualność w odniesieniu do treści art. 35 u.e.l. Z dotychczasowych rozważań wynika, że do wymeldowania osoby fizycznej w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie kumulatywnie następujących przesłanek: faktycznego opuszczenia lokalu oraz niedopełnienia obowiązku wymeldowania się (wyrok WSA z 11.09.2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1106/13, publ. Lex nr 1377775). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z sytuacją opuszczenia lokalu mamy do czynienia wtedy, gdy dana osoba rezygnuje z zamieszkiwania w lokalu, zatem zrywa wszelkie z nim więzi, koncentrując swe centrum życiowe w innym lokalu. Warunkiem decydującym o wymeldowaniu danej osoby jest więc ustalenie przez organ administracji, czy dana osoba faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego i czy opuszczenie to miało charakter trwały i dobrowolny (wyroki NSA z: 23.04.2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, publ. LEX nr 50123; 21.03.2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, publ. LEX nr 80643; 23.09.1999 r., sygn. akt V SA 252/99, publ. LEX nr 49952; 18.04.2012 r., sygn. akt II OSK 223/12, publ. Lex nr 1219098; 19.10.2010 r., sygn. akt II OSK 1577/09, publ. Lex nr 746658; 7.12.2005 r., sygn. akt II OSK 302/05, publ. Lex nr 190969; wyrok WSA w Warszawie z 11.09.2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1106/13, publ. Lex nr 1377775). Rozpoznając sprawę - stosownie do wskazanych kryteriów - Sąd doszedł do przekonania, iż rozstrzygnięcia organów orzekających w sprawie są zgodne z prawem. Oznacza to, że Sąd nie dostrzegł (w kontrolowanym postępowaniu) naruszenia prawa, tak materialnego, jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając ustalenia organów w zakresie spełnienia przesłanek skutkujących wymeldowanie M. S. z miejsca pobytu stałego, wynikających z powołanego przepisu ustawy o ewidencji ludności, Sąd uznał, że zostały one właściwie poczynione, ocenione i udowodnione w toku postępowania administracyjnego. O ześrodkowaniu centrum życiowego osoby w danym lokalu świadczy szereg czynności - jakie prawidłowo przytoczył Wojewoda D. w zaskarżonej decyzji - takich jak: zamieszkiwanie, nocowanie, spożywanie posiłków, wypoczywanie, prowadzenie gospodarstwa domowego, przyjmowanie wizyt gości, nadawanie i przyjmowanie korespondencji, utrzymywanie przynajmniej okazjonalnych kontaktów z sąsiadami (wyrok NSA z 6.10.2011 r., sygn. akt II OSK 1478/10). Organy administracji ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, że lokal mieszkalny we W. przy ul. K. [...] nie jest miejscem, w którym koncentruje się życie skarżącego. Innymi słowy, nie jest dla skarżącego miejscem o opisanym wyżej charakterze. Okoliczność, że skarżący podjął decyzję o dobrowolnym opuszczeniu w 2008 r. dotychczasowego miejsca stałego zameldowania i przeprowadzeniu się do N. potwierdził sam skarżący w oświadczeniu złożonym w pozwie rozwodowym z dnia 18 kwietnia 2012 r. W pozwie tym (złożonym po czterech latach od wyjazdu do N.) oświadczył również, że od tego czasu prowadzi odrębne od B. S. życie. Co więcej skarżący w toku postępowania administracyjnego nie zaprzeczał, że nadal pracuje w N. oraz że "W trakcie pobytów w Polsce bywał on w przedmiotowym lokalu..."(tak w odwołaniu). Wyprowadzenie się przez skarżącego z miejsca pobytu stałego 8 lat temu, ześrodkowanie swojego centrum życiowego w innym miejscu poza granicami Polski, brak potwierdzenia w rzeczywistych działaniach faktycznych i prawnych strony ukierunkowanych na powtórne zogniskowanie w spornym miejscu wszystkich ważnych dla strony spraw, czyli zamiaru ponownego zamieszkiwania w miejscu zameldowania na pobyt stały - przemawiają za obiektywnym uznaniem woli skarżącego co do zerwania związków z miejscem jego dotychczasowego pobytu stałego. Poczynione prawidłowo przez prowadzące postępowanie organy ustalenia wskazują, że