II GZ 249/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 104/17 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 104/17 – działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – nie uwzględnił wniosku D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca lub spółka) podniosła, że został na nią nałożony obowiązek zapłaty 36.000,00 zł. Uiszczenie tej kwoty wpłynie na jej sytuację finansową i może zachwiać płynnością finansową. Spółka wskazała, że aby zapłacić wymierzoną karę, będzie zmuszona zaciągnąć zobowiązania finansowe, jednakże wątpliwym jest, aby była w stanie spłacić pożyczki. Do skargi załączyła: a) bilans finansowy na dzień 31.12.2014 r. i 31.12.2015 r., b) zeznanie podatkowe CIT-8 za rok 2015, c) wariant porównawczy zysków i strat na dzień 31.12.2014 r. i 31.12.2015 r. Spółka wskazała, iż w analogicznych sprawach sądy administracyjne wstrzymywały wykonanie zaskarżonych aktów (postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt II GZ 1041/15 oraz postanowienie WSA w W. z dnia 10 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 1220/16). W ocenie WSA, skarżąca (zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika), nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przede wszystkim zapłata nałożonej na spółkę kary pieniężnej w kwocie 36.000,00 zł nie wywoła stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu Spółce kwoty objętej zaskarżoną decyzją, która została zapłacona. Analizując wniosek pod kątem spełnienia drugiej przesłanki wstrzymania wykonania aktu, Sąd zauważył, że dokumenty, które przesłała skarżąca nie obrazują całościowej sytuacji majątkowej Spółki, a jedynie jej elementy, a dodatkowo nie dotyczą aktualnej kondycji finansowej. Bilans finansowy na dzień 31.12.2014 r. i 31.12.2015 r., zeznanie podatkowe CIT-8 za rok 2015 oraz wariant porównawczy zysków i strat na dzień 31.12.2014 r. i 31.12.2015 r., dotyczą bowiem sytuacji finansowej najpóźniej na dzień 31 grudnia 2015 r., podczas gdy skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w grudniu 2016 r. Dokumentacja nie może być zatem uznana za miarodajną dla oceny kondycji finansowej spółki w dacie skarżenia i złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa również, że bez pełnego udokumentowania sytuacji finansowej Spółki na dzień złożenia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, samo odesłanie do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, które uwzględnia żądanie w podobnej sprawie, jest niewystarczające do uwzględnienia wniosku. Spółka D. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu I instancji żądając zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazała, że do zażalenia dołączyła następujące dokumenty: – Rachunek zysków i strat (k. [...] akt sądowych) – Bilans za 2016 (K. [...] akt sądowych) – saldo rachunku bankowego Spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy skarżąca spełniła przesłanki określone w wymienionym przepisie i konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi do WSA albowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wykonanie decyzji zagraża płynności spółki i może powodować jej upadłość. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej dotyczył decyzji nakładającej na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GZ 669/16). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Sąd I instancji trafnie uznał, że nie można podzielić stanowiska skarżącej, że kary pieniężne nałożone na spółkę w sposób znaczący przekraczają jej możliwości finansowe. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej spółki wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej kary (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt II GZ 864/16). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób zatem uznać, by w świetle przedstawionych przez spółkę dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto należy wskazać, że niekompletność wniosku została należycie oceniona przez Sąd I instancji jako uzasadniająca odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dopiero w zażaleniu, a więc na etapie postępowania przed NSA, skarżąca załączyła dodatkowy materiał dowodowy. Zażalenie nie mogło więc odnieść skutku, bowiem NSA bada zgodność z prawem działania Sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny. Zatem przedstawiony wraz z zażaleniem materiał dowodowy nie mógł podważyć zasadności oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Natomiast oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia ponowienia wniosku w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 195/17). Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.