I SA/Gd 1182/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 18 lipca 2016 r., nr [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy od stycznia do grudnia 2014 roku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 lipca 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej , działając na podstawie przepisów art. 7 ust. 1-3, art. 9 ust. 1 art. 18b ust. 1-7 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r., nr 74, poz. 397 z pózn. zm., dalej jako "ustawa o CIT") oraz art. 233 § 1 pkt 2a w związku z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm., dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania "A" Sp. z o. o. z/s w G. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 kwietnia 2016 r., określającej Spółce: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w kwocie 8.941.231 zł, nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w kwocie 36.000 zł, odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w kwocie 149.850 zł; uchylił w całości decyzję organu I instancji i określił Spółce: wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w kwocie 8.888.632 zł, nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w kwocie 88.599 zł, odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. w kwocie 97.236 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny: W dniu 5 stycznia 2015 r. do Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek Spółki o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 r. w kwocie 185.835 zł, powstałej w związku z nabyciem nowej technologii w rozumieniu art. 18b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jednocześnie wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty Spółka złożyła korektę zeznania CIT-8 za 2014 r. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, Spółka w korekcie zeznania CIT-8 za 2014 r. w porównaniu z pierwotnie złożonym zeznaniem podatkowym dokonała odliczenia od podstawy opodatkowania kwoty 978.081,62 zł, stanowiącej ulgę na nowe technologie, o której mowa w art. 18b ustawy o CIT. Z uzasadnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wynika, że w 2013 r. Spółka podpisała dwie umowy na zakup nowych technologii - w dniu 7 czerwca 2013 r. zawarta została umowa nr [...] na opracowanie, wykonanie i wdrożenie Systemu Bookingów dla Linii Żeglugowych, natomiast w dniu 14 czerwca 2013 r. zawarta została umowa nr [...] na wykonanie rozbudowy systemu IT oraz Serwera EDI. Oba systemy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w 2014 r., tj.: - Centrum elektronicznej wymiany informacji EDI na podstawie [...] z dnia 16 lipca 2014 r. oraz OT/10/2014 z dnia 16 lipca 2014 r.; - Centrum Systemu Bookingów dla linii żeglugowych na podstawie [...] 12 z dnia 25 sierpnia 2014 r. Łączna kwota wydatków poniesionych w związku z wdrożeniem nowych technologii, po wyłączeniu wartości otrzymanych przez Spółkę dotacji z Unii Europejskiej, wyniosła 1.956.163,24 zł. Spółka w uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty wskazała, że spełnione zostały wszystkie warunki, aby 50% wydatków poniesionych na nabycie ww. wartości niematerialnych i prawnych podlegało odliczeniu od podstawy opodatkowania. W ocenie Spółki uzasadniony jest zatem wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą zeznania podatkowego za 2014 r. w związku ze skorzystaniem z ulgi na nowe technologie poprzez odliczenie od podstawy opodatkowania wydatków poniesionych na nabycie ww. Systemów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w 2014 r., do kwoty stanowiącej 50% wydatków uwzględnionych w wartości początkowej i zapłaconych uprawnionemu podmiotowi. Naczelnik Urzędu Skarbowego , po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w dniu 20 kwietnia wydał opisaną na wstępie decyzję. Organ pierwszej instancji stwierdził, że Spółka - w ramach ulgi na nowe technologie - rozliczyła wydatki poniesione w 2014 r., tj. w roku, w którym nowe technologie wprowadzone zostały do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a także wydatki poniesione 2013 r., tj. w roku poprzedzającym rok wprowadzenia nowych technologii do ewidencji. Mając na uwadze przepisy art. 18b ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT organ pierwszej instancji stwierdził, że ustawodawca dopuścił możliwość odliczenia wydatków na nabycie nowych technologii, które zostały poczynione w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych jedynie w sytuacji dokonania przez podatnika przedpłat (zadatków) na poczet wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii. Natomiast w przypadku, gdy na podstawie zawartej umowy na zakup wartości niematerialnej i prawnej podatnik dokonał zapłaty całości lub części należności wynikającej z tej umowy w roku poprzedzającym rok wprowadzenia nowej technologii