II SA/Bd 1341/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Anna Klotz Protokolant asystent sędziego Dawid Myszyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. S., K. S., M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia ... 2014 r. nr ... w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Prezydent Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku R. C. występującego w imieniu własnym i z pełnomocnictwa H. C., decyzją z dnia [...] maja 2011 r. znak: [...] nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego w granicach nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]/27 w obrębie [...] przy ul. [...] w B. Decyzja ta nie została zaskarżona w toku instancji i stała się ostateczna. W dniu [...] listopada 2012 r. do Prezydenta Miasta B. wpłynął wniosek M. S. [1], K. S. i M. S. [2] (skarżących) o wznowienie postępowania administracyjnego w wyżej wymienionej sprawie. Wnioskodawcy wskazali, że są właścicielami działek nr [...]/16 i [...]/18 w obrębie [...], które znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Poinformowali, że przyczyną złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest fakt, że jako właściciele nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji bez własnej winy nie brali udziału w tym postępowaniu w charakterze strony. Prezydent Miasta B. postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego w granicach nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]/27 w obrębie [...] przy ul. [...] w B., szczegółowo wyjaśniając, że osobom wnioskującym o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji nie przysługiwał przymiot stron postępowania z powodu niewykazania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. złożyli pismem z dnia [...] lipca 2014 r. M. S. [1], K. S. oraz M. S. [...]. Wspólnie zaskarżyli decyzję w całości i wnieśli o jej zmianę oraz uchylenie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w całości. Ponadto wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ostatecznej decyzji administracyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2009 r. uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2008 r., gdy działka nr [...]/8 na skutek zabiegów prawnych Państwa C. nie była jeszcze podzielona na dwie działki nr [...]/26 i [...]/27 na okoliczność, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2012 r. dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana na podstawie wadliwej decyzji administracyjnej z dnia [...] grudnia 2008 r., która została następnie uchylona przez organ wyższego stopnia. Uzasadniając wniesione odwołanie skarżący przekonywali, że z powodu dużych gabarytów i cech geometrycznych realizowanej inwestycji znajdują się w jej tzw. obszarze oddziaływania. Organ I instancji bezpodstawnie, w ocenie skarżących, odmówił im statusu stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, zwłaszcza, że we wcześniejszych postępowaniach jej dotyczących status taki im przysługiwał. Ponadto wskazali, że powstała inwestycja narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, gdyż nie nawiązuje do zabudowy sąsiedniej i "stanowi wyłącznie odosobniony, incydentalny i bezprecedensowy przykład zabudowy, która do niczego nie pasuje". Decyzją z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (SKO) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem sprawy przed nim prowadzonej nie jest kwestia wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, więc wszelkie odnośne wnioski skarżących nie mogą być pozytywnie rozpatrzone przez Kolegium. Wyjaśnił, na czym polega dwuetapowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, przytoczył brzmienie art. 145 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego stanowiącego o przesłankach dopuszczalności wznowienia postępowania oraz podkreślił, że skarżący wnosili o jego wznowienie ze względu na okoliczność, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.). Organ wyjaśnił zasady ochrony własnego interesu prawnego na gruncie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Według SKO w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji skarżący nie posiadali ani nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji, ani też nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Nie mogli więc być uznani za stronę tego postępowania i w konsekwencji zasadne jest niezbadanie pozostałych zarzutów podniesionych we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2014 r. dotyczących naruszenia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. W ocenie SKO budynek jednorodzinny oddalony od działek skarżących o 35 m nie może oddziaływać na ich nieruchomości w sposób uzasadniający uznanie ich za