II SA/Po 938/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2013 r., Nr [...], Wójt Gminy K. (dalej: "Wójt" lub "organ pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1-5, art. 63 i 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p.") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego (dalej: "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r.") i art. 104, art. 107 § 1 do 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a."), ustalił na rzecz D. i M. S. (dalej: "Inwestorzy") warunki zabudowy terenu położonego we wsi K. przy ul. [...], obejmującego działkę nr ewid. [...], dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego już zrealizowanego (dalej: "Inwestycja"). W powyższej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla Inwestycji wskazano, że rodzaj zabudowy to budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący z wiatrołapem i tarasem. Funkcja: mieszkaniowa jednorodzinna, na terenie zabudowy mieszkaniowej. Całkowita powierzchnia zabudowy to max. 32% pow. działki. Szerokość elewacji frontowej budynku wynosi max. 12m. Wysokość budynku do kalenicy/elewacji frontowej to max. 9m. Z kolei dach jest spadzisty: dwuspadowy o spadku od 30-45 st. Następnie przedstawiono w decyzji szczegółowe wymagania dotyczące zrealizowanej Inwestycji. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że rozwiązaniem umożliwiającym legalizację samowoli budowlanej w terenach bez planów jest właśnie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Do powyższej decyzji Wójta załączono mapę w skali 1:1000 i analizę z załącznikiem graficznym. D. M., reprezentowana przez pełnomocnika, nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem Wójta i wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"). J. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że wyrok WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 80/12 dotyczy działań (zaniechań) inspekcji budowlanej, stąd brak podstaw do powoływania się na fakt, że skarżona decyzja powstaje w wyniku tego wyroku. Zarzucono także, że organ pierwszej instancji nie wykazał podstawy prawnej dla wydania kolejnych warunków zabudowy dla istniejącego budynku mieszkalnego. Podniesiono ponadto, że Wójt wydał decyzję naruszając obowiązujące prawo, w tym bez rozpatrywania uwag strony, co oznacza, że działa nielegalnie tzn. wykorzystuje otrzymane narzędzia w postaci ustaw do bezczelnego i aroganckiego okłamywana stron postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., Nr [...], Kolegium, działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 59 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 u.p.z.p., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem postępowania był zrealizowany budynek mieszkalny jednorodzinny z odstępstwami od pozwolenia na budowę, dla którego postępowanie wszczął Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu P. (dalej: "PINB"). Zdaniem Kolegium, odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja podlega utrzymaniu. Z akt sprawy wynika, iż dla obszaru objętego wnioskiem nie istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robot budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). Jak wynika z akt sprawy, obszar analizowany wyznaczono się w odległości trzykrotności frontu działki z każdej strony działki (tzn. [...]m x 3 = [...]m) i powiększono do 100m z każdej strony. Ustalono, że wzdłuż publicznej drogi gminnej (ul. [...]), znajdują się działki, na których znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, bliźniacza oraz zabudowa mieszkaniowa uzupełniona usługami (np. gabinet stomatologiczny, gabinet lekarski). Również w obszarze analizy znajduje się zabudowa o charakterze usługowo-produkcyjnym. Na działkach sąsiednich (w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej) po tej samej stronie drogi – zabudowa zlokalizowana jest wzdłuż drogi: od frontu budynki mieszkalne, a budynki garażowe zlokalizowane w granicach z działkami sąsiednimi oraz w granicach tylnych działek, w odległościach od 1,5-3,0 i 4,5 m od tylnej granicy działek. Z analizy wynika, że garaże lokalizowane są w głębi działek, w granicach z działką sąsiednią po lewej stronie od budynku mieszkalnego. Jedynie na działce nr ewid. [...] budynek garażu zlokalizowany jest po prawej stronie działki i również w granicy z działką sąsiednią – tj. nr ewid. [...] (która objęta jest wnioskiem). Przedmiotowy budynek zlokalizowany jest w linii zabudowy istniejących budynków sąsiednich po tej samej stronie ulicy. Linię zabudowy ustalono jako przedłużenie na podstawie linii zabudowy budynków sąsiednich. Zdaniem organu odwoławczego analiza urbanistyczna sporządzona przez organ pierwszej instancji jest szczegółowa, zastosowano wskaźnik powierzchni zabudowy i wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki został ustalony ponad średnią wielkość występującą w obszarze analizowanym. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji wyjaśnił dlaczego zastosowano odstępstwa. Z analizy urbanistycznej wynika, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy (możliwy) w stosunku do powierzchni działki został ustalony - max. 32% powierzchni działki na podstawie wyników analizy jak na działce nr ewid. [...] bezpośrednio graniczącej wzdłuż ul. [...]