I SA/Gl 850/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Wojciech Organiściak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej: SKO lub Kolegium), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 216 § 1, art. 239b § 1 pkt 4 oraz § 2 – 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613, ze zm., dalej: O.p.) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy K. (dalej też: Wójt Gminy) z dnia [...] r. nr [...] o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia A S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca albo Spółka) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu Kolegium prezentując stan faktyczny sprawy wskazało, że ww. decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł. Postanowieniem, wydanym również w dniu [...] r., Wójt Gminy nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik Spółki wniósł o jego uchylenie. Podkreślił przy tym, że Wójt Gminy nie wykazał zaistnienia dużego prawdopodobieństwa – graniczącego z pewnością – zmaterializowania braku zapłaty zobowiązania przez Spółkę. SKO postanowieniem z dnia [...] r. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] r. W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że stosownie do art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1. organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2. strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3. strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Natomiast w myśl art. 239b § 2 O.p. przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Kolegium wskazywało dalej, że jak akcentuje się w piśmiennictwie, muszą zostać spełnione kumulatywnie (łącznie) dwie przesłanki, aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności: musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w art. 239b § 1 O.p oraz organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Organy podatkowe zgodnie z art. 239b § 2 O.p. mają dodatkowo obowiązek wykazania, że w sprawie istnieją takie okoliczności, które uprawdopodabniają groźbę niewykonania zobowiązania podatkowego uzasadniającą sięgnięcie do instytucji nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy Kolegium wskazało, że słuszne jest stanowisko Wójta Gminy wyrażające się w stwierdzeniu, że w sprawie zaistniały ustawowe przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W tych ramach Kolegium podniosło, że w uzasadnieniu postanowienia Wójt Gminy podał między innymi, iż z dokumentacji księgowej oraz akt wymiarowych wynika niepodważalny fakt, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki za 2010 r., na dzień wydania postanowienia, jest krótszy niż 3 miesiące. Nadto, Spółka wniosła odwołanie od decyzji wymiarowej dotyczącej podatku od nieruchomości za 2010 r. Powołując się na orzecznictwo sądowe Kolegium wskazywało, że wniesienie odwołania od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz brak zapłaty zobowiązania z tej decyzji wynikającego mogą być uznane za spełnienie przesłanki z art. 239b § 2 O.p. SKO akcentowało też, że jeśli okres do upływu terminu przedawnienia jest krótszy niż 3 miesiące, organ ma prawo nadać decyzji rygor natychmiastowej wykonalności bez konieczności uprawdopodobnienia, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane. Kolegium zwróciło również uwagę na okoliczność, że zaległość Spółki w podatku od nieruchomości za 2010 r. powstała kilka lat temu, a mimo to przez tak długi okres czasu skarżąca nie złożyła prawidłowych korekt deklaracji i nie uiściła podatku w pełnej wysokości. Końcowo Kolegium zaznaczyło, że nie kwestionuje ani nie ogranicza prawa skarżącej do wniesienia odwołania, jednak powołuje się na okoliczność wniesienia przez Spółkę odwołania aby uprawdopodobnić, iż zobowiązanie nie zostanie przez Spółkę wykonane. Zwróciło również uwagę, że organ podatkowy ma obowiązek podejmować działania w celu unikania sytuacji, w których zobowiązanie podatkowe ulegnie przedawnieniu, obowiązany jest też do dochodzenia zobowiązań podatkowych w pełnej wysokości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie SKO z dnia [...] r. pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 239b § 2 O.p. wskutek braku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji Wójta Gminy nie zostanie wykonane przed terminem przedawnienia. Postanowienie powyższe pełnomocnik Spółki zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy i o zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 239b § 2 O.p. pełnomocnik skarżącej wskazał, że uprawdopodobnienie danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się jej (powołał się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 1255/10, LEX nr 736344 oraz wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 390/10, LEX nr 612165 i wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 461/10). Pełnomocnik podkreślił, że w świetle przywołanego przepisu wywód zmierzający do wykazania istnienia tego prawdopodobieństwa nie może być pozbawiony logiki oraz sprzeczny z doświadczeniem życiowym. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO nie przywołało w istocie żadnej okoliczności, która wskazywałaby na wysokie prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez skarżącą. Za uprawdopodobnienie nie można uznać drugiej z przesłanek koniecznych do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Ustawodawca wskazał dwie odrębne przesłanki konieczne do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i obydwie muszą znaleźć zastosowanie w okolicznościach danej sprawy. Gdyby przyjąć za słuszny pogląd organu to ustawodawca nie wprowadzałby do O.p. przepisu § 2 art. 239b. Zdaniem pełnomocnika uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane, jest drugą niezależną przesłanką, którą organy powinny wykazać w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności (powołał się na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2010 r., I SA/Bk 231/10, niepubl.). Zaznaczył, że podkreśla się, iż oparcie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wyłącznie na tej okoliczności faktycznej, że okres przedawnienia tego zobowiązania jest krótszy niż trzy miesiące, zbędnym czyniłoby drugą przesłankę zastosowania tego rygoru, jaką jest uprawdopodobnienie niebezpieczeństwa niewykonania zobowiązania (przywołał tutaj wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 maja 2010 r., I SA/Łd 263/10, niepubl.). W ocenie pełnomocnika Spółki z całą pewnością za uprawdopodobnienie nie można również uznać tego, że skarżąca nie wykonała uprzednio doręczonej decyzji Wójta Gminy i tego, iż może złożyć odwołanie, zajmując w nim odmienne stanowisko. Wskazanie na okoliczność możliwości wniesienia przez skarżącą odwołania od decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r., nie może stanowić uprawdopodobnienia przez organ nie wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Tym bardziej, że skarżąca w znacznej mierze dokonała wpłat. Pełnomocnik podkreślił, że prawo do odwołania jest jednym z wielu uprawnień podatnika, które nie może być kwestionowane przez organ. Nawet jeśli strona wniesie odwołanie wyrażające odmienne stanowisko od prezentowanego przez organ w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, to fakt ten nie stoi na przeszkodzie dobrowolnego wykonania zaskarżonej decyzji i uiszczenia podatku wynikającego z tej decyzji. Autor skargi zauważał, że w aktualnie obowiązującym stanie prawnym przepisy O.p. ustanawiają zasadę, iż wykonaniu podlegają decyzje ostateczne. Przepisy te pozwalają adresatom decyzji pierwszoinstancyjnych powstrzymać się od zapłaty do czasu rozstrzygnięcia ostatecznego. Nie można wywodzić uchylenia się od obowiązku zapłaty z zachowania, które dopuszczają przepisy prawa. Odnosząc się do twierdzenia SKO, że nie można pominąć dla oceny uprawdopodobnienia całokształtu postępowania zmierzającego do określenia wysokości zobowiązania podatkowego za rok 2010, pełnomocnik podkreślał, że kwestie związane z wydaniem decyzji pozostają bez związku z oceną, czy zobowiązanie w niej ustalone zostanie czy też może nie zostać wykonane. Należy bowiem odróżnić wymiar zobowiązania podatkowego (tj. proces wydania decyzji w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego) od jego wykonania. W żadnym stopniu okoliczności związane z procesem wymiaru (w przedmiotowej sprawie - proces zmierzający do wydania decyzji wymiarowej) nie wpływają na ryzyko niewykonania tej decyzji, gdyż są to odrębne aspekty poboru podatku. W ocenie pełnomocnika w konsekwencji Kolegium nie wykazało w zaskarżonym postanowieniu zaistnienia dużego prawdopodobieństwa - graniczącego z pewnością - zmaterializowania braku zapłaty przez skarżącą. Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób określony w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie spór pomiędzy skarżącą a Kolegium koncentruje się wokół kwestii spełnienia przesłanki uprawdopodobnienia, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji Wójta Gminy nie zostanie przez Spółkę wykonane przed upływem terminu przedawnienia. SKO, odwołując się do okoliczności faktycznych wypełniających wymogi uprawdopodobnienia, przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie zgodziło się z zarzutem skarżącej, iż w niniejszej sprawie brak jest uprawdopodobnienia nie wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. przed upływem terminu jego przedawnienia. