II SA/Wr 702/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Protokolant: Asystent sędziego Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi I. N. i M. N. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku gospodarczego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] - wydaną po uprzednim uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji podjętej w tej sprawie z jednoczesnym przekazaniem jej do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. działając na podstawie art. 105 §1 kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku gospodarczego na działce nr[...], AM-[...] w M. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia decyzji wynika, że czynności procesowe w przedmiotowej sprawie zostały zainicjowane pismem skierowanym przez pełnomocnika I. i M. N. – współwłaścicieli działek oznaczonych numerami [...] i [...] , AM-[...] w M. – do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w M., zawierającym wniosek o przeprowadzenie czynności kontrolnych na działce nr [...], AM-[...], obręb M., na której realizowana była budowa budynku gospodarczego i sprawdzenie, czy inwestorzy – K.i B.L. – zastosowali się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2013 r. W związku z otrzymanym wnioskiem powiatowy organ nadzoru budowlanego przeprowadził czynności kontrolne na wskazanej przez wnioskodawców nieruc homości, w toku których ustalił, że realizowana jest na jej terenie – na podstawie decyzji Staroty M. z dnia [...] r. Nr[...] – budowa budynku gospodarczego. Prowadząc czynności kontrolne organ stwierdził również, że inwestycja realizowana jest w sposób zgodny z opisaną powyżej decyzją udzielającą pozwolenia na budowę i z zatwierdzonym tą decyzją projektem budowalnym. Ponadto Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że decyzja Starosty M. z dnia [...] r. Nr [...] została utrzymana w mocy decyzją Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez I. i M. N., z tym że obie decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 105/13). Następnie organ orzekający podał w uzasadnieniu, że w dniu 17 maja 2013 r. otrzymał kolejne podanie pełnomocnika I. i M. N., który wniósł o "niezwłoczne wydanie przez organ postanowienia wobec K. i B. L. o wstrzymaniu wykonywania robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane". Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] odmówił wszczęcie postępowania w sprawie wnioskowanego wstrzymania robót budowlanych, ale orzeczenie to zostało uchylone postanowieniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając kasacyjne rozstrzygnięcie, podjęte po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego w imieniu I. i M. N. organ orzekający wskazał, że w przypadku stwierdzenia, że inwestorzy kontynuują roboty budowalne, polegające na budowie budynku gospodarczego na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym[...] , AM-[...], obręb M., powiatowy organ nadzoru budowlanego powinien wszcząć postępowanie przy zastosowaniu procedury określonej w przepisach art. 50-51 ustawy – Prawo budowlane. W dalszej części uzasadnienia organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w dniu 12 sierpnia 2013 r. dokonane zostały oględziny budynku gospodarczego, realizowanego na działce nr [...], AM-[...] w M., podczas których stwierdzono kontynuowanie przez inwestorów od czasu czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 17 czerwca 2013 r., robót budowlanych i uzupełnienie zagospodarowania działki o miejsce postojowe oraz wykonanie warstwy wierzchniej z kostki betonowej dojść i dojazdów do budynków. W toku dokonywanych czynności organ ustalił również, że budowa budynku gospodarczego została zakończona w pełnym zakresie, zgodnie z zatwierdzonym decyzją Starosty M. z dnia [...] r. Nr [...] projektem budowlanym. Powiatowy organ nadzoru budowlanego wskazał przy tym, że po dokonanych, a opisanych powyżej ustaleniach i podjęciu wymaganych ustawowo czynności procesowych wobec stron postępowania umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie decyzją z dnia [...] r. Nr[...], uchyloną następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] po rozpatrzeniu przez D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołania wniesionego przez pełnomocnika I. i M. N. Orzekając kasacyjnie z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wojewódzki organ nadzoru budowlanego podał w uzasadnieniu, że konieczne jest doprecyzowanie przedmiotu prowadzonego postępowania oraz, że uznanie poprawności wykonanych robót budowlanych powinno znajdować potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ponownie rozpatrując sprawę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. pismem z dnia [...] r. wskazał, iż przedmiotowe postępowanie prowadzone jest w sprawie budowy budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr[...], AM- [...] przy ul. O. w M. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W dniu 21 lutego 2014 roku organ pierwszej instancji przeprowadził dowód z oględzin, w toku którego ustalono, iż przedmioty budynek gospodarczy jest obiektem parterowym z poddaszem użytkowym. Przylega on do sąsiedniego budynku gospodarczego położonego na działce nr[...], AM- [...] przy ul. O. w M. Obydwa obiekty posiadają wspólną ścianę usytuowaną na granicy działek nr [...] i [...], AM- [...] przy ul. O. w M. Grubość rzeczonej ściany do wysokości 1 m wynosi 42 cm, a powyżej wskazanej wysokości wynosi 29 cm. Jest to tzw. zabudowa bliźniacza z jedną wspólną ścianą przy czym obydwa obiekty nie są identyczne. Przedmiotowy budynek gospodarczy jest obiektem murowanym, posiada dwuspadowy dach pokryty dachówką. Ściany obiektu są otynkowane, zamontowane są okna i brama garażowa. Wewnątrz obiektu wykonano podkład betonowy, ściany zostały otynkowane, nie ma natomiast instalacji wewnętrznych. Odległość budynku od granicy z działką nr[...], AM- [...] w M. wynosi 4,25 m i 4,30 m. Ściana obiektu od strony działki nr [...], AM- [...] w M. i ściana położona na granicy nieruchomości inwestorów oraz J. i J. T. jest ścianą pełną bez otworów okiennych i drzwiowych. Wysokość obiektu do okapu od poziomu terenu wynosi 3,30 m, natomiast obiekt jest najwyższy w miejscu muru oddzielającego bliźniaczą zabudowę i wynosi 7,60 m. Wysokość do kalenicy wynosi 7,20 m. Odległość obiektu od granicy z pasem ulicy O. wynosi 6,50 m. Z kolei odległość muru wspólnego dla przedmiotowych budynków gospodarczych w zabudowie bliźniaczej wynosi 11,11 m. Od pasa ulicy S. szerokość frontu rzeczonego budynku gospodarczego wynosi 6 m. Według wstępnej oceny organu nadzoru budowa budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...], AM-[...] przy ul. O. w M. jest zgodna z przepisami techniczno- budowlanymi i sztuką budowlaną. Następnie, postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia oceny technicznej zrealizowanej inwestycji, w terminie do dnia 28 marca 2014 r. W dniu 24 marca 2014 r. organowi nadzoru budowlanego doręczone zostało opracowanie techniczne autorstwa mgra inż. M. M. wskazujące na poprawność zrealizowanej na działce nr [...], AM- [...] przy ul. O. w M. inwestycji. Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona przez I. i M. N. W odwołaniu zawierającym obszerne uzasadnienie – działający ich imieniem pełnomocnik – zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przy orzekaniu w sprawie przepisu art. 105 § 1 kpa poprzez uznanie, że prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe. Po rozpatrzeniu odwołania D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r. Nr[...