strony postępowania. Organ odwoławczy stwierdził, że ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie warunków zabudowy winno nastąpić zgodnie z art. 28 k.p.a. stanowiącym, iż stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W przedmiotowym postępowaniu SKO uznało, że skarżący nie wykazali, by sporna inwestycja mogła wpłynąć na sposób korzystania przez skarżących z ich nieruchomości, a więc naruszać ich - wywodzone z przepisu prawa materialnego - uprawnienia. Kolegium wyjaśniło, że uczestnikami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie muszą być właściciele nieruchomości położonych w obszarze analizowanym, który wyznaczany jest nie w celu określenia kręgu stron, ale określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium wyjaśniło także, że sprawa rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. dotyczyła innego stanu faktycznego i nie ma związku z realizowaną inwestycją; że decyzja o warunkach zabudowy nie określa konkretnej lokalizacji budynku; że przed podziałem działki nr [...]/8 na działki nr [...]/26 i [...]/27 działkami sąsiednimi były wszystkie działki graniczące z działką nr [...]/8, a więc również te należące do skarżących – byli oni wówczas stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy – a z chwilą podziału działki [...]/8 i złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji zlokalizowanej na działce [...]/27 utracili oni przymiot strony z racji nieposiadania działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący M. S. [1], K. S. i M. S. [2] złożyli na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2014 r. wydanej w sprawie znak [...] i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz skarżących kosztów postępowania wg norm przepisanych; dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] stycznia 2009 r. wydanej w sprawie [...] uchylającej w całości decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2008 roku wydaną w sprawie [...], gdy działka nr [...]/8 wskutek zabiegów prawnych Państwa C. nie była jeszcze podzielona na dwie działki [...]/26 i [...]/27 na okoliczność, że decyzja administracyjna Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] znak: [...] dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana na podstawie wadliwej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2008 r. wydanej w sprawie [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji prowadzonej na działce o numerze ewidencyjnym [...]/8 (podzielonej na mniejsze działki [...]/26 i [...]/27) obręb [...], położonej przy ul. [...] w B., która następnie została uchylona przez SKO w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. wydaną w sprawie [...]. Dopuszczenie i przeprowadzenie przedmiotowego dowodu skarżący zawnioskowali także na okoliczność, że wnioskodawcy są stroną w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji prowadzonej na działce o numerze ewidencyjnym [...]/8 (podzielonej na mniejsze działki o numerach [...]/26 i [...]/27) – w ocenie skarżących, gdyby organ I instancji prawidłowo działał w toku postępowania to umożliwiłby wnioskodawcom jako stronom postępowania udział w postępowaniu administracyjnym dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ działki wnioskodawców znajdują się w obszarze oddziaływania spornego obiektu. Zaskarżonej decyzji SKO skarżący zarzucili naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i bezpodstawne nieuwzględnienie przez SKO podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszeń przepisów: art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewykazanie przez organy I i II instancji, że działki skarżących nie leżą w obszarze oddziaływania spornego obiektu; niewykazanie, że skarżący nie są stronami postępowania; pominięcie ustaleń SKO zawartych w decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r., z której wynika, że skarżący są stronami postępowania oraz, że w promieniu 600 m od granic inwestycji nie występuje podobna zabudowa; niepoddanie ustaleń projektu budowlanego wnikliwej analizie przez organy obu instancji, co poskutkowało błędnym przyjęciem, że działki skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania proponowanej inwestycji. W uzasadnieniu skarżący podkreślili niesłuszność pozbawienia ich statusu stron w postępowaniu przed organem I instancji, którego wznowienie wnioskowali; stwierdzili, że powstający obiekt kubaturowo i estetycznie nie pasuje do istniejącej zabudowy na odnośnym terenie. Skarżący powoływali wielokrotnie decyzję SKO dnia z [...] stycznia 2009 r. na poparcie żądania o uznanie statusu stron, przywołali zawartą w niej ocenę inwestycji pod względem jej niedopasowania do otoczenia oraz przypomnieli, że