do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, kwota ta nie może zostać uwzględniona w ramach odliczenia od podstawy opodatkowania. Organ pierwszej instancji stwierdził, że płatności dokonane przez Spółkę w roku podatkowym poprzedzającym wprowadzenie do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych nowych technologii, nie były dokonywane z góry, a faktury, na podstawie których dokonywano płatności, nie miały charakteru tzw. faktur zaliczkowych, a zatem płatności te nie mogą być traktowane jak przedpłaty. W związku z tym organ pierwszej instancji do kwoty wydatków poniesionych na nabycie nowych technologii uprawniających do odliczenia od podstawy opodatkowania 2014 r. zaliczył: - kwotę 183.793,92 zł - wydatków poniesionych na zakup oprogramowania EDI [...] w 2014 r. (wg faktury nr [...] z dnia 29 czerwca 2014 r.), tj. w roku, w którym nowa technologia wprowadzona została do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, - kwotę 195.154,14 zł - wydatków poniesionych na zakup Systemu Bookingów dla Linii Żeglugowych w 2014 r. (wg faktury nr [...] z dnia 29 czerwca 2014 r.), tj. w roku, w którym nowa technologia wprowadzona została do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Tym samym kwota uwzględnionego przez organ pierwszej instancji odliczenia w związku z nabyciem nowych technologii wyniosła 189.474,03 zł (50% z kwoty 378.948.06 zł), co skutkowało stwierdzeniem nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 rok w kwocie 36.000 zł. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 18 lipca 2016 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł jak wskazano na wstępie. Dyrektor w pierwszej kolejności przywołał treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o CIT oraz wyjaśnił, że w sprawie bezspornym jest, iż Spółka spełniła określone w ww. przepisach warunki, bowiem: - nabyła nowe technologie - w postaci rozbudowy i wdrożenia Centrum elektronicznej wymiany informacji EDI oraz opracowania, wykonania i wdrożenia Centrum systemu bookingów dla Linii Żeglugowych - które spełniały kryteria wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji podatkowej i w 2014 r. zostały wpisane do prowadzonej przez Spółkę ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, - ww. Systemy spełniają przesłanki do zastosowania ulgi na nowe technologie: stanowią wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, umożliwiają wytwarzanie nowych lub udoskonalenie usług, w porównaniu do stanu przed ich wdrożeniem, nie są stosowane na świecie przez okres dłuższy niż 5 lat (obie technologie są znane i stosowane w świecie od 2013 r.). Powyższe zostało potwierdzone opiniami (ekspertyzami) jednostek naukowych - Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu [..] z dnia 17 grudnia 2015 r. (obie opinie zostały podpisane przez [...] oraz [...] z Instytutu Informatyki Wydziału Matematyki i Informatyki Uniwersytetu [...]), - Spółka nie prowadziła działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do kwestii, czy Spółka prawidłowo uwzględniła w kalkulacji kwoty wydatków stanowiących podstawę do ustalenia wysokości odliczeń z tytułu ulgi na nowe technologie - poza wydatkami poniesionymi w 2014 r., tj. w roku, w którym nowe technologie wprowadzone zostały do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, również wydatki poniesione w 2013 r., tj. w roku poprzedzającym rok wprowadzenia nowych technologii do ewidencji. Kolejno organ odwoławczy przywołał ustalony w sprawie stan faktyczny wyjaśniając, że Spółka w ramach ulgi na nowe technologie - w korekcie zeznania CIT-8 za 2014 r. rozliczyła zarówno wydatki poniesione w 201 4r., tj. w roku, w którym nowe technologie wprowadzone zostały do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a także wydatki poniesione 2013 r., tj. w roku poprzedzającym rok wprowadzenia nowych technologii do ewidencji. W ocenie Dyrektora w rozpatrywanym stanie faktycznym i prawnym sprawy Spółka w ramach ulgi na nowe technologie - może rozliczyć jedynie wydatki poniesione w 2014 r., tj. w roku, w którym nowe technologie wprowadzone zostały do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Możliwość odliczenia wydatków na nabycie nowych technologii, które zostały poczynione w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ustawodawca przewidział jedynie w sytuacji dokonania przez podatnika przedpłat (zadatków) na poczet wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, co wynika z treści przepisu art. 18b ust. 4 i 5 ustawy o CIT. Analizując pojęcie "zadatku" organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny sprawy wskazuje, iż płatności dokonane Spółkę w roku 2013 - w związku z nabyciem i wdrożeniem licencji, które w 2014 r. zostały wprowadzone przez Spółkę do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a następnie