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił okoliczności faktyczne i prawne zaistniałe dotychczas w sprawie, podkreślając prawidłowość dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. ustaleń faktycznych. Następnie wskazał, że w myśl art. 28 ust. 1 roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ podkreślił, że wbrew dosłownemu brzmieniu art. 28 do prowadzenia robót budowlanych upoważnia ostateczna i jednocześnie wykonalna decyzja o pozwoleniu na budowę. Jeżeli nastąpi wstrzymanie wykonania takiej decyzji, a inwestor mimo to będzie prowadził roboty budowlane, organ nadzoru budowlanego będzie miał prawo i obowiązek podjęcia działań w trybie art. 50 i 51 prawa budowlanego ze względu na konieczność kwalifikowania takich działań inwestora jako samowolne. W rozpoznawanej sprawie uchylenie przez Sąd decyzji o pozwoleniu na budowę i zamieszczenie w wyroku klauzuli wstrzymującej wykonanie decyzji uprawniającej inwestorów do realizowania przedmiotowej inwestycji i kontynuowanie w tych warunkach budowy skutkowało wszczęciem przez powiatowy organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego w trybie art. 50-51 ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej. Zasadniczym celem takiego postępowania jest zbadanie przez właściwy organ, czy prowadzone lub wykonane w warunkach określonych w art. 50 wskazanej powyżej ustawy roboty budowlane spełniają wymogi określone w przepisach prawa oraz czy są zgodne z zasadami wiedzy technicznej, a w sytuacji stwierdzenia uchybień w wymienionym zakresie zobowiązanie inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z tymi wymogami. W przepisie art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stypizowane zostały roboty budowlane upoważniające organ nadzoru budowlanego do podjęcia czynności procesowych tzw. trybu naprawczego. Są nimi roboty budowlane wykonywane: 1. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3. na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4. w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W sytuacji stwierdzenia, iż roboty budowlane zostały wykonane w warunkach określonych w art. 50 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego uprawniony jest wydać jedną z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 omawianej ustawy. Regulacja art. 51 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane - dotyczy trzech alternatywnych przypadków prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Pierwszy przypadek dotyczy robót budowlanych, których nie można zalegalizować. Jeżeli bowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nastąpiło nieusuwalne naruszenie prawa, organ jest obowiązany wydać decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, albo doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze (vide: art. 51 ust. 1 pkt 1). Drugi przypadek, po wykluczeniu pierwszego, dotyczy robót budowlanych podlegających legalizacji, gdy okaże się w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, że jest możliwe doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem. Wówczas organ zobowiązany jest nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót, określając termin ich wykonania (por. art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy). Trzeci przypadek – jak wskazał organ odwoławczy – nie będzie miał zastosowania w rozstrzyganej sprawie (art. 51 ust. 1 pkt 3). Konsekwencją takiej procedury będzie wydanie decyzji, poprzedzonej postępowaniem wyjaśniającym, wykazującej możliwość legalizacji lub jej brak w razie naruszenia obowiązujących przepisów. Następnie, jeżeli możliwość legalizacji istnieje, organ ma obowiązek w pierwszym rzędzie przeprowadzić postępowanie w celu usunięcia stanu samowoli poprzez legalizację robót. Celem postępowania legalizacyjnego jest bowiem doprowadzenie do sytuacji zgodnej z prawem. Po stwierdzeniu stanu samowoli organ nadzoru powinien podjąć czynności zorientowane na zalegalizowanie robót. Nakaz rozbiórki bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego nie jest jednak wyłączony, choć jest rozwiązaniem ostatecznym, które stosuje się wówczas, gdy w inny sposób stan naruszenia prawa nie może zostać usunięty. W szczególności, gdy nawet wykonanie dodatkowych robót i czynności uniemożliwi doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jeśli organ prowadzący postępowanie uzna, że wykonane roboty nie odpowiadają standardom prawa, w tym przepisom techniczno-budowlanym, wówczas na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakłada na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności i robót, tak aby doprowadzić je do zgodności ze standardami. Natomiast, gdy ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że roboty takiego dostosowania nie wymagają, gdyż odpowiadają prawu, wówczas organ kończy postępowanie w sprawie samowoli budowlanej decyzją umarzającą postępowanie. Decyzja ta legalizuje wykonane roboty. Warunkiem jej wydania jest stwierdzenie, że nie naruszają one prawa. Kontynuując argumentację organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza akt postępowania wskazuje, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. wypełnił dyspozycje powyższych przepisów. W toku postępowania organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] nałożył na K. i B. L. obowiązek przedłożenia oceny technicznej zrealizowanej inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr [...], AM- [...] przy ul. O. w M. W dniu 24 marca 2014 r. inwestorzy złożyli w organie nadzoru budowlanego opracowanie techniczne dotyczące zrealizowanej inwestycji, z którego wynika, że zastosowane do budowy przedmiotowego budynku gospodarczego materiały budowlane są dobrej jakości, obiekt budowlany jest w odpowiednim stanie technicznym i nadaje się do użytkowania, nie zagraża również w jakikolwiek sposób obiektom sąsiadującym z przedmiotową nieruchomością. W ocenie organu odwoławczego przedłożone opracowanie techniczne należy uznać za miarodajne i wiarygodne. Odwołujący się nie wskazali jakichkolwiek dowodów, które podważałyby fachowość osoby sporządzającej ten dokument albo poddawały w wątpliwość poprawność wynikających z niego ustaleń. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż Inspektor Nadzoru Budowlanego w M.w toku oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu 21 lutego 2014 r. dokonał pomiarów wykonanego na działce nr[...], AM-[...] przy ul. O.w M. budynku gospodarczego, wykonał szkic sytuacyjny z oznaczeniem długości, szerokości i wysokości oraz odległości od granic sąsiednich działek budowlanych. Dodatkowo dokonał oceny przedmiotowej inwestycji pod kątem jej wykonania w zgodzie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi warunkami techniczno - budowlanymi. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podkreślił, że wzniesiony obiekt odpowiada definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Obiekt jest trwale związany z gruntem, posiada fundamenty i dach oraz stanowi odrębną przestrzeń, wydzieloną przegrodami budowlanymi. Budynek zrealizowano na obszarze jednorodzinnej zabudowy o niskiej intensywności. Dla takiej zabudowy Burmistrz Gminy M. w decyzji z dnia [...] r. określił warunki zabudowy odnoszące się do budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego i pozostałych elementów infrastruktury technicznej przewidzianych do realizacji w granicach działki[...], AM-[...] w M. Przedmiotowy budynek gospodarczy wykonano w zabudowie bliźniaczej z linią symetrii w granicy działki. Obiekt ma wspólną ścianę szczytową z budynkiem gospodarczym położonym na sąsiedniej działce budowlanej nr[...], AM-[...]