określała ona warunki nałożone na inwestora i organ I instancji minimalizujące oddziaływanie powstającego budynku na nieruchomości skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Art. 1 § 2 przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, akt dalej przytaczany jako "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa ocena dokonywana jest według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności – zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Podstawą decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2014 r., którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją II instancji z dnia [...] września 2014 r. były przepisy art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – akt dalej przytaczany jako "k.p.a.") oraz art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 – akt dalej przytaczany jako "u.p.z.p."). Decyzją tą organ I instancji odmówił wnioskowanego przez skarżących uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Podstawą rozstrzygnięcia była odmowa przyznania skarżącemu przez organ pierwszoinstancyjny statusu strony w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skarżący stoją na stanowisku, że przymiot strony powinien im przysługiwać ze względu na obszar oddziaływania spornego obiektu, w jakim w ich ocenie znajdują się nieruchomości będące ich własnością. Rozstrzygając niniejszą sprawę zaznaczyć należy na wstępie, że przepisy regulujące kwestię wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a więc przepisy u.p.z.p. nie określają expressis verbis komu przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu. To oznacza, że badając powyższe zagadnienie w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy odnieść się należy do przepisu art. 28 k.p.a. Stanowi on, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stroną postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy będzie więc zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja. Ponadto, mając na uwadze brzmienie art. 6 ust. 2 pkt 2 oraz art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p. stwierdzić należy, że stroną jest też osoba trzecia, jeżeli domaga się od organu administracji ochrony swego interesu prawnego przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należącego do innych osób. Do katalogu stron w przedmiotowym postępowaniu zaliczyć więc należy, oprócz wnioskodawcy i osoby mającej odpowiedni tytuł prawny do odnośnej nieruchomości, właścicieli lub użytkowników wieczystych gruntów sąsiednich, a także wchodzących w obszar oddziaływania realizowanej inwestycji. Zarówno doktryna jak i orzecznictwo sądów administracyjnych zgodnie przyjęły, iż wykazanie interesu prawnego wiąże się ze wskazaniem konkretnego przepisu prawa materialnego, na podstawie którego uprawniony może domagać się ochrony prawnej. Ponadto, pomiędzy sytuacją uprawnionego a podaną normą prawa materialnego powinien istnieć bezpośredni związek (vide: wyrok NSA w Warszawie z 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 355/14, LEX nr 1461244; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK2025/09, LEX nr 786096; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 325/10, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie interesu może być rozumiane wyłączenie jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, oraz aktualny, a nie ewentualny (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 148/10, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). O tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny. O interesie prawnym, osobistym, własnym i indywidualnym, o istnieniu którego przesądza norma prawa materialnego, mówi się, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danej osoby musi wpływać na jej sytuację prawną. Od interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, występujący wówczas, gdy dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 867/12, dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podzielić należy stanowisko organów, iż skarżący nie legitymują się w przedmiotowej sprawie statusem strony. Wskazać należy, że nie powołali się oni na konkretną normę prawa materialnego, z której wywodziliby swój interes prawny. Zgodzić się należy z organem I instancji, że ogólnikowe odniesienie się do prawa materialnego – prawa sąsiedzkiego jako sfery prawa cywilnego ze zwróceniem uwagi na oddziaływanie obiektu na nieruchomości sąsiednie w dużym obszarze (bez konkretyzacji tego aspektu) nie może stanowić o wykazaniu się przez skarżących wymaganym interesem prawnym w przedmiotowej sprawie. Analizując treść skargi Sąd stwierdził, że podstawą twierdzeń skarżących o przysługującym im statusie stron postępowania w