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia, w pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy: 1. organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2. strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3. strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Z uwagi na treść skargi i istotę sporu należy także podkreślić, iż zgodnie z dyspozycją art. 239b § 2 O.p. rygor natychmiastowej wykonalności zostanie nadany, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zdaniem Sądu z brzmienia powyższych przepisów należy wywieść, że przesłanki uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 i § 2 O.p. dzielą się na dwie kategorie: po pierwsze - związane z sytuacją majątkową podatnika; po drugie zaś - z upływem terminu przedawnienia. Wobec treści przytoczonego przepisu art. 239b § 1 i § 2 O.p., musi wystąpić przynajmniej jedna z czterech przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p., przy czym, w przypadku tychże przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 O.p. wystarczy uprawdopodobnienie, przez które należy rozumieć takie działanie, które ma na celu sprawienie, że coś stanie się prawdopodobne, czyli że przypuszczalnie nastąpi. W ocenie Sądu uzasadniona jest zatem teza, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. oraz przewidzianej w § 2 art. 239b O.p. Warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 O.p. jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Mając na względzie wywody i zarzuty skargi podkreślenia wymaga, że to organ podatkowy ustala, czy zaistnienie jednej z przesłanek o jakich mowa w art. 239b § 1 O.p. daje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Po przeprowadzeniu tego procesu dowodzenia organ podatkowy może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności, jednak należy to do uznania organu podatkowego, który mimo spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 239b § 1 i 2 O.p. może dojść do przekonania, że nie ma potrzeby stosowania omawianej regulacji. Taki sposób wykładni zacytowanych przepisów jest, co do zasady niesporny w rozpoznawanej sprawie. Jednakże w odniesieniu do stanu faktycznego tej sprawy oraz mając na uwadze treść wydanych przez organy rozstrzygnięć, skarżąca uważa, iż nie została spełniona przesłanka z § 2, albowiem nie zostało przez organy uprawdopodobnione, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przeciwnego zdania jest SKO, które twierdzi, iż w sprawie miały miejsce okoliczności uprawdopodobniające niewykonanie zobowiązania. W ocenie Sądu, rację w tym sporze należy przyznać Kolegium. Uzasadniając taki pogląd trzeba wskazać, iż regulacje zamieszczone w § 1 i § 2 art. 239b O.p. powinny być odczytywane we wzajemnym powiązaniu, na co wskazuje choćby zawarte w § 2 bezpośrednie odniesienie do § 1. Oznacza to również, iż zakres, sposób i sens "uprawdopodobnienia" z § 2 powinny być odczytywane poprzez pryzmat przesłanek z pkt 1-4 § 1, a konkretnie rzecz biorąc tych, bądź tej z nich, na zaistnienie których organy nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w danej sprawie się powołały. W rozpatrywanej sprawie, SKO i Wójt Gminy powołały się na zaistnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. (zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania), a więc uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę. Słuszne jest zatem w tym kontekście stanowisko Kolegium, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż zaległość podatkowa Spółki dotyczy roku 2010 i w chwili orzekania przez Wójta Gminy do upływu terminu przedawnienia pozostał krótki okres czasu (mniej niż 3 miesiące). W ocenie Sądu należy także zwrócić uwagę na znaczenie (sposób rozumienia) pojęcia "uprawdopodobnienie", które polega nie na wykazaniu i udowodnieniu zaistnienia określonego faktu jako czegoś pewnego, lecz wskazaniu jedynie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie zaistnienia tego faktu. Skoro decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności w dniu [...] r., wydana również w dniu [...] r., odnosiła się do zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r., które przedawniało się 31 grudnia 2015 r., a skarżąca nie podjęła działań zmierzających czy to do zabezpieczenia tych należności, ani ich zapłaty, to nie sposób uznać, że przywołując okoliczności związane już tylko z samym przedawnieniem organy nie uprawdopodobniły tego, że zobowiązanie