. W praktyce budynki mają jednakową wysokość i długość, przy czym oba obiekty nie są identyczne. Zamiar wzniesienia jednej ściany, leżącej na granicy działek [...] i [...], AM-[...], uwzględniono również w projekcie budowlanym, który zatwierdzony został decyzją Starosty M. z dnia[...] r., nr [...]o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego na działce [...], AM-[...] w M., która wydana została na rzecz J. i J. T. Wybudowany budynek gospodarczy bliźniaczy jest zgodny z wytycznymi decyzji Burmistrza Gminy M. o warunkach zabudowy z dnia [...] r. W przywołanej decyzji wyznaczono szerokość frontu, kąt nachylenia dachu, wysokość i liczbę kondygnacji budynku gospodarczego, określono nieprzekraczalną linię zabudowy, a także narzucono wymóg dostosowania formy i gabarytów obiektu do tradycyjnej zabudowy otoczenia, przy czym z decyzji tej nie wynika typ zabudowy mieszkaniowej bądź gospodarczej. Decyzja nie zakłada zabudowy wolnostojącej, dopuszcza zatem zabudowę bliźniaczą, a nawet szeregową. Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, że z pomiarów dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. podczas oględzin inwestycji wynika, że szerokość frontu przedmiotowego budynku gospodarczego wynosi 6 m, natomiast wysokość obiektu do okapu wynosi 3,3 m. Dodatkowo budynek nie przekracza ustalonej linii zabudowy 4 m, powierzchnia zabudowy nie przekracza ustalonej normy 40% - dotychczas wynosi około 16%, zaś 46,7% działki nr[...], AM-[...] w M. obecnie jest terenem biologicznie czynnym (możliwe również bezkolizyjne usytuowanie budynku mieszkalnego na działce nr[...], AM-[...] w M.). Następnie D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że przedmiotowy budynek gospodarczy jest nie tylko budynkiem w rozumieniu ustawy -Prawo budowlane, ale także wypełnia kryteria odrębności i samodzielności konstrukcyjnej, bowiem nawet części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie, w myśl § 210 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.), mogą być traktowane jako odrębne budynki. W analizowanym przypadku wspólna ściana obu budynków jest murowana aż ponad krawędź dachu, posiada łączną grubość z obustronnym tynkiem 29 cm i wysokość 760 cm i stanowi oddzielenie przeciwpożarowe o klasie odporności ogniowej REI 120, co dodatkowo wskazuje na odrębność i samodzielność konstrukcyjną, mimo posadowienia ściany między budynkami na wspólnym fundamencie. Zdaniem organu odwoławczego z tych względów budynek gospodarczy wybudowany na działce nr [...], AM-[...] w M. należy traktować jako obiekt odrębny w standardowej zabudowie bliźniaczej ze wspólną ścianą szczytową. Budynek czyni zadość przepisom określonym w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie organ orzekający wskazał, że przedmiotowy budynek gospodarczy zlokalizowano ścianą bez otworów od granicy z sąsiednią działką nr [...] w M. stanowiącą własność I. i M. N. w odległościach odpowiednio 4.25 m i 4.30 m. W tej sytuacji inwestycja spełnia wymagania odległościowe zawarte w § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który dopuszcza sytuowanie budynków od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż 3,0 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów w stronę tej granicy. Ponadto wyjaśnił, że wzniesiony budynek nie tylko wypełnia warunki zawarte w rozdziale 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie, ale także kryteria określone w dziale VI. Wybudowany obiekt, zgodnie z § 209 wzmiankowanego rozporządzenia należy zaliczyć do budynków produkcyjnych i magazynowych i oznaczyć symbolem PM. Budynek ma jedną kondygnację naziemną i gęstość obciążenia ogniowego poniżej 500 MJ/m2, a jego klasa odporności pożarowej, w myśl § 212 ust. 4 rozporządzenia równa jest klasie E. Odpowiednio do klasy odporności pożarowej budynku E jego zasadnicze elementy nie posiadają wymagań w zakresie odporności ogniowej (§ 216 rozporządzenia). Podobnie nie ma określonych wymagań w zakresie odporności ogniowej elementów budynek I. i M. N. położony na działce nr [...], AM-[...] w M. Położony na działce nr[...], AM-[...] w M. budynek mieszkalny połączony jest łącznikiem z garażem i stanowi jedną strefę pożarową, a nie określa się wymagań odporności ogniowej, elementów budynku bowiem, zgodnie z § 213 pkt 1 a rzeczonego aktu prawnego, wymagania dotyczące klasy odporności pożarowej budynków nie dotyczą budynków mieszkalnych jednorodzinnych do trzech kondygnacji naziemnych włącznie. Zasadniczo minimalna odległość między zewnętrzną ścianą budynku mieszkalnego (budynek mieszkalny określony jest jako ZL) i ścianą budynku gospodarczego o gęstości obciążenia ogniowego do 1000 MJ/m2 - nie będącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego wynosi 8m (§ 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie - tabela). Jednakże odległość 8 m, dla budynków wymienionych w § 213 wzmiankowanego aktu prawnego, bez pomieszczeń zagrożonych wybuchem można zmniejszyć o 25% (do 6 m), jeżeli są zwrócone do siebie ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, niemającymi otworów. W tym kontekście organ orzekający wskazał, że z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przypadku budynków położonych na działkach oznaczonych geodezyjnie numerami: [...], [...], [...] i [...], AM-[...] w M. Biorąc pod uwagę usytuowanie obiektów pod względem bezpieczeństwa pożarowego - budynek gospodarczy K.i B. L., wraz z budynkiem gospodarczym J. i J. T. stanowi obiekt bliźniaczy wolno-stojący, mimo istnienia ściany oddzielenia przeciwpożarowego i położenia na dwóch odrębnych działkach budowlanych. Ściany budynku bez otworów są murowane, dach pokryty jest dachówką, zatem są to elementy budynku nierozprzestrzeniające ognia. Podobnie budynek I. i M. N. ma ściany i dach nierozprzestrzeniający ognia i nie posiada otworów w pasie o szerokości 4 m wzdłuż granicy działki. Ponieważ najmniejsza odległość między tymi budynkami wynosi łącznie 7.3 m (3m i 4.3 m) to warunek 6 m, wyznaczony w § 271 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie został spełniony. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że w opracowaniu technicznym przedłożonym w sprawie podkreślono, iż przedmiotowy budynek gospodarczy posadowiony jest w odległościach od granic i innych budynków na sąsiednich działkach budowlanych zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, a ponadto inwestor w dniu 22 maja 2014 r. przedłożył opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgra inż. A. W.. W konkluzji autor opracowania wskazał, że stan bezpieczeństwa pożarowego w zakresie usytuowania budynku można osiągnąć poprzez zapewnienie minimalnej odległości między budynkami na sąsiednich działkach, bądź poprzez zastosowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego zamkniętej żelbetowym stropem. Ponieważ zarówna ściana bez otworów jak i strop budynku spełniają wymagania oddzielenia przeciwpożarowego to lokalizacja przedmiotowego obiektu na działce nr[...], AM-[...] w M. jest prawidłowa z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Istotne też jest, że odległość pomiędzy budynkami o symbolu PM i gęstości obciążenia ogniowego do 500 MJ/m2 można zmniejszyć do zera pod warunkiem wykonania ściany zewnętrznej jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego. W zakończeniu uzasadnienia D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – powołując się na przedstawione okoliczności – stwierdził, iż budynek gospodarczy usytuowany na działce nr[...], AM-[...] przy ul. O.w M. został zrealizowany zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a w szczególności z decyzją o warunkach zabudowy. Roboty budowlane wykonano poprawnie, w zgodzie z obowiązującymi przepisami techniczno- budowlanymi i sztuką budowlaną. Inwestycja realizowana była pod nadzorem ustanowionego kierownika budowy. Z tych względów brak było podstaw do wydania w sprawie decyzji merytorycznej nakazującej wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych a postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Ustalenie istnienia tej przesłanki stwarza obowiązek zakończenia postępowania w przedmiotowej sprawie poprzez jego umorzenie. Stosownie bowiem do treści art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania w oparciu o powołany przepis jest obligatoryjne i dalsze jego prowadzenie w danej instancji w takim przypadku stanowiłyby o jego wadliwości. Celem postępowania administracyjnego jest bowiem realizacja normy prawa materialnego wobec określonego podmiotu, poprzez ukształtowanie jego sytuacji prawnej. Norma prawna może zostać zastosowana jedynie, gdy zaistnieje stan faktyczny przewidziany przez ustawę, upoważniający właściwy organ administracji publicznej do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie i formie przewidzianej przez prawo. Wobec ustalenia w toku postępowania administracyjnego, iż przepis prawa stanowiący podstawę orzekania o uprawnieniu lub obowiązku strony postępowania nie jest w danych okolicznościach faktycznych właściwy, organ administracji publicznej winien umorzyć postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, które stwierdziły, że gdy organ nadzoru budowlanego w następstwie oceny dokumentacji przedłożonej przez inwestora uzna, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, winien po prostu umorzyć swoje postępowanie albowiem przepis art. 51 Prawa budowlanego nie daje mu materialnoprawnej podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w takiej sytuacji" (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1385/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II SA/Po 242/08, wyrok WSA w Opolu z dnia 22 maja 2009 r., sygn. II SA/Op 585/08). Ponadto odnosząc się do treści odwołania wyjaśnił, iż obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego orzeczony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nakłada się na inwestora wyłącznie w przypadku zrealizowania inwestycji w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zdaniem organu orzekającego nie jest również prawidłowy pogląd zaprezentowany w odwołaniu, iż umorzenie postępowania naprawczego może dotyczyć tylko nieskomplikowanych robót budowlanych. Ponadto organ odwoławczy wykazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. zakwalifikował przedmiotowy obiekt budowlany jako budynek odrębny w standardowej zabudowie bliźniaczej. Zwrócił też uwagę, że obiekt został wzniesiony w zabudowie jednorodzinnej, a więc w szczególnym rodzaju zabudowy, w której dopuszcza się sytuowanie budynku na podstawie § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionowali I. i M. N. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W petitum skargi pełnomocnik reprezentujący skarżących zarzucił decyzji odwoławczej naruszenie: - art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej poprzez błędne przyjęcie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe; - art. 7 in media w związku z art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyjaśnienia dlaczego przyjęto, że budynek inwestorów jest budynkiem z poddaszem nieużytkowym (pomimo przesłanek wskazujących, że poddasze jest użytkowe) oraz nienależyte wyjaśnienie kwestii odrębności wskazanego budynku od budynku J. T. i J. T.; - art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nierozpoznanie całości sprawy w instancji odwoławczej; - art. 62 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak połączenia do wspólnego rozpoznania spraw dotyczących budynków wybudowanych na działkach nr [...], AM-[...] w M. (J. T. i J.T.) oraz nr[...], AM-[...] w M. (K. L. i B. L.). Jednocześnie pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotnej stawki minimalnej taryfowo określonej. W uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja, stanowiąca rozwinięcie zarzutów sformułowanych w jej petitum, w której wykorzystano w szerokim zakresie dorobek judykatury administracyjnej. Z uzasadnienia skargi wynika m.in., że w ocenie pełnomocnika skarżących sytuację jaka powstała po kasacyjnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wydanym w dniu 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 105/13) należy traktować jako uwzględnioną przez ustawodawcę w przepisie art. 50 ust. 1 pkt 1 lub pkt 4 ustawy – Prawo budowlane, co powoduje konieczność zastosowania przepisu art. 51 ust. 1 tej ustawy tzn. przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i stosownie do jego rezultatów wydania jednej z decyzji, o których mowa w pkt. 1-3 wskazanego przepisu. Ponadto – zdaniem pełnomocnika skarżących – przedmiotowy obiekt został zrealizowany poza normami pozwolenia na budowę, a zatwierdzony projekt budowlany obecnie prawnie nie istnieje, co uniemożliwia przystąpienie do użytkowania. W tych okolicznościach – jak wskazał pełnomocnik – konieczne jest sporządzenie projektu budowlanego zamiennego także ze względu na ustawowy obowiązek przechowywania przez inwestora dokumentacji, na podstawie której realizowano roboty budowlane polegające na budowie obiektu budowlanego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik I. i M. N. zwrócił też uwagę na zalecenie zawarte w wyroku kasacyjnym, wydanym w dniu 24 kwietnia 2013 r. dotyczące możliwości etapowania inwestycji i obowiązku oznaczenia – przy takim wariancie jej realizowania – całego zamierzenia budowlanego we wniosku, w tym w projekcie zagospodarowania działki. Ponadto wskazał, że w okolicznościach, jakie zaistniały w tej sprawie – niezależnie od konieczności przedstawienia projektu budowlanego zamiennego – inwestorzy powinni zostać zobowiązani do wykonania określonych przez właściwy organ nadzoru budowlanego czynności w celu doprowadzenia do zgodności przedmiotowego obiektu z prawem, a obowiązki te będą zależne od ustalenia, czy budynki zrealizowane na działkach oznaczonych [...] i [...], AM-[...] w M. stanowią odrębne obiekty (budynki), czy też jeden obiekt budowlany. Zdaniem pełnomocnika nałożone obowiązki powinny zmierzać do przebudowy lub rozbiórki przedmiotowego obiektu, przy czym względy ekonomii procesowej wymagały uwzględnienia wniosku o zastosowanie wobec budynków zrealizowanych na działkach o numerach [...] i [...] w M. trybu określonego w przepisie art. 62 kpa i prowadzenia w odniesieniu do nich jednego postępowania naprawczego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących zanalizował też treść § 12 rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wcześniej powoływanego i uregulowane w tym przepisie przez prawodawcę możliwości usytuowania budynku względem sąsiedniej działki budowlanej. W kontekście tych rozważań zwrócił uwagę, że decyzja Burmistrza Gminy M. z dnia [...] r. ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zawierała odesłanie do przepisów wskazanego powyżej rozporządzenia, a te w dacie orzekania o warunkach zabudowy miały inną treść niż w dacie udzielania pozwolenia na budowę. Pełnomocnik zwrócił przy tym uwagę, że nie można w odniesieniu do przedmiotowego budynku stosować przepisu § 12 ust. 3 pkt 2 powoływanego rozporządzenia, ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę dotycząca budynku gospodarczego planowanego na działce oznaczonej numerem[...], AM-[...] w M., należącej do J. i J.T. została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] r. Podkreślił przy tym, że organy orzekające w postępowaniu instancyjnym nie wskazały podstawy prawnej istniejącego usytuowania przedmiotowego budynku. Zdaniem pełnomocnika budynki zrealizowane na działkach oznaczonych numerami [...] i [...], AM-[...] w M. należy uznać za jeden budynek gospodarczy, który został zrealizowany ze względu na niezastosowanie się inwestorów do wyroku Sądu wydanego w sprawie o sygnaturze II SA/Wr 105/13 i zawartej w nim klauzuli wynikającej z przepisu art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik skarżących wskazał też, że organy nadzoru budowlanego orzekając w tej sprawie posługują się argumentami i określeniami właściwymi dla budynku mieszkalnego, a nie gospodarczego. Ponadto zwrócił uwagę, że decyzje o warunkach zabudowy wydane dla działek o numerach [...] i [...] nie przewidywały możliwości "bliźniaczej" inwestycji. W ocenie pełnomocnika organ drugiej instancji nie odniósł się merytorycznie do zarzutów przestawionych w odwołaniu i nie wyjaśnił, czy poddasze przedmiotowego budynku ma charakter użytkowy, czy nieużytkowy, bowiem decyzja o warunkach zabudowy ustalała zabudowę parterową z dopuszczeniem poddasza nieużytkowego. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 14 października 2014 r. D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko przyjęte w sprawie. W dniu 16 stycznia 2015 r. doręczone zostało Sądowi pismo procesowe oznaczone jako "pismo skarżących z nową argumentacją i streszczeniem skargi" wraz z załącznikiem graficznym. W treści pisma – stosowanie do deklaracji zawartej w skardze – pełnomocnik skarżących przedstawił dalszą argumentację, mającą na celu wykazać zasadność wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. Zaakcentowano w nim, że w zaskarżonej decyzji bezrefleksyjnie i w sposób pobieżny przyjęto odrębność budynków wybudowanych na działkach oznaczonych numerami [...] i[...], AM-[...] w M., bez jednoczesnego zachowania konsekwencji w przedstawionej w uzasadnieniu argumentacji, a ponadto zakwestionowano prawidłowość użytkowania przedmiotowego obiektu w kontekście wymagań w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, wynikających z przywołanych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzednio powoływanego. Pełnomocnik skarżących wskazał też ponownie na konieczność dostosowania wybudowanego przez K. i B. L. budynku gospodarczego do stanu zgodności z prawem – przy założeniu jego odrębności – co wyłączyło możliwość uznania prowadzonego przez organu nadzoru budowlanego postępowania za bezprzedmiotowe. Na rozprawie wyznaczonej na dzień 20 stycznia 2015 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że podtrzymuje skargę i wnioski w niej zawarte, natomiast uczestnik postępowania B. L. wniósł o oddalenie skargi. Uczestnikowi postępowania doręczono odpis pisma procesowego z dnia 16 stycznia 2015 r. Po zamknięciu rozprawy Sąd postanowił odroczyć ogłoszenie orzeczenia w sprawie i jego termin wyznaczyć na dzień 29 stycznia 2015 r. W dniu 26 stycznia 2015 r. uczestnicy postępowania K. i B. L. złożyli do akt sprawy pismo wraz z załącznikami stanowiące odpowiedź na doręczone na rozprawie pismo procesowe skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Czynności procesowe prowadzone w tej sprawie w administracyjnym postępowaniu instancyjnym odnosiły się do budynku gospodarczego wykonanego przez K. i B. L. na działce oznaczonej numerem geodezyjnym[...], AM-[...] (w granicy z działką sąsiednią, oznaczoną numerami[...]). Do realizowania tej inwestycji uprawniała inwestorów decyzja Starosty M. z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce oznaczonej numerami ewidencyjnym [...] AM-[...], obręb M., na granicy z działką numer ewidencyjny[...], AM-[...], obręb M. (kategoria obiektu budowlanego III) oraz zjazdu na działkę z drogi gminnej ul. O., numer ewidencyjny działki drogi [...] AM-[...], obręb M. (kategoria obiektu budowlanego IV). W toku postępowania o wydanie opisanego pozwolenia na budowę Starosta M. skorzystał z trybu określonego w przepisie art. 9 ust. 1-3 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowalne, w którym ustawodawca umożliwił – w określonych przypadkach – odstępstwo od przepisów budowlanych przy projektowaniu inwestycji. W odniesieniu do zamierzonej budowy postanowieniem z dnia [...] r. wydanym na podstawie upoważnienia udzielonego przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pismem z dnia 11 lipca 2012 r. – Starosta M. wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiając wykonanie ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projekcie budowlanym budynku gospodarczego na działce nr [...] bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną oznaczoną numerem [...], na której realizowany był przez jej właścicieli J. i J. T. jako inwestorów budynek gospodarczy na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego przez Starostę M. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], której nieważność stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., wydaną po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2013 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1503/13) uchylającym podjętą przez ten organ w dniu [...]r. decyzję, utrzymującą w mocy decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...]r. (Nr[...]). Decyzja organu administracji architektoniczno – budowlanej pierwszej instancji została utrzymana w mocy decyzją Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] , wydaną po rozpatrzeniu odwołania wniesionego w imieniu I. i M. N. Udzielone inwestorom pozwolenie na budowę zostało poprzedzone uzyskaniem przez nich decyzji Burmistrza Gminy M. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Decyzje organów właściwych instancyjnie orzekające o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 105/13), wydanym w sprawie ze skargi I. i M. N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr[...]