I OSK 1851/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Tomasz Szmydt Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 550/16 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 16 czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji sektora publicznego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 11 stycznia 2017 r. (sygn. akt II SAB/Wa 550/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie wniosku o ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z 16 czerwca 2016 r. skarżące Stowarzyszenie wystąpiło do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o udostępnienie mu w trybie ustawy z 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. z 2016 r., poz. 352), określanej dalej jako "ustawa o ponownym wykorzystywaniu" lub "u.p.w.i.s.p." następujących dokumentów: 1) kalendarza spotkań Ministra w okresie od 1 maja 2016 r. do dnia udostępnienia informacji, 2) księgi wejść i wyjść gości (rejestru wejść/wyjść gości) Ministerstwa od 1 maja 2016 r. do dnia udostępnienia informacji, w postaci plików elektronicznych w formacie pdf lub xlsx. We wniosku wskazano, że żądane informacje zostaną wykorzystane w celach niekomercyjnych "do artykułów i analiz na stronach internetowych Stowarzyszenia i porównywania spotkań Ministra oraz gości Ministerstwa z innymi Ministrami/Ministerstwami". W pisemnej odpowiedzi organ poinformował, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330). Odwołał się przy tym do orzecznictwa sądowoadministracyjnego w świetle którego ww. dokumenty nie mają charakteru informacji publicznej. We wniesionej następnie skardze na bezczynność Ministra Stowarzyszenie podniosło, że organ nie rozpatrzył jego wniosku we właściwym trybie tj. na podstawie przepisów ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, a żądane dokumenty mieszczą się w pojęciu informacji sektora publicznego zawartym w art. 2 ust. 1 tej ustawy. W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu "(p)rzez informację sektora publicznego należy rozumieć każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będącą w posiadaniu podmiotów, o których mowa w art. 3." Nawiązując natomiast do ustępu drugiego tego artykułu w którym mowa, że "(p)rzez ponowne wykorzystywanie należy rozumieć wykorzystywanie przez osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (...) informacji sektora publicznego, w celach komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona" doszedł do wniosku, że informacja będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (art. 3 ww. ustawy) aby mogła być ponownie wykorzystana musi pierwotnie służyć celowi publicznemu. Innymi słowy, jak stwierdził Sąd, informacja sektora publicznego powinna posiadać walor informacji publicznej, za wyjątkiem informacji (rozumianej jako dokument, o którym mowa w art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/WE) stanowiącej zasób bibliotek, archiwów i muzeów, gdyż te służąc celowi publicznemu niejednokrotnie nie mogą zostać zakwalifikowane jako informacja publiczna na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem, jak dalej argumentował Sąd pierwszej instancji, nie może podlegać ponownemu wykorzystywaniu informacja, która pierwotnie nie występowała w przestrzeni publicznej. Odmienna interpretacja powołanych przepisów prowadziłaby do wniosku, że skoro podlega ponownemu wykorzystaniu każda treść lub jej część będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, bez względu na to, czy dotyczy spraw publicznych, czy też nie, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej straciłyby rację bytu. Wnioskodawca na gruncie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego uzyskałby dostęp do informacji, której nie otrzymałby w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, np. dokumentu prywatnego. W art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu nacisk jest przez ustawodawcę położony na pojęcie celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona. Ustawodawca nie wskazuje na jakikolwiek pierwotny cel wytworzenia informacji, ale właśnie na cel publiczny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, iż rejestr wejść/wyjść do i z obiektu jest nośnikiem informacji o charakterze wewnętrznym, porządkowym, ewidencyjnym, który ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa. Taki rejestr nie odnosi się do publicznej formy działania ministerstwa, stąd nie zawiera informacji publicznej (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2337/15, wyroki WSA w Warszawie: z 19 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2081/14, z 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 1055/14, z 12 stycznia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 668/14). Także kalendarz ministra nie stanowi informacji publicznej. Kalendarz ten nie stanowi dokumentu urzędowego, nie jest oświadczeniem woli, ani oświadczeniem wiedzy, nie jest też kierowany do innego podmiotu bądź składany do akt sprawy. Kalendarz ministra stanowi przedmiot roboczy, biurowy. Jest on pomocny w realizacji zadań publicznych, jednakże służy wyłącznie organizacji pracy, nie wyznacza natomiast kierunków działania organu (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2914/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kalendarz ministra nie został stworzony na potrzeby podmiotów zewnętrznych. Tym samym, jak podsumował Sąd pierwszej instancji, organ prawidłowo w odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia poinformował, że księga wejść i wyjść oraz kalendarz Ministra nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu na wniosek z 16 czerwca 2016 r., w którym powołano się na ustawę o ponownym wykorzystywaniu. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę, że żądane we wniosku informacje nie zostały wytworzone w celu publicznym, o jakim mowa w tej ustawie, organ we właściwy sposób rozpatrzył wniosek wystosowany przez Stowarzyszenie z powołaniem się na art. 21 ustawy o ponownym wykorzystywaniu, w ustawowym terminie 14 dni, który zakreśla art. 22 ust. 1 powołanej ustawy. W tym stanie sprawy prawidłowe było zawiadomienie przez organ wnioskodawcy pismem, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, co jest równoznaczne z twierdzeniem, że nie stanowią informacji sektora publicznego w rozumieniu ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 2 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że informacją sektora publicznego może być jedynie informacja publiczna, a wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznych i w konsekwencji informacji sektora publicznego, podczas gdy definicje tych pojęć są całkowicie odrębne i nie można stosować ich łącznie, 2. art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ponownie wykorzystywane mogą być tylko informacje będące informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy charakter wnioskowanych informacji jako informacji publicznych jest całkowicie irrelewantny dla możliwości ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. a w konsekwencji też: 3. art. 151 w związku z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) określanej dalej jako "P.p.s.a.", poprzez ocenę sprawy w kontekście prawa do informacji publicznej, a nie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, co doprowadziło do oddalenia skargi. W oparciu o tak skonstruowane podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony zrównał pojęcie informacji sektora publicznego z informacją publiczną. Tymczasem ustawy o dostępie do informacji publicznej i o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego zawierają odmienne definicje podstawowych pojęć, regulują odmienne uprawnienia i służą innym celom. Nie można ich w związku z tym interpretować w taki sposób jak uczynił to Sąd pierwszej instancji tj. łącznie, że aby dana informacja mogła być uznana za informację sektora publicznego to musi spełniać kryteria informacji publicznej. Sąd nie miał zatem podstaw do interpretowania art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu w kontekście prawa do informacji publicznej. W sposób nieuprawniony dokonał nadinterpretacji tych przepisów. Ich treść natomiast jest jednoznaczna i jasna przy zastosowaniu wyłącznie wykładni językowej, która jest podstawowym i najważniejszym sposobem interpretacji przepisów. Definicja informacji sektora publicznego zawarta w art. 2 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu jest bardzo szeroka i obejmuje właściwie każdy dokument będący w posiadaniu instytucji państwowych, a zatem obejmuje ona również dokumenty żądane we wniosku Stowarzyszenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Istota problemu dotyczyła zagadnienia czym jest informacja sektora publicznego w rozumieniu ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego oraz czy żądane dokumenty tj. kalendarz ministra oraz księga wejść i wyjść do i z ministerstwa mieszczą się w pojęciu informacji sektora publicznego i powinny podlegać udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w tej ustawie. Jeżeli chodzi o pierwszy problem to jak wynika z uzasadnienia orzeczenia Sąd pierwszej instancji w istocie zrównał pojęcie informacji sektora publicznego z informacją publiczną. Tak nawet określił w zaskarżonym wyroku przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej jako sprawy ze skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku "o udostępnienie informacji publicznej". Tymczasem, jak prawidłowo wywodzi Stowarzyszenie, cele, ratio legis obu ustaw tj. ustawy o dostępie do informacji publicznej i ustawy o ponownym wykorzystywaniu są odmienne. Ta pierwsza zapewnia dostęp do informacji każdego obywatela o działalności organów władzy w imię zasad jawności i pogłębiania demokracji. Chodzi w tym przypadku o kontrolę władzy publicznej, jawność informacji, możliwość zapoznania się z nią. Ta druga z kolei daje uprawnienie do wykorzystywania informacji będących w posiadaniu podmiotów wskazanych w ustawie a wytworzonych w celach publicznych i traktuje informacje jako surowiec do jego