. Średni % zabudowy dla tych terenów wyniósł 24% powierzchni działki ustalony został pomiędzy najwyższym % zabudowy – działki bezpośrednio graniczącej, a najniższym % w obszarze analizy dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej. Odnosząc się do zarzutów odwołującego Kolegium wyjaśniło, że jak słusznie podniósł organ pierwszej instancji, przedmiotem postępowania był zrealizowany budynek mieszkalny jednorodzinny z odstępstwami od pozwolenia na budowę, dla którego postępowanie wszczął PINB, nie zaś lokalizacja miejsc parkingowych. Organ odwoławczy powołał się także na treść wyroku WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 80/12 z dnia 26 lipca 2012 r. dotyczącego uchylenia decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Zdaniem Kolegium, z powyższego wyroku wynikało jednoznacznie, że pierwotna decyzja Wójta o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] maja 2000 r. straciła ważność z dniem [...] grudnia 2001 r. W związku z powyższym, koniecznym było uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w związku z prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego postępowaniem legalizacyjnym, dla istniejącego już obiektu budowlanego. Po analizie akt sprawy Kolegium stwierdziło, że analiza urbanistyczna została przygotowana prawidłowo. Obszar wyznaczono na stosownej mapie załączonej do opracowania. Wyniki analizy, zostały także określone zgodnie z przepisami § 4 - § 8 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną. D. M., reprezentowana przez pełnomocnika, nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem Kolegium i wniosła skargę do WSA w Poznaniu. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania, o wykazanie winnych bezczynności w organach orzekających w sprawie, a także o obciążenie imiennie kosztami postępowania osób odpowiedzialnych za niewłaściwe prowadzenie postępowania. W uzasadnieniu powyższej skargi skarżąca podniosła, że inkryminowana decyzja to wynik mataczenia lub niekompetencji urzędników inspekcji budowlanej i Wójta w celu usankcjonowania samowoli budowlanej, którą jest Inwestycja. Zdaniem skarżącej, organy uczestniczące w postępowaniu doskonale orientują się, że proces naprawczy wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego pozwolenia na użytkowanie budynku Inwestorów. Ponadto, zdaniem skarżącej, Kolegium nie zapoznało się z aktami sprawy, pomimo załatwiania sprawy przez prawie dwa lata. Skarżąca stanowczo podkreśliła także, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane ma zastosowanie do samowoli budowlanych popełnionych po wejściu w życie tego nowego unormowania. Skarżąca wskazała także, iż fakt upływu ważności poprzedniej decyzji o warunkach zabudowy w dniu [...] grudnia 2001 r. nie ma znaczenia, gdyż obiekt został zrealizowany, a warunki zabudowy wydano na podstawie miejscowego planu zagospodarowania dla tego obszaru. W odpowiedzi na powyższą skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W odpowiedzi na powyższe pismo procesowe, skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, podniosła, że powoływanie się przez organ odwoławczy na treść wyroku WSA w Poznaniu o sygn. akt IV SA/Po 80/12 jest błędne i świadczy o tym, iż organ ten ma kłopoty ze zrozumieniem treści wyroku. Na rozprawie sądowoadministracyjnej w dniu 2 grudnia 2015 r. stawił się pełnomocnik skarżącej, wnosząc i wywodząc jak w skardze. Ponadto złożył do akt pismo z dnia [...] listopada 2015 r. i podkreślił, że w latach 1995-2003 obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Wywody Sądu powinna rozpocząć uwaga, że przedmiotem skargi D. M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] września 2013 r. w sprawie ustalenia na rzecz Inwestorów warunków zabudowy terenu położonego we wsi K. przy ul. [...], obejmującego działkę nr ewid. [...], dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego już zrealizowanego. Przystępując do merytorycznej oceny zasadności skargi zastrzec należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Co prawda musi to uczynić zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów, które należy wykładać na korzyść uprawnień inwestora. Bezspornym jest, że na obszarze stanowiącym teren Inwestycji nie obowiązywał w dacie wydania kontrolowanych aktów administracyjnych miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast planowane zamierzenie nie ma charakteru inwestycji celu publicznego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie poddanej kontroli sądowej stanowił przepis art. 61 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jak wynika z treści przywołanego przepisu, dla pozytywnego wydania decyzji o warunkach zabudowy muszą być spełnione łącznie wszystkie wymienione w nim przesłanki. Należy podkreślić, że określona w punkcie 1 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych wyraża wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jak w zasadzie powszechnie przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie, celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588). Z przepisu § 1 tego rozporządzenia wynika, że określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Z kolei W § 4 cytowanego rozporządzenia zawarto szereg wskazań co do wyznaczania tzw. "obowiązującej" linii nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem inwestora. Z powyższego dla sprawy poddanej sądowej kontroli wynika, że wyznaczanie obszaru analizowanego celem przeprowadzenia analizy przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, jak i sama analiza, winny uwzględniać zasadę "dobrego sąsiedztwa" w aspekcie naczelnej zasady zachowania "ładu przestrzennego". Granice obszaru analizowanego wyznacza się w każdej sprawie w zależności od planowanej inwestycji, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki pod nową zabudowę, nie mniejszej niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r.). Oznacza to, że analiza funkcji oraz celu zabudowy i zagospodarowania terenu nie obejmuje tylko zabudowy na działce bezpośrednio graniczącej z działką, której dotyczy wniosek, ale zabudowy w całym obszarze analizowanym. Wyznaczenie "obszaru analizowanego" należy traktować jako wskazanie, które spośród działek sąsiednich będą stanowiły punkt odniesienia do ustalania "wymagań dotyczących nowej zabudowy", o jakich mowa w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. Wszystkie działki znajdujące się na obszarze analizowanym należy uznać, w ujęciu funkcjonalnym, za działki sąsiednie w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 677/04; orzeczenie publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W ramach przeprowadzonej w postępowaniu administracyjnym analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu – na materiale planistycznym spełniającym wymogi § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego – organ pierwszej instancji wyznaczył prawidłowo obszar analizowany wokół terenu inwestycji, obejmujący trzykrotność frontu działki (3 x [...]m = [...]m), powiększony dodatkowo o 100m z każdej strony. W części tekstowej analizy urbanistycznej z dnia [...] września 2013 r., jak i w samej decyzji z dnia [...] września 2013 r. znalazły się stwierdzenia opisowe dotyczące charakteru istniejącej zabudowy tak w najbliższym sąsiedztwie, jak i w całym obszarze poddanym analizie. W sprawie poddanej sądowej kontroli analiza urbanistyczna została w swej istocie przeprowadzona właściwie, a na jej podstawie sformułowane zostały ustalenia wymagań dla projektowanej zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza poprzedzająca wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy wskazuje na zbadanie stanu zabudowy i zagospodarowania obszaru stanowiącego obszar obejmujący teren położony we wsi K. przy ul. [...], obejmujący działkę nr ewid. [...]. Powyższe, pozwala na ustalenie funkcji istniejącej zabudowy, określenie wskaźników, cech i parametrów tej zabudowy, służących następnie ocenie, czy planowana inwestycja kontynuuje zastaną funkcję. Zauważyć należy, że ustalenie funkcji zabudowy i zagospodarowania w sąsiedztwie terenu inwestycji jest trafne, skoro organ ustalił istnienie w obszarze analizowanym dominującej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. To zaś prowadziło do wniosku, że planowana nowa zabudowa kontynuuje zastaną funkcję, skoro dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Co istotne, planowana inwestycja nie zmienia obowiązującej linii zabudowy. Ponadto, na analizowanym obszarze średni wskaźnik zabudowy przy ul. [...] wynosi 24 %, natomiast wskaźnik ten dla spornej inwestycji w wyniku rozbudowy będzie wynosił 30,42 %. Przekroczenia średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu nie można jednak uznać za istotne odstępstwo w stosunku do średniego wskaźnika, które mogłoby w konsekwencji wpłynąć negatywnie na sposób zagospodarowania analizowanego obszaru. Należy bowiem zauważyć, że najwyższy wskaźnik zabudowy dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi 32,05 % i dotyczy on działki bezpośrednio graniczącej z Inwestycją (działka nr ewid. [...]). Należy także zauważyć, że Inwestycja nie skutkuje przekroczeniem średniej szerokości elewacji frontowej, który wynosi dla analizowanego obszaru 12,13m. Dla Inwestycji wskaźnik ten wynosi max. 12m. Również pozostałe wskaźniki pozostają w zgodzie z zastanym zagospodarowaniem przestrzennym na analizowanym obszarze, co znalazło swe uzasadnienie w rzetelnie przeprowadzonej analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 2013 r., która stanowi załącznik do decyzji organu pierwszej instancji ustalającej warunki zabudowy dla Inwestycji. Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że warunek kontynuacji funkcji istniejącej zabudowy określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został zachowany. W sprawie poddanej kontroli Sądu ustalono istnienie w obszarze analizowanym dominującej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W związku z powyższym należy zauważyć, że planowana zabudowa kontynuuje zastaną funkcję, ponieważ dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ocena inwestycji z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie. Rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygnąć wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Nie można przy tym uznać, iż dopuszczalna zabudowa ogranicza się tylko do obiektu tożsamego z obiektami istniejącymi. Przyjąć, zatem należy, iż w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy (por. wyroki: NSA z dnia 16 października 2007 r., sygn. II OSK 1401/06 i z dnia 