I SA/Kr 1316/16

|Sygn. akt I SA/Kr 1316/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Waldemar Michaldo, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. sp.k. w W., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 6 września 2016 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r., , , , - s k a r g ę o d d a l a -, Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.(dalej zwana: "Spółka", "strona skarżąca") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego odmawiającej rozłożenia na 20 rat zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. w kwocie 51.641,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji strona skarżąca zwróciła się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o rozłożenie na 20 rat zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. w kwocie 51.641,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Wniosek o ulgę w spłacie został złożony w ramach pomocy de minimis. Ze złożonych wyjaśnień wynika, że ze względu na specyfikę branży budowlanej polegającej na długich terminach płatności, które niestety i tak nie są dotrzymywane Spółka posiada kilka przeterminowanych należności, które nie są zapłacone. Ponadto z ustaleń Spółki wynika, że należności te będą płacone przez kontrahentów jednak z dalszym opóźnieniem, a także w ratach. W związku z zaistniałą sytuacją konieczność jednorazowej zapłaty zaległości podatkowej wiązałaby się z utratą płynności, niewykonania bieżących zleceń i groźbą opłaty kar z tytułu niedotrzymania terminów, co mogłoby doprowadzić do upadłości Spółki i konieczności zwolnienia pracowników. Zdaniem Spółki udzielenie wnioskowanej ulgi byłoby jedynie przesunięciem zapłaty tej zaległości nie godząc w interes Skarbu Państwa. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 25 kwietnia 2016r. nr [...] odmówił przyznania wnioskowanej ulgi, nie znajdując przesłanek do przychylenia się do wniosku Spółki. W odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób nie wyczerpujący, jak również swobodną ocenę zgromadzonych dowodów, co w istocie doprowadziło do ustalenia przez organ podatkowy, że w sprawie nie zachodzą uzasadnione przesłanki do rozłożenia na raty zaległości podatkowej, a także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie, ze w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi polegającej na rozłożeniu na raty zaległości podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją przywołaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał na treść art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i stwierdził, iż postępowanie w sprawie udzielenia ulgi w spłacie należności podatkowej o charakterze pomocy publicznej, wszczęte na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, wymaga od organu podatkowego przeprowadzenia postępowania oraz zgromadzenia informacji w zakresie przesłanek wynikających z przepisu art. 67a § 1 i art. 67b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa z równoczesnym uwzględnieniem przepisów regulujących zasady udzielania pomocy publicznej, a w szczególności przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2007r. Nr 59, poz. 404 ze zm.) w związku z traktatem WE, dyrektywami, rozporządzeniami prawa Unijnego. Spółka zwróciła się o udzielenie pomocy de minimis. Jednocześnie Spółka przedstawiła kopie zaświadczeń o udzielonej pomocy de minimis za lata 2014 - 2016. W toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego ustalono, że Spółka otrzymała pomoc de minimis o łącznej wartości brutto 68.295,45 zł (16.131,89 EURO) - raport o udzielonej pomocy wg stanu na 31.08.2016r. Zgodnie z obowiązującymi przepisami pułap pomocy de minimis, którą jedno przedsiębiorstwo może otrzymać przez okres trzech lat od jednego państwa członkowskiego, należy utrzymać na poziomie 200.000 EUR. Zatem za wskazany okres kwota otrzymanej pomocy przez stronę skarżącą nie przekroczyła określonego limitu. Ponadto rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej (Spółka specjalizuje się w robotach drogowych) nie podlega wyłączeniom do zastosowania przepisów Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 w zakresie udzielenia pomocy de minimis. Z powyższego wynika, że Spółka