. Kasacyjnym orzeczeniem Sąd objął również – przy zastosowaniu przepisu art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - postanowienie Starosty M. z dnia [...] r. podjęte w trybie art. 9 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto, stosownie do zalecenia ustawodawcy zawartego w przepisie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wyroku zamieszczona została klauzula orzekająca, że zaskarżona decyzja (tj. decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. Nr[...]) nie podlega wykonaniu. Za naruszenia prawa obligujące do uwzględnienia skargi Sąd wówczas orzekający uznał niewykazanie przez Starostę M.w uzasadnieniu postanowienia udzielającego inwestorom zgody na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, że w sprawie zachodzi "przypadek szczególnie uzasadniony", o którym mowa w przepisie art. 9 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, uchybienie wymogowi określonemu w ust. 3 wskazywanego przepisu oraz nieuwzględnienie w projekcie zagospodarowanie terenu budynku mieszkalnego, któremu – jak wynika z treści decyzji o warunkach zabudowy – ma towarzyszyć budynek gospodarczy, objęty zaskarżonym wówczas pozwoleniem na budowę. Sąd - nie kwestionując uprawnienia inwestora do etapowania inwestycji – wskazał na konieczność ujawnienia zarówno w projekcie zagospodarowania działki, jak i w części opisowej projektu całości zamierzenia inwestycyjnego. Jednocześnie Sąd – orzekając przy zastosowaniu przepisu art. 134 §1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie stwierdził wadliwości wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku w żadnym innym zakresie, ani niezgodności przyjętych w zatwierdzonym uchyloną decyzją projekcie budowlanym rozwiązań projektowych. Ponadto Sąd wówczas orzekający stwierdził zgodność zamierzenia budowlanego, którego dotyczyła zaskarżona decyzja z zamierzeniem, dla którego inwestorzy uzyskali decyzję o warunkach zabudowy, uznając zarzuty skargi w tym zakresie za niezasadne. Jednocześnie Sąd – również nie podzielając przedstawionej w skardze argumentacji – uznał za legalną możliwość powoływania się organu administracyjnego na istnienie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego na działce oznaczonej numerem[...], AM-[...] w M., nawet w przypadku wszczęcia postępowania o stwierdzenie jego nieważności. W zakończeniu uzasadnienia Sąd zamieścił również zwięzłe zalecenia skierowane do organów administracji architektoniczno – budowlanej przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Wyrok uzyskał walor prawomocności w dniu 12 lipca 2013 r. Uwzględniając fakt uprzedniego orzekania przez Sąd administracyjny w odniesieniu do przedmiotowego budynku Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę zwrócił przede wszystkim uwagę na to, że przedmiotem kontroli w obu przypadkach były inne – co do meritum – działania procesowe, podejmowane w sprawach o różnym przedmiocie przez organy administracji publicznej, wykonujące – stosownie do przyznanych kompetencji – różne zadania regulowane przepisami ustawy – Prawo budowlane. Poddane ocenie Sądu w sprawie o sygn. II SA/Wr 105/13 pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku gospodarczego pozostawało w obrocie prawnym – w konsekwencji wyroku wydanego w tej sprawie – do dnia 11 lipca 2013 r. Inwestorzy zakończyli roboty budowlane związane z realizacją tego obiektu w dniu 12 czerwca 2013 r., co jednoznacznie wynika z materiału sprawy (wpis do dziennika budowy, zawiadomienie organu nadzoru budowlanego). Zaskarżona niniejszą skargą decyzja wojewódzkiego organu nadzoru budowlanego oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wszczętego w związku z niezastosowaniem się inwestorów do zawartego w pkt. III kasacyjnego wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 r. orzeczenia, stwierdzającego, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Klauzula ta wymagana jest – w przypadku uwzględnienia skargi – powoływanym wcześniej przepisem art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ustanowiony wskazanym przepisem mechanizm ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym gwarantuje zachowanie standardów prawnych systemu kontroli administracji publicznej. Zapewnia też racjonalne ukształtowanie stosunków prawnych w warunkach dwuinstancyjnego modelu postępowania administracyjnego do czasu, kiedy wyrok nie jest prawomocny i nie wywiera skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, mimo uwzględnienia skargi, a dotyczy aktu, który jest ostateczny i podlega wykonaniu (por. Z. Kmieciak: Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2003, nr 5). Okolicznością wynikającą w sposób jednoznaczny z akt sprawy i niekwestionowaną przez inwestorów jest kontynuowanie przez nich robót budowlanych związanych z przedmiotową inwestycją po dniu 24 kwietnia 2013 r. i zignorowanie orzeczenia Sądu wstrzymującego wykonanie zaskarżonej wówczas decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z jednolitymi w tym zakresie poglądami przedstawicieli nauki i stanowiskiem judykatury, które Sąd orzekający w sprawie bezwzględnie akceptuje, sytuacja taka wymaga uruchomienia tzw. procedury naprawczej uregulowanej w przepisach art. 50-51 ustawy – Prawo budowlane i jest kwalifikowana jako "przypadek inny niż określone w art. 48 ust. 1 lub 49b ust. 1" wskazanej powyżej ustawy, czyli inny niż budowa obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W rozpoznawanej sprawie postępowanie naprawcze w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji zostało zainicjowane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. zawiadomieniem z dnia 12 sierpnia 2013 r. skierowanym do stron postępowania i sprecyzowanym w zakresie przedmiotu postępowania pismem z dnia 17 stycznia 2014 r. W toku podjętego postępowania powiatowy organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym przy zastopowaniu przepisu art. 81c ust. 2 ustawy – Prawo budowlane zobowiązał inwestorów do dostarczenia do dnia 28 marca 2014 r. oceny technicznej wykonanych robót budowlanych w zakresie budynku gospodarczego. K. i B. L. wykonali obowiązek w dniu [...]r., a ponadto w dniu [...] r. doręczyli organowi opinię rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Autorzy obu opracowań stwierdzili zgodność zrealizowanej inwestycji z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno – budowlanymi. Ponadto poprzedzając czynności wszczęcia postępowania naprawczego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przeprowadził w dniu 21 lutego 2014 r. ponowną kontrolę terenu zainwestowania, dokonywaną przy udziale inwestora i pełnomocnika skarżących. Jej przebieg został opisany w protokole, a dodatkowo sporządzono dokumentację graficzną i zdjęciową. Zdaniem Sądu istotne jest, że celem postępowania prowadzonego przy zastosowaniu przepisu art. 51 ustawy – Prawo budowlane jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych (obiektu budowlanego) do stanu zgodnego z prawem tzn. takiego, który upoważnia do stwierdzenia braku kolizji z przepisami prawa, a przede wszystkim przepisami ustawy – Prawo budowlane i przepisami techniczno – budowlanymi. Zasadniczy zatem obowiązek organu nadzoru budowlanego, prowadzącego postępowanie naprawcze, o którym mowa w przepisach art. 50-51 ustawy – Prawo budowlane polega na rozstrzygnięciu o tym, jakie czynności należy dokonać, aby określone roboty budowalne, czy obiekt budowlany, w przypadkach określonych przez ustawodawcę w art. 50 ustawy – Prawo budowlane doprowadzić do stanu zgodności z prawem. Zważyć przy tym należy, że w obowiązujących warunkach prawnych brak jest unormowania, odnoszącego się do sytuacji, w której usunięcie z obrotu prawnego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nastąpiło już po zakończeniu budowy, czyli sytuacji, jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Z tych względów zasadnie – w ocenie Sądu – podkreśla się w orzecznictwie, że w postępowaniu naprawczym nie można posługiwać się ogólnymi formułami rozumienia poszczególnych regulacji art. 51 ustawy – Prawo budowlane, ale należy odnosić konkretne jego postanowienia do okoliczności faktycznych istniejących w rozpoznawanej sprawie. Nie można też wykluczyć takiej sytuacji, że w przypadku zamierzenia inwestycyjnego zgodnego z udzielonym pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym, wyeliminowanymi z obrotu prawnego po zakończeniu inwestycji, organ prowadzący postępowanie naprawcze nie będzie wymagał od inwestora żadnych czynności dla uzyskania stanu zgodnego z prawem, bowiem taki stan bezkolizyjny zostanie w toku postępowania stwierdzony. Sąd przyjmując taką ocenę podzielił pogląd prezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze II OSK 687/12 i II OSK 2286/12 (odpowiednio: wyroki z dnia 26 lipca 2013 r. i z dnia 25 lutego 2014 r.). W akceptującej je glosie dodatkowo stwierdzono, że usunięcie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie pozbawia inwestycji oparcia w legalnie istniejącej dokumentacji. Zdaniem glosatora uzasadnienia dla doprowadzenia do powstania nowej dokumentacji nie powinno się zwłaszcza upatrywać w takiej regulacji prawa budowlanego, zawartej w rozdziale poświęconym użytkowaniu obiektów budowlanych, która z mocy samej ustawy ustala obowiązek przechowywania przez właściciela lub zarządcę dokumentacji obiektu obejmującej pozwolenie na budowę wraz z projektem budowlanym, zwłaszcza gdy stan faktyczny danej sprawy, a w tym wybudowanie inwestycji przed usunięciem pozwolenia na budowę z obrotu prawnego nie odpowiada treści takiej regulacji. Trzeba też mieć na uwadze, że projekt budowlany jest dokumentacją (dowodem) koniecznym w sprawie o pozwolenie na budowę. Zatwierdzony projekt budowlany staje się częścią rozstrzygnięcia decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z chwilą usunięcia takiej decyzji projekt budowlany ponownie powinien być traktowany jako dowód w sprawie prowadzonej przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 w zw. z jego ust. 7. W takim przypadku, wykorzystany w toku realizacji inwestycji projekt budowlany, stanowiący dokumentację budowy wraz z protokolarnym stwierdzeniem przez organ nadzoru budowlanego w toku postępowania naprawczego prowadzonego na podstawie art. 51, stanowi materiał dowodowy na taką okoliczność, że budowa została zrealizowana z zachowaniem tego projektu (zgodnie z projektem), a więc nie miały miejsca zmiany lub odstępstwa. Stwierdzenie na podstawie stosownej dokumentacji, że budowa została zakończona legalnie, a także ustalenie przez wyspecjalizowany organ nadzoru budowlanego (kontrolę mogą wykonywać wyłącznie inspektorzy, posiadający wymagane uprawnienia budowlane), może stanowić wystarczającą podstawę do uznania, że obiekt znajduje się w odpowiednim stanie prawnym i nie wymaga dodatkowego orzeczenia w kierunku doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Trudno przy tym zarzucić, że wymienione dokumenty (np. projekt budowlany) nie mają charakteru "istniejących legalnie". Projekt budowlany, nawet jeżeli utracił moc rozstrzygnięcia administracyjnego, nadaną mu decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, nie stał się tylko z tej przyczyny dokumentem nielegalnym. Jest nadal dowodem w sprawie dotyczącej postępowania naprawczego. Organ nadzoru budowlanego, dysponując takim dowodem potwierdzonym protokolarnym (uzyskanym w wyniku kontroli profesjonalnego organu) stwierdzeniem o budowie zgodnie z tym projektem i bez naruszenia przepisów o warunkach technicznych, jak też przepisów odrębnych, może wydać stosowne rozstrzygnięcie. Brak jest natomiast podstaw do twierdzenia, że konieczne jest dalsze procedowanie naprawcze, przykładowo, domagania się przez organ nadzoru budowlanego od inwestora kolejnych dokumentów, takich jak "projektów zamiennych", "projektów dodatkowych" lub też dokumentacji powykonawczej. Autorka glosy wskazała przy tym, że przypadki żądania od inwestora inwentaryzacji potwierdzającej zgodność budowy z przepisami techniczno – budowlanymi, czy odrębnymi powinny dotyczyć tylko takiej sytuacji, kiedy budowa została zrealizowana z odstępstwami od wymogów zawartych w przepisach techniczno-budowlanych lub z naruszeniem przepisów odrębnych. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w sprawie stanowisko prezentowane w glosie zasługuje na aprobatę. Zdaniem Sądu w okolicznościach istniejących w rozpoznanej sprawie – jak zasadnie uznał organ odwoławczy – brak było podstaw faktycznych i prawnych do żądania od inwestorów przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Należy zwrócić uwagę, że przepis art. 51 ust. 7 – Prawo budowlane, stosowany odpowiednio robót wykonanych (czyli zakończonych) w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 powołanej ustawy nie zawiera odwołania do przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, stanowiącego o projekcie budowlanym zamiennym i warunkach, w jakich obowiązek jego sporządzenia i przedstawienia jest na inwestora nakładany. Niezależnie od powyższego należy też wyjaśnić, że niezasadność formułowanych w tym zakresie przez pełnomocnika skarżących zarzutów wynika przede wszystkim z tego, że inwestorzy nie wykonywali robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowego budynku gospodarczego w żaden ze sposobów objętych regulacją art. 50 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Ostateczne pozwolenie na budowę funkcjonowało w obrocie prawnym do dnia 11 lipca 2013 r., a roboty budowlane dotyczące przedmiotowej inwestycji zostały zakończone w dniu 12 czerwca 2013 r. Organy orzekające w postępowaniu instancyjnym nie stwierdziły też – zdaniem Sądu zasadnie – zrealizowania inwestycji w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź przepisach lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Fakt nierespektowania przez inwestor klauzuli uniemożliwiającej wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę uprawniał organ nadzoru budowlanego do podjęcia działań interwencyjnych i ustalenia – poprzez stosowne czynności wyjaśniające – zgodności z prawem zrealizowanej inwestycji lub istnienia kolizji w tym zakresie, co skutkowałoby koniecznością przeprowadzenia procedury naprawczej przy zastosowaniu konkretnych regulacji art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2, ewentualnie ust. 3 poprzez przepis art. 51 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. Czynności wyjaśniające podjęte w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej nie wykazały niezgodności z prawem zrealizowanej inwestycji, a takie ustalenie – wobec obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady praworządności – wykluczało możliwość legalnego ingerowania organu nadzoru budowlanego w sferę prawną inwestorów, uprawniało natomiast do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania uwzględnionej w przepisie art. 105 § 1 kpa. W tym kontekście Sąd uznał za celowe wyjaśnić, że zgodnie z art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej właściwy w sprawie tzn. działający zgodnie z przyznaną mu przepisami ustrojowymi, materialnymi i procesowymi kompetencją jest zobligowany do załatwienia sprawy w sposób w tym przepisie określony tzn. decyzją rozstrzygającą sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji. Rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty następuje poprzez konkretyzację uprawnienia lub obowiązku podmiotu, legitymowanego wg kryteriów ustalonych w art. 28 i art. 29 kpa, którego sytuacja prawna zostaje skutkiem tego ukształtowania w inny sposób. Każda ingerencja w sferę prawną podmiotu przez organ działający w warunkach wcześniej wskazanych może odbywać się wyłącznie na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego odpowiedniej rangi, do stosowania których uprawniony jest organ prowadzący postępowanie i posiadający kompetencję orzeczniczą (decyzyjną). Ustawodawca dopuścił jednak inny tzn. niemerytoryczny sposób załatwiania sprawy administracyjnej określając jego warunki m.in. w przepisie art. 105 § 1 kpa. Przepis ten nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w całości albo w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono w całości albo w części bezprzedmiotowe. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i niekwestionowanymi poglądami nauki bezprzedmiotowość postępowania wynika z braku jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, a poprzez to oznacza niemożność skonkretyzowania prawa lub obowiązku określonego podmiotu, która obliguje do zakończenia postępowania w sprawie administracyjnej w inny sposób niż poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (np. W. Dawidowicz: Postępowanie administracyjne, Warszawa 1983 r.; wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. art. SA/Ka 2493/95 niepubl.). Oznacza ona brak legalnej możliwości ingerowania właściwego organu w sferę prawną jednostki. W doktrynie i judykaturze rozróżnia się aspekt podmiotowy bezprzedmiotowości, dotyczący sfery podmiotowej danej sprawy administracyjnej (np. strony, organu) i aspekt przedmiotowy, dotyczący szeroko rozumianego przedmiotu sprawy. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania o charakterze przedmiotowym będzie sytuacja polegająca na tym, że właściwy organ w okolicznościach faktycznych istniejących w konkretnym przypadku nie ma podstaw prawnych do działania w formach władczych w sposób merytoryczny. Jednym z aspektów zasady praworządności, której podporządkowane są organy administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, jest stosowanie prawa materialnego i procesowego, które obejmuje m.in. subsumpcję faktu uznanego za udowodniony pod stosowną normą prawną. Wymaga to uprzedniego stwierdzenia, że dany fakt ustalony przez organ prowadzący postępowanie w sprawie zawiera się w zakresie uregulowanym stosowaną normą prawną. Inaczej mówiąc sytuacja ustalona przez organ jako zaistniała czyli rzeczywista - odpowiadająca sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej – uzasadnia wykorzystanie dyspozycji zawartej w tej samej normie (por. J. Wróblewski: Stosowanie prawa przez organy administracji, OMT 1972, Nr 12). W tych okolicznościach istotne jest, że stwierdzona przez organy właściwe instancyjnie bezprzedmiotowość odnosi się do postępowania prowadzonego w sprawie – jak wynika zawiadomienia skierowanego do stron w trybie art. 61 §1 i §4 kpa przez organ pierwszej instancji – budowy budynku gospodarczego na działce nr[...], AM-[...] w M. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Czynności wyjaśniające podjęte w toku postępowania przez właściwy w sprawie organ, których prawidłowości Sąd nie kwestionuje, nie doprowadziły do dokonania takich ustaleń faktycznych, które umożliwiłyby organowi administracji publicznej zastosowane - w sposób legalny- dyspozycji uwzględnionej w normie prawa materialnego, istniejącej w obowiązującym porządku prawnym. W uzupełnieniu należy ponownie wskazać, że organy nadzoru budowlanego orzekające w tej sprawie nie były adresatem zaleceń Sądu zawartych w wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 105/13) uchylającym wydane w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji orzeczenia organów administracji architektoniczno-budowlanej właściwych instancyjnie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 82/09, Lex 589105). Sąd nie podziela też pozostałych zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych przy orzekaniu przez organ odwoławczy. W ocenie Sądu D. Wojewódzki Inspekt Nadzoru Budowlanego w postępowaniu drugoinstancyjnym zastosował się do wszystkich wymogów, wynikających z zasady zawartej w art. 15 kpa. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżących sprawa została ponownie w jej całokształcie i przy zachowaniu tożsamości rozpoznawana przez organ odwoławczy, a na staranność czynności organu wskazuje szczegółowa, wyczerpująca i spójna argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zamieszczono w nim logiczny wywód wykazujący zgodność zrealizowanego obiektu z wymaganiami w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Wyjaśniono również przesłanki uznania odrębności budynków zrealizowanych na działkach oznaczonych numerami [...] i [...] AM-[...] w M., a Sąd prezentowane w odniesieniu do obu kwestii stanowisko organu odwoławczego wraz z twierdzeniami powołanymi dla jego uzasadnienia bezwzględnie akceptuje. Odnosząc się do zaznaczonego w skardze niewyjaśnienia charakteru poddasza przedmiotowego budynku, należy stwierdzić, że organ odwoławczy istotnie nie wyartykułował tego w podjętym w sprawie orzeczeniu, ale ze znajdującego się w materiale sprawy opracowania pn. "Ocena techniczna wykonanych robót budowlanych" sporządzonego przez uprawnioną osobę w marcu 2014 r. wynika jednoznacznie, że poddasze jest nieużytkowe, a Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania tego stwierdzenia. Uchybienie to nie mogło jednak mieć istotnego upływu na wynik sprawy, ani zdeterminować oceny Sądu w niej przyjętej. Zdaniem Sądu nie zasługuje również na akceptację sformułowany w skardze zarzut nieskorzystania w postępowaniu z trybu określonego w przepisie art. 62 kpa, w którym ustawodawca dopuszcza wszczęcie i prowadzenie jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej. Należy przede wszystkim wyjaśnić, co akcentowane jest przez komentatorów ustawy procesowej i w judykaturze, że powołany przepis umożliwia łączenie postępowań, ale wyłącznie w płaszczyźnie podmiotowej, a nie w płaszczyźnie przedmiotowej, kiedy istnieje wielość spraw. Możliwość zastosowania w postępowaniu administracyjnym instytucji przewidzianej w przepisie art. 62 kpa uzależniona jest w sposób bezwzględny od zaistnienia tożsamości spraw pod względem przedmiotowym, którą tworzą treść żądania uprawnienia lub treść obowiązku oraz podstawa prawna i stan faktyczny (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 936/07, Lex nr 441143; A Wróbel: KPA, Komentarz, Lexis 2014; B. Adamiak, J. Borkowski: KPA, Komentarz, Warszawa 2006 r.). Przyjmując te kryteria należy uznać, że sprawy dotyczące inwestycji zrealizowanej przez K.i B. L. na działce oznaczonej numerami[...], AM-[...], obręb M. oraz inwestycji zrealizowanej przez J. i J. T. na działce oznaczonej numerem[...], AM-[...], obręb M. nie spełniałyby warunku tożsamości ze względu na różne elementy stanu faktycznego, co może skutkować koniecznością przyjęcia innej podstawy prawnej dla czynności procesowych i innego formułowania treści obowiązku. W takich warunkach zastosowanie w postępowaniu trybu art. 62 kpa powodowałoby oczywistą kolizję z zasadami ekonomii procesowej. Dodatkowo Sąd uznał za celowe wyjaśnić, że organy nadzoru budowlanego w tym postępowaniu nie miały obowiązku wskazywać postawy prawnej usytuowania przedmiotowego budynku. Usytuowanie budynku na działce budowlanej jest kwestią rozstrzyganą przez organ administracji architektoniczno – budowlanej, udzielający pozwolenia na budowę, do weryfikowania czy korygowania którego organy nadzoru budowlanego nie są uprawnione. Mając powyższe na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdzając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa, stosownie do przepisu art. 151 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.