II SA/Łd 982/16

Dnia 25 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - oddala skargę. a.bł. Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy B., na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 października 2003 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71) określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie do 10 elektrowni wiatrowych o mocy do 33 MW wraz z fundamentami, w gminie B.. Odwołania od powyższej decyzji złożyli G. G., S. G., A. W., A. W., J. W., G. G., A. K., J. M. i Stowarzyszenie A. Odwołujący zarzucali w swych pismach m.in. określenie przedmiotu i lokalizacji przedsięwzięcia niezgodnie ze złożoną kartą informacyjną, utrudnianie dostępu do akt sprawy, nieuprawnioną modyfikację liczby stron w trakcie postępowania, niewiarygodne ustalenia raportu w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na ornitofaunę, chiropterofaunę i obszar Natura 2000, nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku podstaw prawnych do jego zastosowania. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.) umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania J. W., G. G., A. K., J. M., G. G., S. G., A. W. i A. W.. Jednocześnie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uwzględniając odwołanie Stowarzyszenia A uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Uzasadniając umorzenie postępowania z odwołań wymienionych podmiotów organ wskazał na brak przymiotu strony w niniejszym postępowaniu z uwagi na brak interesu prawnego rozumianego jako interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Dodał, iż w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zarówno doktryna jak i orzecznictwo przyjmują, że stroną w sprawie o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych są podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położnych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia lub których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Z analizy akt wynika zaś, iż nieruchomości J. W., G. G., A. K., J. M., G. G., S. G., A. W. i A. W. nie znajdują się w zasięgu określonego przez organ I instancji odziaływania planowanego przedsięwzięcia. Z kolei wyjaśniając zasadność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. organ II instancji zwrócił uwagę na zmianę przepisów, która miała miejsce po wydaniu decyzji przez organ I instancji a przed podjęciem rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. Kolegium zauważyło, iż z dniem 16 lipca 2016 r. weszły w życie zapisy ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. Z 2016 r., poz. 961 – dalej jako: ustawa), które nie zawierają przepisów przejściowych, poza przepisami procesowymi dotyczącymi właściwości organów. Organ podkreślił, iż zgodnie z zasadą bezpośredniego działania nowego prawa powinny być stosowane normy obecnie obowiązujące, a więc także przepisy nowej ustawy, która wprowadza istotne ograniczenia w zakresie budowy i lokalizacji elektrowni wiatrowych. Przytaczając ustalone a wskazane w raporcie o oddziaływaniu na środowisko odległości planowanych turbin wiatrowych od najbliższych budynków mieszkalnych Kolegium stwierdziło, iż kwestie tychże odległości nie były przedmiotem analizy organu I instancji, wobec braku odpowiedniej regulacji prawa materialnego. Jednakże obecnie, w dacie orzekania przez organ odwoławczy, przepisy nowej ustawy mają zastosowanie i nie mogą zostać pominięte. Jednocześnie zmiana stanu prawnego na etapie postępowania odwoławczego zasadniczo nie uprawnia organu odwoławczego do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, takie działanie organu naruszałoby zasadę dwuinstancyjności i praworządności. Ocena zgodności z prawem danej inwestycji winna być przedmiotem analizy organu I instancji a następnie ewentualnie drugiej instancji. W przeciwnym razie strona pozbawiona zostałaby możliwości kontroli odwoławczej orzeczenia wydanego z uwzględnieniem znowelizowanych przepisów ustawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył inwestor – A Spółka z o.o. z siedzibą w W., zaskarżając decyzję organu odwoławczego w części tj. w zakresie pkt 2 decyzji, w którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję organu I instancji z dnia 24 czerwca 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy tj. - art. 13 ust. 3 ustawy poprzez niezastosowanie, w sytuacji gdy przed dniem wejścia w życie ustawy tj. w dniu 6 lipca 2016 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji nie znajduje zastosowania art. 4 ust. 1 tej ustawy ograniczający możliwość lokalizowania elektrowni wiatrowych i zastosowanie w niniejszym postepowaniu mają przepisy obowiązujące przed dniem 16 lipca 2016 r.; - art. 16 ust. 2 ustawy poprzez nieprawidłową wykładnię i uznanie, że z treści tego przepisu wynika obowiązek stasowania