spełniła warunki do przyznania pomocy de minimis wynikających z postanowień obowiązującego od dnia 01.01.2014r. rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.Urz. UE L 352.1 z dnia 24.12.2013r.). Jednakże wypełnienie kryteriów do udzielenia pomocy de minimis nie powoduje, że organ podatkowy obligatoryjnie przyznaje ulgę w spłacie należności podatkowych. Dalej podkreślono, iż przyznawanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i płacenia podatków, naruszając równość podmiotów wobec prawa. Stąd organy podatkowe stosują ulgi w sytuacjach wyjątkowych, uzasadnionych indywidualnymi okolicznościami, a obowiązek ich udowodnienia spoczywa na podatniku wnoszącym podanie. Przepis art. 67a Ordynacji podatkowej jest przepisem zezwalającym organom podatkowym na podejmowanie decyzji w ramach uznania administracyjnego. W związku z tym organ stwierdził, iż w zaistniałym przypadku niezapłacenie zadeklarowanego podatku od towarów i usług wynikającego ze złożonej deklaracji podatkowej VAT-7 K za IV kwartał 2015r. nie przemawia za przychyleniem się do wniosku Spółki. Za IV kwartał 2015r. Spółka wykazała podstawę opodatkowania w łącznej kwocie 640.878,00 zł, od której wystąpił podatek należny w wysokości 140.986.00 zł i po odliczeniu podatku naliczonego w kwocie 89.345,00 zł, wystąpił do zapłaty podatek od towarów i usług w wysokości 51.641,00 zł. Wobec tego zaległość podatkowa jest następstwem niewypełnienia przez Spółkę obowiązku podatkowego, tj. zapłaty podatku w ustawowym terminie - do dnia 25.01.2016r. Kwota podatku została w całości objęta wnioskiem w sprawie rozłożenia na raty zapłaty należności podatkowej. Ponadto zauważono, że w wyniku samoopodatkowania Spółka złożyła deklarację podatkową VAT-7K za IV kwartał 2015r., jak również w sposób dobrowolny Spółka wybrała kwartalną formę rozliczania podatku od towarów i usług. Wobec tego okoliczność, że w czasie prowadzenia działalności gospodarczej Spółka zaniedbała terminowego wpłacania podatków, nie może być utożsamiana z ważnym interesem podatnika. Podatek od towarów i usług jest podatkiem pośrednim co oznacza, że jego zapłata obciąża faktycznie ostatecznego odbiorcę towaru lub świadczonej usługi, a podatnik jedynie pośredniczy w przekazaniu pobranego podatku od towarów i usług zawartego w cenie towaru lub usługi do budżetu państwa. Spółka wskazała, że niemożność wywiązania się w terminie z podatku od towarów i usług wynika z niezapłacenia należności przez kontrahentów. Jak wynika z akt sprawy Spółka posiada znaczną kwotę należności i ze względu na specyfikę branży budowlanej polegającej na długich terminach płatności zapłata za wykonane zlecenia jest niedotrzymywana przez kontrahentów. Z wyjaśnień Spółki wynika także, że należności te będą płacone przez kontrahentów jednak z dalszym opóźnieniem, a także w ratach. W przedstawionym wraz z wnioskiem o raty zestawieniu (stan na 31.12.2015r.) dłużnikami Spółki są: L. na kwotę 123.892,96 zł, P na kwotę 40.414,80 zł, P na kwotę 12.139,60 zł, Q na kwotę 57.464,12 zł, H na kwotę 40.774,55 zł, O na kwotę 14,040,00 zł. Z zestawienia wynika, że należności Spółki wynoszą łącznie 288.726,03 zł. Dane w tym zakresie uległy jednak zmianie, gdyż do protokołu z przesłuchania strony z dnia 18.07.2016r. wykazano należności w kwocie 325.353,19 zł. Ze złożonych wyjaśnień wynika, że firma O uregulowała należności, natomiast firma Hoprócz wykazanych należności zalega również z zapłatą 43.287,16 zł - wg oświadczenia faktura wystawiona w 2014r. Ponadto dłużnikiem Spółki jest firma I, która zalega z zapłatą należności w wysokości 7.380,00 zł - nieuregulowana należność od 07/2013r. Spółka podjęła i w dalszym ciągu podejmuje czynności w celu uzyskania od dłużników zapłaty za wykonane zlecenia. Działania te podjęto wobec firmy: L (która ogłosiła upadłości, w związku z czym wszystkie nieuregulowane faktury zgłoszono do Syndyka, sprawa jest w toku), P (sprawa zgłoszona do Sądu, a termin rozprawy został ustalony na 09/2016r.), P (firma ogłosiła upadłość i złożono wszystkie faktury do Syndyka), Q (Spółka posiada wyroki sądowe w zakresie dwóch faktur na kwotę 18.478,29 zł i 30.387,03 zł, które są prawomocne jednak nie zostały zapłacone. Spółka kontaktuje się