I OSK 1674/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia del. WSA Teresa Zyglewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 1272/16 w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 1272/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. Z. o na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania S. Z. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta L., o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na dzieci: I. Z. i A. Z.. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że jak wynika z załączonego do wniosku skarżącego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt [...], orzekającym o rozwiązaniu przez rozwód małżeństwa skarżącego z I. Z., Sąd ustalił sposób kontaktowania się skarżącego z jego małoletnimi dziećmi, nie orzekł jednak o opiece naprzemiennej obydwojga rodziców, co uniemożliwia przyznanie stronie opisanego świadczenia. Ponadto Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji, po rozpoznaniu wniosku matki dzieci skarżącego – I. Z., decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], przyznał jej świadczenie wychowawcze na dzieci: I. Z. oraz A. Z., na okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] września 2017 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący zarzucił, że została ona wydana z naruszeniem: - art. 6, 8 i 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasad wyrażonych w tych przepisach; - art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195 ze zm.), poprzez odmowę przyznania skarżącemu omawianego świadczenia, w wyniku oparcia rozstrzygnięcia na pozaustawowym kryterium treści sentencji orzeczenia Sądu, które w istocie sprowadza się do powierzenia dzieci opiece ojca w okresie od dnia [...] lipca do 31 lipca oraz przez okres tygodnia w miesiącu, w każdym roku, w którym przypadają ferie zimowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2017 r. oddalił skargę. Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Z kolei, stosownie do art. 5 ust. 3 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 14 ustawy, ilekroć w tej ustawie mowa jest o pierwszym dziecku, to oznacza to jedyne lub najstarsze dziecko w rodzinie w wieku do ukończenia 18 roku życia. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka (art. 4 ust. 2), do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia (art. 4 ust. 3). Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że powodem odmowy przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego na córki: I. Z. i A. Z. było uznanie przez organ, że dzieci skarżącego nie znajdują się pod opieką naprzemienną obojga rodziców, a co za tym idzie nie można ich zaliczyć do rodziny skarżącego w rozumieniu przepisów powołanej ustawy. Stosownie do art. 2 pkt 16 ustawy, rodzina oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Sąd I instancji podkreślił, że w świetle powyższego przepisu opieka naprzemienna stanowi sposób opieki nad dzieckiem po rozwodzie (separacji) rodziców polegający na przyznaniu każdemu z rodziców, przez sąd, prawa do pieczy nad dzieckiem w określonym czasie w ciągu roku. Istotne jest przy tym, że opiekę naprzemienną cechuje równość pomiędzy rodzicami w sprawowaniu pieczy nad dzieckiem, które mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe na zmianę u obojga rodziców. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że wyłącznie wówczas, gdy rzeczywista opieka jest sprawowana w taki sposób, że w powtarzających się okresach każdy z rodziców sprawuje wyłączną opiekę nad dzieckiem, zachodzą podstawy do uznania, że sprawowana opieka ma charakter opieki naprzemiennej. W ocenie Sądu I instancji w sprawie jest poza sporem, że wyrokiem z dnia [...] maja 2014 r., sygn. akt [...], Sąd Okręgowy w L. orzekł o rozwiązaniu przez rozwód małżeństwa skarżącego z I. Z.. W wyroku tym, Sąd powierzył obu stronom wykonywanie władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi: M. Z., ur. [...] marca 2000 r., I. Z., ur. [...] grudnia 2002 r. i A. Z., ur. [...] maja 2005 r., z tym, że miejsce zamieszkania dzieci ustalił przy matce – I. Z., zobowiązał obie strony do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania wspólnych dzieci i zasądził z tego tytułu obowiązek alimentacyjny od S. Z. na rzecz jego małoletnich dzieci alimenty, płatne do rąk matki dzieci. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego instytucję opieki naprzemiennej musi cechować równość pomiędzy rodzicami w sprawowaniu pieczy nad dzieckiem, które mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe na zmianę u obojga rodziców. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego takiej symetrii pomiędzy rodzicami w sprawowaniu pieczy nad małoletnimi dziećmi nie potwierdzają akta sprawy. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że Sąd Okręgowy w L. ustalił w wyroku sposób kontaktowania się skarżącego z dziećmi w ten sposób, że będą one przebywały w okresie wakacji w lipcu, pierwszy tydzień ferii zimowych, wigilia w latach parzystych i niedziela wielkanocna, w latach parzystych każdego roku oraz zobowiązał Iwonę Zdrojewską do przygotowania małoletnich do wizyty ze skarżącym, wydania mu małoletnich, a od skarżącego odebrania i odprowadzenia dzieci do ich miejsca zamieszkania po zakończonych kontaktach. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oczywiste jest jednak, że z opisanego wyroku wynika, iż wyłącznie skarżący został obciążony obowiązkiem uiszczania alimentów na rzecz małoletnich córek: I. Z. i A.Z.. Z tych samych względów, w ocenie Sądu I instancji, na wynik sprawy nie może mieć wpływu to, że Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia [...] grudnia 2015 r., sygn. akt [...], obniżył alimenty zasądzone od skarżącego na rzecz małoletnich córek w miesiącu, w każdym roku, w którym przypadają ferie zimowe oraz zwolnił skarżącego z obowiązku uiszczania alimentów na rzecz tych dzieci za okres od dnia 1 lipca do 31 lipca. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w powołanych okolicznościach nie można bowiem uznać, by córki skarżącego znajdowały się pod opieką naprzemienną obojga rodziców, o której mowa w art. 2 pkt 16 ustawy z 11 lutego 2016 r. Zdaniem Sądu I instancji nie można występowania opieki naprzemiennej określonej w art. 2 pkt 16 ustawy wywodzić z samego faktu powierzenia przez sąd obojgu rodzicom wykonywania władzy rodzicielskiej, czy nie zawarcia w wyroku sądu ograniczeń co do sposobu i zakresu kontaktów z dzieckiem. Sąd zwrócił uwagę, że czym innym jest wykonywanie przez oboje rodziców władzy rodzicielskiej czy sposób kontaktów z dzieckiem, a czym innym sprawowanie przez oboje rodziców na przemian w regularnie powtarzających się, równych odstępach czasu wyłącznej opieki nad dzieckiem. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zasadne są także pozostałe zarzuty skargi. Sąd I instancji zauważył, że co prawda treść uzasadnienia organu II instancji sprowadza się – w istocie – jedynie do powielenia w całości stanowiska organu I instancji, wyrażonego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r., zawierającym merytoryczne stanowisko tego organu w odniesieniu do złożonego przez skarżącego odwołania, co oznacza, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada w pełni wymogom art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Jednakże, wobec prawidłowego rozstrzygnięcia przez Kolegium o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, odmawiającej przyznania skarżącemu świadczenia wychowawczego, Sąd uznał, że uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd I instancji nie dopatrzył się też naruszenia w sprawie innych przepisów postępowania, w tym zasad: legalności (art. 6 k.p.a.) oraz zaufania (art. 8 k.p.a.), które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. Z. zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, a mianowicie art. 22 ustawy z dn. 