rozliczone w ramach ulgi na nowe technologie - nie miały charakteru przedpłat (zadatków). Płatności te dokonane zostały na podstawie zawartych umów licencyjnych obejmujących usługi wdrożenia licencji, przy czym - jak wynika z danych zawartych w okazanych szczegółowych harmonogramach wykonania poszczególnych zadań przy wdrażaniu zarówno Rozbudowy systemu IT oraz serwera EDI (karta nr 174), jak i Centrum Systemu Bookingów dla linii żeglugowych (karta nr 176) - Spółka dokonywała zapłaty poszczególnych należności bądź w całości, bądź w części stanowiącej ratę należności w związku z realizacją kolejnego etapu wdrożenia. Żadna z zawartych przez Spółkę umów nie przewidywała dokonywania płatności w formie przedpłat (zadatków). Również faktury wystawione przez kontrahentów Spółki nie wskazują, by płatności miały charakter przedpłat/zadatków, które stanowiłyby płatności mające na celu zagwarantowanie zawarcia umów licencyjnych przez strony lub wykonania w określonym terminie usług wdrożenia systemów. Żadna z wystawionych faktur nie jest fakturą pro formą ani fakturą zaliczkową, która dokumentowałaby pobranie wpłat na poczet usług, które zostaną wykonane w późniejszym terminie. Natomiast wbrew twierdzeniu Spółki, częściowe płatności dokonywane w miarę postępu prac nie stanowią przedpłat, gdyż przedpłata to określona suma pieniędzy, stanowiąca część ceny towaru, wpłacana z góry w celu uzyskania gwarancji jego zakupu w określonym terminie, a nie określona suma pieniężna stanowiąca część ceny, wpłacona przed ukończeniem całości prac. Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że skoro: - ze zgromadzonego materiału dowodowego - a w szczególności z zawartych przez Spółkę umów, wystawionych faktur i podpisanych protokołów odbioru - wynika, że płatności dokonane przez Spółkę w roku podatkowym poprzedzającym wprowadzenie do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych nowych technologii, nie były dokonywane z góry, - przedłożone faktury nie dokumentują dokonania płatności w formie przedpłat, to - w ocenie Organu - zasadnym jest stwierdzenie, że płatności te nie mogą być traktowane jak przedpłaty (zadatki). Mając na uwadze powyższe, w ocenie Dyrektora suma wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowych technologii - uprawniających do skorzystania z ulgi podatkowej, w postaci odliczenia od podstawy opodatkowania wydatków na nowe technologie stosownie do treści art. 18b ust. 4 i 5 ustawy o CIT, stanowi sumę wydatków (wyliczenie zawiera tabela na str. 23 decyzji): - w kwocie 457.639,15 zł - poniesionych na opracowanie, wykonanie i wdrożenie Systemu EDI [...] w 2014 r., tj. w roku, w którym ww. nowa technologia wprowadzona została do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, - w kwocie 474.980,99 zł - poniesionych na opracowanie, wykonanie i wdrożenie Systemu Bookingów dla Linii Żeglugowych w 2014 r., tj. w roku, w którym ww. nowa technologia wprowadzona została do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Korekta kwoty wydatków stanowiących podstawę do ustalenia wysokości odliczenia z tytułu ulgi na nowe technologie, dokonana przez organ odwoławczy wynika z ustalenia innej niż organ podatkowy pierwszej instancji daty faktycznej płatności za faktury : 1. nr [...] z dnia 11 listopada 2013 r., wystawionej na kwotę 132.720,00 USD (399.752,64 zł), dotyczącej projektowania, opracowania i wdrożenia systemu składania rezerwacji dla linii przewozowych, druga płatność 30% z 442.400,00 USD; 2. nr [...] z dnia 11 listopada 2013 r., wystawionej na kwotę 136.470,00 USD (411.047,64 zł), dotyczącej rozbudowy systemu informatycznego oraz serwera EDI, druga płatność 30% z 454.900,00 USD. Według przedłożonych przez Spółkę dokumentów i wyjaśnień, płatności za ww. faktury uregulowano przelewem z dnia 2 stycznia 2014 r. organ podatkowy uznał, że płatność z tytułu przedmiotowych faktur nastąpiła w dniu 31 grudnia 2013 r. W rzeczywistości, powyższa data stanowiła jedynie dzień, z którego średni kurs USD publikowany przez Narodowy Bank Polski posłużył do przeliczenia waluty obcej na polski złoty. Na potwierdzenie powyższego, Spółka przedłożyła dowody w postaci kserokopii przelewu bankowego zagranicznego dokonanego w dniu 2 stycznia 2014 r. na konto dostawcy nabytej technologii. Faktury numer [...] i [...] są wskazane jako tytuł operacji przelewu. W konsekwencji, stosownie do treści przepisu zawartego w art. 18b ust. 4 ustawy o CIT w wartości wydatku kwalifikowanego uwzględnić należy również kwoty wynikające z ww. faktur nr [...] oraz [...]