z kontrahentem w celu uregulowania tych kwot i czeka na wypłatę. Jeżeli kontrahent nie ureguluje tych należności sprawa zostanie skierowana do komornika sądowego w celu ich ściągnięcia), H (która ogłosiła upadłość, w związku z tym złożono pozew do Sądu przeciwko głównemu inwestorowi - Powiat C i aktualnie Spółka oczekuje na wyznaczenie terminu rozprawy). W konsekwencji organ stwierdził, iż niewątpliwie problemy z odzyskaniem należności od kontrahentów utrudniają prowadzenie działalności, niemniej jednak, ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej, w tym wybór kontrahentów i formy ewentualnego zabezpieczenia roszczeń leżą w gestii przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą i nie mogą być przenoszone na budżet państwa powodując uszczuplenie jego dochodów, bowiem działanie takie byłoby sprzeczne z szeroko rozumianym interesem publicznym. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż w przypadku udokumentowania nieściągalności posiadanych przez podatnika wierzytelności oraz wystąpienia stosownych przesłanek przepisy prawa podatkowego przewidują możliwość skorzystania przez podatnika z możliwości obniżenia podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług. Ponadto przezwyciężanie zaistniałych trudności płatniczych w regulowaniu zaległości podatkowych jest powinnością podatników. W rezultacie Skarb Państwa, a w konsekwencji całe społeczeństwo ponosiłoby skutki decyzji podejmowanych przez przedsiębiorców. Natomiast w interesie publicznym jest, aby wszyscy podatnicy regulowali należne zobowiązania zgodnie z obowiązującymi przepisami, w prawidłowej wysokości i z zachowaniem stosownych terminów. Zatem wskazana okoliczność nie może skutkować automatycznym przyznawaniem ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Tym bardziej, że Spółka oprócz zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. posiada zaległość VAT za III kwartał 2015r. w wys. 26.517,00 zł (należność główna 24.835,00 zł, odsetki za zwłokę 1.682,00 zł - stan na 30.08.2016r.), zadłużenie wobec kontrahentów - brak danych o wielkości tych zaległości (oświadczenie złożone do protokołu z przesłuchania z dnia 18.07.2016r.), wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości ponad 20.000,00 zł (oświadczenie złożone do protokołu z przesłuchania z dnia 18.07.2016r.) ma zadłużenie z tytułu zaciągniętego kredytu (809.200,00 zł). Ponadto zwrócono uwagę, że w przeszłości Spółka czterokrotnie korzystała z ulgowej formy w zapłacie należności podatkowych. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego rozłożył na 9 rat należność VAT za IV kwartał 2013r. (wszystkie raty zostały zapłacone w terminie), r na 10 rat należność VAT za I kwartał 2014r. (5 rat zapłacono w terminie, a pozostałe 5 rat uregulowano po terminie), na 10 rat należność VAT za III kwartał 2014r. (wszystkie raty zostały zapłacone po terminie), na 10 rat należność VAT za IV kwartał 2014r. (2 raty uregulowano terminowo, a pozostałe 8 rat zapłacono po terminie). Z powyższego wynika, że zapłata zobowiązań podatkowych VAT Spółki za 2014r. (oprócz III kwartału) były rozłożone na raty, a pomimo tego nie wywiązała terminowo z udzielonych układów ratalnych. Podobnie w zakresie zapłaty zobowiązań podatkowych VAT za III i IV kwartał 2015r. Spółka ubiegała się o możliwość zapłaty w ratach (za III kw. 2015 - wniosek złożony w dniu 10.11.2014r., odmowna decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego). W związku z tym zauważono, iż ulgi w spłacie należności podatkowych nie mogą być permanentną formą wspierania działalności podatników, tym bardziej, że już udzielone nie przyniosły efektu w postaci uporania się z trudnościami finansowymi. Ulgi w spłacie należy traktować przede wszystkim w kategorii działań mających na celu optymalizację ściągalności należności podatkowych, a nie działań mających na celu zapewnienie odzyskania płynności finansowej bądź umożliwienie funkcjonowania firmy. Wskazane powyżej okoliczności w żadnym razie nie mogą uzasadniać udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie, gdyż stanowiłoby to uprzywilejowanie Spółki w stosunku do innych podatników, którzy wobec występujących trudności wywiązują się terminowo z