II SAB/Wa 565/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Iwona Dąbrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r. o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego oddala skargę W dniu [...] czerwca 2016 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (dalej również jako: "Stowarzyszenie"), wystąpiło za pośrednictwem poczty elektronicznej do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o udostępnienie informacji sektora publicznego, tj.: kalendarza spotkań Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w okresie od dnia 1 maja 2016 r. do dnia udostępnienia informacji oraz księgi wejść i wyjść gości (rejestru wejść/wyjść gości) do Ministerstwa od 1 dnia maja 2016 r. do dnia udostępnienia informacji, w postaci przeszukiwalnych plików elektronicznych w formacie plików pdf lub xlsx. Stowarzyszenie wskazało, iż zamierza przedmiotową informację wykorzystywać w celach niekomercyjnych do artykułów i analiz na stronach internetowych Stowarzyszenia i porównywania spotkań Ministra oraz gości Ministerstwa z innymi Ministrami, bądź Ministerstwami. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji poinformowało wnioskodawcę, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. skierowanym do Stowarzyszenia wskazano, iż "księga wejść i wyjść gości" (ewidencja osób trzecich wchodzących do i wychodzących z obiektów MSWiA) służy zapewnieniu kontroli ruchu i bezpieczeństwa w obiekcie poddanym szczególnej ochronie. Z uwagi na cel systemu kontroli dostępu do obiektów MSWiA, jakim jest zapewnienie prawidłowej realizacji zadań nałożonych przez ustawodawcę na Biuro Ochrony Rządu, informacje gromadzone w przedmiotowej ewidencji nie posiadają waloru informacji publicznej i tym samym nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015r., poz. 2058 ze zm.). Odnośnie "kalendarza spotkań Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji" również poinformowano, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu na podstawie ww. ustawy. Ministerstwo zaznaczyło, że żądane informacje nie posiadają także waloru informacji sektora publicznego, a zatem bezprzedmiotowe jest żądanie Stowarzyszenia o udostępnienie takich samych informacji w trybie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2016r., poz. 352 ze zm.). Stosownie do brzmienia art. 2 ust. 2 ww. ustawy przez "ponowne wykorzystywanie" należy rozumieć użycie informacji sektora publicznego w "innym celu niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona", a zatem brak jest także podstaw do przyznania wnioskowanej informacji cech "pierwotnego publicznego celu wytworzenia". Informacje te nie posiadają waloru informacji publicznej, a ponadto dane zawarte w ww. rejestrze czy terminarzu spotkań Ministra nie dotyczą sposobu załatwienia sprawy przez organ, nie można ich również uznać za wyrażenie stanowiska organu. Pismem z dnia 13 lipca 2016 r. Stowarzyszenie [...] wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r. o udostępnienie informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystania. Zarzucając naruszenie art. 54 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 2 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego poprzez uniemożliwienie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego, Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wykonania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, iż stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. jest błędne i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Stowarzyszenie podniosło, iż prawo do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego należy rozpatrywać jako uprawnienie zapewniające wolność rozpowszechniana i pozyskiwania informacji. Uprawnienie do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego ma na celu umożliwienie korzystania z danych będących w posiadaniu instytucji państwowych. Może to prowadzić do zwiększenia wiedzy obywateli jak również ma znaczenie ekonomiczne wspomagając rozwój gospodarczy oraz wzmacniając efektywność i jawność administracji. Ponadto Stowarzyszenie zaznaczyło, iż ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego w sposób autonomiczny reguluje materię ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego. Nie ma więc znaczenia stanowisko organu, czy wnioskowane informacje są informacjami publicznymi. Ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego w art. 2 ust. 1 określa definicję informacji sektora publicznego, zgodnie z którą taką informacją jest zasadniczo każda informacja i dokument, niezależnie od formy utrwalenia, który znajduje się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. W tej definicji mieszczą się również dokumenty żądane przez Stowarzyszenie. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o nieuwzględnienie skargi w całości podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2016 r. Ponadto organ podniósł, iż zawartość zarówno kalendarza spotkań Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak i księgi wejść i wyjść gości (rejestru wejść/wyjść gości) stanowią wyłącznie materiał roboczy, który nie zawiera informacji sektora publicznego (a także informacji publicznych), które mogłyby być udostępniane czy wykorzystywane w celach komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny cel, dla którego został stworzony. Przedmiotowe informacje nie stanowią także danych, których dostarczenie w jakikolwiek sposób mogłoby wpłynąć na promowanie przejrzystej, odpowiedzialnej i wydajniejszej administracji. Z tego względu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, ograniczenie w dostępie do ww. informacji nie stanowi ograniczenia uprawnienia określonego w art. 54 ust. 1 Konstytucji w zakresie wolności pozyskiwania informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność, nie została dokonana przez organ. Dla uznania bezczynności konieczne jest natomiast ustalenie, że organ administracji zobowiązany był, na podstawie przepisów prawa, do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Przedmiotem żądania wniosku skarżącego Stowarzyszenia z dnia [...] czerwca 2016 r. było udostępnienie informacji w postaci kalendarza spotkań Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz księgi wejść i wyjść gości (rejestru wejść/wyjść gości) do Ministerstwa - od dnia 1 maja 2016 r. do dnia udostępnienia informacji, w oparciu o art. 21 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2016 r. poz., 352 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ww. ustawy, przez informację sektora publicznego należy rozumieć każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będącą w posiadaniu podmiotów, o których mowa w art. 3 (wymieniającym w pkt 1 jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - Dz. U. z 2013r. poz. 885, ze zm.). W uzasadnieniu do projektu ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Sejm RP VIII kadencji nr druku 141) ustawodawca wskazał, iż celem ww. projektu jest implementacja dyrektywy 2013/37/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniającej dyrektywę 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz. Urz. UE L 175/1) oraz nowy sposób wdrożenia zmienianej dyrektywy w polskim porządku prawnym, który zapewni bardziej przejrzyste i łatwiejsze w stosowaniu rozwiązania dotyczące ponownego wykorzystywania. Stosownie do art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/98/UE zmienionego dyrektywą 2013/37/UE, jej przepisy "opierają się na systemach dostępu obowiązujących w państwach członkowskich i pozostają bez uszczerbku dla tych systemów". Istotne jest zatem wyraźne podkreślenie, że ponowne wykorzystywanie informacji nie narusza prawa do informacji publicznej oraz wolności jej rozpowszechniania. Następnie w uzasadnieniu do ww. projektu ustawy wskazano, że pojęcie "informacji sektora publicznego" zawarte w projekcie należy odnieść do pojęcia "dokumentu" w rozumieniu art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/WE, który stanowi przedmiot ponownego wykorzystywania. Prawodawca UE poszerzając zakres podmiotów udostępniających lub przekazujących informacje sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania, jednocześnie rozszerzył zakres przedmiotowy katalogu dokumentów udostępnianych w celu ponownego wykorzystania, to jest będących w posiadaniu bibliotek (w tym naukowych), muzeów i archiwów. Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej szeroką interpretację informacji sektora publicznego, należy uznać, że dokumenty - w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2003/98/WE - będące w posiadaniu tych podmiotów, takie jak: materiały biblioteczne, materiały archiwalne oraz muzealia nie stanowią informacji publicznej. Zasadnicza część tych zasobów wykracza bowiem poza pojęcie informacji publicznej określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Statusu informacji publicznej nie posiadają co do zasady materiały biblioteczne oraz muzealia. Za informację publiczną mogą natomiast zostać uznane niektóre materiały archiwalne, o ile "dotyczą spraw publicznych". Należy zauważyć, iż większość zasobów będących w posiadaniu bibliotek, archiwów i muzeów tej cechy aktualności nie posiada. Zasoby te natomiast mieszczą się w pojęciu "dokument" (art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/WE), które opiera się na kryterium treściowym ("dokument oznacza jakąkolwiek treść niezależnie od zastosowanego nośnika"). Definicja informacji sektora publicznego stanowi zatem odzwierciedlenie definicji dokumentu, o której mowa w art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/UE, i jest szersza niż pojęcie informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym w zakresie pojęcia "informacji sektora publicznego" zawiera się informacja publiczna oraz inne treści będące w posiadaniu podmiotów, obowiązanych do udostępnienia lub przekazujących w celu ponownego wykorzystywania, które wykraczają poza zakres pojęcia informacji publicznej. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, przepisy ustawy nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania, ani przepisów innych ustaw określających zasady, warunki i tryb dostępu do informacji będących informacjami sektora publicznego. Prawodawca wyjaśniając ratio legis ww. regulacji podniósł, iż projekt ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego nie określa własnych zasad dostępu do informacji. Dostęp do informacji publicznej jest realizowany na przykład na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Dostęp ten nie oznacza automatycznego prawa do ponownego wykorzystywania, poza wyjątkami określonymi w projekcie ustawy (np. BIP). W celu wyeliminowania jakichkolwiek wątpliwości projekt w art. 7 ust. 1 wprowadza zasadę, że ponowne wykorzystywanie nie narusza prawa dostępu do informacji publicznej oraz przepisów innych ustaw określających zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami sektora publicznego (art. 1 ust. 3 dyrektywy 2013/37/UE). Analiza powyższych przepisów, przy uwzględnieniu woli ustawodawcy, prowadzi do wniosku, iż ponowne wykorzystanie informacji przez użytkownika (w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego) może obejmować informację publiczną, która została już udostępniona lub podlega udostępnieniu, albowiem istotą jest jej ponowne wykorzystanie komercyjne lub niekomercyjne w celu innym, niż pierwotny cel publiczny. Oznacza to, że informacja będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (art. 3 ww. ustawy), aby mogła być ponownie wykorzystana musi pierwotnie służyć celowi publicznemu. Innymi słowy powinna posiadać walor informacji publicznej, za wyjątkiem informacji (rozumianej jako dokument, o którym mowa w art. 2 pkt 3 ww. dyrektywy 2003/98/WE) stanowiącej zasób bibliotek, archiwów i muzeów, gdyż te - służąc celowi publicznemu - niejednokrotnie nie mogą zostać zakwalifikowane jako informacja publiczna na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nie może podlegać ponownemu wykorzystaniu informacja, która pierwotnie nie występowała w przestrzeni publicznej. Odmienna interpretacja powołanych przepisów prowadziłaby do wniosku, że skoro podlega ponownemu wykorzystaniu każda treść lub jej część będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, bez względu na to, czy dotyczy spraw publicznych, czy też nie, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej straciłyby rację bytu. Wnioskodawca na gruncie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego uzyskałby dostęp do informacji, której nie otrzymałby w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, np. dokumentu prywatnego, czy wewnętrznego. Niewątpliwie nie było celowym zabiegiem legislacyjnym ustawodawcy wprowadzanie takich rozwiązań prawnych, aby ponownemu wykorzystaniu podlegała informacja, która pierwotnie nie służyła celom publicznym, co wynika z powołanego wyżej art. 7 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji. Zauważyć również należy, iż - jak wskazuje się w piśmiennictwie - każdy dostęp do jakiegokolwiek dokumentu urzędowego, czy udzielenie informacji na wniosek jest wykorzystaniem w innym celu niż ten, do którego dokument czy informacja zostały pierwotnie przeznaczone (por. M. Jaśkowska, Jakość i spójność rozwiązań prawnych w świetle nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, [w]: Kryzys prawa administracyjnego, pod red. D.R. Kijewskiego, P.J. Suwaj, t. l, Warszawa 2013). Natomiast w art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji nacisk jest przez ustawodawcę położony na pojęcie celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona, a nie w ogóle inny cel. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt l OSK 1332/14 (publ. LEX nr 1984338), w doktrynie wskazuje się na konieczność odrzucenia definiowania pojęcia ponownego wykorzystywania informacji publicznej za pomocą wykładni językowej art. 23a u.d.i.p. (por. B. Banaszak, M. Bernaczyk, Konsultacje społeczne i prawo do informacji o procesie prawotwórczym na tle Konstytucji RP oraz postulatu "otwartego rządu", ZNSA 2012, nr 4, s. 29). Prawo dostępu do informacji publicznej celem ponownego wykorzystywania jest publicznym prawem podmiotowym, który gwarantuje uzyskanie informacji publicznej w określonym celu. Celem tym jest osiągnięcie przez wnioskodawcę szeroko pojętej "korzyści". Sięga on zatem dalej niż zapewnienie przejrzystości procesu decyzyjnego i działań państwa oraz stworzenia obywatelom realnych możliwości wykorzystywania i obrony swych konstytucyjnych praw wobec władzy publicznej. W związku z powyższym należy dokonywać takiej wykładni pojęcia ponownego wykorzystywania informacji publicznej, która w większym stopniu uwzględniałaby dyrektywy systemowe i celowościowe. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, uprawnione jest stanowisko, iż ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego znajduje zastosowanie jedynie do takich informacji, które - oceniane przez pryzmat przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej - będą posiadały status informacji publicznej. Przenosząc powyższe rozważania na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że informacja dotycząca kalendarza spotkań Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Terminarz (kalendarz) spotkań ministra należy zakwalifikować jako dokument wewnętrzny. Jak zauważył Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r. o sygn. akt P 25/12 (publ. OTK ZU z 2013 r., seria A, nr 8, poz. 122), dokumentacja wewnętrzna rozumiana jest jako "informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji (...). Służą one wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej". W ocenie Sądu, w tę definicję wpisuje się przedmiotowy w sprawie terminarz (kalendarz spotkań), albowiem stanowi on przedmiot roboczy, biurowy, służący wprawdzie realizacji zadań przez Ministra, lecz nieprzesądzający o kierunkach jego działania. Z tych względów nie podlega on udostępnieniu, co - w świetle uzasadnienia cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego - nie narusza art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2914/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 582/14; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 588/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analogicznie, informacja dotycząca treści księgi wejść i wyjść gości Ministerstwa nie mogła zostać udostępniona w trybie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, gdyż nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotowy rejestr nie zawiera informacji o sprawach publicznych, jako że przedstawia informację o personaliach osób spoza aparatu administracji publicznej, sporządzaną dla potrzeb organizacyjnych, zachowania bezpieczeństwa w budynku Ministerstwa. Jest to nośnik informacji o charakterze wewnętrznym, czysto technicznym, pomocniczo służącym do zarządzania budynkiem. Powyższy pogląd znajduje odzwierciedlenie w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2337/15; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 19 marca 2015r., sygn. akt II SA/Wa 2081/14; z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 668/14; publ. j.w.). Podkreślić również należy, że gromadzenie i posiadanie tego typu informacji nie jest wymagane przepisami prawa i nie jest dokonywane w związku w ustawową działalnością organu, a tylko wspomaga pracę recepcji, działu organizacyjnego w sferze porządku i bezpieczeństwa w budynku Ministerstwa. Nie odnosi się zatem do obszaru jakiejkolwiek działalności organu, o której mowa w art. 1 i 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym nie zawiera komunikatu o sprawach publicznych. Z tego względu nie podlega on udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem cech takiej informacji nie posiada (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 1055/14, publ. j.w.). W analizowanym przypadku Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji na wniosek skarżącego Stowarzyszenia, który wpłynął do organu w dniu [...] czerwca 2016r., pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. udzielił informacji, iż księga wejść i wyjść gości do budynku Ministerstwa oraz kalendarz spotkań Ministra nie stanowią informacji publicznej, a tym samym nie mogą być udostępnione w trybie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Zatem organ w istocie rozpatrzył wniosek o ponowne wykorzystanie informacji w terminie 14 dni, który zakreśla art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Skoro przedmiot żądania Stowarzyszenia nie dotyczy informacji podlegającej ponownemu wykorzystaniu, bowiem nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ zasadnie poinformował o tym fakcie wnioskodawcę. W tym stanie rzeczy nie można przypisać Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji bezczynności w rozpoznaniu wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] czerwca 2016 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.