przepisów nowej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych w zakresie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed dniem wejścia w życie tej ustawy, w sytuacji kiedy przepis ten normuje wyłącznie właściwość organów w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - art. 6 ust. 7 ustawy w związku z art. 4 ust. 1 ustawy poprzez niezastosowanie i uznanie, że w postępowaniu odwoławczym organ winien stosować art. 4 ust. 1 ustawy, w sytuacji kiedy z literalnego brzmienia przepisu art. 6 ust. 7 ww ustawy wynika, że obowiązek uwzględnienia odległości określonej w art. 4 ust. 1 ustawy spoczywa wyłącznie na organach wydających decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc na organach I instancji, obowiązek taki nie został nałożony na organ II instancji. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. - art. 6 k.p.a poprzez naruszenie zasady praworządności w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez orzekanie na podstawie przepisów ustawy, w sytuacji kiedy w sprawie zastosowanie ma art. 13 ust. 3 ustawy; - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i niezastosowanie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w sytuacji, kiedy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, nie ma koniecznego do zajaśnienia zakresu sprawy, który miałby istotny wpław na wynik, a decyzja wydana została w sposób prawidłowy; - art. 15 k.p.a. poprzez brak ponownego rozpatrzenia sprawy. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy UE 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. o przyjęcie że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 4 ust. 1 ww ustawy, ponieważ nie został przekazany do Komisji Europejskiej do notyfikacji, zatem sądy państw członkowskich winny odmówić stosowania przepisów technicznych zawartych w ustawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi. Odpowiadając na zarzuty skargi organ podtrzymał stanowisko, iż zmiana stanu prawnego na etapie postępowania odwoławczego zasadniczo nie uprawnia organu odwoławczego do wydania decyzji merytorycznej a z uwagi na zmianę stanu prawnego niezbędne jest wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Zdaniem sądu, biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, brak jest podstaw do stwierdzenia by zaskarżone rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] 2016 r. naruszało prawo w stopniu skutkującym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podzielił ocenę organu odwoławczego, iż z uwagi na zmianę stanu prawnego dokonaną ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która weszła w życie z dniem 16 lipca 2016 r. zatem po wydaniu decyzji środowiskowej przez organ I instancji - co miało miejsce w dniu [...], a przed wydaniem decyzji ostatecznej, a w szczególności konieczność wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności w aktualnym stanie prawnym, konieczne jest zastosowanie trybu opisanego w art. 138 § 2 k.p.a. Na kanwie podobnych stanów faktycznych wypowiadały się już sądy administracyjne, których stanowiska sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela (por. wyroki WSA: w Krakowie z dnia 19 grudnia 2016 r., w sprawie o sygn.akt II SA/Kr 1220/16 w Warszawie z dnia 7 lutego 2017 r., w sprawie o sygn.akt IV SA/Wa 2590/16 – dostępne, jak i pozostałe przywoływane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sądy zauważały, iż ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie zawiera przepisów przejściowych, które pozwalałyby na "dokończenie" postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie przepisów dotychczasowych (sprzed wejścia w życie tej ustawy), wskazuje ona bowiem jedynie na ciągłość prowadzenia postępowania przez dany organ (art. 16 ust. 2 ustawy). Stwierdzały jednak, iż zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 6 k.p.a. organ rozstrzygający daną sprawę ma obowiązek zastosować przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. Zasada ta dotyczy więc również organu odwoławczego, który wydając decyzję musi uwzględnić zmianę przepisów prawa, jeżeli taka nastąpiła po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Ustawodawca stanowiąc nowe prawo powinien określić jaki reżim prawny obowiązuje wobec stosunków prawnych, zdarzeń czy stanów rzeczy, które pozostają w toku. Może przewidzieć bezpośrednie działanie nowych przepisów do tzw. "przechwyconych spraw", albo dalsze stosowanie przepisów dotychczasowych. Jeżeli jednak nie wypowiada się w tej kwestii wyraźnie, należy przyjąć jako obowiązującą zasadę bezpośredniego zastosowania nowej ustawy. Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych znajdzie więc zastosowanie do zdarzeń, stosunków prawnych czy stanów zarówno powstałych po dniu jej wejścia w życie, jak też do tych które co prawda miały miejsce wcześniej, ale trwają dalej, a więc nie zostały zamknięte w przeszłości. W takiej sytuacji nie dochodzi do naruszenia zasady lex retro non agit, bowiem zmiana prawa nie dotyka sytuacji zakończonych w dawnym porządku prawnym, a tym samym nie dochodzi do naruszenia zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji). Wydanie decyzji przez organ I instancji, choć pozytywnej dla inwestora, nie stanowiło stanu prawnego, ani zdarzenia o charakterze zamkniętym, zakończonym w starym porządku prawnym, bowiem decyzja organu I instancji takiego charakteru nie posiada. Jednocześnie ustawodawca nie wprowadził normy nakazującej stosowanie do spraw niezakończonych decyzją ostateczną przepisów dotychczasowych. W niniejszej sprawie zmiana stanu prawnego nastąpiła po wydaniu decyzji przez organ I instancji a przed rozpatrzeniem odwołania od tejże, w tej sytuacji, ale przede wszystkim podzielając przywołane stanowisko sądów administracyjnych, niewątpliwym jest, iż organ odwoławczy zgodnie z zasadą legalizmu wynikającą z art. 6 k.p.a. ma obowiązek stosować przepisy obowiązujące w dacie orzekania. Zdaniem sądu w ustalonym stanie faktycznym, ale przede wszystkim prawnym organ odwoławczy zasadnie orzekł na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Niewątpliwie bowiem organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zobligowany jest uwzględnić regulacje art. 6 pkt 7 w związku z art. 4 ustawy, gdzie nowe przepisy prawa materialnego wprowadzają szczegółowe regulacje dotyczące dopuszczalnych odległości planowanej inwestycji od budynków mieszkalnych. Wobec braku takich regulacji w przepisach dotychczasowych oczywistym jest, iż organ I instancji nie czynił żadnych ustaleń w tym zakresie. Wobec powyższego bezsprzecznie konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy - polegający na zbadaniu czy zachowana została minimalna odległość elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkalnych - ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W realiach niniejszej sprawy, jak wynika ze znajdującego się w raporcie oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia zestawienia odległości projektowanych turbin wiatrowych od najbliższych budynków mieszkalnych wahają się pomiędzy 641 m a 501 m. Kwestie odległości planowanego przedsięwzięcia, poszczególnych z planowanych 10 turbin, nie była, gdyż nie mogła być, przedmiotem analizy. Jednocześnie po zmianie stanu prawnego, czynienie takich ustaleń przez organ odwoławczy w sposób oczywisty naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), gdyż stronie odebrane zostałoby prawo kontroli międzyinstancyjnej. Zasada dwuinstancyjności nakłada na organy administracji publicznej obowiązek, którego realizacja polega na dwukrotnym rozstrzygnięcia każdej sprawy, przez dwa różne organy administracji publicznej. W przypadku zmiany stanu prawnego, która następuje między wydaniem decyzji organu I Instancji, a rozpatrzeniem odwołania przez organ odwoławczy, zasada dwuinstancyjności, w braku odpowiednich przepisów intertemporalnych, nakłada na organ odwoławczy obowiązek rozpatrzenia sprawy i wydania rozstrzygnięć, o których stanowi art. 138 § 2 pkt 1-3 k.p.a. z uwzględnieniem nowych bądź znowelizowanych przepisów (wyroki WSA: w Warszawie z dnia 28 października 2015 r. w sprawie o sygn.akt VIII SA/Wa 374/15; w Kielcach z dnia 17 września 2008 r., w sprawie sygn.akt II SA/Ke 374/08). Z tych wszystkich względów sąd nie może podzielić zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania, jak również zapisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. Przede wszystkim przepis art. 13 ust. 3 ustawy, wbrew twierdzeniu strony skarżącej, nie mógł mieć zastosowania, gdyż dotyczy postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczętego i niezakończonego do dnia wejścia w życie ustawy. Podkreślić należy, ze przedmiotem niniejszego postępowania nie jest uzyskanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej. Z kolei przepis art. 16 ust. 2 ustawy, owszem dotyczy spraw wszczętych i niezakończonych dotyczących decyzji środowiskowych, ale reguluje kwestie właściwości organów i wbrew zarzutom skargi z przepisu tego organ odwoławczy nie wyprowadził przesłanek uprawniających do uwzględnienia w niniejszej sprawie zmiany stanu prawnego. Podobnie art. 6 ust. 7 ustawy nie ogranicza, jak stara się wywieść pełnomocnik strony, obowiązku uwzględnienia odległości opisanych w art. 4 ustawy jedynie do organów I instancji. Niekwestionowaną zasadą jest, że organ II instancji jest organem ponownie rozpatrującym sprawę merytorycznie. Strona skarżąca wskazywała nadto, iż na podstawie 5 ust. 1 dyrektywy UE 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. w sprawie nie znajduje zastosowania art. 4 ust. 1 ustawy ponieważ nie został on przekazany do Komisji Europejskiej do notyfikacji, zatem sądy państw członkowskich winny odmówić stosowania przepisów technicznych zawartych w ustawie. I tego zarzutu skargi nie sposób podzielić. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko, przedstawione już w wyroku tutejszego sądu z dnia 9 lutego 2017 r., w sprawie II SA/Łd 763/16, a prezentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że naruszenie obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeśli zatem w konkretnym postępowaniu sąd dochodzi do wniosku, że doszło do takiej wadliwości trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane i skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Jednakże do czasu zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał stosownego rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisów ustawy ową wadliwością dotkniętej. (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2014r., sygn. akt IV KK 183/13; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt I KZP 15/13 OSNKW 2013/12/101). Zgodnie z treścią art. 5 Dyrektywy (UE)Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/1535 z dnia 9 września 2015r. obowiązek notyfikacji Komisji Europejskiej obejmuje wszelkie projekty przepisów technicznych, rozumianych jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich z wyjątkiem, określonym w art. 7, zakazujące przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Przepisy techniczne de facto obejmują: (i) przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne państwa członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności ze zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne; (ii) dobrowolne porozumienia, których organy publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami bądź zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych; (iii) specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązane z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem. Powyższe wskazanie obejmuje przepisy techniczne nałożone przez organy wyznaczone przez państwa członkowskie oraz znajdujące się w wykazie sporządzonym i aktualizowanym, jeśli wystąpi taka konieczność, przez Komisję w ramach Komitetu określonego w art. 2. Taka sama procedura stosowana jest przy wprowadzaniu zmian do tego wykazu (art. 1 lit f). Definicja produktu, określona w dyrektywnie oznacza każdy wyprodukowany przemysłowo produkt lub każdy produkt rolniczy, włącznie z produktami rybnymi (art. 1 pkt 1 lit a), usługi natomiast – każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. (art. 1 pkt 1 lit b). "Specyfikacja techniczna" zaś określona została w dyrektywie jako specyfikacja zawarta w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. Termin "specyfikacja techniczna" obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowane w stosunku do produktów rolnych, zgodnie z art. 38 ust. 1 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka i zwierzęta oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE(5), jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę. (art. 1 pkt 1 lit c). "Inne wymagania" obejmują natomiast wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów lub środowiska, które wpływają na jego cykl życia po wprowadzeniu na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórnego przetwarzania, ponownego zastosowania lub usuwania, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub obrót nim. Biorąc pod uwagę treść zacytowanych powyżej definicji, zawartych w Dyrektywie (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/1535 z dnia 9 września 2015r., przewidujących obowiązek notyfikacyjny w odniesieniu do określonej grupy projektów legislatury krajowej, wskazać należy, że materia, regulowana ustawą z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, nie obejmuje przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit f powołanej dyrektywy. Nie dotyczy bowiem ani produktu ani też usług, o których mowa w tejże dyrektywie. W szczególności nie określa żadnych specyfikacji technicznych ani innych wymagań, dotyczących produktu (za jaki w tym wypadku mogłaby być uznana energia, produkowana przez elektrownie wiatrowe). Nawet bowiem przy założeniu, że warunki lokalizowania elektrowni wiatrowych mogłyby być poczytane za metody produkcji (o których mowa w art. 1 ust. 1 lit c), nie mają one wpływu na charakterystykę produktu (nie odnoszą się bowiem do parametrów produktu, rozumianego jako wytworzona energia). Reasumując powyższe, sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania poprawności procedury legislacyjnej w przedstawionym zakresie. W świetle powyższych rozważań, sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna, a wobec tego zobligowany był tę skargę oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. LS