należności podatkowych. Jednocześnie argumentacja o ewentualnej upadłości Spółki nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. W formularzu informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis (wpływ w dniu 01.03.2016r.) Spółka wykazała, że nie spełnia kryteriów kwalifikujących ją do objęcia postępowaniem upadłościowym (część B pkt 1 wskazanego formularza) i do chwili obecnej brak jest danych świadczących o podjęciu jakichkolwiek działań w tym zakresie. Także argumentacja, że zapłata zaległości podatkowej mogłaby spowodować konieczność zwolnienia pracowników nie uzasadnia udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie. Zauważa się, iż zatrudnianie konkretnych osób nie jest samoistnym celem przedsiębiorcy, lecz warunkiem niezbędnym do realizacji zamierzonego i prowadzonego przedsięwzięcia. Wskazać należy, iż przedsiębiorca zatrudniając pracowników działa na korzyść tych osób, z drugiej strony korzysta z efektów pracy zatrudnionych, zmierzając do osiągnięcia zysku, korzyści z danego przedsięwzięcia. Dlatego kryterium m.in. utrzymania zatrudnienia nie może być decydującym o istnieniu przesłanki interesu publicznego jako podstawy udzielenia wnioskowanej ulgi. Dlatego też kryterium utrzymania zatrudnienia (6 osób, w okresie sezonu budowlanego liczba ta się zwiększa), a także zwrócenie uwagi, że w przypadku 5 osób dochód uzyskiwany z pracy w Spółce stanowi główne źródło utrzymania dla nich oraz ich rodzin, nie może być decydującym o istnieniu przesłanki interesu publicznego jako podstawy udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie. Spółka wykazała od ponad roku ma trudności finansowe w regulowaniu zobowiązań (protokół przesłuchania z dnia 18.07.2016r.). Spółka zadeklarowała, że środki na ratalną spłat przedmiotowej zaległości podatkowej będą pochodziły z bieżącej działalności (pismo z dnia 16.02.2016r.), co nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Za 06/2016r. Spółka nie uzyskała dochodu, a wcześniej była strata (protokół z przesłuchania z dnia 18.07.2016r.). Ponadto złożone deklaracje podatkowe VAT-7K wskazują na spadek uzyskiwanej przez Spółkę sprzedaży zarówno z bieżącym roku, jak i w stosunku do poprzedniego roku. Za I kwartał 2016r. Spółka osiągnęła 91.411,00 zł, a za II kwartał b.r. - 69.602,00 zł, co stanowi za I półrocze 2016r. łącznie 161.252,00 zł. Tymczasem za I półrocze 2015r. Spółka uzyskała sprzedaż 264.948,00 zł. W kolejnych okresach obrót Spółki przestawia się w następujący sposób - za III kwartał 2015r. w wys. 513.684,00 zł, a za IV kwartał 2015r. w wys. 640.878,00 zł. Jednocześnie wykazanie przez Spółkę działań mających na celu poprawę sytuacji poprzez poszukiwanie nowych kontraktów, nie może uzasadniać przychylenia się do prośby Spółki w zakresie udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie. Dążenie do pozyskania nowych klientów jest normalnym działaniem mającym na celu funkcjonowanie firmy na rynku. W ostatnim czasie Spółka miała kilka zleceń, wykonano dwa kontrakty po 40.000,00 zł (wystawiono jedną fakturę i oczekuje na zapłatę, a z tytułu drugiego zlecenia będzie wystawiona faktura). Spółka także posiada podpisaną kolejną umowę na zlecenie w wys. do 40.000,00 zł i w najbliższym czasie będzie podpisywała następną umowę (protokół z przesłuchania z dnia 18.07.2016r.). Jednakże wskazane okoliczności nie gwarantują zapłaty przez Spółkę ewentualnie udzielonych rat. Zauważa się, że pomimo wykonywania zleceń przez cały czas, a także zawierania kolejnych umów, Spółka nie reguluje przedmiotowej zaległości podatkowej. Jak wynika z informacji uzyskanej z Drugiego Urzędu Skarbowego Spółka posiada w dalszym ciągu zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. w kwocie 51.641,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę (lista zaległości na dzień 30.08.2016r.) pomimo zadeklarowania możliwości ratalnej jej spłaty począwszy od dnia 25.03.2016r. (pismo z dnia 16.02.2016r.). Oznacza to, że Spółka nie przejawia woli spłaty tej zaległości podatkowej. Ponadto Spółka wykazała, że upatruje poprawy sytuacji w zwrocie gwarancji należytego wykonania, które upływają w bieżącym roku w łącznej wys. 124.672,21 zł. Wypłaty miałyby nastąpić od firmy