. Organ odwoławczy nie uwzględnił natomiast - w ramach ulgi na nabycie nowych technologii - wydatków w łącznej kwocie 1.023.543,11 zł, poniesionych przez Spółkę w 2013 r. na nabycie nowych technologii, które zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych w 2014 r. (dokumentowanych fakturami nr [...] z dnia 18 czerwca 2013 r. oraz nr [...] z dnia 20 czerwca 2013 r.). Dyrektor wyjaśnił, że jak wynika z informacji zawartej w treści decyzji organu I instancji, nadpłata wykazana przez stronę w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2014 r. w kwocie 32.073 zł zwrócona została Spółce w dniu 22 czerwca 2015 r. Spółka we wniosku o stwierdzenie nadpłaty wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 rok w kwocie 185.835 zł (217.908 - 32.073). Natomiast jak wynika z rozliczenia dokonanego przez organ odwoławczy, kwota nadpłaty podatku wynosi 88.599 zł. Zatem Spółka zawyżyła kwotę nadpłaty, o której stwierdzenie wystąpiła, o 97.236 zł (według wyliczenia 8.791.396 zł - 8.888.632 zł = 97.236 zł). Końcowo Dyrektor zauważył, że postępowanie pierwszoinstancyjne prowadzone było z zachowaniem reguł wynikających zarówno z przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika wyrażonej w art. 2a O.p., wskazano, że w przedmiotowej sprawie - wbrew twierdzeniu Strony - nie powstały wątpliwości co do treści przepisu art. 18b ust. 5 ustawy o CIT. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji w części dotyczącej nieuznania nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2014 rok w wysokości 97.236 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając: a) naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 18b ust. 5 ustawy o CIT poprzez błędne uznanie, że wydatki poniesione przez Spółkę w roku 2013 na zakup nowej technologii nie stanowią "przedpłat" w rozumieniu tego przepisu i w związku z tym nie mogą stanowić podstawy odliczenia z tytułu wydatków na nabycie nowej technologii, b) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 2a ustawy O.p. poprzez naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, art. 120 O.p. poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem zasady legalizmu działań organów podatkowych, art. 121 § 1 O.p., poprzez wydanie interpretacji z pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz nierozpatrzenie w sposób wystarczający całego materiału dowodowego w sprawie, art. 199a § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie zgodnego zamiaru stron przy ustalaniu treści czynności prawnej. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, określanej dalej jako p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do oceny zasadności zarzutów strony skarżącej w zakresie naruszenia przepisów postępowania powtórzyć należy, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania, może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe art. 121 i art. 124 O.p., albowiem postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, jak również w sposób dostateczny wyjaśniły stronie przesłanki, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 122 O.p. Wprawdzie z dyspozycji tego przepisu wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W takich przypadkach logika podpowiada, że wraz z tą inicjatywą przechodzą na nią także i wszelkie konsekwencje, jakie wiążą się z wynikiem prowadzonego dowodu. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, iż każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (por.: wyroki NSA z 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2104/12, czy z 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2609/11). Zatem organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie jest więc nieograniczony i bezwzględny. W ocenie Sądu, organy podjęły wszelkie czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu, podejmowanie przez organy czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy należy uznać za postępowanie wypełniające przesłanki zawarte w art. 122 O.p. Trzeba mieć bowiem na względzie, że przepis mówi o działaniach niezbędnych, a wynikający z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek organów gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób selektywny nie może zostać uwzględniony. Jednocześnie należy podkreślić, że przeprowadzony przez Dyrektora wywód w przedmiocie oceny zebranych dowodów jest w pełni logiczny i nie nosi cech dowolności. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego, która w świetle oceny materiału dowodowego jest uzasadniona i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ odwoławczy na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności czy powierzchowności. Zdaniem Sądu, organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sposób wyczerpujący zaś uzyskane dowody zostały następnie poddane właściwej ocenie; analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że rozumowanie organów podatkowych uwzględnia reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W opinii Sądu, argumentacja strony skarżącej ogranicza się w głównej mierze do polemiki z ustaleniami organów - poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom. Tymczasem skuteczność wykazania, że organ podatkowy naruszył zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu. Dodatkowo należy zauważyć, że z sytuacją nierozpatrzenia całości materiału dowodowego, o jakiej mowa w art. 187 § 1 O.p. - a zatem przepisu, którego naruszenie zarzuca strona skarżąca - mamy do czynienia wówczas, gdy organ zaniecha w ogóle przeprowadzenia oceny dowodu, a nie wówczas, gdy uznaje określony dowód za niewiarygodny, a wynikające z przeprowadzonego dowodu wnioski za niestanowiące podstawy dokonanych ustaleń faktycznych. Organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Zarzut dowolnego działania organu można postawić dopiero wówczas, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach dowolnie wybranych, a zatem takich, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko, wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. W ocenie Sądu, taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca, albowiem organy podatkowe obu instancji dokonały oceny każdego z zebranych dowodów, odniosły się do każdego z nich, dokonując ich analizy we wzajemnej łączności. W ocenie Sądu – wbrew stanowisku skarżącej – w sprawie nie było również podstaw do poszukiwania innego, niż wynika z treści spornych umów, zamiaru stron. Nie sposób zgodzić się także z zarzutem pełnomocnika strony skarżącej, odnośnie naruszenia art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nierozstrzyganie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika. Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do zastosowania ww. zasady, gdyż nie zaistniały wątpliwości co do interpretacji art. 18b ust. 5 ustawy o CIT. W kontekście powyższych uwag uznać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przechodząc do meritum sprawy powtórzyć należy, że z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że w 2013 r. skarżąca podpisała dwie umowy na zakup nowych technologii - w dniu 7 czerwca 2013 r. umowę nr [...] na opracowanie, wykonanie i wdrożenie Systemu Bookingów dla Linii Żeglugowych, natomiast w dniu 14 czerwca 2013 r. umowę nr [...] na wykonanie rozbudowy systemu IT oraz Serwera EDI. Oba systemy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w 2014 r., tj.: Centrum elektronicznej wymiany informacji EDI na podstawie [...] z dnia 16 lipca 2014 r. oraz [...] z dnia 16 lipca 2014 r.; Centrum Systemu Bookingów dla linii żeglugowych na podstawie [...] 12 z dnia 25 sierpnia 2014 r. Łączna kwota wydatków poniesionych w związku z wdrożeniem nowych technologii, po wyłączeniu wartości otrzymanych przez Spółkę dotacji z Unii Europejskiej, wyniosła wg Spółki 1.956.163,24 zł, w związku z czym w korekcie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) - CIT-8 za 2014 r. dokonała odliczenia od podstawy opodatkowania kwoty 978.081,62 zł, stanowiącej ulgę na nowe technologie, o której mowa w art. 18b ustawy o CIT według wyliczenia wskazanego w zaskarżonej decyzji w tabelach na str. 11 i 14. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że skarżąca w ramach ulgi na nowe technologie - w korekcie zeznania CIT-8 za 2014 r. rozliczyła zarówno wydatki poniesione w 2014 r., tj. w roku, w którym nowe technologie wprowadzone zostały do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a także wydatki poniesione 2013 r., tj. w roku poprzedzającym rok wprowadzenia nowych technologii do ewidencji. W ocenie Sądu zgodzić należy się z organem odwoławczym, że w rozpatrywanym stanie faktycznym i prawnym sprawy Spółka w ramach ulgi na nowe technologie - może rozliczyć jedynie wydatki poniesione w 2014 r., tj. w roku, w którym nowe technologie wprowadzone zostały do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Natomiast możliwość odliczenia wydatków na nabycie nowych technologii, które zostały poczynione w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, ustawodawca przewidział jedynie w sytuacji dokonania przez podatnika przedpłat (zadatków) na poczet wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii. Powyższe wynika wprost z nw. uregulowań prawnych: Stosownie do treści art. 18b ust. 1 ustawy o CIT w brzmieniu obowiązującym w 2014 roku od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, odlicza się wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowych technologii. Przepis art. art. 18b ust. 2 i ust. 2a ustawy stanowią, że za nowe technologie, w rozumieniu ust. 1, uważa się wiedzę technologiczną w postaci wartości niematerialnych i prawnych, w szczególności wyniki badań i prac rozwojowych, która umożliwia wytwarzanie nowych lub udoskonalanie wyrobów lub usług i która nie jest stosowana na świecie przez okres dłuższy niż ostatnich 5 lat, co potwierdza opinia niezależnej od podatnika jednostki naukowej w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615 z późn. zm.), z kolei przez nabycie nowej technologii rozumie się nabycie praw do wiedzy technologicznej, o której mowa w ust. 2, w drodze umowy o ich przeniesienie, oraz korzystanie z tych praw. W sprawie nie było sporne, że skarżąca ww. przesłanki spełniła. Jak wynika z treści art. 18b ust. 4 ustawy o CIT, podstawą ustalenia wielkości odliczenia jest kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej, w części, w jakiej została zapłacona podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, oraz w której nie została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Z kolei przepis art. 18b ust. 5 ustawy stanowi, że jeżeli podatnik dokonał przedpłat (zadatków) na poczet wydatków określonych w ust. 4 w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, uznaje się je za poniesione w roku jej wprowadzenia do tej ewidencji. Zgodnie zaś z art. 18b ust. 6 przywołanej ustawy odliczenia dokonuje się w zeznaniu za rok podatkowy, w którym poniesiono wydatki, o których mowa w ust. 4 15. W sytuacji, gdy podatnik osiąga za rok podatkowy stratę lub wielkość dochodu z pozarolniczej działalności podatnika jest niższa od kwoty przysługujących mu odliczeń, odliczenia odpowiednio w całej kwocie łub w pozostałej części dokonuje się w zeznaniach za kolejno następujące po sobie trzy lata podatkowe, licząc od końca roku, w którym nowa technologie wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W myśl art. 18b ust. 7 ustawy odliczenia związane z nabyciem nowej technologii nie mogą przekroczyć 50% kwoty ustalonej zgodnie z ust. 4 i 5. Art. 18b ust. 8 ww. ustawy stanowi natomiast, że podatnik traci prawo do odliczeń związanych z nabyciem nowej technologii, jeżeli przed upływem trzech łat podatkowych licząc od końca roku podatkowego, w którym wprowadził nowa technologie do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych: udzieli w jakiejkolwiek formie lub części innym podmiotom prawa do nowej technologii; nie dotyczy to przeniesienia prawa w wyniku przekształcenia formy prawnej oraz łączenia łub podziału dotychczasowych przedsiębiorców - dokonywanych na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych, albo zostanie ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku, lub zostanie postawiony w stan likwidacji, albo otrzyma zwrot wydatków na te technologie w jakiejkolwiek formie. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do kwestii, czy Spółka prawidłowo uwzględniła w kalkulacji kwoty wydatków stanowiących podstawę do ustalenia wysokości odliczeń z tytułu ulgi na nowe technologie - poza wydatkami poniesionymi w 2014 r., tj. w roku, w którym nowe technologie wprowadzone zostały do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, również wydatki poniesione w 2013 r., tj. w roku poprzedzającym rok wprowadzenia nowych technologii do ewidencji. Zdaniem Sądu słusznie przyjął organ odwoławczy, że dokonane przez skarżącą w 2013 r. płatności nie stanowią przedpłaty (zadatku) w myśl art. 18b ust. 5 ustawy o CIT, ponieważ: - płatności te stanowiły zapłatę należności (w całości lub w części) w związku z realizacją kolejnego etapu wdrożenia, - ani zawarte przez Spółkę umowy, ani faktury wystawione przez dostawcę nie wskazują, by płatności miały charakter przedpłat (zadatków), - żadna z wystawionych faktur nie jest fakturą pro forma, ani fakturą zaliczkową. Zdaniem skarżącej, nie ulega żadnej wątpliwości, że dokonane przez nią w 2013 r. płatności stanowiły przedpłaty (zadatki) zarówno z gospodarczego, jak i prawnego punktu widzenia. Jak podkreślała Spółka na wcześniejszym etapie przedmiotowego postępowania, w 2013 roku uiszczone zostały następujące płatności na rzecz dostawcy nabytych nowych technologii: - płatność z dnia 8 lipca 2013 r. na kwotę 221.200,00 USD (tj. 735.379,40 zł) z tytułu faktury nr [...] wystawionej dnia 18 czerwca 2013 r. (System Bookingów), stanowiąca 50% wartości zamówienia, - płatność z dnia 9 lipca 2013 r. na kwotę 227.450,00 USD (tj. 763.686.12 zł) z tytułu faktury nr [...] wystawionej dnia 20 czerwca 2013 r. (System IT oraz Serwer EDI [...]), stanowiąca 50% wartości zamówienia. W odniesieniu do powyższych płatności, skarżąca wskazała, że obie faktury wystawione zostały w bardzo krótkim odstępie czasu następującym po zawarciu umów z dostawcą nowych technologii. W przypadku pierwszej płatności na zakup Systemu Bookingów, faktura nr [...] wystawiona została 11 dni kalendarzowych po podpisaniu umowy nr [...]. Natomiast faktura nr [...] wystawiona została 6 dni kalendarzowych po zawarciu umowy nr [...] na zakup i wdrożenie Systemu IT i Serwera EDI [...]