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci i oparcie rozstrzygnięcia na pozaustawowym kryterium (przyjęcie opieki naprzemiennej jako warunku wypłaty świadczenia tzw. 500+), a także poprzez zaniechania uzasadnienia prawnego zaskarżonego wyroku, a poprzestaniu na przytoczeniu argumentacji organów administracji I i II instancji. Wskazując na powyższy zarzut skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że argument dotyczący braku w orzeczeniu Sądu Okręgowego stwierdzenia, że "strony sprawują opiekę naprzemienną" jest niezasadny, ponieważ z treści powołanej ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci nie wynika by warunkiem przyznania przedmiotowego świadczenia na rzecz jednego z rodziców był taki zapis w orzeczeniu orzekającym rozwód. Przeciwnie, z treści ustawy wynika, że świadczenie tzw. 500+ należne jest osobie, która sprawuje faktyczną pieczę nad dziećmi (art. 22 ustawy z dn. 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci). W ocenie skarżącego kasacyjnie powyższe wprost wskazuje, że ojciec, z którym przebywają dzieci w okresie każdego lipca i w jeden tydzień ferii zimowych uprawniony jest do świadczenia 500+ tylko dlatego, że w tym czasie pozostają pod jego faktyczną pieczą. Zdaniem skarżącego kasacyjnie potwierdza to wyrok Sądu Okręgowego w L. z [...] grudnia 2015 r. o sygn. akt: [...], w którym Sąd zniósł obowiązek alimentacyjny ojca względem dzieci w okresie, w którym ojciec sprawuje pieczę nad dziećmi. W ocenie skarżącego kasacyjnie, świadczenie tzw. 500+ za okres, w którym ten sprawuje faktyczną opiekę nad dziećmi przysługuje jemu, ponieważ środki ze świadczenia mają zostać wydatkowane na dzieci, a to właśnie odwołujący się sprawuje nad nimi faktyczną opiekę w każdym miesiącu lipcu, a także w okresie tygodnia w okresie ferii zimowych. Stwierdzono, że argumentacja Sądu I instancji w zasadzie stanowi powielenie uzasadnienia decyzji organów I i II instancji i nie odpowiada na podstawowe pytanie, dlaczego osobie faktycznie sprawującej opiekę nad dziećmi nie należy wypłacać świadczenia 500+ w okresie, w którym faktycznie sprawuje opiekę nad dziećmi by przeznaczyła je na dzieci, a należy wypłacać go matce, która takiej pieczy nie sprawuje i nie przeznaczy świadczenia na wychowanie dzieci, ale na własne potrzeby, co czyni aktualnie I. Z.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Zważywszy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnianie. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną jedynie na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego, w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym przyjętym przez Sąd I instancji, który nie został przez skarżącego zakwestionowany. Autor skargi kasacyjnej wywodzi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnej wykładni art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci w wyniku przyjęcia pozaustawowego kryterium jakim jest opieka naprzemienna. W ocenie skarżącego kasacyjnie przepis ten wymaga jako podstawy do przyznania świadczenia jedynie sprawowania faktycznej pieczy nad dzieckiem. Celem rozstrzygnięcia powyższej kwestii należy, zauważyć że zgodnie z art. 2 pkt 16 u.p.p. rodzina oznacza odpowiednio następujących jej członków: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U. z 2016 r. poz. 162). Przepis ten stanowi, iż do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko. Natomiast w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Z powyższego wynika, że na gruncie u.p.p. zasadą jest uznawanie dziecka za członka jednej rodziny, a tylko wyjątkowo – gdy chodzi o rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub w rozłączeniu – możliwe jest zaliczenie dziecka jednocześnie do grona członków rodzin obojga rodziców. Następuje to wówczas gdy zgodnie z orzeczeniem sądu dziecko jest pod opieką naprzemienną rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub w rozłączeniu. Intencją ustawodawcy było zatem przyznanie jednego świadczenia wychowawczego na to samo dziecko matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu lub prawnemu dziecka. W przypadku zbiegu prawa do świadczenia wychowawczego tychże podmiotów ustawa przewiduje, że świadczenie to wypłaca się temu z rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Jeżeli opieka nad dzieckiem sprawowana jest równocześnie przez oboje rodziców, opiekunów prawnych dziecka lub opiekunów faktycznych dziecka, świadczenie wychowawcze wypłaca się temu, kto pierwszy złoży wniosek (art. 22 u.p.p.). Analiza powyższych