P. na kwotę 17.343,68 zł, firmy D. na kwotę 14.186,00 zł, firmy H. na kwotę 46.377,74 zł - z tym, że wypłata uwarunkowana jest od rodzaju upadłości (nowa forma upadłości i z informacji uzyskanych z Sądu nie jest znana dokładna data zwrotu) oraz pozostałych inwestorów, w tym m.in. Gminy K. w kwocie 46.764,79 zł. Dyrektor Izby Skarbowej podziela opinię Spółki, że w przypadku otrzymania wskazanych powyżej kwot, faktycznie istniałaby możliwość wywiązania się z zaległości podatkowych, jednakże zauważa, iż termin ich wypłaty jest nieprzewidywalny, wobec czego okoliczność ta nie może uzasadniać udzielania wnioskowanej ulgi w spłacie. Ponadto Spółka wskazała, że jak nie będzie miała z czego płacić to będzie zmuszona sprzedawać majątek ruchomy (samochody ciężarowe lub pozostały sprzęt budowlany), co uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej - protokół z przesłuchania z dnia 18.07.2016r.). Zwraca się uwagę, że w materiale dowodowym zgromadzonym dla potrzeb niniejszej sprawy brak jest danych świadczących o wyprzedaży majątku ruchomego Spółki. Nadmienia się także, że deklaracja Spółki o planowanej sprzedaży jednej, a być może i dwóch działek (ich szacowana wartość ok. 500.000,00 zł i ok. 300.000,00 zł) nie doszła do skutku. Zatem deklaracja Spółki o sprzedaży majątku w celu realizacji zaległości podatkowej nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym. Z analizy sytuacji ekonomicznej dokonanej w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą od dnia 19.07.2012r. Z rachunku zysków i strat wynika, że Spółka: za 2012r. nie osiągnęła żadnego przychodu ze sprzedaży, uzyskując stratę w wysokości 3.075,00 zł, za 2013r. przy przychodzie w wys. 2.265.396.58 zł uzyskała dochód brutto w wysokości 100.945,87 zł, za 2014r. przy przychodzie w wys. 2.048.041.87 zł uzyskała dochód brutto w wysokości 38.220,32 zł, za 2015r. przy przychodzie w wys. 1.403.826,63 zł uzyskała dochód brutto w wysokości 76.915,77 zł. W bieżącym roku Spółka osiąga straty (protokół z przesłuchania z dnia 18.07.2016r.). Ze złożonych deklaracji VAT-7K wynika, że Spółka uzyskała sprzedaż za I kwartał 2016r. w wys. 91.533,00 zł, a za II kwartał 2016r. w wys. 69.602,00 zł. Wg stanu na 31.12.2015r. wartość należności krótkoterminowych Spółki wynosiła 946.915,01 zł. Wartość zobowiązań krótkoterminowych wynosiła 1.238.501,77 zł, w tym zobowiązania wobec pozostałych jednostek - 1.238.501,77 zł, kredyty i pożyczki - 1.012.280,00 zł, z tytułu dostaw i usług o okresie wymagalności do 12 m-cy - 90.862,93 zł, z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń społecznych i innych świadczeń - 107.811,25 zł, z tytułu wynagrodzeń 6.793,79 zł, inne - 20.753,80 zł. Dokonano także analizy wybranych wskaźników ekonomicznych w oparciu o sprawozdania finansowe Spółki za lata 2013 -2015. Organ ocenił wskaźnik bieżącej płynności, wskaźnik szybkiej płynności finansowej, wskaźnik zadłużenia ogólnego, wskaźnik środków pieniężnych wskaźnika kapitału pracującego w aktywach ogółem i stwierdził, że wyniki wybranych wskaźników ekonomicznych Spółki mają wartości odbiegające od wartości optymalnych. Kłopoty z utrzymaniem właściwego poziomu płynności finansowej Spółki wynikają z faktu, iż środki pieniężne zamrożone są u kontrahentów (325.353,19 zł). Jednakże zauważa się, że Spółka posiada środki trwałe o wartości 882.308,04 zł (sprzęt budowlany, samochody, sprzęt komputerowy, działkę z zabudowaniami) - lista środków trwałych, wydruk z dnia 31.12.2015r. Z dalszych wyjaśnieniach Spółka wykazała, że posiada dwie nieruchomości, a szacowana wartość jednej z nich stanowi ok. 500.000,00 zł, a drugiej ok. 300.000,00zł. Zatem posiadana przez Spółkę wartość majątku ruchomego i nieruchomego wielokrotnie przewyższa ciążącą na Spółce zaległość podatkową VAT za IV kwartał 2015r. Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, iż wskazując na brak środków umożliwiających zapłacenie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. Spółka przeznaczyła znaczne środki finansowe na zakup towarów i usług. Ze złożonej deklaracji podatkowej VAT-7K za IV kwartał 2015r. wynika, że na ten cel (pozostałe nabycie) przeznaczyła kwotę 389.338,00 zł. Także przy spadku obrotów w następnych okresach rozliczeniowych (I, II kw. 2016r.) Spółka dokonała nabycia w I kw. 2016r. w wys. 69.256,00 zł, a w II kw. 2016r. w wys.73.541,00 zł (deklaracje VAT-7K). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej można przyjąć, iż ograniczenie wydatków na zakup towarów i usług w stopniu umożliwiającym zapłatę bieżących podatków nie miałyby negatywnego wpływu na funkcjonowanie firmy. Zwrócono uwagę, że zastosowanie rat jest dopuszczalne w sytuacji, gdy istnieje realna możliwość wywiązania się z nich przez podatnika. W interesie publicznym leży, aby przyznana ewentualnie ulga w spłacie dawała możliwość i gwarancję wywiązania się z wnioskowanego układu ratalnego. Przy zawnioskowanej kwocie rat ok. 2.600,00 zł/m-c wobec nieuzyskiwania przez Spółkę w chwili obecnej dochodów pomimo wykazania potencjalnych źródeł ich finansowania (zapłata za zaległe umowy, odzyskanie kwot gwarancji, sprzedaż nieruchomości, a nawet majątku ruchomego) wobec przedstawionej sytuacji i spadku sprzedaży oraz niekorzystnej sytuacji potwierdzonej wskaźnikami - w ocenie organów podatkowych - budzi wątpliwości co do realnej możliwości ich spłaty. Zatem udzielona ulga w spłacie byłaby jedynie ulgą iluzoryczną, a jej ewentualne przyznanie pomimo zadeklarowanej chęci wywiązania się z tego obowiązku obarczone jest zbyt dużym ryzykiem niedochowania ewentualnie udzielonych rat. Stąd zastosowanie wnioskowanej ulgi w analizowanym przypadku byłoby bezzasadne. Nie ulega wątpliwości, że Spółka w wyniku pozytywnej decyzji ratalnej uzyskałaby dogodniejszą formę spłaty zaległości podatkowej. Decyzja ratalna skutkowałaby nie tylko przesunięciem w czasie jej zapłaty, ale również zawieszeniem ewentualnego postępowania egzekucyjnego, a także uprawnieniem do otrzymania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Okoliczności te - zdaniem Spółki - tworzą błędne koło nie pozwalające na ustabilizowanie sytuacji finansowej. W odpowiedzi organ zauważył, że Spółka pomimo czterokrotnego korzystania z decyzji ratalnej w okresie 2014 - 2015 nie poprawiła sytuacji finansowej i w dalszym ciągu ubiega się o zastosowanie pomocy organów podatkowych poprzez spłatę ratalną zaległości podatkowych VAT dotyczącą IV kwartału 2015r. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, iż Spółka spełniła warunki formalne do otrzymania pomocy publicznej w ramach de minimis, jednakże okoliczność ta nie przesądza o przyznaniu wnioskowanej ulgi w spłacie należności podatkowej. Wnioskowane rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług nie znajduje uzasadnienia ani w ważnym interesie podatnika ani też w interesie publicznym. Udzielenie wnioskowanego wsparcia (rozłożenia na 20 rat zapłaty zaległości podatkowej) byłoby nie tylko nieracjonalne ale także nieuzasadnione ekonomicznie, a budżet państwa nie powinien być traktowany jako źródło finansowania trudności gospodarczych podatników. Ulga w spłacie zobowiązań publicznoprawnych nie może zastępować kredytu obrotowego, udzielanego przez banki na prowadzenie działalności gospodarczej. Obowiązek płacenia podatków został podniesiony do rangi obowiązku konstytucyjnego. W tej sytuacji nie występują więc powody, dla których nie należy dać pierwszeństwa interesowi publicznemu, który wymaga, aby zobowiązania podatkowe były terminowo regulowane, a ich realizacja nie była bezzasadnie przedłużana. Jak wykazano wcześniej Spółka ma poważane trudności związane z wywiązywaniem się nie tylko z należności podatkowych ale także wobec innych wierzycieli (ZUS, bank, kontrahenci), co oznacza, że Spółka nie posiada zdolności regulowania zobowiązań. W zaistniałym stanie faktycznym sprawy, odkładanie w czasie zapłaty zaległości podatkowej VAT nie znajduje uzasadnienia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. Naruszenie przepisów postępowania, poprzez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, jak również swobodną ocenę zgromadzonych dowodów, co w istocie doprowadziło do ustalenia przez organ podatkowy, że w sprawie nie zachodzą uzasadnione przesłanki do rozłożenia na raty zaległości podatkowej. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi polegającej na rozłożeniu na raty zaległości podatkowej. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż w jej przypadku występuje ważny interes podatnika (a to trudna sytuacja finansowa) oraz interes publiczny (groźba zwolnienia pracowników). Nadto wskazano, iż skarżąca stara się wywiązywać ze zobowiązań publicznych w najszybszym możliwym terminie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wypadku niestwierdzenia takich naruszeń sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiot sprawy sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy w przypadku strony skarżącej zaistniały przesłanki do rozłożenia na raty zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę. Zgodnie z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, przyznanie ulg, wymienionych w powołanym przepisie objęte jest tzw. uznaniem administracyjnym. Oznacza to, że w braku zaistnienia ustawowych przesłanek (w tym wypadku: uzasadnionego interesu podatnika lub interesu publicznego) przyznanie ulgi nie jest możliwe. Natomiast jeżeli przesłanki zostaną zrealizowane, organ administracji publicznej ma prawo, ale nie obowiązek przyznania ulgi. W orzecznictwie podkreśla się jednak, że rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 czerwca 2011r., sygn. akt II FSK 227/10, Lex Omega nr 1083048 oraz z dnia 13 listopada 2007r., sygn. akt II FSK 1353/06, Lex Omega nr 1371950, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt I SA/Ke 422/13, Lex Omega nr 1426494). Interes publiczny, o którym mowa w art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej to dyrektywa postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej (jednostka samorządu terytorialnego), takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 lipca 2010 r., I SA/Bk 156/10, Lex Omega nr 590320). Z reguły interes publiczny przemawia za tym, aby ulgi podatnikowi nie udzielać. Unika się w ten sposób obniżenia potencjalnych wpływów Skarbu Państwa, jak i nie wprowadza się różnic w traktowaniu poszczególnych podatników, w szczególności zaś – nie premiuje się tych podatników, którzy zaniechali regulowania należności publicznoprawnych. Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2001, I SA/Ka 577/00, Lex Omega nr 47500). Z kolei ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, POP 2000, z. 6, poz. 168). Sam notoryczny brak środków pieniężnych na zapłatę podatku nie jest przesłanką do umorzenia zaległości ze względu na ważny interes podatnika (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 maja 2004 r., III SA 2919/03, POP 2005, z. 4, poz. 89). Ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty wraz z odsetkami za zwłokę nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie przyznania tej ulgi. To po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r., I SA/Łd 173/09, LEX nr 534559). Nadto zauważa się również, że przyznanie ulgi płatniczej w sytuacji, gdy podatnik świadomie nie odprowadzał podatku, mimo, że dysponował niezbędnymi ku temu środkami, powodowałoby premiowanie zamierzonych przez podatnika działań niezgodnych z prawem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2009 r., II FSK 805/08, POP 2010, z. 2, poz. 130). Sąd zaznacza, że wobec faktu, że zaskarżona decyzja objęta jest uznaniem administracyjnym organów kognicja Sądu jest ograniczona do skontrolowania czy organy nie uchybiły zasadom postępowania w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz czy podejmując rozstrzygnięcie rozważyły wszystkie przesłanki udzielenia wnioskowanej pomocy. Oceniając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd nie dopatrzył się podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Prawidłowość postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie decyzji w niniejszej sprawie nie budzi żadnych zastrzeżeń. Organy podatkowe ustaliły wszystkie istotne okoliczności, które mogły mieć wpływ na ocenę, czy w sprawie zachodzi ważny interes podatnika albo interes publiczny w przyznaniu wnioskowanej ulgi. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na wiele okoliczności, które przemawiają za trafnością podjętej decyzji o odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowej: Są to: 1. Fakt, iż Spółka korzystała już z pomocy de minimis. 