21 lipca 2007 r., sygn. II OSK 1193/08; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. II SA/Go 2/09; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. II SA/Gd 690/08; wyroki WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. VIII SA/Wa 446/08 i z dnia 23 października 2006 r., sygn. IV SA/Wa 482/06 – orzeczenia publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/; por. także "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", Zygmunt Niewiadomski (red.), Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, teza 2 do art. 61, s. 502-503), a z taką sytuacją mamy do czynienia niniejszej sprawie. Prawidłowo również, w ocenie Sądu, organy orzekające uznały, że przedmiotowa inwestycja spełnia pozostałe wymogi przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Istniejące zaopatrzenie w media jest wystarczające dla planowanego zamierzenia (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Teren nie wymaga zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze (61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Ponadto inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). Podkreślić należy także, że z samego tylko faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesu osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób i nie uprawnia do wykonania inwestycji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 22 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 255/11; orzeczenie publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Mając na uwadze powyższe argumenty Sąd zauważa, że decyzja organu odwoławczego nie zawiera wad, które powodowałyby konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, wbrew zarzutom skargi, które zostały przez Sąd uznane za nieuzasadnione. Przedmiotem postępowania w sprawie poddanej sądowej kontroli nie jest pozwolenie na użytkowanie spornej Inwestycji, ale decyzja o warunkach zabudowy. Skarżąca wskazuje co prawda, że nie ma żadnych podstaw do wydania skarżonej decyzji, jednakże zarzut ten nie jest trafny. Należy bowiem mieć na uwadze, że sporna Inwestycja była już przedmiotem kontroli Sądu w innym postępowaniu, które zakończyło się wydaniem wyroku z dnia 26 lipca 2012 r. o sygn. akt IV SA/Po 80/12. W wyroku tym Sąd wskazał, że "wprawdzie w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym zamiennym znajduje się decyzja Wójta Gminy K. o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2000 r., jednak należy zauważyć, że w/w decyzja straciła swoją ważność w dniu [...] grudnia 2001. Organ I instancji ten istotny dla oceny projektu zamiennego fakt przeoczył" (orzeczenie publ. w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W związku z powyższym, w ponownie prowadzonym postępowaniu organ słusznie wydał w postępowaniu legalizacyjnym aktualną decyzję o warunkach zabudowy, realizując tym samym wytyczne Sądu. Nie jest także trafny zarzut, że w latach 1995-2003 obowiązywał na spornym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Na dzień dzisiejszy taki plan nie obowiązuje, a więc pojawiła się konieczność zbadania (poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy) zgodności zrealizowanej Inwestycji z zastanym na analizowanym obszarze zagospodarowaniem przestrzennym. Należy mieć na uwadze, że sporne postępowanie dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego zrealizowanego z odstępstwami od wydanego pozwolenia na budowę. Skoro zatem PINB po przeprowadzonej kontroli wezwał właścicieli o przedstawienie decyzji o warunkach zabudowy (celem sprawdzenia zgodności Inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy), to postępowanie takie należy uznać za właściwe. W tym miejscu należy podkreślić, że jak słusznie podniósł organ odwoławczy, przedmiotem postępowania w sprawie poddanej sądowej kontroli był zrealizowany budynek mieszkalny jednorodzinny z odstępstwami od pozwolenia na budowę, dla którego postępowanie wszczął PINB. Sąd podkreśla, że nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji wad, które prowadziłyby do konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W szczególności Sąd nie dopatrzył się istotnych uchybień w zakresie rozważenia oraz oceny przez organ odwoławczy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także co do poprawności uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przeciwnie, jak to już wyżej wskazano, organ odwoławczy w należyty sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Wyniki tych ustaleń i analiz Kolegium przedstawiło w pisemnych motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, zredagowanych w sposób czyniący zadość wymaganiom K.p.a. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Nadto Sąd zauważa, że działając w niniejszej sprawie nie jest władny, aby wykazać winnych ewentualnej bezczynności organu odwoławczego i organów inspekcji budowlanej (wniosek zwarty w petitum skargi). Jeżeli strona skarżąca w działaniach organów administracji publicznej dopatrzyła się przesłanek świadczących w jej opinii o bezczynności organu, wtedy może ona dochodzić swoich praw na gruncie złożonej skargi na bezczynność określonego organu, która nie była jednak przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie poddanej sądowej kontroli. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.