. Na szczególne podkreślenie zasługuje fakt, że obie powyższe faktury wystawione zostały przed rozpoczęciem wykonywania przez kontrahenta prac związanych z dostawą i wdrożeniem nabytych nowych technologii. Jak wyjaśniła skarżąca - wcześniej, m.in. w wyjaśnieniach do korekty zeznania CIT-8 za 2014 r., zgodnie z zapisami umów na zakup nowych technologii, Spółka zobowiązana była uiścić w terminie 30 dni od zawarcia ww. umów 50% całkowitej wartości zamówień. Brak wniesienia opłat skutkowałby niewykonaniem umów przez dostawcę oprogramowania. Skarżąca wskazuje również, że wymóg dokonania przedmiotowych płatności w takiej wysokości postawiony został przez dostawcę (spółkę kapitałową prawa niderlandzkiego) i wynikał z wypracowanej przez niego praktyki gospodarczej. Reasumując, z przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego jasno wynika, że dokonane w lipcu 2013 r. płatności: dotyczyły istotnej części łącznego wynagrodzenia należnego dostawcy, tj. 50%, dokonane zostały "z góry", a więc przed implementacją i wdrożeniem nabytych technologii. Z powyższym twierdzeniem strony w ocenie Sądu nie można się zgodzić. Zawarte w art. 18b ust. 5 ustawy o CIT pojęcie przedpłaty (zadatku) nie zostało w niej zdefiniowane. W związku z powyższym zasadnie organ odwoławczy przy interpretowaniu pojęć przedpłata oraz zadatek posłużył się definicjami słownikowymi oraz znaczeniem przedmiotowych pojęć na gruncie prawa cywilnego. W konsekwencji, w celu ustalenia znaczenia pojęcia "zadatek" i "przedpłata" należy sięgnąć do ich definicji słownikowej. Zgodnie ze "Słownikiem Języka Polskiego" PWN (Wydawnictwo Naukowe PWN — Warszawa 1996) "zadatek" jest to suma pieniędzy dawana przy zawieraniu umowy w celu zapewnienia jej wykonania (zaliczka na poczet należności), natomiast "przedpłata" to określona suma pieniędzy wpłacana regularnie, w ustalonych terminach, w celu zapewnienia sobie otrzymania jakiegoś towaru. Tożsamą interpretację tych pojęć przyjmował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1440/13 i z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2345/13. W związku z powyższym - wobec jednoznacznych wniosków będących wynikiem dokonania wykładni językowej - nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty dotyczące konieczności dokonania rozstrzygnięcia o prawie do ulgi na nowe technologie z uwzględnieniem celowościowej i gospodarczej wykładni przepisów art. 18b ustawy. Strona dokonując wykładni celowościowej art. 18b ust. 5 ustawy podatkowej, powołała się na uzasadnienie rządowego projektu ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej oraz stenogram fragmentu nagrania z prac podkomisji sejmowej. Analiza przedmiotowych dokumentów, a w szczególności ich fragmenty przytoczone w skardze, nie dają podstaw do przyjęcia stanowiska strony, że intencją ustawodawcy było zapewnienie, iż wszystkie wydatki ujęte przez podatników w wartości początkowej nabytych nowych technologii będą objęte ulgą. Wbrew podniesionym zarzutom autentyczna wykładnia przepisów art. 18b ustawy nie wskazuje, by pojęciem przedpłat (zadatków) należało objąć - jak domaga się Spółka - wszystkie płatności dokonywane w miarę postępu prac, przed oddaniem do używania wartości niematerialnej i prawnej stanowiącej nowa technologię. W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 179, poz. 1484), którą - do ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. - dodano przepisy art. 18b, wskazano, że wprowadzenie zmian do przepisów o podatku PIT i CIT ma na celu zmniejszenie istniejących barier i stworzenie zachęty podatkowej dla inwestycji polegającej na zakupie nowej technologii (Sejm RP IV kadencji, Nr druku: 3440). Treść tego uzasadnienia nie wskazuje jednak, by odliczeniu w ramach ulgi na nowe technologie podlegały inne wydatki niż wyraźnie wskazane przez ustawodawcę w wymienionych przepisach, tj. wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowej technologii, zapłacone podmiotowi uprawnionemu w roku podatkowym, w którym nową technologię wprowadzono do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych lub w roku następującym po tym roku, a także przedpłaty (zadatki) na poczet tych wydatków dokonane w roku poprzedzającym rok, w którym podatnik wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Warto też podkreślić, że zgodnie z konstrukcją i systematyką ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - wszelkie ulgi i zwolnienia podatkowe stanowią wyjątek od generalnej zasady powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 7 ust 1 tej ustawy. Przepisy te należy zatem interpretować ściśle z pierwszeństwem wykładni językowej tak, aby ulga podatkowa miała zastosowanie wyłącznie w sytuacjach w nich przewidzianych. Pogląd o stosowaniu w pierwszej kolejności wykładni językowej prezentowany jest zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Inne rodzaje wykładni mogą znaleźć zastosowanie dopiero wtedy, gdy reguły wykładni sensu