regulacji pozwala potwierdzić wniosek Sądu I instancji, iż przepis art. 2 pkt 16 in fine u.p.p. za konieczną przesłanką uprawniającą do zaliczenia dziecka do rodzin obojga rodziców, uznaje istnienie orzeczenia sądu, z którego wynika, iż opieka nad dzieckiem sprawowana jest naprzemiennie przez oboje rodziców. Podkreślić należy, że pojęcie "opieki naprzemiennej" do polskiego porządku prawnego wprowadzone zostało ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2015 r. poz. 1062) i nie jest zdefiniowane przez prawo, to za prawidłowe wypada uznać próby jego wyjaśnienia dokonywane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazujące, iż jest to stan, w którym rodzice rozwiedzeni, żyjący w separacji lub w rozłączeniu, którym przysługuje władza rodzicielska, sprawują opiekę nad wspólnym dzieckiem na przemian, tj. w mniej więcej równych, następujących po sobie okresach. Opiekę naprzemienną cechuje bowiem mniej więcej równy podział obowiązków pomiędzy rodzicami w zakresie sprawowania opieki nad dzieckiem, które zamieszkuje i koncentruje swoje sprawy życiowe na zmianę u obojga rodziców (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 18/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 75/17; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 121/17; wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 149/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powyższe wskazuje, iż rozstrzygnięcie o opiece naprzemiennej wymaga uwzględnienia wielu okoliczności związanych chociażby ze wspólnym, przemiennym i cyklicznym zamieszkiwaniem z dzieckiem jego rodziców, którzy są rozwiedzeni, żyją w separacji albo w rozłączeniu. Należy bowiem pamiętać, że rodzina zdefiniowana w art. 2 pkt 16 u.p.p. obejmuje wyłącznie dzieci zamieszkujące wspólnie z osobami uprawnionymi do tego świadczenia (art. 2 pkt 16 w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.p.). Ustalenie powyższych okoliczności i wyprowadzenie z nich wniosków umożliwiających rozstrzygnięcie o opiece naprzemiennej winno nastąpić z uwzględnieniem dobra dziecka jako fundamentalnej zasady wynikającej z kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Rozstrzygnięcia w sprawach opieki naprzemiennej podejmowane muszą więc być przez sąd wyspecjalizowany w sprawach rodzinnych, uwzględniający przy określaniu warunków tejże opieki okoliczności indywidualnej sprawy, a w szczególności konfrontujący oczekiwania rodziców wykonujących władzę rodzicielską z dobrem dziecka jako wartością dominującą (art. 95 § 3 K.r.o.). Tym samym samodzielne rozstrzyganie o opiece naprzemiennej przez organ administracji właściwy w sprawie świadczenia wychowawczego jest nieuprawnione i to nie tylko w świetle wyraźnego brzmienia art. 2 pkt 16 u.p.p., ale także dlatego, że organ ten nie dysponuje instrumentarium prawnym umożliwiającym skonfrontowanie z dobrem dziecka artykułowanego przez rodzica lub oboje rodziców faktu istnienia opieki naprzemiennej, jako warunku przyznania świadczenia wychowawczego. Nie ulega wątpliwości, że skarżący kasacyjnie nie dysponuje odpowiednim orzeczeniem sądowym dotyczącym ustanowienia opieki naprzemiennej rodziców nad wspólnymi dziećmi, a co za tym idzie w sprawie nie zachodzi wyjątek dopuszczający zaliczenie dziecka do odrębnych rodzin obojga małżonków. Systemowe i całościowe dokonanie wykładni art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, w powiązaniu z pozostałymi przepisami ustawy prowadzi do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób prawidłowy dokonał jego wykładni. Sformułowane zaś zarzuty dotyczące zaniechania uzasadnienia prawnego wyroku i poprzestaniu na przytoczeniu argumentacji organów administracji nie mogą odnieść oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie skutku. Zauważyć bowiem należy, że w tym zakresie brak jest przytoczenia przepisów prawa stanowiących podstawę skargi kasacyjnej, które mogłyby w ten sposób zostać naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej i nie jest uprawniony do ich samodzielnego konstruowania. Mając na względzie powyższe rozważania skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.