I SA/Łd 127/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A [...] z siedzibą w Ł. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 12 sierpnia 2016 r. do Dyrektora Izby Skarbowej w K. wpłynął wniosek A z siedzibą w Ł. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych mającym nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce. W 2005 r. Wnioskodawca dokonał zakupu akcji B(obecnie w upadłości likwidacyjnej) - spółki notowanej na Giełdzie Papierów Wartościowych w W. S.A. Wnioskodawca nabył w 2005 r. 19,41% wszystkich akcji B. 17 sierpnia 2007 r. Wnioskodawca udzielił poręczenia B do umowy leasingowej zawartej pomiędzy B a C na kwotę 525.000,00 EURO. 29 sierpnia 2007 r. Wnioskodawca udzielił B pożyczki w wysokości 3.900.000,00 zł. Następnie 29 września 2008 r. Wnioskodawca udzielił B pożyczki w wysokości 1.000.000.00 zł. B nie realizowała ustaleń wynikających zarówno z umów pożyczek, jak też z umowy poręczenia. W związku z powyższym, w grudniu 2008 roku dokonano odpisów aktualizujących do powyższych należności powiększonych o należne, naliczone do grudnia 2008 roku odsetki, odnosząc je w ciężar pozostałych kosztów operacyjnych i finansowych. Dokonane odpisy nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów, a tym samym nie zmniejszyły podstawy opodatkowania. 31 października 2008 r. zawarte zostało porozumienie pomiędzy Wnioskodawcą a B w sprawie zabezpieczenia wyżej wymienionych wierzytelności. Strony uzgodniły, że tytułem zabezpieczenia na nieruchomościach będących własnością B ustanowione zostaną hipoteki na rzecz Wnioskodawcy. Wysokość hipotek została określona w następujący sposób: 1. z tytułu poręczenia umowy leasingowej - do kwoty 1.169.113,00 zł (zadłużenie B nadzień podpisywania porozumienia wynosiło 1.082.512.31 zł, powiększone o wartość przewidywanych odsetek w wysokości 8% rocznie naliczonych od tej kwoty przez okres 1 roku), 2. z tytułu pożyczki z 29 sierpnia 2007 r. - do kwoty 4.875.000,00 zł (opisana wyżej kwota pożyczki udzielonej B powiększona o wartość przewidywanych odsetek w wysokości 8% rocznie naliczonych od tej kwoty przez okres 3 lat), 3. z tytułu pożyczki z 29 września 2008 r. - do kwoty 1.240.000,00 zł (opisana wyżej kwota pożyczki udzielonej B powiększona o wartość przewidywanych odsetek w wysokości 8% rocznie naliczonych od tej kwoty przez okres 3 lat). Postanowieniem z [...] Sąd Rejonowy V Wydział Ksiąg Wieczystych zawiadomił Wnioskodawcę, że powyższe hipoteki zostały wpisane do ksiąg wieczystych nieruchomości stanowiących własność B. B nie uregulowała swoich zobowiązań wobec Wnioskodawcy. 22 października 2010 r. Sąd Rejonowy, Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość B obejmującą likwidację majątku upadłego, W związku z powyższym Wnioskodawca zgłosił przysługujące mu wobec upadłego - B- wierzytelności syndykowi masy upadłościowej. Ogółem zgłoszone wierzytelności wyniosły 7.010.726,14 zł. Na tę kwotę składała się bowiem kwota należności głównej w wysokości 5.982.512,31 zł powiększona o wartość naliczonych odsetek w wysokości 1.028.213,83 zł. Na dzień ogłoszenia upadłości Wnioskodawca posiadał 19,58% wszystkich akcji B. 14 czerwca 2016 r. na konto Wnioskodawcy wpłynęła kwota 2.302.087,23 zł przelana przez syndyka masy upadłości B. W tytule przelewu zostało wskazane, że powyższa kwota stanowi "oddzielny plan podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości zapisanej w KW nr". Dodatkowo Syndyk wyjaśnił, że wysokość przekazanej Wnioskodawcy kwoty wynika z ostatecznego planu podziału masy upadłościowej uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości należących do B. na których to nieruchomościach ustanowiona została hipoteka zabezpieczająca wierzytelności Wnioskodawcy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy prawidłowe jest zaliczenie przez Wnioskodawcę kwoty 2.302.087,23 zł otrzymanej od syndyka masy upadłości z tytułu spłaty wierzytelności należnych od B w upadłości likwidacyjnej na poczet należności głównej, co oznacza zakwalifikowanie tej kwoty jako zwrotu pożyczki w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tj. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.), dalej: u.p.d.p. a tym samym uznanie, że otrzymane świadczenie nie powinno podlegać obciążeniu podatkiem dochodowym od osób prawnych? W ocenie Wnioskodawcy prawidłowe jest zaliczenie przez Wnioskodawcę kwoty 2.302.087,23 zł otrzymanej od syndyka masy upadłości z tytułu spłaty wierzytelności należnych od B w upadłości likwidacyjnej na poczet należności głównej, co oznacza zakwalifikowanie tej kwoty jako zwrotu pożyczki w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.p. a tym samym uznanie, że otrzymane świadczenie nie powinno podlegać obciążeniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W ocenie wnioskodawcy przekazanie podatnikowi kwoty pieniędzy pod tytułem zwrotu uprzednio udzielonej przez niego pożyczki pozostaje neutralne podatkowo. Nie można więc uznać tej kwoty za przychód otrzymany przez podatnika w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.p., co z kolei oznacza brak wystąpienia u niego obowiązku opodatkowania tej kwoty podatkiem dochodowym od osób prawnych. Wyjątek ten nie dotyczy kwoty otrzymanej przez podatnika pod tytułem zwrotu odsetek oraz zwrotu skapitalizowanych odsetek od udzielonej pożyczki. Dla podatnika udzielającego pożyczki, wartość otrzymanych odsetek podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawcy przysługiwała względem dłużnika - Spółki zabezpieczona hipotecznie wierzytelność w wysokości 7.010.726,14 zł, z czego należność główną stanowiła kwota 5.982.512,31 zł, zaś kwota 1.028.213,83 zł odpowiadała wartości należnych odsetek. W piśmie z 21 lipca 2016 r. Syndyk poinformował, że "przekazana kwota stanowi częściowe zaspokojenie należności głównej". Stanowisko to zgodne jest z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 233 ze zm.,) dalej: p.u.n. Zgodnie z art. 345 ust. 3 zd. 2 p.u.n. przypadającą wierzycielowi sumę zalicza się przede wszystkim na należność główną, następnie na odsetki i pozostałe roszczenia o świadczenia uboczne, z tym że koszty postępowania uwzględnia się w ostatniej kolejności. W stanie faktycznym, zaprezentowanym w niniejszym wniosku, otrzymana przez Wnioskodawcę kwota uzyskana została z likwidacji obciążonych hipoteką ustanowioną na rzecz Wnioskodawcy nieruchomości. W związku z powyższym zaspokojenie roszczeń Wnioskodawcy powinno nastąpić zgodnie z treścią wspomnianego powyżej art. 345 p.u.n. Zatem zastosowanie znajdzie też ust. 3 zd. 2 wymienionego artykułu, który wskazuje, że Wnioskodawca powinien otrzymaną kwotę zakwalifikować w pierwszej kolejności na poczet spłaty należności głównej wynikającej z umów pożyczek i umowy poręczenia. Jako że przypadająca Wnioskodawcy kwota jest wyraźnie mniejsza niż suma należności głównej, należne odsetki nie zostaną zaspokojone. Reasumując należy więc stwierdzić, że Wnioskodawca prawidłowo zaliczył otrzymaną od syndyka kwotę 2.302.087,23 zł na poczet należności głównej, co z punktu widzenia podatku dochodowego od osób prawnych oznacza zakwalifikowanie tej kwoty jako zwrotu pożyczki w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 1 p.d.p. a tym samym uznanie, że otrzymane świadczenie nie powinno podlegać obciążeniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Dyrektor Izby Skarbowej w K. działający z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów interpretacją z [...] r. uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 360 Kodeksu cywilnego, art. 345 p.u.n., art. 3 ust. 1, art. 7 i art. 12 ust. 1 i 4 u.p.d.p., po czym stwierdził, że art. 360 Kodeksu cywilnego wiąże termin płatności odsetek z terminem płatności należności głównej, podobnie jak art. 345 ust. 3 p.u.n. Tym samym nie można dokonać tylko spłaty należności głównej pożyczki bez równoczesnej spłaty odsetek przypadających na tą spłaconą część należności głównej pożyczki. Sytuacji tej nie zmienia zdanie 2 przywołanego art. 345 ust. 3 p.u.n. Dlatego też Wnioskodawca powinien z otrzymanej kwoty wydzielić część przypadającą na spłatę pożyczki i część przypadającą na spłatę odsetek. I tylko część dotycząca spłaty pożyczki nie będzie stanowiła przychodu w myśl art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p., natomiast część przypadająca na spłatę odsetek stanowiła będzie przychód podatkowy Wnioskodawcy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, A z siedzibą w Ł. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1. art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez stwierdzenie, że przychodem na gruncie ustawy o CIT jest kwota główna zwróconej pożyczki, podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem nie stanowi przychodu na gruncie powołanego przepisu zwrot kwoty głównej kredytu czy pożyczki, 2. art. 12 ust. 4 pkt 2 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że z powstaniem przychodu z tytułu odsetek od udzielonej pożyczki mamy do czynienia już z chwilą częściowej spłaty należności głównej, podczas gdy zgodnie z powołanym przepisem do powstania przychodu z tytułu należności akcesoryjnej dochodzi dopiero z chwilą jej faktycznego otrzymania, 3. naruszenia art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 u.p.d.o.p. w związku z art. 345 ust. 3 p.u.n. poprzez przyjęcie, że otrzymane od syndyka masy upadłościowej kwoty należy zaliczyć proporcjonalnie na rzecz należności głównej oraz należności odsetkowej, podczas gdy przepisy ustawy prawo upadłościowe wprost determinowały, że zapłata należności odsetkowej ma miejsce dopiero po zaspokojeniu należności głównej; w konsekwencji zapłata odsetek za zwłokę w rozumieniu Ustawy o CIT w ramach postępowania upadłościowego ma miejsce dopiero po zaspokojeniu należności głównej; w konsekwencji częściowy zwrot należności głównej nie powoduje powstania przychodu z tytułu należności odsetkowej, 4. art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że na gruncie przedmiotowego stanu faktycznego Wnioskodawca osiągnął przychód podczas, gdy w wyniku zwrotu części należności głównej nie doszło do osiągnięcia przez Wnioskodawcę przychodu, a jedynie zwrotu na jego rzecz części wierzytelności przysługującej mu względem upadłego; w konsekwencji nie doszło do zaistnienia zdarzenia faktycznego, które powodowałoby powstanie przychodu na gruncie u.p.d.o.p. W uzasadnieniu skargi spółka podniosła również, że organ wydający interpretację wskazując, że dla celów podatkowych w pełni pomija postanowienia art. 345 ust. 3 p.u.n., który określa termin płatności należności głównej w ramach postępowania upadłościowego i stwierdzając, że nie stanowi on wyjątku od zasady wynikającej z art. 360 Kodeksu cywilnego nie wskazał okoliczności, z których wywodzi ten fakt. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona lecz nie ze wszystkich powodów w niej wskazanych. Zakres rozpoznania sprawy ze skargi na interpretację indywidualną normuje przepis art. 134 § 1 P.p.s.a, który w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. odsyła do art. 57a P.p.s.a., który stanowi, że: "Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną." W petitum skargi w jej zarzutach podniesione jedynie te , które skierowane są przeciwko prawu materialnemu . W tej sytuacji stosownie do ww. regulacji ppsa oznaczałoby to, że one wyznaczają granice sądowej kontroli. Zdanie sądu w tej sprawie jednakowoż z uwagi na uzasadnienie skargi należało przyjąć ,że nie są to jedyne zarzuty . Na stronie 5 uzasadnienia wydanego aktu in fine , strona podniosła zarzut oparty na naruszeniu przepisów postępowania na skutek nie wyjaśnienia, nie wskazania z jakich powodów organ uznał , że do przedstawionego stanu faktycznego pomija postanowienie art. 345 ust. 3 ustawy prawo upadłościowe , które w ocenie interpretującego nie stanowi wyjątku od zasady wynikającej z art. 360 kodeksu cywilnego. W ocenie sądu jest to najdalej idący zarzut , który sam w sobie stanowi o słuszności skargi, o czym niżej. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2015 poz. 613) dalej w skrócie "Op.". Naruszeniem tego przepisu jest nie tylko brak praktycznie żadnego konkretnego odniesienia się organu interpretacyjnego do stanowiska wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., I FSK 660/12 , ale także lakoniczne i niewyczerpujące przedstawienie uzasadnienia prawnego przedstawionego stanu faktycznego, w sytuacji gdy – zdaniem organu interpretacyjnego - stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2012 r., I GSK 36/12; wyrok NSA z dnia 17 lipca 2012 r., II FSK 333/11). Uzasadnienie prawne stanowiska organu interpretacyjnego w takich przypadkach musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie dane przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadnienie tego stanowiska musi być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy. Powinno więc ono przedstawiać argumentację prawną, z której będzie jednoznacznie wynikać dlaczego stanowisko i argumenty wnioskodawcy organ uznał za nietrafne i jakie argumenty przemawiały za stanowiskiem organu. W tym też celu najczęściej uzasadnienie prawne musi zawierać wykładnię powołanych przepisów prawa, ocenę możliwości ich zastosowania do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Wskazać należy ponadto, iż poprzez odesłanie zawarte w art. 14 h Op. organ podatkowy jest zobowiązany do odpowiedniego stosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej przepisu art. 121 § 1 Op., określającego zasadę zaufania do organów podatkowych. Wynika z niej wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy w tym w zakresie, dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz konkretnego ustosunkowania się do twierdzeń stron (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2016 roku, II FSK 3072/13). Warto także wskazać , co ma odniesienie do rozpoznawanej sprawy , o czym dalej , że skoro interpretacja ma stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy organ obowiązany jest w związku z tym dokonać w pierwszej kolejności wykładni przepisów, które w jego i wnioskodawcy ocenie mogą mieć zastosowanie w stanie faktycznym opisanym we wniosku, a następnie wyjaśnić, jakie argumenty przesądzają o tym, że ten właśnie przepis ma (lub nie ma) zastosowania do tego stanu faktycznego. Dopiero taka interpretacja spełnia swoją rolę i pozwala sądowi administracyjnemu na ocenę jej zgodności z przepisami prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 stycznia 2010 r., I FSK 1216/09, z dnia 17 maja 2011 r., II FSK 74/10, z dnia 23 czerwca 2015 r., II FSK 1580/13). W rozpatrywanej sprawie skarżąca spółka przedstawiła własne stanowisko co do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Stan ten – należy domniemywać – był wyczerpująco przedstawiony skoro organ interpretacyjny nie zastosował przepisu art. 169 §1 w zw. z art. 14 h Op. i nie wzywał wnioskodawcę do uzupełnienia braków wniosku w zakresie przedstawienia stanu faktycznego. Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że spółka w ramach postępowania upadłościowego otrzymała spłatę wierzytelności ( zabezpieczonej hipoteką ) posiadanej wobec upadłego ( nie zwróconej wcześniej udzielonej upadłemu pożyczki ) nie wyczerpującej jej co do wysokości w zakresie należności głównej ( syndyk przekazał 2.302.087,23 zł – należność główna to 5.982.512,31 zł ) . Na tym tle zadała pytanie - czy na gruncie art. 12 ust.4 updop prawidłowe i właściwie jest potraktowanie otrzymanej kwoty jako zwrotu pożyczki , a tym samym uznanie ,że otrzymane świadczenie nie powinno podlegać obciążeniu podatkiem od osób prawnych. W zajętym stanowisku wyraziła ocenę ,że świadczenie to pozostaje poza zakresem opodatkowania na mocy wskazanej regulacji prawa materialnego albowiem nie zalicza się do przychodów , a do takiego wniosku prowadzi stronę unormowanie art. 345 § 3 ustawy prawo upadłościowe z 2003 r. . Wobec tego ,że przypadająca kwota jest niższa niż suma należności głównej ( dwie pożyczki) nie zostaną zaspokojone należne odsetki , jako ewentualny przychód podlegający opodatkowaniu, po myśli art. 12 ust 4 pkt 1 updop. W wydanej interpretacji indywidualnej organ podatkowy