stricto, tj. przede wszystkim wykładani językowej, która może być poparta wykładnią systemową i funkcjonalną, nie przynoszą wystarczającego rezultatu, tj. nie pozwalają na usunięcie sprzeczności lub luk (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 92-94, B. Pahl, Wybrane problemy ze stosowaniem zwolnień w podatku od nieruchomości, Finanse Komunalne 2008, z. 9, s. 23, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 130/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 563/14). Jakkolwiek w prawie podatkowym dopuszczalna jest wykładnia inna niż literalna (zgodnie z przytoczonymi przez stronę wyrokami sądów administracyjnych), to w orzecznictwie tych sądów przyjmuje się, że wszelkie zwolnienia i ulgi podatkowe w systemie prawa polskiego są wyjątkiem, istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej (powszechności i równości opodatkowania), a ich zastosowanie nie może odbywać się w drodze wykładni rozszerzającej. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżącej również częściowe płatności dokonywane w miarę postępu prac nie stanowią przedpłat, gdyż jak wskazano wyżej, przedpłata to określona suma pieniędzy, stanowiąca część ceny towaru, wpłacana z góry w celu uzyskania gwarancji jego zakupu w określonym terminie, a nie określona suma pieniężna stanowiąca część ceny, wpłacona przed ukończeniem całości prac. Jak słusznie zauważył Dyrektor, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się, że racjonalny ustawodawca rozróżnia znaczenie użytych w ustawie słów. Skoro zatem ustawodawca posługuje się różnymi określeniami (w tym przypadku: w art. 18b ust. 4 - wydatki poniesione przez podatnika na nabycie nowej technologii, a w art. 18b ust. 5 - przedpłaty (zadatki) na poczet wydatków określonych w ust. 4), to założyć należy, że zgodnie z zasadami techniki prawodawczej używa różnych zwrotów na określenie różnych pojęć, a wobec ich niezdefiniowania na potrzeby ustawy podatkowej - używa ich w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu (por. § 8 ust. 1 i § 10 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" Dz. U. Nr 100, poz. 908). Tym samym - w ocenie Sądu - skoro w treści art. 18b ust. 5 ustawodawca posługuje się pojęciem przedpłat (zadatków), odróżniając je od użytego w treści art. 18b ust. 4 ustawy pojęcia wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, to nie można - jak domaga się tego Spółka - tych pojęć utożsamiać i uznać za dokonaną z dołu zapłatę części należności na podstawie zawartej umowy. Przeczyłoby to bowiem wnioskom wynikającym z wykładni językowej, a także naruszałoby regułę, że odmiennym zwrotom nie można nadawać jednakowego znaczenia. W takim wypadku wątpliwe stałoby się również założenie o racjonalności postępowania prawodawcy. Gdyby ustawodawca miał na myśli ten sam termin, to w treści art. 18b ust. 5 ustawy posłużyłby się zwrotem kwota wydatków poniesionych przez podatnika na nabycie nowej technologii, uwzględnionych w wartości początkowej w części, w jakiej została zapłacona w roku poprzedzającym rok, w którym wprowadził nową technologię do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny dowodzi, że płatności dokonane przez Spółkę w roku 2013 - w związku z nabyciem i wdrożeniem licencji, które w 2014 r. zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a następnie rozliczone w ramach ulgi na nowe technologie - nie miały charakteru przedpłat (zadatków). Płatności te dokonane zostały na podstawie zawartych umów licencyjnych obejmujących usługi wdrożenia licencji, przy czym - jak wynika z danych zawartych w okazanych szczegółowych harmonogramach wykonania poszczególnych zadań przy wdrażaniu zarówno Rozbudowy systemu IT oraz serwera EDI (karta nr 174), jak i Centrum Systemu Bookingów dla linii żeglugowych (karta nr 176) - Spółka dokonywała zapłaty poszczególnych należności bądź w całości, bądź w części stanowiącej ratę należności w związku z realizacją kolejnego etapu wdrożenia. Żadna z zawartych przez Spółkę umów nie przewidywała dokonywania płatności w formie przedpłat (zadatków). Również faktury wystawione przez kontrahentów Spółki nie wskazują, by płatności miały charakter przedpłat/zadatków, które stanowiłyby płatności mające na celu zagwarantowanie zawarcia umów licencyjnych przez strony lub wykonania w określonym terminie usług wdrożenia systemów. Żadna z wystawionych faktur nie jest fakturą pro forma, ani fakturą zaliczkową, która dokumentowałaby pobranie wpłat na poczet usług, które zostaną wykonane w późniejszym terminie. Bez konieczności powtarzania pozostałych ustaleń, Sąd w pełni akceptuje rozstrzygnięcie organu co do kwestii niekwestionowanych w skardze. Mając zatem na uwadze przedstawione powyżej powody, skargę należało uznać za nieuzasadnioną, co spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.