od początku 2008 r. skarżący nie zamieszkuje w spornym lokalu mieszkalnym, opuścił go w sposób trwały i dobrowolnie. Sama zaś subiektywna wola (zamiar) powrotu do dotychczasowego miejsca zameldowania na pobyt stały i to w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może samoistnie przesądzać o braku przesłanek do wymeldowania. Podkreślenia wymaga też okoliczność, że zameldowanie w jakimś lokalu związane jest z przebywaniem w nim, nie zaś z prawem do lokalu. O dobrowolności opuszczenia lokalu nie decyduje jedynie to, w jakich okolicznościach doszło do zaprzestania zamieszkiwania w lokalu, ale także to, jakie faktyczne starania, świadczące o chęci zamieszkiwania w tym lokalu czyni strona. Okoliczności te muszą przy tym obiektywnie świadczyć o chęci zamieszkiwania w lokalu, który został opuszczony przez stronę nie zaś być jedynie deklaracją takiej chęci z bliżej nieznanych powodów i w bliżej nieokreślonym czasie. Fakt dobrowolnego opuszczenia mieszkania i nieprzebywania w nim skarżący przyznał już w pozwie rozwodowym. Samo zatem oświadczenie skarżącego było już wystarczającym dowodem na potwierdzenie faktu niezamieszkiwania w spornym lokalu. Należy podzielić oceny organów, że spełnione zostały przesłanki do orzeczenia o wymeldowaniu skarżącego z lokalu mieszkalnego przy ul. K. [...] we W.. będącego miejscem dotychczasowego pobytu stałego strony. Skarżący opuścił bowiem, jak słusznie uznał to organ I instancji miejsce pobytu stałego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, z czym zgodził się także organ odwoławczy. Gdyby przeciwnie przyjąć, to organy doprowadziłyby do utrzymania "fikcji meldunkowej", podważającej tym samym aktualność i wiarygodność rejestru ewidencji ludności. Długotrwała bowiem sytuacja, w której osoba zameldowana na pobyt stały w danym lokalu rzeczywiście w nim nie mieszka, przebywając w tym czasie w innym lokalu, nie wykazuje zamiaru przewidzianego w art. art. 25 ust. 1 ustawy, uzasadnia przyjęcie wniosku, że opuszczenie lokalu cechuje trwałość i dobrowolność, w konsekwencji powinno prowadzić do wydania decyzji o wymeldowaniu. Powyższy wywód uzasadnia niezasadność zarzutu skargi naruszenia prawa materialnego art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Sąd podziela przy tym stanowisko organów, iż w realiach niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego nie okazał się zasadny również zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. wymienionych w skardze przepisów k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 136 k.p.a. przez organ odwoławczy poprzez odmowę ponownego przesłuchania tych samych świadków na okoliczności już raz przez nich zeznane, pod odpowiedzialnością karną. Przed organem I instancji skarżący był należycie reprezentowany przez kuratora ustanowionego przez Sąd dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, nie było więc potrzeby ponownie dokonywać raz jeszcze tej samej czynności procesowej poprawnie przeprowadzonej. Nowych świadków zaś nie zawnioskowano. Skarżący kwestionując prawidłowość przeprowadzonego postępowania nie wskazał, jakie dowody organy błędnie oceniły ustalając stan faktyczny sprawy. W ocenie Sądu, organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego, dokonały prawidłowych ocen materiału dowodowego, które doprowadziły do wyciągnięcia słusznych wniosków oraz dokonały poprawnego ustalenia mającej zastosowanie normy. Sporządzone natomiast uzasadnienia odzwierciedlają poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strony mogły zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się przy załatwianiu sprawy, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Przytoczone zaś w skardze orzecznictwo sądowe dotyczy nieco innych stanów faktycznych niż stan faktyczny w badanej aktualnie przez sąd sprawie. W tej sytuacji, mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę.