I OSK 914/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 753/16 w sprawie ze skargi P. P. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie zwolnienia ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. P. na rzecz [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 753/16, po rozpoznaniu skargi P. P. (dalej skarżący) na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] lipca 2016 r, nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby, oddalił skargę. W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w [...] (zwany dalej: Komendant PPSP), po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z [...] października 2015 r. odnoszącego się do decyzji Komendanta PPSP z [...] października 2012 r., nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Państwowej Straży Pożarnej, odmówił uchylenia ww. decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 603), w oparciu o raport skarżącego złożony [...] sierpnia 2012 r., została wydana decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Organ przytoczył treść art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej wskazując, że w przypadku złożenia przez strażaka wniosku o zwolnienie ze służby, obowiązkiem organu jest wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia, nie później niż w terminie do 3 miesięcy od daty złożenia wniosku. W sytuacji, w której strażak składa raport o zwolnienie ze służby z podaniem konkretnej daty zwolnienia, data ta nie wiąże organu, lecz stanowi jedynie sugestię co do terminu rozwiązania stosunku służbowego. Według organu, ma on prawo określić inną datę zwolnienia pod warunkiem, że mieści się ona w granicach 3 miesięcy od daty złożenia raportu, Organ podkreślił, że skarżący do dnia zwolnienia ze służby, tj. do [...] listopada 2012 r. pełnił służbę w Komendzie PPSP i z tego tytułu otrzymał uposażenie. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący, zarzucając naruszenie przepisu: art. 7 K.p.a., poprzez niezachowanie proporcji pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem strony, jednocześnie stosując uznanie administracyjne w zakresie niewyjaśnienia względów faktycznych, które przemówiły za nieuwzględnieniem słusznego interesu strony; art. 8 K.p.a. w zw. z art. art. 107 § 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na rozstrzygnięcie, 1 Sygn. akt I OSK 914/17 jednocześnie prowadząc postępowanie w sposób niebudzący zaufania strony do władzy publicznej; art. 6 K.p.a., poprzez uznanie, że przepis prawa jest nadrzędną wartością wykluczającą analizę konkretnego przypadku w odniesieniu do zasady słusznego interesu obywatela; art. 155 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, mimo braku negatywnych przesłanek takich jak niezgodność zmiany decyzji z przepisami prawa, interesem społecznym lub zasadami współżycia społecznego; art. 11 K.p.a. w zw, z art. 155 K.p.a., poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy. Decyzją z [...] lipca 2016 r., nr [...] Wielkopolski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (zwany dalej Komendant WPSP) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że podstawę wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej stanowił raport złożony [...] sierpnia 2012 r. przez skarżącego, w którym to określił datę zwolnienia na [...] października 2012 r. W ocenie organu, decyzja Komendanta PPSP określająca datę zwolnienia na [...] listopada 2012 r. została wydana zgodnie z wymogami ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Organ podkreślił, że decyzja ta została odebrana przez skarżącego w dniu jej wydania, tj. przed datą wskazaną w jego raporcie, a skarżący, pomimo zawartego w niej pouczenia o prawie odwołania, z tego prawa nie skorzystał. Po upływie terminu do wniesienia odwołania skompletowana dokumentacja emerytalna została przesłana przez Komendanta PPSP do Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW w Warszawie w celu ustalenia zaopatrzenia emerytalnego. Pismem z 6 października 2015 r. skarżący złożył wniosek o zmianę ostatecznej decyzji o zwolnieniu go ze służby poprzez "uchylenie w/w decyzji i wydanie decyzji ustalającej datę zwolnienia ze służby na [...] października 2012 r." Organ podniósł, że we wniosku skarżący wskazał, że "przedmiotowa decyzja ustalając datę zwolnienia ze służby na dzień [...] listopada 2012 r. sprawia, że wysokość świadczenia emerytalnego jest istotnie niższa niż wysokość, którą by osiągnęło, gdyby dniem zakończenia służby był wnioskowany [...] października 2012 r." w związku z otrzymanym za miesiąc październik dodatkiem motywacyjnym. Organ podkreślił, że postępowanie prowadzone w trybie art. 155 K.