dalszego komercyjnego lub niekomercyjnego przetwarzania. Jej celem jest, jak wskazuje się w piśmiennictwie, otwarcie zasobów publicznych, "uwolnienie danych" i umożliwienie ich przetwarzania. Każda z tych ustaw przy tym w sposób kompletny normuje przedmiot swojej regulacji. Stąd nie było podstaw do rozpatrywania sprawy zainicjowanej skargą Stowarzyszenia w kontekście ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwłaszcza że ustawa o ponownym wykorzystywaniu do niej w żaden sposób nie odsyła. Rozważania Sądu pierwszej instancji w tym zakresie poczynione zostały zapewne z tego względu, że do ustawy o dostępie do informacji publicznej odwołał się organ w odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia. Dodatkowo sądom z urzędu znany jest fakt, że skarżący ubiegał się o dostęp do żądanych dokumentów także w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy natomiast nie zachodziła potrzeba analizowania wzajemnego stosunku obu ustaw oraz zakresów zawartych w nich definicji. Nadmienić można jedynie, że w piśmiennictwie dotyczącym ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego kategorię informacji sektora publicznego postrzega się znacznie szerzej niż przyjął to Sąd pierwszej instancji. Wskazuje się m.in.: "Porównując prawo do informacji oraz prawo do ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, należy stwierdzić, że oba te prawa różnią się znacząco. To co je łączy, to fakt, że każda realizacja prawa do ponownego wykorzystywania wpisuje się w zasadę przejrzystości władz publicznych. Takie założenie jednak nie występuje, co do zasady przy realizacji prawa do informacji. Co do zasady realizacja prawa do informacji nie jest działaniem, które jest jednocześnie ukierunkowane na stworzenie określonych dóbr, produktów i usług w oparciu o pozyskane informacje sektora publicznego. Jednak zależności takiej wykluczyć nie można, choć raczej będzie to występowało niejako przy okazji jako uboczny wynik kontroli społecznej sprawowanej w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym można przyjąć założenie, że każda informacja publiczna jest jednocześnie informacją sektora publicznego, ale nie zawsze każda informacja sektora publicznego stanowić będzie jednocześnie informację publiczną" (Ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, Komentarz, Piotr Sitniewski, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2017, str. 10). Podobnie ujmuje tę zależność Agnieszka Piskorz-Ryń w Podręczniku "Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego" wydanym przez Ministerstwo Cyfryzacji we współpracy z Instytutem Nauk Prawnych PAN dostępnym na stronie tego Ministerstwa: "Informacją publiczną jest informacja o wykonywaniu zadań publicznych i wydatkowaniu środków pieniężnych. Jest ona kwalifikowanym rodzajem informacji sektora publicznego. Informacja publiczna stanowi podzbiór w ramach informacji sektora publicznego. Informacja sektora publicznego obejmuje: 1) informację publiczną, 2) zasób bibliotek, archiwów i muzeów niebędący informacją publiczną; 3) inne informacje niebędące informacją publiczną i zasobem bibliotek, archiwów i muzeów". Jak widać poglądy te nie zawężają pojęcia informacji sektora publicznego do dwóch pierwszych ww. grup informacji jak przyjął Sąd pierwszej instancji, gdyż podobnie jak skarżące Stowarzyszenie definicję informacji sektora publicznego wyprowadzają z artykułu 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu ale wyłącznie z jego ustępu pierwszego bez uwzględnienia ograniczenia, jakie wprowadza treść ustępu drugiego w którym mowa o "pierwotnym publicznym celu" wytworzenia informacji. Zaznaczyć jednak należy, o czym nadmieniono na wstępie, że przedmiotem sprawy nie jest prawniczy dyskurs na temat wzajemnej relacji informacji publicznej i informacji sektora publicznego, a zatem nie można wykluczyć, że w pewnych sytuacjach ta ostatnia może nie mieć waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Taka sytuacja nie zachodzi natomiast w rozpoznawanej sprawie. Żądane we wniosku Stowarzyszenia dokumenty nie mają charakteru ani informacji publicznej (o czym przesądzono w powołanych przez Sąd pierwszej instancji orzeczeniach), ani informacji sektora publicznego. Wbrew stanowisku skarżącego informacji sektora publicznego nie można postrzegać wyłącznie przez pryzmat ustępu pierwszego artykułu 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu. Gdyby tak ją rozumieć to w pojęciu tym mieściłyby się przykładowo notatki robocze czy korespondencja mailowa wszystkich pracowników podmiotów wymienionych w art. 3 ustawy, każda utrwalona w jakiejkolwiek formie treść. W pewnym stopniu rzeczywiście podważałoby to sens dalszego obowiązywania ustawy o dostępie do informacji publicznej i mogło skłaniać do jej obejścia na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Definicja informacji sektora publicznego zakodowana jest również w treści ustępu drugiego art. 2 ustawy. Szeroki wywód prawny na ten temat przedstawił już Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniach dwóch wyroków dotyczących analogicznych spraw ze skarg skarżącego Stowarzyszenia w odniesieniu do żądania udostępnienia mu w trybie ustawy o ponownym wykorzystywaniu kalendarzy innych ministrów oraz ksiąg wejść i wyjść innych ministerstw. Zajęte w tych orzeczeniach z 16 kwietnia 2019 r. o sygnaturze I OSK 1719/17 oraz z 26 kwietnia 2019 r. o sygnaturze I OSK 1821/17 stanowisko Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela, a wobec tego, że orzeczenia te są znane skarżącemu, jak również są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach (https://cbois.nsa.gov.pl) nie ma powodu powtarzania całości zawartych w nich rozważań. Wystarczy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny, odwołując się do przedmiotu regulacji ustawy o ponownym wykorzystywaniu zwrócił uwagę, że "(s)ens wyodrębniania kategorii "informacji sektora publicznego" związany jest zatem z udostępnianiem i przekazywaniem tego rodzaju informacji w celu ponownego wykorzystywania, gdyż tylko ponowne wykorzystywanie jest przedmiotem regulacji u.p.w.i.s.p. Konieczne jest zatem uwzględnienie powyższej kwestii w procesie odkodowywania legalnej definicji ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego. W art. 2 ust. 2 u.p.w.i.s.p. ustawodawca wskazał, że "Przez ponowne wykorzystywanie należy rozumieć wykorzystywanie przez osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej "użytkownikami", informacji sektora publicznego, w celach komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona". Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotem unormowań ustawy są informacje sektora publicznego wytworzone "dla celu publicznego", tylko bowiem w takiej sytuacji można dokonywać oceny, czy cel komercyjny lub niekomercyjny przyświecający użytkownikowi, jest "inny niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona". Możliwe byłoby w tej sytuacji przyjęcie, że szeroki katalog informacji sektora publicznego, o jakich mowa w art. 2 ust. 1 u.p.w.i.s.p. obejmuje dwie kategorie, tj. kategorię wszelkich informacji utrwalonych i będących w posiadaniu określonych w ustawie podmiotów, do których dostęp pozostaje poza regulacjami u.p.w.i.s.p. oraz kategorię takich informacji utrwalonych i będących w posiadaniu określonych w ustawie podmiotów, które zostały wytworzone "dla celu publicznego" i do których dostęp jest unormowany w przepisach u.p.w.i.s.p. Wyodrębnianie pierwszej z wyżej wskazanych kategorii pozbawione jest jednak jakiegokolwiek znaczenia prawnego, skoro ustawa kreuje "prawo do ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego" (art. 5), a nie "prawo do informacji sektora publicznego". W związku z tym uzasadniony rezultatami wykładni systemowej jest wniosek, zgodnie z którym nie tylko w art. 2 ust. 1 u.p.w.i.s.p., lecz w obydwu ustępach art. 2 u.p.w.i.s.p. zostały zakodowane elementy normatywnej definicji informacji sektora publicznego, tj. takiej informacji, która jest przedmiotem regulacji ustawy (art. 1), a na jej podstawie stanowi również element treści publicznego prawa podmiotowego, o jakim stanowi art. 5 ustawy. Rezultaty wykładni językowej i systemowej prowadzą zatem do wniosku, że informacją sektora publicznego w rozumieniu u.p.w.i.s.p. jest taka informacja utrwalona i będąca w posiadaniu podmiotów wskazanych w ustawie, która może podlegać ponownemu wykorzystywaniu, a zatem tylko taka, która została wytworzona dla celu publicznego. Innymi słowy informacją sektora publicznego jest informacja wytworzona dla celu publicznego utrwalona i będąca w posiadaniu podmiotów wskazanych w ustawie". Analizując następnie pojęcie "celu publicznego" Naczelny Sąd Administracyjny w powołanych orzeczeniach doszedł do wniosku, że "informacją sektora publicznego jest utrwalona i będąca w posiadaniu podmiotów wskazanych w ustawie informacja wytworzona w ramach działania zdeterminowanego prawnie i bezpośrednio ukierunkowanego na realizację interesu publicznego, tj. działania będącego podstawową cechą zachowań administracji publicznej realizującej zadania publiczne, którą powinna ona realizować niezależnie od tego, czy ustawodawca wyraźnie na taki obowiązek wskazuje". Wobec powyższego poza zakresem definicji informacji sektora publicznego pozostają informacje, które nie zostały wytworzone w ramach opisanego wyżej działania, a powstałe tak jak w przypadku żądanych przez Stowarzyszenie dokumentów w ramach takiej aktywności organu, którą można określić mianem wewnętrznej, technicznej lub roboczej czyli aktywności nie ukierunkowanej na bezpośrednie wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Z powyższego wynika, że Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę, zasadnie przyjął, że wniosek skarżącego nie dotyczył informacji sektora publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej także z przyczyn branych pod uwagę z urzędu (art. 183 § 2 P.p.s.a. i art. 189 P.p.s.a.) orzeczono o jej oddaleniu stosownie do przepisu art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.