zastosował zabieg, którym naruszył przepis art. 14 c § 1 O p., a według którego interpretacja zawiera także ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Tymczasem organ oceniając stanowisko zaprezentowane we wniosku ograniczył się do obszernego zacytowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych . kodeksu cywilnego oraz prawa upadłościowego ażeby in fine na stronie 6 wskazać ,że " wybiera" na okoliczność nie podzielenia stanowiska strony regulację art. 360 Kc , a pogląd organu wspiera treść art. 345 ust. 3 prawa upadłościowego , konkludując , że stanowiska tego nie zmienia zdanie 2 przywołanego przez stronę art. 345 ust. 3 prawa upadłościowego. W efekcie istotna treść uzasadnienia wydanej interpretacji sprowadza się do fragmentu opisanego wyżej bez jakiejkolwiek analizy prawnej stanowiska strony a w konsekwencji nie podzielania jej racji i braku przywołania argumentów prawnych opowiadających się za prawidłowym rozumieniem wskazanego do oceny przepisu prawa materialnego na gruncie podanego stanu faktycznego. Oceniając powyższą treść uzasadnienia interpretacji trzeba przede wszystkim zważyć, że samo wyliczenie i zacytowanie przepisów mających – zdaniem organu – zastosowanie w sprawie nie wyczerpuje obowiązku uzasadnienia interpretacji indywidualnej w rozumieniu art. 14 c § 1 Op., a tym bardziej w rozumieniu § 2 tego artykułu. Jak wcześniej wskazano wymóg prawidłowego uzasadnienia interpretacji indywidualnej szczególnej doniosłości doznaje w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, który ma prawo wiedzieć dlaczego jego ocena nie została podzielona przez organ. Zdaniem sądu nie można uznać ,że organ uczynił zadość regulacji art. 14 c § 1 i § 2 Op. , który nakazuje przedstawić; po pierwsze- ocenę oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy wraz z jej uzasadnieniem prawnym , po wtóre - wskazanie , w przypadku negatywnej oceny poglądu strony prawidłowe stanowisko wraz z jego uzasadnieniem prawnym. Zdaniem sądu z tej perspektywy wobec niewypełnienia przez interpretatora nałożonych na niego obowiązków przez ustawodawcę i sprowadzenie poglądu o wadliwości stanowiska strony do prostego zaprzeczenia , z powołaniem się ,że na tę ocenę nie ma wpływu zdanie 2 art. 345 ust. Prawa upadłościowego jest całkowicie nie do zaakceptowania z punktu widzenia sądowej kontroli legalności wydawanych aktów z zakresu administracji publicznej , jako nie spełniających przez wydaną interpretację standardów wymaganych przez regulacje procesowe interpretacji przepisów prawa podatkowego przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Uchybienie to stanowi o braku istotnego elementu wydanego aktu jakim jest uzasadnienia prawne , którego de facto nie ma. Jego brak powoduje ,że wskazany akt wymyka się spod kontroli legalności jego podjęcia z punktu widzenia roli jaką pełni sąd w tym procesie. Nie można oceniać czegoś co nie zostało wyartykułowane i przedstawione w sposób prawem przewidziany a mianowicie w postaci uzasadnienia prawnego i to dwukrotnie , w odniesieniu do stanowiska strony ( negatywnie ) po raz kolejny wobec przedstawionego odmiennego stanowiska ( pozytywnie). Mówiąc wprost interpretacja nie zawiera żadnej wykładni powołanych przepisów w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego , poza ich zacytowaniem i arbitralnym uznaniem za prawidłowe wyrażone stanowisko, pozostające w opozycji do poglądu strony. Powyższe czyni ,że nie jest możliwym w przedstawionych okolicznościach rozpoznać zarzuty skargi oparte na naruszeniu przepisów prawa materialnego . Z tych wszystkich powodów, Sąd działając na podstawie art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2012 r., poz. 270; dalej – p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną interpretację (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 4 cytowanej ustawy. Rozpoznając sprawę ponownie organ umotywuje ocenę stanowiska wnioskodawcy adekwatnym i wyczerpującym uzasadnieniem prawnym wydanej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego . ms