2. Fakt, iż Spółka czterokrotnie korzystała z ulgi w postaci rozłożenia na raty i organy wydawały rozstrzygnięcia pozytywne dla Spółki. 3. Ocena sytuacji majątkowej i finansowej Spółki została dokonana w sposób wszechstronny, badano obroty, wskaźniki, majątek trwały (Spółka posiada środki trwałe o wartości 882.308,04 zł: w tym sprzęt budowlany, samochody, sprzęt komputerowy, działkę z zabudowaniami; posiada dwie nieruchomości, a szacowana wartość jednej z nich stanowi ok. 500.000,00 zł, a drugiej ok. 300.000,00zł). Zatem posiadana przez Spółkę wartość majątku ruchomego i nieruchomego wielokrotnie przewyższa ciążącą na Spółce zaległość podatkową. 4. Dodatkowo, w ramach oceny sytuacji finansowej ustalono, iż Spółka wskazując na brak środków umożliwiających zapłacenie podatku od towarów i usług przeznaczyła znaczne środki finansowe na zakup towarów i usług, co wynika ze złożonych deklaracji podatkowych na następne okresy rozliczeniowe. Były to zakupy znaczenie przewyższające kwotę podatku do zapłaty. Zauważono, że ograniczenie wydatków na zakup towarów i usług w stopniu umożliwiającym zapłatę bieżących podatków nie miałyby negatywnego wpływu na funkcjonowanie firmy. 5. Spółka wybrała w ramach samoobliczenia kwartalną formę rozliczania podatku od towarów i usług, co powoduje, iż podatek nie jest rozliczany comiesięcznie, więc w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i prawidłowego gospodarowania Spółka ma większą możliwość czasową zgromadzenia środków na zapłatę podatku, który ze swojej istoty rozliczany jest proporcjonalnie. 6. Oceniono podniesione okoliczności związane z trudnościami z egzekwowaniem należności od kontrahentów Spółki i trafnie wywiedziono, iż przyznanie ulgi służyłoby wyłącznie utrzymaniu płynności finansowej Spółki i oznaczałoby nieuprawnione wspieranie strony skarżącej wobec innych podatników, którzy należycie wywiązują się z obowiązków wynikających z przepisów prawa publicznego, deklarujących i płacących podatki w terminach. W interesie publicznym jest, aby wszyscy podatnicy regulowali należne zobowiązania zgodnie z obowiązującymi przepisami, w prawidłowej wysokości i z zachowaniem stosownych terminów. Dodatkowym argumentem było to, iż Spółka w sposób ciągły korzysta z instytucji rozłożenia na raty. 7. Ocena, iż przyznanie ulgi nie może być permanentną formą wspierania działalności podatników, tym bardziej, że już udzielone nie przyniosły efektu w postaci uporania się z trudnościami finansowymi. 8. W kontekście ustaleń Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności, które jednoznacznie wskazywałyby na to, że jest w stanie wywiązać się z układu ratalnego, a organ wydający decyzję w tym zakresie ocenia realną możliwość wywiązania się z płatności rat przez podatnika. W interesie publicznym leży bowiem, aby przyznana ewentualnie ulga w spłacie dawała możliwość i gwarancję wywiązania się z wnioskowanego układu ratalnego. Organ na podstawie okoliczności sprawy stwierdził, iż udzielona ulga w spłacie byłaby jedynie ulgą iluzoryczną, a jej ewentualne przyznanie pomimo zadeklarowanej chęci wywiązania się z tego obowiązku obarczone jest zbyt dużym ryzykiem niedochowania ewentualnie udzielonych rat. Suma tych wszystkich okoliczności świadczy o tym, że w sprawie nie mamy do czynienia z ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, w rozumianym w sposób przedstawiony powyżej, co trafnie stwierdziły organy. Przy tym, powyższe okoliczności wskazują zdaniem Sądu, że organy rozpatrzyły wszystkie przesłanki udzielenia wnioskowanej przez stronę skarżącą ulgi argumentując odmowę jej udzielenia w odniesieniu do konkretnych faktów obrazujących sytuację strony. W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji zebrały materiał dowodowy wystarczający do ustalenia wyczerpującego stanu faktycznego sprawy i wnikliwie odniosły się do sytuacji strony skarżącej, oceniając również przyczyny niezrealizowania należności podatkowej. Tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania. Ponadto w ocenie Sądu organy podatkowe uwzględniły i rozważyły całokształt okoliczności faktycznych w kontekście ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, a wydając decyzje w ramach swego uznania nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.