sprawie o wydanie warunków zabudowy na działce nr [...] są kwestie estetyki samego obiektu, jego gabaryty oraz cechy geometryczne. Wskazanie takie jest w ocenie Sądu niewystarczające dla stwierdzenia istnienia interesu prawnego, ponieważ, zgodnie z wcześniejszymi rozważaniami, skarżący nie wskazał konkretnego przepisu prawa materialnego, którego wywodziłby dane uprawnienie. Stwierdzić w tym miejscu należy, iż nie jest rzeczą organu wykazywanie interesu prawnego po stronie skarżących, jak podnosili oni w skardze. W gestii podmiotu wnoszącego skargę jest wykazanie, iż czyni ona za dość wszelkim wymogom ustawowym. Z akt sprawy wynika, że działki, których właścicielami są skarżący, nie sąsiadują bezpośrednio z nieruchomością o numerze ewidencyjnym [...]/27 przy ul. [...] w B. Separuje je od tej nieruchomości wydzielona działka nr [...]/26, stanowiąca połać terenu oddzielającą nieruchomości skarżących o ok. 35 m licząc od granicy działek. Skarżący nie posiadają więc działek bezpośrednio graniczących z działką przeznaczoną pod inwestycję. Podnoszona przez nich kwestia ewentualnego obejścia prawa przez inwestorów w związku z podzieleniem działki nr [...]/8 na [...]/26 i [...]/27 nie ma, w ocenie Sądu, znaczenia, albowiem inwestorzy działali w granicach prawa wydzielając działkę na tyle dużą, że nieuprawnionym są twierdzenia o pozorności takiego działania. Stwierdzić należy, iż obszar oddziaływania inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego rzadko wykracza poza granice działki inwestorskiej – sytuacja taka może mieć miejsce w przypadku budowy na tej samej działce obiektów peryferyjnych, mogących oddziaływać na nieruchomości sąsiadujące bezpośrednio i pośrednio (kotłownie, instalacje energotwórcze). Oddziaływanie przedmiotowego budynku zamknie się w granicach działki inwestorskiej, nie stwierdzono bowiem ograniczenia w dostępie do drogi publicznej, ingerencji w możliwość korzystania z mediów osób trzecich, czy powstania uciążliwości natury akustycznej, radiacyjnej lub wibracyjnej w związku z powstaniem przedmiotowego obiektu. Powtórnie zaznaczyć należy, że odległość między działkami skarżących i inwestorów wynosi ok. 35 m, trudno więc, w ocenie Sądu, doszukać się jakiegokolwiek wpływu wznoszonego budynku jednorodzinnego na działki w takim stopniu oddalone. Wrażenia estetyczne nie mogą stanowić o samodzielnej podstawie do wywodzenia zarzutów względem inwestycji. Skomentować też należy wyraźnie podkreślaną przez skarżących okoliczność wydania w sprawie wcześniej przez nich zainicjowanej decyzji SKO w B. z dnia [...] stycznia 2009 r., którą uchylono decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] grudnia 2008 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w granicach działki nr [...]/8, obręb [...], położonej przy ul. [...] w B.. Sąd w całej rozciągłości popiera stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, iż sprawa rozstrzygnięta powyższą decyzją SKO dotyczyła innego stanu faktycznego. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie może więc pochylić się nad zarzutami opartymi o decyzję organu administracyjnego dotyczącej innej sprawy – wynika to z art. 134 §1 p.p.s.a. in principio. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. oznacza, iż sąd administracyjny nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1315/12, LEX nr 1481484; wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt I GSK 886/12, LEX nr 1480822). Przywoływana przez skarżących decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2009 r. nie ma pod względem faktycznym związku z inwestycją realizowaną na działce nr [...]/27, powstałej z podzielenia działki nr [...]/8 na działki nr [...]/26 i [...]/27.W przypadku ustalania warunków zabudowy dla działki nr [...]/8 przed jej podziałem, działkami bezpośrednio graniczącymi były nieruchomości będące własnością skarżących, a więc w sprawie tej przysługiwał im status stron. W chwili podziału działki nr [...]/8 i złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji lokalizowanej na działce nr [...]/27 utracili oni przymiot strony z racji na wygaśnięcie bezpośredniego sąsiedztwa. Zaznaczyć ponadto należy, iż decyzja o warunkach zabudowy nie określa konkretnej lokalizacji planowanej nieruchomości budynkowej, która to lokalizacja określana jest na kolejnym etapie uzyskiwania stosownych pozwoleń administracyjnych, a więc na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, uznając, że ani zaskarżona decyzja, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie narusza obowiązujących przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie albo stwierdzenie nieważności, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.