określone w nieostatecznej decyzji z dnia [...] r. nie zostanie wykonane. Argumentacja ta tym bardziej zyskuje wzmocnienie, gdy uwzględni się fakt, że należność wygasłaby z dniem upływu biegu terminu przedawnienia. Za nieracjonalne i działające na szkodę Spółki należałoby uznać działania jej organów, zmierzające do regulowania należności, które z upływem niecałych 3 miesięcy przestałyby istnieć. W interesie Spółki zatem było nieuregulowanie należności wynikającej z decyzji i już ten fakt stanowi dostateczne uprawdopodobnienie przedmiotowej okoliczności. Należy również wskazać, że decyzja podatkowa z dnia [...] r. została przez Spółkę zaskarżona odwołaniem. Zaakcentowania wymaga również okoliczność, dostrzeżona przez SKO, mianowicie fakt, iż zaległość podatkowa Spółki w podatku od nieruchomości za 2010 r. powstała już kilka lat temu, i pomimo upływu stosunkowo długiego okresu czasu Spółka nie uiściła należnego podatku w pełnej wysokości. Zdaniem Sądu okoliczność powyższa dodatkowo wzmacnia tezę, iż ryzyko niewykonania zobowiązania przed upływem terminu jego przedawnienia stało się w pełni realne. Biorąc pod uwagę wszystkie te ustalenia nie sposób w rozpatrywanej sprawie przyjąć, że Spółka uregulowałaby zobowiązanie wynikające z nieostatecznej decyzji. Te wszystkie okoliczności – w ocenie Sądu – w sposób nie budzący wątpliwości przesądzają o tym, że przesłanka określona w § 2 art. 239b O.p. została przez Kolegium oraz Wójta Gminy wykazana, a zatem zarzut naruszenia tego przepisu w związku z art. 210 § 4 O.p. nie znajduje uzasadnienia. Jednocześnie zauważyć należy, że rację ma skarżąca, iż posiada prawo do czynnego udziału w postępowaniu i korzystania przez nią z przysługujących jej środków prawnych. Okoliczności te tworzą jednak określone elementy stanu faktycznego, którego całokształt podlega ocenie organu w kontekście prawdopodobieństwa zaistnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. W sytuacji więc, gdy skarżąca nie uiściła w pełni tych należności, to w ocenie Sądu, nie narusza zasad logiki i doświadczenia życiowego pogląd, który legł u podstaw rozstrzygnięcia organów obydwu instancji, iż jest prawdopodobne, że skarżąca w dniach jakie pozostały do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, także go nie wykona. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, ziszczenie się takiego wariantu dalszych zdarzeń było w ocenie Sądu całkowicie realne i możliwe - a więc prawdopodobne, co stanowiło wypełnienie przesłanki wymienionej w art. 239b § 2 O.p. Zaistnienie tej przesłanki organy - zdaniem Sądu - wykazały w zakresie wystarczającym dla uznania, że ich działania nie naruszały prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia. Należy zaznaczyć, że wydając skarżone postanowienie SKO nie kwestionowało uprawnienia Spółki do odwołania od decyzji podatkowej, ani tego, że mogła ona dobrowolnie decyzję tę wykonać i uiścić podatek z decyzji tej wynikający; jedynie słusznie uznało, że w okolicznościach sprawy prawdopodobne było, że do dobrowolnego wykonania tego zobowiązania nie dojdzie. Wniosek ten okazał się prawidłowy, skoro Spółka nie twierdziła, że do dnia 31 grudnia 2015 r. podatek ten w pełni uregulowała i to dobrowolnie. Zauważyć również należy, że co prawda obowiązujące przepisy dotyczące wykonalności decyzji podatkowych pozwalają zobowiązanym (podatnikom) na powstrzymywanie się od zapłaty do czasu rozstrzygnięcia ostatecznego, nie oznaczało to jednak pozbawienia organów podatkowych prawa do ich egzekwowania w przypadku zaistnienia okoliczności przewidzianych w art. 239b O.p., nawet w przypadku decyzji nieostatecznych w odniesieniu do przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu, z powyższych względów za bezzasadne należało uznać zarzuty zawarte w skardze. Podkreślić należy, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia Kolegium, jak i poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy odpowiadały prawu i nie naruszały art. 210 § 4 O.p. w stopniu, który winien skutkować ich uchyleniem. Uzasadnienia tychże postanowień także w zakresie spornego "uprawdopodobnienia" nie były arbitralne i odpowiadały prawu. Końcowo, odnosząc się do zawartego w zażaleniu Spółki na postanowienie Wójta Gminy zarzutu, iż skarżąca nie została poinformowana o toczącym się postępowaniu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, Sąd wskazuje, iż wobec treści art. 165 § 5 pkt 3 i art. 200 § 2 pkt 1 O.p. nie istniał obowiązek doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania rygorowego lub wyznaczenia terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.