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym i nie służy ponownemu rozstrzygnięciu sprawy, czego w istocie domagał się skarżący, ale służy weryfikacji decyzji ze względu na interes społeczny lub słuszny interes strony, przy czym słuszny interes strony nie może być rozumiany jako Sygn. akt I OSK 914/17 kwestionowanie decyzji, która zdaniem strony jest dla niej niekorzystna. Organ wskazał, że taką możliwość daje postępowanie odwoławcze, z którego skarżący nie skorzystał. Zmiana decyzji o zwolnieniu ze służby, uwzględniająca wniosek skarżącego, byłaby sprzeczna ze stanem faktycznym, ponieważ skarżący do dnia zwolnienia, tj. do [...] listopada 2012 r. faktycznie pełnił służbę w Komendzie PPSP i z tego tytułu otrzymał należne uposażenie. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 K.p.a. może być dokonana wyłącznie w granicach stanu faktycznego sprawy, przy uwzględnieniu normy prawnej, w oparciu o którą decyzję pierwotną wydano. Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący podtrzymując w całości zarzuty odwołania oraz przywołaną tam argumentację, ponadto zarzucając naruszenie art. 154 K.p.a., art. 11 w zw. z art. 155 K.p.a. oraz art. 15 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy rozwiązywaniu sprawy oraz powielenie decyzji organu I instancji, co - zdaniem skarżącego oznaczało, że organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania administracyjnego od początku, a jedynie zbadał przedmiotową sprawę na podstawie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że podstawą zwolnienia skarżącego ze służby, był raport stanowiący pisemne żądanie skarżącego zwolnienia go ze służby, złożony zgodnie z treścią art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe obligowało organ do wydania rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby. W ocenie Sądu ze względu na brak związania organu terminem zwolnienia ze służby wskazanym przez skarżącego, należało uznać, że decyzja o zwolnieniu ze służby została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, albowiem zachowano 3-miesięczny termin, o którym stanowi art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto - zdaniem Sądu - organ zasadnie odmówił zmiany decyzji w zakresie dotyczącym terminu zwolnienia ze służby. W ocenie Sądu zmiana taka, nawet z pominięciem trybu odwoławczego była możliwa, jednak tylko do dnia, w którym skarżący domagał się zwoinienia ze służby, tj. do [...] października 2012 r, Po upływie tego terminu zmiana taka byłaby sprzeczna z przepisami prawa, bowiem okres pomiędzy [...] października 2012 r, a zwolnieniem ze służby – [...] listopada 2012 r. był przez skarżącego Sygn. akt I OSK 914/17 przepracowany. Sąd wskazał, że skarżący dopiero po upływie prawie trzech lat od otrzymania decyzji o zwolnieniu ze służby, pismem z 6 października 2015 r. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji. Nadto Sąd podniósł, iż art. 155 K.p.a. ma zastosowanie jedynie do takich decyzji, które nie zostały jeszcze "skonsumowane", tj. których cel nie został jeszcze całkowicie zrealizowany. Decyzja wydana w oparciu o art. 155 K.p.a. ma charakter decyzji konstytutywnej, co oznacza, iż niedopuszczalna jest zmiana decyzji w zakresie terminu w sytuacji, gdy ten termin już upłynął. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł P. P. Zaskarżonemu wyrokowi, zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz 8 K.p.a., poprzez błędne rozróżnienie pomiędzy interesem społecznym, a słusznym interesem strony oraz niewyjaśnienie przez Sąd I instancji okoliczności faktycznych przemawiających za nieuwzględnieniem słusznego interesu strony, jednocześnie pomijając niewyjaśnione względy faktyczne, które przemówiły za nieuwzględnieniem słusznego interesu strony; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 8 K.p.a., poprzez przyjęcie stanowiska, iż przepis prawa jest wartością nadrzędną w stosunku do analizy konkretnego przypadku przy uwzględnieniu zasady zaufania strony do władzy publicznej; 3) art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 154 K.p.a. w zw. z art. 155 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, mimo braku negatywnych przesłanek, takich jak niezgodność zmiany decyzji z przepisami prawa, interesem społecznym lub zasadami współżycia społecznego. W oparciu o powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, iż decyzje w niniejszej sprawie zostały wydane z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Organy rozpoznające sprawę nie uwzględniły słusznego interesu strony ani nie uargumentowały prawidłowo podstawy swojego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Sygn. akt I OSK 914/17 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Na wstępie wskazać należy, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, wynikają z przepisu art. 174 P.p.s.a. Wedle jego pkt 1 może ją stanowić naruszenie prawa materialnego, przy czym przewiduje się dwie jego postacie, a mianowicie błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. -naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjna postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym polega na dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu skargi w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Kwestię zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy poprzedzić wyjaśnieniem, że możliwość zastosowania art. 155 K.p.a. pozwala na zmianę lub uchylenie decyzji prawidłowych i dotkniętych wadami niekwalifikowanymi. Postępowanie prowadzone na podstawie tego przepisu jest wprawdzie postępowaniem odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna, to jednak toczy się w tej samej, z materialnoprawnego punktu widzenia, sprawie Sygn. akt I OSK 914/17 administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Sposób rozstrzygnięcia sprawy w trybie omawianego przepisu może być dokonany tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego, w oparciu o którą tę decyzję "pierwotną" wydano. Prawna możliwość zastosowania tego trybu jest uwarunkowana prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu faktycznego i prawnego oraz z udziałem tych samych stron. Z tego względu, dokonując oceny decyzji, w stosunku do której strona domaga się zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a., koniecznym jest poddanie ocenie również przepisu prawa materialnego, w oparciu o który wydano decyzję "pierwotną". Decyzja wydawana na podstawie art. 155 K.p.a. jest decyzją uznaniową. Na podstawie powołanego przepisu można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Tylko w takim obszarze wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozstrzygnięcie, stosowanie art. 155 K.p.a. nie jest dopuszczalne. Organ, dysponując zgodą strony na zmianę lub uchylenie decyzji, w pierwszej kolejności ustala, czy przepisy prawa materialnego dają mu możliwość zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, a dopiero później rozważa, czy za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Zmiana lub uchylenie decyzji zgodnie z żądaniem strony nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. W interesie społecznym leży bowiem poszanowanie prawa, a słuszny interes strony może być uwzględniany wyłącznie w granicach określonych prawem. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że regulacja zawarta w art. 155 K.p.a. w zasadzie odnosi się do decyzji uznaniowych (por. m.in. wyrok NSA z 25 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 607/10). Nie wyklucza się także sytuacji, w których rozstrzygnięcie w części ma charakter związany i uchylenie takiej decyzji na podstawie tego przepisu jest możliwe, jeśli uchylenie lub zmiana nie odnosi się do "związanej" części weryfikowanego rozstrzygnięcia. Podkreślić bowiem należy, że kwestia przydatności charakteru decyzji (uznaniowość i związanie) dla wykładni przesłanek art. 155 K.p.a. wynika ze skutków wzruszenia decyzji w trybie określonym w tym przepisie. Istota ta tkwi w stanowisku, Sygn. akt I OSK 914/17 według którego zmiana lub uchylenie decyzji na podstawie tego przepisu nie może doprowadzić do skutku sprzecznego z prawem (por. wyroki NSA z: z 18 października 2007 r, I! OSK 1406/06 i z 12 lutego 2014 r, II OSK 1932/13 ). Podstawę materialnoprawną decyzji Komendanta Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] października 2012 r., nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby stanowił art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Przepis ten zawiera normę, która nakazuje przełożonemu strażaka, który zgłosił pisemne wystąpienie ze służby, zwolnić go nie później niż w terminie do 3 miesięcy od tego wystąpienia. Uzasadnieniem dla tej normy z jednej strony jest ochrona strażaka przed nadmiernie odległym wyznaczeniem daty zwolnienia ze służby, co mogłoby prowadzić do zniweczenia dobrowolnego charakteru służby, z drugiej zaś strony wzgląd na dobro służby, które może wymagać, aby strażak przez jakiś czas wykonywał jeszcze swoje obowiązki służbowe. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że organ ma obowiązek zwolnić strażaka w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby i nie może wydać decyzji odmownej. W takim przypadku możliwość działania organu jest ograniczona. Organ nie bada przesłanek i motywów wystąpienia strażaka z raportem o zwolnienie ze służby i nie przeprowadza postępowania dowodowego w tym zakresie. W istocie rola organu sprowadza się do ustalenia, czy zostało zgłoszone przez strażaka pisemne wystąpienie ze służby oraz czy zwolnienie ma nastąpić we wskazanej przez niego dacie, czy też z uwagi na potrzeby służby termin ten należy określić w innej dacie, nie później niż do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego żądania w tym przedmiocie. W konsekwencji oznacza to, że przepis prawa materialnego, stanowiący podstawę prawną wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby, nie przewiduje dla organu Policji innego rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej pisemnym wystąpieniem policjanta ze służby, w którym wyraził on wolę zakończenia pełnienia służby, aniżeli wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu. Powołany przepis określa wprost obowiązek i sposób rozstrzygnięcia, do którego organ musi się zastosować. W sferze uznania organu pozostaje jedynie określenie daty w jakiej nastąpi zwolnienie ze służby, z zastrzeżeniem, że musi ona mieścić się w oznaczonym ustawą terminie 3 miesięcy. Podkreślenia w związku z tym wymaga, że w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym przepis art. 155 K.p.a. ma zastosowanie do takich decyzji, które nie zostały jeszcze "skonsumowane", a zatem takich, których cel nie został całkowicie zrealizowany (por. wyrok SN z 26 listopada 2012 r., III SK 7/12, wyrok NSA z 4 7 Sygn. akt I OSK 914/17 listopada 2015 r., I OSK1688/14). Przyjmuje się również, że nie jest możliwa zmiana decyzji w kwestii dotyczącej terminu, w sytuacji gdy termin ten już upłynął (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 listopada 2015 r., VII SA/WA 745/15, wyrok WSA w Łodzi z 8 marca 2016 r., II SA/Łd 1000/15). Uwzględniając powyższe, jako prawidłowe należy ocenić stanowisko Sądu I instancji, że zmiana decyzji zwolnieniowej w zakresie daty zwolnienia skarżącego ze służby, była dopuszczalna jedynie do [...] października 2012 r., tj. do dnia, w którym skarżący domagał się zwolnienia ze służby. Skarżący pełnił jednak służbę do [...] listopada 2012 r., co wywołało określone skutki prawne. Skutki prawne wywołała również decyzja o zwolnieniu ze służby. Zmiana daty zwolnienia nie pozostawałaby zatem w korelacji z ukształtowanym już stanem "faktycznym. Inaczej mówiąc decyzja wydana w trybie art. 155 K.p.a. nie odpowiadałaby stanowi faktycznemu sprawy, który legł u podstaw zastosowania art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i wydania decyzji zwolnieniowej. W takiej sytuacji skorzystanie przez organ z regulacji przewidzianej w art. 155 K.p.a. nie jest możliwe. Skoro zatem na zmianę decyzji z [...] października 2012 r. nie pozwalały przywołane powyżej okoliczności, nie zachodziła potrzeba badania przez organ przesłanek wynikających z art. 155 K.p.a., tj. przesłanki interesu społecznego i słusznego interesu strony, które podlegają analizie jedynie wówczas gdy do zmiany decyzji może dojść w granicach zakreślonych przepisami prawa, Nieuprawniony jest zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 i art. 155 K.p.a. Nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 154 K.p.a., gdyż przepis ten nie znajdował zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 6 i art. 8 K.p.a., albowiem organ szczegółowo przeanalizował okoliczności sprawy i przestrzegając obowiązujących regulacji prawnych zasadnie uznał, że w zaistniałym stanie faktycznym nie jest możliwa zmiana decyzji zwolnieniowej w zakresie wnioskowanym przez skarżącego. Organ zrealizował zatem zasadę legalności działania, zaś przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja niewątpliwie realizuje zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.